ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 31 : ชิ้นที่ 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,660
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 14 ครั้ง
    13 ก.พ. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค ขนมปังสังขยา กับ ลาวาช็อคโกแล็ต






ชิ้นที่ 5





เสร็จรึยังครับ



...โอยยยย....อย่าเร่งได้มั้ยวะ!!

ไม่เข้าใจรึไงว่าศิลปะมันต้องใช้เวลา
เร่งมาก ๆ เดี๋ยวหงส์ของกูคอหักขึ้นมาทำไง
อุตส่าห์เสียเวลานั่งจัดตั้งนาน
ถ้าพังแล้วมึงจะรับผิดชอบมั้ยห่ะ จะรับผิดชอบมั้ย....!!



หนุ่มแว่นเจ้าของร้านหวานละไมบ่นในใจอย่างหงุดหงิด
แต่ก็ยังไม่วางมือจากการบรรจงจัดวางขนมไทยอย่างอลังการ
โดยใช้โครงต้นกล้วยและลวดดัดเป็นรูปหงส์เสริมด้วยบรรดาขนมโบราณมากมาย
ไม่ว่าจะเป็น จ่ามงกุฎ ฝอยทอง ทองหยิบ ขนมชั้นดอกกุหลาบ
เรียงต่อกันเป็นชั้น ๆ สลับสีสันแซมด้วยใบเตย
ทั้งดูน่าทานและสวยงามในเวลาเดียวกัน



โอเค เรียบร้อยล่ะ



คนพูดปาดเหงื่อหลังจากทุ่มเทเวลาร่วมสองชั่วโมงให้กับงานศิลปะจากขนมไทยชิ้นนี้
แม้จะเพิ่งเคยทำเป็นครั้งแรก แต่ผลงานที่ออกมานั้นดูดีเป็นที่น่าพอใจ 
แถมยังแฝงกลิ่นอายเอกลักษณ์ความเป็นไทย ๆ ได้อย่างพอเหมาะตรงคอนเซปต์
จนเรียกความสนใจจากลูกค้าที่ผ่านไปมาบนถนนคนเดินได้ไม่น้อย



และยิ่งถ้าเกิดเอาปะติมากรรมหงส์ลงในโฆษณาโปรโมตตลาดจนโด่งดังล่ะก็
คิดดูสิว่า ลูกค้าจะไหลมาเทมาได้มากขนาดไหน



...โอ้ว...แค่นึกภาพก็เห็นหนทางกอบโกยเงินเข้ากระเป๋าอยู่ตรงหน้ารำไรแล้ว




ถ่ายให้สวย ๆ ล่ะ คุณลูกแม่เดือน


เจ้าของร้านขายขนมร้องบอกหนุ่มมาดเซอร์ซึ่งไม่ได้ตอบโต้อะไรกลับ
ทำแค่เพียงถือกล้องเดินเข้าไปสำรวจน้องหงส์ขนมไทยด้วยสีหน้าแววตาเคร่งเครียด



หึ เป็นไงล่ะ เห็นฝีมือกูแล้วอึ้งไปเลยอ่ะดิ
กูก็มีสมองมีไอเดียเหมือนกันโว้ยยย
คิดว่ามึงทำได้คนเดียวหรือไง
บอกแล้วว่าอย่าให้ถึงทีกูบ้าง 
เจอเข้าไปแล้วจะหนาว หึๆๆๆ



เสียงถ่ายรูปยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่องอีกหลายสิบภาพ
โดยมีตากล้องจำเป็นขยับเปลี่ยนมุมนู้นมุมนี้จนทั่ว
กระทั่งหนุ่มเซอร์ลดมือลงแล้วหันมาร้องบอกคนที่มองอยู่ห่าง ๆ




ร้านคุณมีขนมอะไรแนะนำเป็นพิเศษมั้ย
ผมอยากจะถ่ายเดี่ยว ๆ ช่วยจัดมาให้หน่อย




ได้คร้าบบบ........
ทียังงี้ล่ะทำเป็นสั่งเสียงจริงจัง
แต่เพื่ออนาคตอันรุ่งเรื่องของร้าน เขายินดีจัดให้อยู่แล้ว



เจ้าของร้านขนมไทยเดินกลับเข้าไปที่ร้าน
หยิบเอาขนมชั้นดอกกุหลาบสินค้าขายดี 
รองลงมาก็เป็นลูกชุบ แล้วก็พวกตะโก้ กับขนมอบทั้งหลาย
มาวางเรียงจัดคอมโพสิชั่นให้อย่างเรียบร้อย
ซึ่งตากล้องก็ทำหน้าที่กดชัตเตอร์อย่างนิ่งเงียบ
โดยไม่ปริปากพูดใด ๆ ผิดวิสัยคนช่างกวนแบบที่ทำเป็นประจำ



ใช้เวลาเพียงไม่นาน
กระบวนการถ่ายรูปสินค้าต่าง ๆ ก็จบลง
แต่ทว่าช่างกล้องยังคงไม่ยอมหยุดทำหน้าที่กลับเอ่ยคำสั่งขึ้นมาอีกครั้ง



ไหนคุณลองเข้าไปยืนขายอยู่หน้าร้านสิ


คนได้ยินสะดุ้ง ร้องถามขึ้นอย่างงง ๆ



ห่ะ!? ผมต้องถ่ายด้วยหรอ


แล้วจะให้ร้านมันตั้งอยู่เฉย ๆ โดยไม่มีคนขายรึไง



คำอธิบายกึ่งประชดทำให้คนฟังอารมณ์ขุ่น


...มันก็จริงอยู่หรอก จะปล่อยให้ร้านโล่ง ๆ ว่าง ๆ มันก็ดูใช่ที


...เอาวะ! เข้าไปก็ได้ ตั้งท่าถ่ายแป๊บ ๆ ก็เสร็จแล้ว




หนุ่มแว่นเดินฉับ ๆ กลับไปยืนอยู่หลังแผง
หน้านิ่งมองกล้องอย่างเกร็ง ๆ จนคนที่ตั้งท่าถ่ายต้องเอ่ยสั่งอีกรอบ



ยิ้มหน่อยสิ



....โว๊ะ!! เรื่องมากจริง


นึกบ่นหงุดหงิดในใจ แต่ปากก็บรรจงฉีกยิ้มกว้าง
ด้วยรอยยิ้มการค้าอย่างที่เคยทำเป็นประจำ
ทว่าดูเหมือนการกระทำเช่นนี้จะยังคงไม่เป็นที่น่าพอใจของใครบางคน
เพราะเขายังได้ยินเสียงพูดย้ำ



ผมบอกให้ยิ้มไง ไม่ได้ยินเหรอ



...เอ้า! คิดว่ากูร้องไห้อยู่รึไงวะ
ยิ้มจนปากจะฉีกถึงหูอยู่แล้ว
ยังเสือกบอกให้ยิ้มอีก
อะไรของมัน จะกวนกันอีกแล้วใช่มั้ย



ก็ยิ้มอยู่นี่ไง ตาบอดเหรอวะ


ยิ้มตรงไหน แค่ยิ้มที่ปาก แต่ตาไม่ยิ้มด้วยน่ะ
เขาไม่เรียกว่า ยิ้มจริง ๆ หรอก



...เอ๊ะ! ไอ้นี่ เสือกมียอกย้อน
ถ้าปากฉีกยิ้มจะมองยังไงมันก็คือยิ้มอยู่ดี
มึงดูออกด้วยเหรอว่าตากูรู้สึกยังไง
มึงมีพลังจิตเห็นในใจกูด้วยว่างั้น



อะไร คุณรู้ได้ไงว่าตาผมไม่ยิ้ม



คำถามน้ำเสียงหงุดหงิดที่ได้ยิน
ทำให้หนุ่มติสต์ละสายตาออกจากช่องมองภาพ
เงยหน้าขึ้นตอบคนช่างสงสัย



ทำไมผมจะไม่รู้ กล้องมันไม่เคยโกหกหรอกนะคุณ
ยิ้มที่ไม่ได้ออกมาจากใจแป๊บเดียวก็ดูออกแล้ว
หรือว่าคุณยิ้มไม่เป็นรึไง



ถ้อยคำดูถูกปนถากถางเรียกความโมโหของคนไม่ยอมแพ้ให้พุ่งปรี๊ด


ทำไมจะยิ้มไม่ได้ นี่ไง ยิ้มแล้วเห็นมั้ย” 


กระแทกเสียงตอบกลับไปพลางยิ้มกว้างไปพลาง
ท่าทีแบบนั้นยิ่งทำให้ภาพออกมาดูตลกกว่าเดิมเสียอีก
จนทำให้ช่างกล้องอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจอย่างเซ็ง ๆ


เฮ้อ....เอางี้.....
คุณลองนึกถึงเรื่องสนุก ๆ อะไรก็ได้
เรื่องที่ทำให้มีความสุข เรื่องที่ทำให้คุณหัวเราะพอมีบ้างมั้ย


คนฟังชะงักกึก ในหัวทบทวนถึงคำแนะนำ



...เรื่องสนุก ๆ ที่ทำให้หัวเราะ

...เรื่องที่มีความสุข




เรื่อง....



เรื่องไหน...



เรื่องอะไรล่ะ...




...นึกไม่ออก



มันเคยมีอยู่ด้วยเหรอ.......





เจ้าของร้านขนมไทยนิ่งเงียบอยู่เป็นนาน
กระทั่งคนที่รออยู่มองด้วยความรำคาญใจ


...เออ ไอ้ลูกแม่พลอยนี่ยังไง
บอกให้ยิ้มแต่ทำไมดันทำหน้าซีเรียสขนาดนั้น
เข้าใจคำสั่งรึเปล่าเนี่ย


เรื่องอื่นน่ะเขาทำเป็นเล่นได้ ยกเว้นเรื่องงานที่ได้รับมา 
เขาจะไม่มีวันทำส่ง ๆ ไปเด็ดขาด
ถึงได้ตั้งสมาธิถ่ายรูปออกมาอย่างเต็มที่
ตั้งใจให้ออกมาดีแท้ ๆ แต่พ่อค้าดันมาทำหน้าเศร้าแบบนี้
ยังไงเขาก็ปล่อยให้ผ่านไปไม่ได้หรอก




งั้นไม่ต้องยิ้มแล้ว หน้าเฉย ๆ นั้นแหละ
ผมจะไม่โฟกัสไปที่คุณล่ะกัน



ประโยคตัดสินใจที่ได้ยินทำเอาคนจมดิ่งในห้วงความคิดได้สติ
รีบร้องโวยวายท้วงสิทธิ์เสียงดังลั่น



เฮ้ย!! ทำแบบนี้ได้ไงวะ




แชะ



พอทีหน้าบึ้งล่ะก็ทำได้เร็วเชียว
ออกมาจากข้างในจริง ๆ แบบไม่ฝืนเลยนะ



เสียงลั่นชัตเตอร์พร้อมกับคำเอ่ยแซวยิ่งทำให้คนฟังหน้าหงิกเข้าไปอีก
แต่ร่างสูงกลับไม่สนใจทำแค่เพียงกดปิดสวิสต์แล้วหยิบกระเป๋ากล้องสะพายพาดบ่า


งั้นวันนี้พอแค่นี้



ท่าทีเก็บของเหมือนเตรียมตัวจะกลับ
ทำให้เจ้าของร้านขนมไทยต้องร้องโวยวายออกมาอีกรอบ


อะไรวะ นึกจะทิ้งก็ทิ้งง่าย ๆ อย่างนี้เลยหรอ
อุตส่าห์เสียเวลาจัดตั้งนาน
แล้วรูปที่ถ่ายไปจะใช้ได้จริง ๆ รึเปล่าก็ไม่รู้


ไม่ต้องห่วงหรอก 
ผมรับประกันงานของผมทุกชิ้น
ไว้เดี๋ยวคุณก็รู้เอง


หนุ่มมาดเซอร์ขยับยิ้มเรื่อย ๆ ตามสไตล์
ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปที่แผงขายเบเกอรี่ของตน
ปล่อยให้คนอารมณ์ขุ่นนึกคับแค้นในใจอย่างหงุดหงิด


....แม่ง มันตั้งใจจะหาเรื่องชัด ๆ
พูดมาได้ยังไงว่ายิ้มไม่เป็น
ก็ยิ้มแบบนี้ตั้งนานแล้ว ไม่เห็นจะมีใครว่าอะไร
ทั้งเพื่อน ทั้งครอบครัว....




....ครอบครัว?




จะเรียกแบบนั้นได้รึเปล่านะ



ไอ้ครอบครัวที่อยู่กันเป็นตระกูลใหญ่
กับบรรดาลุง ๆ แล้วก็อาสะใภ้อีกสี่คน
ยังไม่นับลูกพี่ลูกน้องมากมายอีกตั้งแปดหนอ



แม่เขาเป็นสะใภ้คนสุดท้าย
แต่งเข้ามาก็ต้องมาคอยรับใช้บรรดาญาติ ๆ ฝ่ายพ่อ
เริ่มแรกก็พอจะอยู่กันได้อย่างดิบดี
แต่พอพ่อที่เป็นลูกชายคนสุดท้องของตระกูลต้องเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ
โดยทิ้งเขาที่อายุแค่สิบขวบกับแม่เอาไว้
ทุกสิ่งทุกอย่างหลังจากนั้นก็เปลี่ยนไป



ตระกูลใหญ่เป็นเจ้าของโรงพยาบาลดัง ๆ สามสี่แห่งแล้วไง
มีเงินร่ำรวยมหาศาล พออยู่สบายไปทั้งชาติแล้วจะช่วยอะไร
ในเมื่อญาติพี่น้องทั้งตระกูลคอยเอาแต่แก่งแย่งชิงดีชิงเด่นขัดแข้งขัดขากันเอง
มิหนำซ้ำยังถ่ายทอดให้ลูกหลานจ้องแต่จะเอาชนะกันด้วย


แข่งกันเรียนเพื่อให้เป็นที่หนึ่ง
แต่ละคนจบหมอจากมหาลัยชั้นนำของประเทศ
เพื่อประโยชน์ของวงศ์ตระกูลให้สมกับเป็นเจ้าของโรงพยาบาล
เขาเองก็จบหมอเหมือนกัน 
แต่เป็นหมอรักษา โลกไม่ใช่ โรค



เรียนคณะสิ่งแวดล้อมและทรัพยากรศาสตร์มันผิดตรงไหน
ไม่รู้หรือไงว่าโลกกำลังร้อนขึ้น รูโอโซนกำลังขยายกว้าง
ธรรมชาติก็สำคัญไม่แพ้ชีวิตมนุษย์เหมือนกัน
ทำไมถึงไม่เห็นคุณค่าของมันบ้าง



แต่ถึงจะเรียนเก่งจบเกียรตินิยมอันดับหนึ่งได้คะแนนสูงเท่าไร
ทำตัวดี พูดจาสุภาพ เป็นเด็กเรียบร้อยอ้อนน้อมมากแค่ไหน

....ก็ดูเหมือนไม่เคยจะพอ
แม้แม่จะคอยช่วยเป็นกำลังใจและสนับสนุนอยู่ไม่ขาด
แต่คนคนเดียวหรือจะสู้แรงกดดันจากคนอีกนับสิบที่คอยดูถูกถากถาง



....มันเหมือนฉนวนจุดเวลา ท้ายที่สุด ทุกสิ่งก็ระเบิดออก
เขาทนเสแสร้งเหมือนว่าตัวเองมีความสุขไม่ไหวอีกต่อไป


พอร่ำเรียนจบเขาก็รีบเก็บข้าวของพาแม่ออกมาจากบ้าน
ไม่อยากอยู่เป็นภาระให้ใครมาดูถูกอีก
แต่เขารู้ดีว่าสายที่ตัวเองเรียนจบมาหางานทำยากมากแค่ไหน
ลงท้ายเลยกลับมาบ้านเกิดแม่
ตั้งร้านเล็ก ๆ คูหาเดียวทำขนมไทยรสมือแม่ออกขาย
พออยู่พอกินมาได้ปีหนึ่งแล้ว



จนเทศบาลจัดถนนคนเดินขึ้นมานั้นแหละ
เขาเลยเห็นลู่ทางตั้งใจกอบโกยเงินเยอะ ๆ เพื่อเลี้ยงดูแม่ให้สุขสบาย 
แต่ก็เหมือนมีมารมาผจญ 


ปกติเขาเป็นคนมีมนุษย์สัมพันธ์ดีเลิศ
ไม่เคยหาเรื่องทะเลาะกับใครก่อน
ยกเว้นแต่กับคนที่ไม่ถูกชะตาจริง ๆ เท่านั้นซึ่งนาน ๆ ทีจะเจอสักหน 



....ก็มีมันเนี่ยแหละ เขม่นหน้ากันตั้งแต่วันแรก
กวนมาก็กวนตอบ แสดงอารมณ์ตรง ๆ ออกมาในแบบที่ใจคิด



....น่าแปลกเหมือนกัน 
ทั้ง ๆ ที่เกลียดขี้หน้ามันขนาดนั้นแท้ ๆ
แต่มันเป็นคนแรกที่เขาไม่เคยปิดบังความรู้สึกใด ๆ ไว้ได้เลย
โกรธก็คือโกรธ โมโห หงุดหงิด โวยวาย แสดงกันให้เห็นชัด 
โดยไม่ต้องสวมหน้ากากใด ๆ เข้าใส่
แม้ว่าจะยิ้มออกมาอย่างฝืนใจ มันก็ยังดูออก.....



หรือมันจะเข้าใจว่าเขารู้สึกยังไง
มันมองทะลุมาถึงความคิดข้างในใจได้จริง ๆ เหรอ



แล้วที่บอกให้ยิ้มทั้งปากทั้งตา คือยิ้มแบบไหนกัน


...ก็นี่ไง แค่ยิ้มเฉย ๆ ยิ้มที่บอกว่าสบายดี


...ยิ้มที่บอกกับคนอื่นว่าไม่เป็นไร




เขาไม่เป็นไร....




...แต่ไม่รู้ทำไมหัวใจมันถึงว่างโหว่งขนาดนี้




ต้องทำยังไง ไอ้ลูกแม่เดือน
ถ้ารู้ก็ช่วยบอกหน่อยสิว่าต้องทำยังไง




เพราะตอนนี้ เขาทำไม่ได้....




....ให้ ยิ้มออกมาจากหัวใจ’  ยังไงเขาก็ทำไม่ได้เลยจริง ๆ 





------------------------------------------------------------------------------------------------------------





TBC






เอาขนมมาฝากลบรอยดราม่าเล็ก ๆ ให้หัวใจมีรสขม

ฝีมือถ่ายรูปของลูกแม่เดือนจ้า

Cr. Google






ส่วนหนึ่งของน้องหงษ์ขนมไทย









ลูกชุบสีสวย ๆ









ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 14 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #5004 chebi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มกราคม 2561 / 13:59
    เริ่มหวั่นไหวแล้วสินะ ว่าแต่ยังไม่รู้จักชื่อเลยเหมือนกัน 555

    #5,004
    0
  2. #4917 ciel_dek-d772559 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 พฤศจิกายน 2559 / 18:05
    ดราม่าเฉย ไม่ต้องกลัวลูกแม่พลอย เดี๋ยวลูกแม่เดือนช่วยเอง
    #4,917
    0
  3. #4829 furbybaek (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2559 / 09:09
    เข้าใจความรู้สึกลูกแม่พลอยเลยอะ ต้องยิ้มที่ไม่ใช่ตัวเอง ยิ้มที่ต้องบอกคนอื่นว่าเราโอเคร แต่ใจจริงมันไม่ใช่
    #4,829
    0
  4. #4696 baekbow (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 20:34
    ความดราม่าก็มา ไม่เคยยิ้มออกมาจากใจเลยหรอ แบบนี้ก็แย่ดิ
    #4,696
    0
  5. #4595 พันตอง (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 สิงหาคม 2559 / 10:43
    อ่านแล้วสนุกดีค่ะ เพลินๆดี แต่มีติอีกนิดนะค่ะ แค่นิดเดียว รูปขนมไทยด้านล่างมันทำให้หิวมากเลยค่ะ บอกตรง 555
    #4,595
    0
  6. #4489 mhatoom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 21:43
    เราก็เรียนสิ่งแวดล้อมเหมือนกันนะลูกแม่พลอยยยย
    #4,489
    0
  7. #4488 mhatoom (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 9 มีนาคม 2559 / 21:41
    เราก็เรียนสิ่งแวดล้อมเหมือนกันนะลูกแม่พลอยยยย
    #4,488
    0
  8. #4348 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 19:27
    ลูกแม่เดือนจะมาทำให้ลูกแม่พลอยยิ้มได้ทั้งปากทั้งตาทั้งใจได้หรือเปล่านะ
    #4,348
    0
  9. #4269 crazy pierrot (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 กันยายน 2558 / 20:52
    กำลังซึ้งเลยแต่พอเลื่อนลงมาเห็นรูปขนมเท่านั้นแหละ...รู้สึกขอบคุณตัวเองมากที่มาอ่านหลังกินข้าวเสร็จไม่งั้นคงต้องหาอะไรกินแน่ๆ
    #4,269
    0
  10. #4165 Pattarapa_ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 ธันวาคม 2557 / 14:34
    กริ้ดดดดดดดดดดดดดด ฟินนนนนนน สงสัยลูกแม่เตือนต้องมาทำให้ลูกแม่พลอยยิ้มออกมาจากใจจริงแล้วววว
    #4,165
    0
  11. #3956 Yuki Kuro (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2557 / 17:25
    =w=.. เสียงแหบหมดแล้ว.. กรี๊ดไม่ไหวแล้ว
    #3,956
    0
  12. #3772 p446 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 มีนาคม 2557 / 18:23
    ซึ้ง+ท้องร้อง ในเวลาเดียวกัน
    #3,772
    0
  13. #3645 Trin-Na-Pob (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กุมภาพันธ์ 2557 / 17:07
    ลูกแม่เดือนนิสัยไม่ดีเบยอ่า
    #3,645
    0
  14. #3431 I'm Airinne (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 พฤศจิกายน 2556 / 13:00
    กำลังซึ้ง...เลื่อนลงมา หิวเลยค่ะ หิวเลย555 ไม่ได้กินข้าวเที่ยงงะ555
    #3,431
    0
  15. #3192 Maou (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2556 / 20:24
    งือออออออ สงสารลูกแม่พลอย T_T อ่านนิยายเรื่องนี้แล้วไม่รู้ทำไมทำให้คิดถึงขนมไทยมากขึ้นและฉุกคิดเรื่องโลกด้วย แงงง ;w;
    #3,192
    0
  16. #3124 นัท (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2556 / 10:32
    อยากหาคนมาช่วยเติมรอยยิ้มแล้วสินะลูกชายแม่พลอย
    #3,124
    0
  17. #2942 YoSChi (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 19:46
    อ่านแล้วเศร้าแต่พอสุดท้ายเห็นรูปประกอบ

    หิวววววววววววววววววววววววววว
    #2,942
    0
  18. #2735 InLove (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 24 กันยายน 2556 / 20:24
    ชีวิตลูกแม่พลอยมันเศร้า ทำใจเถอะค่ะ T^T
    #2,735
    0
  19. #2693 rorony (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 23 กันยายน 2556 / 15:32
    ครอบครัวแบบนั้น...T^T ฮือ ลูกแม่พลอย ต้องทำยังไงถึงจะยิ้มจากใจได้ล่ะนี่
    #2,693
    0
  20. #2519 venass0 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 15:00
    กลิ่นดราม่าเริ่มโชยแระ
    #2,519
    0
  21. #2487 สายฟ้า (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 30 สิงหาคม 2556 / 08:29
    โถ่ ลูกแม่พลอย ที่แท้ก็มีมุมดราม่านี่เอง กระซิกๆๆๆ

    มามะ เจ๊จะปลอบทำให้ยิ้มเอง....โอ๊ย ใครเอาเตาอบเค้กมาโบกหัว ห้ะ?



    ปล. เขาชอบหนุ่มแว่นอ้ะ
    #2,487
    0
  22. #2419 DazaDay (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 19 สิงหาคม 2556 / 19:59
    ไม่ต้องคิดนะคะลูกแม่พลอย กัดกันไปมากับลูกแม่เดือนแหละดีแล้ว จะได้ไม่คิดมาก เนอะ ><
    #2,419
    0
  23. #2185 Romeo sane ★ . (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2556 / 17:09
    เดี๋ยวลูกแม่พลอยยิ้มที ลูกแม่เดือนอึ้งแน่ๆค่ะ
    ก็แบบว่า...หนุ่มแว่น(เคะ)เวลายิ้มน่ารักมากมายยยยยย
    #2,185
    0
  24. #1956 ~Little_Killer~ (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2556 / 14:08
    โอย อึดอัดตายเลยอยู่ในครอบครัวแบบนั้น
    ว่าแต่ สองคนนี้มีชื่อมั้ยคะเนี่ย
    #1,956
    0
  25. #1812 berry berry (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2556 / 23:50
    ลูกแม่เดือนมาสอนลูกแม่พลอยยิ้มจากใจซะนะ ลูกแม่เดือนเค้าว้อนท์
    #1,812
    0