ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 110 : แท่งพิเศษ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,803
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    29 เม.ย. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต



แท่งพิเศษ



ขอโทษนะครับ พอมียารักษาโรคหัวใจบ้างมั้ยครับ


เสียกเรียกทักทำให้หนุ่มเภสัชเงยหน้าขึ้นมาจากการจัดเรียงกล่องยา
ก่อนหันไปมองคนถามซึ่งแต่งตัวคล้ายพนักงานออฟฟิศ

...ดูแล้วยังหนุ่มยังแน่น อายุก็น่าจะยี่สิบต้น ๆ พอ ๆ กับเขาแท้ ๆ
แต่กลับมาถามเรื่องยารักษาโรคหัวใจ หรือจะซื้อไปให้คนอื่นรึเปล่า


เกมส์ขมวดคิ้วงง 
แต่ถึงยังไงก็นับว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้ารายแรกของวันในร้านขายยาแห่งนี้
เขาจึงตอบพลางย้อนถามกลับ


มีครับ เป็นโรคหัวใจอยู่เหรอครับ 
แล้วเคยใช้ยารักษาตัวไหนมาก่อนแล้วรึเปล่าครับ


อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธก่อนแย้มรอยยิ้มบาง
แล้วบอกคำที่ทำเอาคนฟังต้องนิ่งอึ้ง


ยังไม่เคยใช้ครับ 
แต่ตอนนี้พอเห็นหน้าคุณเภสัชทีไรหัวใจผมเต้นแรงทุกที
ไม่ทราบว่าโรคนี้มียารักษาหายบ้างรึเปล่าครับ


...เอาแล้วกู โดนอีกแล้ว
นึกว่าจะรอดแต่ก็โดนจนได้
เวรกรรมอะไรของเขากันหนักหนาวะ

ตั้งแต่เรียนจบจนมาเปิดร้านขายยาได้ปีหนึ่งเป็นต้องโดนจีบตลอด
ไอ้ที่ว่าตัวเองเนื้อหอมน่ะไม่ปฏิเสธหรอก 
ก็เขาหน้าตาดี มีเสน่ห์ แถมเท่ห์สุด ๆ ขนาดนี้ 
มันก็ต้องมีใครต่อใครมาหลงกันบ้าง
แต่ไม่รู้ทำไมคนที่เข้าหาเขาถึงมีแต่ผู้ชายล่ะวะ!


...ไม่รู้รึไงว่าคนอย่างนายซีเกมส์เป็น โรคกลัวผู้ชายจีบโว้ยยยย!!


แล้วพอโดนจีบทีไร แข้งขามันพาลไม่มีแรงทุกที
ใจมันสั่น ๆ หวิว ๆ คล้ายจะเป็นลม
หัวสมองเริ่มชัดดาวน์ตัดระบบความคิดจึงได้แต่นิ่งเงียบสนิท
จนลูกค้าซึ่งส่งมุกจีบเข้าใจผิด
เลยยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่มาส่งให้ตรงหน้าพร้อมกับคำเอ่ยแซว


ไม่พูดอะไรเลย เขินอยู่เหรอครับ น่ารักจัง
งั้นคุณช่วยรับดอกไม้วันวาเลน์ไทน์จากผมครับแทนค่ารักษาได้มั้ยครับ


...ใครเขินวะ ตาบอดรึไงครับ
กูหน้าซีดขนาดนี้เรียกเขิน
ต้องเรียกว่า กลัวโว้ย 

....กูกลัวจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ยยยย!!



ขะ...ขอโทษนะครับ ผมมีธุระต้องรีบปิดร้านแล้ว
ถะ...ถ้าไม่มีอะไร เชิญด้านนอกด้วยนะครับ


เกมส์ตัดสินใจเอ่ยไล่อ้อม ๆ แม้น้ำเสียงจะสั่น ๆ 
ทว่าประสบการณ์ที่สะสมมาทำให้เขาเริ่มปีกกล้าขาแข็งมากขึ้น
อีกฝ่ายอิดออดเล็กน้อย พยายามเซ้าซี้ขอเบอร์ไว้ปรึกษาปัญหาโรคหัวใจ
ซึ่งเขารีบปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดี 
ตอนนี้ไม่รักษาใครทั้งนั้นแหละ ขอรักษาโรคกลัวของตัวเองให้รอดก่อนก็พอ
ในที่สุดคนจีบก็ยอมล่าถอย ออกนอกร้าน
เขาจึงล็อคประตู เตรียมปิดร้านตามที่พูดไว้


...ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก  แต่ลืมไปว่าวันนี้มันวาเลนไทน์
วันที่เขาเคยเฝ้ารอคอยด้วยความหวังเมื่อหลายปีก่อนว่าจะมีสาว ๆ เอาช็อกโกแล็ตมาให้บ้าง
ซึ่งความเป็นจริงแล้วตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะมันดันมีแต่ตัวผู้วนเวียนมาหาทุกปี
จากความชอบเลยกลายเป็นความเกลียดปนสยอง

เหมือนอย่างวันนี้พอเปิดร้านมาตอนเก้าโมง
...เก้าโมงสี่สิบห้าก็ได้ฤกษ์เจอแจ๊กพ็อตเลย
แล้วอย่างนี้จะเปิดร้านไว้ล่อเป้าทำไม สู้ปิดร้านกลับไปหมกตัวเองอยู่ที่บ้านดีกว่า


คิดไปก็ทำตามใจอย่างรวดเร็ว
เกมส์รีบล็อคกุญแจดึงประตูเหล็กปิดร้านแล้วสตาร์ทรถขับออกไป
โดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ยอดดอยปลูกไร่ส้มบ้านเกิดของตัวเอง


หลังจากเขาเรียนเภสัชจบก็กลับมาเปิดร้านขายยาในเชียงใหม่ไม่ไกลจากบ้าน
ด้วยการยืมทุนของคุณนายสายสมร พอขายได้คืนกำไรมาเรื่อย ๆ
ปกติเขาจะนอนชั้นบนของร้านขายยาเพื่อเฝ้าร้านไปด้วย
นาน ๆ ทีถึงจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่ไร่ส้ม
ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่แม่จะเอ่ยทักเมื่อเห็นเขามาเยือนตั้งแต่หัววัน


อ้าว...ซีเกมส์ มาได้จะใด วันนี้บ่เปิดร้านก๋า?”


คนถูกถามยิ้มหวาน รีบเดินไปกอดร่างเจ้าเนื้อของคนเป็นแม่ พลางตอบคำเสียงอ้อน


บ่เปิดเจ้า ก็วันนี้วันวาเลนไทน์ไงบ่ไจ้ก้อ
เกมส์ก็เลยปิดร้านมาอยู่กับคนตี๊เกมส์ฮัก


กระนั้นแทนทีคู่สนทนาจะดีใจ 
กลับตีแขนคนกอดดังเผียะ
แล้วเอ่ยว่าดักทางอย่างรู้ทัน


ปากหวานทุกทีฮูกคนนี้ 
บ่ต้องขี้จุ๊! เกมส์ขี้คร้านล่ะว่า
โตแล้วเน้อเกมส์บ่ไจ้ละอ่อน 
ขยันตั้งใจ๋ยะการยะงานหน้อย” 


คำเอ็ดใส่คนฟังตามมาเป็นขบวนจนคนถูกดุหูชา


...นี่เขาคิดถูกรึเปล่าที่กลับบ้านมา
เหมือนหนีเสือปะจระเข้ยังไงไม่รู้
เจออะไรที่น่ากลัวแล้วยังต้องมาเจอคนที่กลัวกว่า

...โธ่ ชีวิตบัดซบของสุดหล่อซีเกมส์


ถึงอย่างนั้นแม้จะโดนบ่นดุแค่ไหน 
เขาก็อาศัยความเนียนบีบนวดบีบไหล่ออดอ้อนคุณนาย
ให้กลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งจนลืมเรื่องที่เขาแอบอู้งาน 
แล้วหันไปยุ่งกับเรื่องไร่ส้มของคุณนายต่อ
นายซีเกมส์จึงถือโอกาสแว๊บหนีมาตรงระเบียงชานบ้าน

...โชคดีที่บ้านของเขาเป็นบ้านไม้ทรงไทยประยุกต์สองชั้น
ปลูกบนทำเลสวยบนเนินเล็ก ๆ มีอากาศพัดผ่านโปร่งโล่งสบาย
เลยไม่ต้องกังวลเรื่องความร้อน แม้จะเป็นช่วงสาย ๆ ของวันแล้วก็ตาม
จึงทำให้เขาสามารถนั่งชิว ๆ รับลมตรงมุมโปรด
พลางเปิดหนังสือพิมพ์กีฬาอ่านอย่างสบายอกสบายใจ
พลิกหน้ากระดาษไล่ไปเรื่อยจนเกือบหมดเล่ม
กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับข่าวดาราบันเทิงในหน้าสุดท้าย
เกือบจะทำเป็นไม่สนใจอยู่แล้ว
หากแต่รูปและข้อความพาดหัวใหญ่กลับทำให้เขานิ่งอ่านอยู่อย่างนั้น


ดิว เตวิชญ์ยัน นินิวกับ แองจี้แค่พี่น้อง

อยู่ ๆ ก็มีข่าวล่ามาแรงว่าพระรองหน้าใส ดิว เตวิชญ์
กำลังแอบกุ๊กกิ๊กปลูกต้นรักกับนางเองน้องใหม่ นินิว
ที่ไปปิ๊งรักกันกลางกองถ่ายแสดงจนสมบทบาทคนรักได้หวานสมจริง
แต่พอไปถามเจ้าตัวกลับยืนยันว่า นินิวเป็นแค่น้องสาว
ส่วนนางแบบลูกครึ่ง แองจี้’  
ที่มีแหล่งข่าวเห็นทั้งคู่ควงกันไปห้างสองต่อสองก่อนหน้านี้ 
ก็ยังย้ำคำเดิมว่ามีสถานะเป็นแค่ พี่สาวที่เคารพเท่านั้น
งานนี้ไม่รู้ว่าญาติเยอะ หรือรักพี่เสียดายน้องกันแน่รึเปล่า 
ถึงตัดใจเลือกใครไม่ได้เสียทีล่ะจ๊ะ พ่อคาสโน่ว่าดิว




ภาพพระรองหน้าใสยิ้มโปรยเสน่ห์บาดใจหญิงข้างกรอบข่าว
ทำให้เกมส์ถึงกับเบ้หน้ามองอย่างหมั้นไส้


...เออ...ใช่ซี๊ มันหล่อเลือกได้นี่
มีแต่ผู้หญิงน่ารักวิ่งเข้าหาทั้งปีทั้งชาติ
ไม่เหมือนเขาที่มีแต่ผู้ชายมาจีบ 

...แม่งโลกนี่ไม่ยุติธรรมเลยโว้ย!!


จากอารมณ์ดี ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดโดยไม่รู้สาเหตุ
เกมส์ปิดหนังสือพิมพ์กีฬาลงทันควัน
เลิกอ่านมันแล้ว ข่าวดาราก๊อซซิบไร้สาระเปลืองสมอง
กลับไปอ้อนแม่ให้ทำอะไรอร่อย ๆ ให้กินดีกว่า


เขากำลังจะเดินไปหาคุณนายสายสมรบริเวณหน้าบ้าน
ทว่าเสียงแล่นรถเข้ามาจอดเทียบด้านล่างกลับทำให้ต้องหยุดชะงัก
และเมื่อเห็นคนขับปรากฏกายลงจากรถ
คนมองอยู่ก็แทบจะเปลี่ยนเป็นหันหลังวิ่งหนี
ตรงข้ามกับผู้เป็นแม่ที่รีบเอ่ยปากต้อนรับแขกอย่างคุ้นเคย


อุ๊ย! ดิว บ่ไจ้ก้า มาได้จะใดลูก


สวัสดีครับคุณแม่


ดาราหนุ่มหน้าใหม่รีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่คนสำคัญ
ซึ่งแวะเวียนมาเยี่ยมอยู่เรื่อย ๆ ตลอดสามปีไม่เคยขาด
นับตั้งแต่เขาขอใครบางคนตามมาเที่ยวบ้านเกิด
จนได้รู้จักสนิทสนมกับคุณแม่กระทั่งนับเขาเป็นลูกรักอีกคน


มาให้แม่กอดหน้อย บ่ได้เจอกั๋นตั้งเมิน แล้ววันนี้บ่ยะงานก๋า?”


วันนี้ขอหยุดน่ะครับ พรุ่งนี้ผมถึงค่อยบินกลับ 
ผมคิดถึงคุณแม่เลยรีบมาหา
เมื่อวานผมไปทำงานที่หัวหิน เลยซื้อของมาฝากคุณแม่เพียบเลย


พูดจบ ร่างสูงก็ยกเอาของฝากจำพวกของทะเลและขนมหม้อแกงมาโชว์
จนคนรับยิ้มหน้าบานหัวเราะคิกคักอย่างถูกใจ
ลืมลูกแท้ ๆ ที่แอบยืนมองห่าง ๆ เหมือนถูกทิ้งด้วยความน้อยใจ


...อะไรอ่ะ แม่ ทีมันหยุดงานทำไมแม่ไม่หาว่ามันขี้เกียจบ้างอ่ะ
เป็นดาราแค่เนี่ย พะเน้าพะนอเข้าไป รู้งี้ไม่พามารู้จักแม่ก็ดีหรอก 
แล้วนี่มันจะมาทำไมวะ บ้านช่องมีไม่กลับรึไง
ต้องชอบมาขัดความสุขของคนอื่นอยู่เรื่อย
หึ ไม่สนแล้วอยากอี้อ้ออะไรก็เชิญตามสบาย
เขากลับไปนอนอ่านการ์ตูนที่ห้องก็ได้วะ!


คนหงุดหงิดหมุนตัวหันหลังอย่างงอน ๆ 
หากยังไม่ทันก้าวเสียงเรียกด้านหลังกลับทำให้ต้องหยุดกึก


เกมส์! จะไป๋ไหน! บ่ต้องเลย 
ทำตัวฮื้อเป๋นประโยชน์บ้าง มาช่วยดิวยกของหน้อย


คำสั่งประกาศิตมีผลบังคับใช้ทันที ถึงใจจะไม่อยากทำแค่ไหน 
แต่พอหันมาเจอตาเขียว ๆ ของคุณนายสายสมร ความกลัวก็แล่นวาบจับหัวใจ 
ต้องรีบเดินฉับ ๆ กลับมายกของฝากหิ้วไปเก็บในครัวด้านหลัง
โดยมีใครบางคนตามเข้ามาช่วยด้วย
ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังคงก้มหน้าไม่ยอมพูดยอมจาทักทาย
จนกระทั่งร่างสูงที่มองอยู่นานต้องเผลอถอนหายใจ เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน


โกรธอะไรผมเหรอ เมื่อวานโทรไปหาก็ไม่ยอมรับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ


คำถามสั้น ๆ แต่มันเป็นสิ่งที่ค้างคาในใจของดิวให้กระวนกระวาย
จนต้องรีบบินจากกรุงเทพขึ้นมาหาต้นเหตุ
ซึ่งคู่สนทนาเพียงแค่ชะงักมือไปเล็กน้อย หากยังคงตอบกลับเสียงเรียบ


เปล่า ไม่มีอะไรนี่


...มีแน่ ๆ ต่างหาก


ทำไมจะไม่รู้ว่าเกมส์คิดอะไรในใจ
นี่แหละนิสัยเกมส์เลย ชอบเก็บปัญหาไปคิดคนเดียว แล้วไม่ค่อยยอมพูด
มันตั้งสามปีแล้วนะที่เขากับเกมส์รู้จักกันมา
สามปีที่เขาพยายามจะร่นระยะห่างระหว่างกันให้ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงแม้จะช้า แต่เขาอาศัยความค่อยเป็นค่อยไป
และใช้ความจริงใจเป็นเครื่องมือพิสูจน์ตามสัญญาที่เคยให้ไว้


เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เข้าไปถึงใจเกมส์มากแค่ไหน
แต่อย่างน้อยเขาก็เริ่มจะสัมผัสความรู้สึกของเกมส์ได้มากขึ้น
อย่างตอนนี้ที่ทะเลาะกัน แม้เกมส์จะไม่ยอมบอกเหตุผล
แต่หากจับคำจากน้ำเสียงและท่าทีแล้วไม่นานเขาก็คงรู้เอง
นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เขาต้องรีบมาหาเกมส์ เพื่อเผชิญหน้ากับคนคิดหนีตรง ๆ 


แล้วไม่ไปทำงานล่ะ หยุดมาแบบนี้กองถ่ายเขาไม่ว่าเหรอ


ดิวฟังคำถามของเกมส์ซึ่งกำลังนำขนมหม้อแกงออกจากถุง
น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนคุยกันเป็นปกติคล้ายไม่ได้โกรธอะไร
จึงทำให้เขาตอบกลับไปตามความจริง


ผมยังไม่มีคิวครับ วันนี้ถ่ายแต่ของน้องนินิว


เหรอ น้องเขาน่ารักเนอะ อยากเจอบ้าง ว่าง ๆ ขอลายเซ็นให้หน่อยสิ 
แองจี้ก็ด้วยได้ข่าวว่าตัวจริงสวยมากเลยใช่ป่ะ
ไปเดินห้างกันมาคนคงรุมเพียบเลยอ่ะดิ ดีเนอะ น่าอิจฉา ดาราก็เงี้ย


คำแซวซึ่งอีกฝ่ายพูดไปยิ้มไป
หากคุณกันทางโทรศัพท์ไม่เห็นหน้า
เขาคงนึกว่าเกมส์คิดอย่างนั้นจริง ๆ
แต่พอมาอยู่ใกล้กันแล้ว
ถึงได้สังเกตเห็นว่ามือที่กำลังหยิบถาดขนมหม้อแกงใส่จานกำลังสั่น


... แม้ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง
แต่บางทีเขาอาจจะรู้เหตุผลที่เกมส์พยายามหนีเขาแล้วก็ได้



เกมส์หึงผมเหรอครับ



ข้อสันนิษฐานลอย ๆ หากมันมีอานุภาพมากพอให้คนฟังสะดุ้ง
เกือบทำขนมหลุดมือ ก่อนรีบเถียงกลับเสียงดัง


อะไรใครหึง! ไม่ได้หึงสักหน่อย!!


แล้วทำไมเกมส์ถึงไม่ยอมมองหน้าผมล่ะครับ


ความจริงที่หล่นลงกลางวงสนทนาส่งผลให้ทุกอย่างนิ่งเงียบ
เกมส์เม้มปากเบือนหน้าหนีไปอีกทางเมื่อถูกจับได้
ปล่อยให้ดิวมองด้วยความอ่อนใจ ก่อนเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้เบา ๆ


เกมส์ ผมไม่ได้มีคนอื่นจริง ๆ นะครับ
คนที่ผมชอบมีแค่เกมส์คนเดียว 
เกมส์เชื่อใจผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ


น้ำเสียงวอนขอเต็มไปด้วยความน้อยใจจนเกมส์สัมผัสได้
กระทั้งต้องเผลอคิดทบทวนถามตัวเอง


...หึงมั้ยไม่รู้หรอก 
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันมีบางสิ่งที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ


ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดิวอยู่ในสถานะอะไร
เขาไม่เคยคิดจะค้นหา และไม่อยากได้คำตอบ
แค่รู้ว่าอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ อุ่นใจ 
ยังโทรคุยกันเกือบทุกวัน ส่งข้อความหากันบ่อย ๆ
มีบางทีที่ดิวส่งคำหวาน ๆ มาให้
แต่ก็ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งเกินเลยไปมากกว่านั้น

 
ความจริงเรื่องดิวกับผู้หญิงคนอื่นมันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเขาเลย
แต่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ขึ้นมา
พยายามบอกตัวเองว่าดิวเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์ดี และนั่นก็เป็นหน้าที่
อีกทั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา 
ดิวก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าดิวไม่เคยมีใครเลยยกเว้นแค่เขา
กระนั้นลึก ๆ ในใจมันก็อดสับสนไม่ได้


ความเงียบที่ยังคงโรยตัวลงมาปกคลุม
คล้ายนาทียาวนานของคงเฝ้ารอ
ในที่สุดดิวจึงถอนหายใจ ละมือที่กุมอยู่ออก
หมุนตัวหันหลังเดินออกไปคล้ายยอมแพ้
ทิ้งให้เกมส์อยู่เพียงลำพังภายในห้อง


...แค่เพียงความอุ่นไอจากมือที่จางหาย
กลับทำให้เกมส์ต้องรีบเงยหน้าด้วยความนึกหวั่น
มันยิ่งย้ำชัดให้เห็นถึงความกลัว

นี่แหละคือความสับสนที่ว่า...


...ไม่ใช่เพราะเขาหึง

แต่เขากำลังกลัว...


...กลัวว่าดิวกำลังจะห่างจากเขาไป

....และเขาอาจทนอยู่คนเดียวไม่ได้ ถ้าไม่มีดิว


เขารู้ว่าสามปีที่ดิวรอมันอาจจะเหนื่อย อาจจะท้อ
กับการพยายามทำทุกทางให้เขาเปิดใจ
แต่ถึงอย่างนั้นดิวก็ยังเป็นห่วง คอยดูแลเขาไม่ห่าง


...แล้วกับใจของดิวเอง เขาก็ควรจะหันกลับไปมองมันบ้าง

...ไม่ใช่ปล่อยทิ้งขว้าง ให้ดิวต้องเป็นฝ่ายไล่ตามเพียงลำพัง



เกมส์จึงตัดสินใจรีบลุกออกไปตามอีกฝ่าย
หากยังไม่ทันก้าว ร่างที่เพิ่งออกไปกลับสวนเข้ามาจนแทบเบรกเท้าไม่ทัน


"เออ...คือ..."


คนประจันหน้าเอ่ยตะกุกตะกัก
ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่หลบทาง
ซ้ำยังหยิบของบางอย่างนำมันมายื่นให้
พร้อมกับเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง


ถึงเกมส์จะไม่เชื่อผมก็ไม่เป็นไรครับ
แต่ผมอยากให้เกมส์รับมันไว้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับเกมส์


...ช่อจูปาจุ๊บสีขาวถูกส่งมาให้ 
ของขวัญวันวาเลนไทน์เช่นเดียวกับทุกปีที่เคยได้รับ
และมักจะมีการ์ดใบเล็กเขียนข้อความมาให้ด้วยเสมอ


เกมส์ก้มลงอ่านข้อความนั้น
ข้อความภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือ
แต่มีอานุภาพพอไล่ความกลัวก่อนหน้านั้นให้ปลิวหาย
และถูกแทนทีด้วยความสั่นไหวในใจ...



‘No matter how long it takes
I will love you forever and ever’



...ไม่ว่าจะนานเท่าไร ก็จะขอรักตลอดไป



คำยืนยันอย่างไม่ยอมแพ้
ทลายความสับสนทั้งหมดในหัวใจ
และมันเป็นเหมือนข้อพิสูจน์ว่า
ดิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ห่างไปไหน


...ดิวยังรอให้เขาเข้าไปใกล้เสมอ



ขอโทษนะ ที่ไม่ได้โทรหา


เกมส์ก้มหน้าบอกเสียงแผ่วอย่างสำนึกผิด
เพราะความงี่เง่าของตัวเองแท้ ๆ เลยทำให้ดิวต้องวุ่นวายใจ
หากแต่ร่างสูงกลับส่ายศีรษะปฏิเสธ


ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ
แต่ถ้าอยากให้ผมยกโทษ
คืนนี้ให้ผมนอนค้างที่ห้องเกมส์ได้มั้ยครับ


ท้ายประโยคเริ่มสะกิดใจคนฟังให้ต้องเงยหน้าสบตา
และก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าจากแววตาออดอ้อน
กลับเริ่มฉายแววระยับกรุ้มกริ่มของหมาป่าเจ้าเล่ห์

เดี๋ยวนะ...แค่อ่อนข้อให้หน่อยอยู่ดี ๆ ทำไมเปลี่ยนท่าทีเร็วจังวะ
แล้วไอ้มือที่ค่อย ๆ เอื้อมมาโอบหลังเขานี่มันหมายความว่ายังไง


จะ...จะมานอนห้องเราทำไม ห้องรับแขกก็มี


เกมส์รีบปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก
พยายามใช้ช่อจูปาจุ๊บขวางกั้นระยะห่างเอาไว้
เมื่ออีกฝ่ายยังคงขยับเข้าใกล้พร้อมกับยืนยันเหตุผล


ไม่เอาครับผมไม่อยากนอนคนเดียว ผมกลัว


จะบ้าเหรอไง โตขนาดนี้ยังจะกลัวอยู่อีก


กลัวสิครับ ผมกลัวทุกวัน


กลัวอะไร


กลัวเกมส์จะไม่รัก


คำสารภาพที่ได้ยินสะท้อนก้องในใจคนฟัง
แม้คำพูดจะคล้ายฟังแกล้งเล่น
แต่ทั้งน้ำเสียงและแววตามันมีเพียงความจริงใจที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน


...สำหรับดิว มันคือความกลัวที่ยังคงซ่อนอยู่ไม่จางหาย

ต่อให้พยายามมาหลายปีแค่ไหน
มันก็มีบางครั้งที่เขากลัวว่าเกมส์จะเบื่อกัน
ยิ่งเกมส์หนีหายไป ไม่ยอมพูดคุยกับเขาก็ยิ่งทรมาน
ถึงเกมส์จะมีท่าทีเหมือนยอมมีใจให้ 
แต่ลึก ๆ เขาก็ยังไม่แน่ใจว่า
ระยะห่างระหว่างเขากับเกมส์มันยังเหลืออีกมากแค่ไหน


...สามเมตรเมื่อสามปีที่แล้ว

...มาตอนนี้มันจะใกล้มากขึ้น หรือ ห่างไกลออกไปเท่าเดิม


ดิวมองคนคนเดียวที่สามารถให้คำตอบเข้าได้
ซึ่งอีกฝ่ายยังคงก้มหน้าเงียบ ๆ 
แล้วจึงขยับลดมือที่ถือจูปาจุ๊บขวางเอาไว้ออก


และก่อนจะทันรู้ตัว...

สัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากคนตรงข้ามก็แตะลงมาที่ริมฝีปากเขา
ความนุ่มหวานประทับตราตรึงอยู่อย่างนั้นเพียงชั่วครู่
แล้วรีบผละออกพร้อมคำอธิบาย


นี่ยารักษาให้หาย จะได้เลิกกลัวสักที


ดิวนิ่งอึ้ง สมองทบทวนความมึนงงต่อเหตุการณ์เมื่อครู่


...เมื่อกี๊ เกมส์ จูบเขาเหรอ

แล้วที่บอกว่าเป็นยารักษาให้หายกลัว

คือรักษา โรคที่เขากลัวเกมส์ไม่รัก' ใช่มั้ย


ถ้างั้นก็หมายความว่า... 



ไปล่ะ


เกมส์รีบดันร่างสูงออกห่าง
เดินหมุนตัวหิ้วช่อจูปาจุ๊บเร่งหนีไปอีกทาง
ทิ้งให้คนที่เพิ่งเข้าใจอะไร ๆ ต้องรีบเอ่ยรั้งตามหลัง


เดี๋ยวสิครับเกมส์ ผมยังไม่หายดีเลย ขออีกรอบได้มั้ย


คนถูกขอหยุดชะงัก ก่อนหันใบหน้าแดงแปร๊ดมาตะโกนโวยวายดังลั่น



"ฮักษาฮื้อวันล่ะเตื่อ ไค้ได้ฮื้อมาขอแหมวันพู้ก!!




พูดจบ เกมส์ก็เดินหนีไปให้ดิวแปลความหมายอยู่ในใจ
จนต้องเผลอหัวเราะเบา ๆ กับความ น่าฮักของใครบางคน



...รักษาแค่วันละที อยากได้ให้มาขอใหม่วันพรุ่งนี้


...ได้ครับเกมส์ ผมจะขอให้เกมส์รักษาทุกวันจนกว่าจะหายเลย




...ต่อจากนี้ ไม่ต้องถามแล้วว่าระยะทางระหว่างหัวใจของเขากับเกมส์เหลือแค่ไหน


บางทีมันอาจจะอยู่ใกล้จนมีเพียงแค่ช่อจูปาจุ๊บหวาน ๆ ขวางไว้เท่านั้นก็ได้

ซึ่งเขาเชื่อว่าอีกไม่นานมันคงละลายหายไปในเร็ววัน


...เพื่อให้หัวใจสองดวงได้สัมผัสถึงกันและกันอย่างแน่นอน



----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



END








...จัดภาคพิเศษของดิวเกมส์มาให้แล้วจ้า!!  
เป็นเรื่องสามปีต่อมาของทั้งดิวและเกมส์ที่ดูเหมือนจะไม่คืบหน้าไปไหน (ฮา)
แต่เอาน่า...แค่จุ๊บ ๆ ก็พอน่าฮักกรุบกริบ 
อย่างน้อยโรคกลัวของทั้งคู่ก็ต่างคนต่างช่วยกันรักษาให้จนหายแล้วเนอะ


ขอบคุณที่ติดตาม เจอกันใหม่ในซีรีย์ภาคหน้าค่ะ



BitterSweet

 


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4770 baekbow (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:23
    โอ๊ยยยยย น่ารักไปอีก จุ๊บเขาก่อนด้วย ไม่เบานะเกมส์
    #4,770
    0
  2. #4689 LyRiCaLStePz (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 15:47
    เรื่องนี้โคตรมุ้งมิ้งเลย แบบ รักใสๆหัวใจสองดวงสุดๆ

    สงสารดิวมากอ่ะ แบบ คาสโนว่ากลายเป็นผช.แสนดี

    เทพบุตรมาเกิดพิชิตใจเกมส์ ซึ่ง3ปีแล้ว หล่อนให้แค่

    จูบเหรอย้ะ เลิกกลัวดิวเถอะ สงสารดิวอ่ะ 5555

    ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารัก หวานๆรสจูปาจุ๊บนะคะ :)
    #4,689
    0
  3. #4668 Rabbitmb (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 20:37
    ฮื้อ... ฉันเขินนะ แต่แบบห่ะ...มันแปลว่าอะไร อ่านได้แต่แปลไม่ออกนี่โคตรเศร้าเลยจ้า
    #4,668
    0
  4. #4537 _cake_ky_ (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 10:54
    เขินมากกกกก
    #4,537
    0
  5. #4419 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 04:50
    หวานไม่เกรงใจแม่เลย ไปๆจูงมือกันเข้าห้องไปมาจุ๊บอะไรกันแถวนี้ เราเขินนนนนนนน
    #4,419
    0
  6. #4265 WIN2SEUNG (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 15 กันยายน 2558 / 18:20
    น่าฮักขนาด. ค่อยมีแฟนจะอี้พ่อง
    #4,265
    0
  7. #3670 C010urFu1 E@rtl-l (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 10 มีนาคม 2557 / 01:43
    อ๊ากกกก น่ารักมากไม่ไหวแล้ว >_< 
    แบบว่าเสียใจอ่ะ ฟังภาษาเหนือไม่ออก T_T แต่ชอบเวลาเกมส์พูดภาษาเหนืออ่า มันดูแบ้วมว๊ากกกกกก~
    ยิ่งประโยคล่าสุดน้าาา แปลออกมาได้อร๊างงงมากกก น่ารักอ่า เกมส์ <3 <3 <3

    ขอบคุณไรเตอร์นะคะที่เขียนเรื่องราวดีๆ แบบนี้ออกมา ชอบหมดทุกเรื่องเลยค่า อ่านแล้วฟินเว่อร์ๆ ><
    #3,670
    0
  8. #3662 MonetaCaffeine :D (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 1 มีนาคม 2557 / 20:35
    โอยยยย น่าฮักขน๊าดดดดด
    ชอบจนอยากจะไปเป็นคนเหนือจะได้อู้คำเมืองกับเค้าบ้างเลยค่ะไรเตอร์
    ไอเราก็กรุงเทพแต่กำเนิดเนอะ ไม่มันส์เลย T^T
    นี่เอ็นฯอยู่ก็ภาวนาให้ติดม.แม่ฟ้าหลวง คราวนี้จะได้พูดเป็นซะที(แน่ๆ)
    เอาล่ะๆ ข้ามเรื่องนั้นมาเม้นนิยายดีกว่า

    ชอบบบบบบบบบบบ มากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก อ่ะ > _____ <
    คือแนวแบบนี้มันน่ารักอมยิ้มเหมือนที่เพื่อนแนะนำมาให้อ่านจริงๆ
    คู่นี้น่ารักกรุบกริบมากค่ะไรเตอร์ อ่านไปเขินไปกันเลยทีเดียว
    ชอบความพยายามของดิวนะ เราว่ามันจริงใจดีอ่ะ
    ส่วนเกมส์ อืม โรคกลัวผู้ชายสุดแปลกของน้องทำให้เรื่องนี้มีสีสันมากค่ะ
    เอาจริงพออ่านจบแล้วนึกพล็อตตอนพิเศษอีกตอนแว๊บเข้ามา
    คือในวันที่เราใกล้(?)กัน ฟีลประมาณแบบ จะ NC อะไรแบบนี้
    จังหวะเข้าพระเข้านางเข้าด้ายเข้าเข็ม(?) น้องเกมส์เกิดกลัวขึ้นมา
    เพราะความทรงจำเก่าๆที่เลวร้าย อะไรแบบนี้
    แล้วพี่ดิวคนดีของน้อง(?)ก็ทำให้เกมส์เชื่อใจแล้วก็เลิกกลัวผชแบบจริงๆจังๆได้ซักที
    มันคงจิกริ๊บกริ๊วน่าดู - ////////////// -

    แล้วก็ เห็นดิวดูแลเกมส์เยอะแล้ว
    อยากให้มีตอนที่น้องเกมส์ดูแลพี่ดิวของเราบ้าง
    แบบว่า ดิวป่วย ดิวงอแง ดิวไม่สบายกลางกองถ่ายจนเภสัชกรคนดีต้องปิดร้านจองตั๋วดิ่งไปหาถึงกอง
    ประกาศศักดาให้รู้กันไปเลยว่าใครตัวจริง - . -
    อาจจะให้นักข่าวมาเห็นแล้วเอาไปทำ สุดท้ายดิวก็ยอมรับแมนๆไปเลยด้วย กรี๊ดดดดด


    โอ๊ยนี่มโนประหนึ่งเป็นบุคคลในเรื่อง 55555555
    ที่จะเม้นชมๆอะไรนี่กลายเป็นอะไรหมดแล้วเนี่ย ดงพล็อตหรอคะ 555555555
    คือติ่ง คือจบ โอเคชิปร้ะะะ :$

    ก่อนจะรั่วไปกว่านี้ คือเอาเป็นว่าชอบมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ไรเตอร์
    จะตามไปอ่านเรื่องก่อนๆหน้าอย่างแน่นอน :-) (มาถึงนางประเดิมเรื่องสุดท้ายก่อนเลย ฮา)
    สู้ๆนะคะไรเตอร์ เป็นกำลังใจให้เน้อ <3
    #3,662
    0
  9. #3595 sosozee (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 22:59
    แหมมมม น่าฮักขนาด
    จะอี้จาไปฮักไผได้แหมเน้อ
    #3,595
    0
  10. #3577 Earthz Boonsiri (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 8 มกราคม 2557 / 10:44
    แม่~ หนูรักไรท์เตอร์ ><
    #3,577
    0
  11. #3560 souprupk (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:11
    จูบแล้ว!! เกมส์จูบคุณดิวแล้ว ง่าาาาาาา!!
    #3,560
    0
  12. #3375 KaReii_NYAPPY (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2556 / 01:59
    โอ้ย เดดิ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน 
    ฮ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
    ก๊าวมากกกกกกกกก เอร้ยยยย
    #3,375
    0
  13. #3240 Redberrylips (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 05:18
    โอ้ยยยยยยยยยยยยยยย ลงไปดิ้นกับพื้น โอ้ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย
    #3,240
    0
  14. #3031 YoSChi (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 19:49
    โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย..เขินตายยยยยยย
    #3,031
    0
  15. #2969 HENS Singular (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 01:27
    หุหุหุ น่าฮักแต้เลยอ่ะ จะวันพูก วันฮือ วันไหน
    ดิวก่ไค้ได้ยาฮักษาจากน้องเกมส์อยู่ดี
    #2,969
    0
  16. #2964 InLove (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 22:17
    น่ารักอะ ><
    #2,964
    0
  17. #2879 เจ้าของรีสอร์ทใกล้ไร่ส้ม (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 28 กันยายน 2556 / 23:13
    ป๊าดดด พวกคิงนี่แฮงขนาดเน่ออ แฮงแต๊ะแฮงว่า



    ปล.คือดิวเอ็งเรียนวิศวะมาทำไม เซ็ง
    #2,879
    0
  18. #2819 rorony (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 15:18
    น่ารักมากมาย แต่เราก็รักเฮียคมกับน้องปลายมากสุดในซีรีส์อยู่ดี เอิ๊กๆๆ XD
    แหม.. หุๆ//เริ่มบ้า
    #2,819
    0
  19. #2680 Xin (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 22 กันยายน 2556 / 18:44
    อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกก รู้ไรมั้ยไรท์ เค้าชอบเรื่องนี้ที่สุดแล้วในซีรีส์อ่าาาาาาา ชอบบบบบบ
    #2,680
    0
  20. #2644 ToNAoRLoYLoM (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 02:59
    น่าฮักขนาดดดดด

    ขอยแท้ๆๆๆ >///<
    #2,644
    0
  21. #2631 blur (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 15 กันยายน 2556 / 21:22
    รอออออและรักกกกกก

    รักคู่นี้นะ
    #2,631
    0
  22. #2350 DazaDay (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 18:37
    เลิกซึนแล้วววววววววววววววววว อ๊ากกกกกกกกกกกก >O<
    #2,350
    0
  23. #2149 MayKamon (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 21:44
    ให้ตายเหอะ ดีใจด้วยนะดิว^^
    #2,149
    0
  24. #1994 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 01:38
    วรั้ยยยย ไม่เบานะจ้ะเกมส์ -///-
    #1,994
    0
  25. #1923 berry berry (จากตอนที่ 110)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 19:38
    สามปี เกมส์ใจแข็งมากอ่ะ 
    แต่ใจกล้าขึ้นนะยะ อิอิ
    #1,923
    0