ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 109 : แท่งที่ 15 [END]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,298
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 13 ครั้ง
    25 เม.ย. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต



แท่งที่ 15




วันนี้ก็มาอีกแล้วรึโยม


ครับ หลวงพ่อ


ดิวตอบกลับหลังก้มลงกราบพระ
ซึ่งท่านก็ยื่นคนโทสำหรับกรวดน้ำให้ราวคุ้นชิน
เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกแต่นับเกือบสัปดาห์หนึ่งแล้ว
ที่เขามาวัดในตอนเช้าทุก ๆ วันไม่เคยขาด


ถ้าบอกใครก็คงไม่เชื่อ ขนาดเขายังไม่เคยเชื่อตัวเองเลย
ว่าหนุ่มเพลย์บอยผู้เคยเข้าผับเข้าบาร์ตอนกลางคืนเป็นประจำ
กลับเปลี่ยนเป็นคนตื่นเช้าเพื่อมาทำบุญตักบาตรฟังธรรมที่วัดแทน
สาเหตุที่เป็นอย่างนั้น เพราะเขารู้สึกว่าการมาวัดมันทำให้ใจมันสงบ
เหมือนได้ผ่อนคลายความเครียดให้บรรเทาลง


เมื่อก่อนเวลามีเรื่องหงุดหงิดใจ
เขามักจะสูบบุหรี่หรือดื่มเหล้าหาทางเมาให้ระบายจะได้ลืม ๆ
แต่พอหลังจากเลิกไปข้องแวะกับเรื่องพวกนั้น
เขาค้นพบว่าวิธีแก้ความเครียดมันมีได้หลายทาง
จากสูบบุหรี่ก็กลายมาเป็นติดลูกอมจูปาจุ๊บ 
จากเข้าผับก็เปลี่ยนมาเขาวัด 


หากจะถามว่ามันช่วยทำให้ลืมปัญหาที่เกิดขึ้นมาได้มั้ย
ตอบเลยว่าไม่ได้หรอก 
แต่อย่างน้อย ๆ บรรยากาศสบาย ๆ ที่โอบล้อม
มันทำให้ใจเขาสงบและมองเห็นอะไร ๆ ชัดเจนมากขึ้น


...โดยเฉพาะเรื่องเกี่ยวกับ ความรู้สึกของตัวเอง


เช่นเดียวกับเช้าวันอาทิตย์นี้ที่เขาปลีกตัวจากผู้คน
มาหยุดใต้ต้นชมพูพันทิพย์เพื่อกรวดน้ำให้ลูกแมวตัวเล็ก
สัตว์เลี้ยงแสนสำคัญของใครคนหนึ่ง


...เขาไม่เคยบอกกับเกมส์เรื่องนี้และไม่คิดที่จะอยากให้เกมส์รู้
เคยพยายามหาแผนการต่าง ๆ ในหัวมากมายเพื่อให้เกมส์กลับมาคืนดี
แต่สุดท้ายแผนที่นึกออกก็มีอยู่แผนเดียว...


...คือการอดทนรอให้เวลาพิสูจน์ทุก ๆ อย่าง


ทั้งความรู้สึกที่ไม่แน่ชัดของตัวเอง
และความสัมพันธ์ระหว่างเขากับเกมส์


เขาไม่อยากจะตามตื้อหรือร้องขออะไร
ด้วยกลัวว่าจากเกมส์จะยิ่งออกห่างไปอีก
กลัวจะทำให้เจ็บเกมส์ และเกลียดเขามากขึ้น
แค่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ก็ดูยากเย็นเหลือเกินแล้ว
เขาจึงทำได้แค่เพียงคอยเป็นห่วงอยู่ตรงที่ไกล ๆ ตรงนี้


...แม้รู้ทั้งรู้ว่าเกมส์จะไม่เคยสนใจมันเลยก็ตาม



TRRRRRRRRRR!!



เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นขัดจังหวะความคิด
ดิวหยิบไอโฟนขึ้นมาจากกระเป๋ากางเกง
ก่อนดวงตาจะเบิกกว้างอย่างตกใจ
ทันทีที่เห็นรายชื่อคนโทรเข้าเป็นคนเดียวกับที่เพิ่งนึกถึง


...เกมส์



ฮัลโหล ครับเกมส์


ร่างสูงรีบกรอกเสียงรับอย่างรวดเร็ว
ในใจเต้นรัวด้วยความรู้สึกยินดีที่คนโกรธโทรมาหา
เขากำลังจะอ้าปากถามด้วยความเป็นห่วง
แต่อยู่ ๆ เสียงปลายสายกลับถามแค่เพียงสั้น ๆ


ทำแบบนี้ไปทำไม


...ทำแบบนี้

...หมายความว่ายังไง? แบบนี้ของเกมส์คืออะไร?
หรือจะเป็นเรื่องที่เขามาทำบุญให้ลูกแมวตัวเล็ก
งั้นอย่าบอกนะว่าเกมส์รู้แล้ว

และทางเดียวที่เกมส์จะรู้ได้
แสดงว่าเกมส์ก็ต้องอยู่ในวัดนี้ด้วย!


เกมส์เห็นเหรอครับ ตอนนี้เกมส์อยู่ที่ไหนครับ


ดิวกวาดมองซ้ายขวาเลิกลั่ก
วันนี้เป็นวันพระทำให้ผู้คนมาทำบุญหนาตามากกว่าปกติ
หากแต่ยังไม่ทันที่เขาจะก้าวเดินไปตามหา
เสียงในสายกลับตะคอกร้องห้าม


หยุดอยู่ตรงนั้นนะ! แล้วไม่ต้องหาด้วย ไม่งั้นเราจะวาง


ประโยคขู่ทำให้ดิวหยุดชะงักอยู่กับที่
ได้แต่แนบหูกับโทรศัพท์ฟังคำถามย้ำอีกครั้ง


ตอบเรามา จะทำแบบนี้ทำไม


ดิวนิ่งเงียบใคร่ครวญถึงความรู้สึก
ก่อนถอนหายใจแล้วพูดไปตามความจริง



อะไรที่สำคัญสำหรับเกมส์ก็สำคัญสำหรับผม



ใช่...เหตุผลที่เขามาทำบุญให้จั๊ดง่าว
นอกจากจะทำเพื่อให้ตัวเองสบายใจแล้ว
สิ่งเดียวที่เขาพยายามรักษามันไว้
คือเยื่อใยบาง ๆ ระหว่างเขาและเกมส์

ถึงแม้มันจะมีเพียงน้อยนิด 
แต่เขาก็ยังยึดความรู้สึกของเกมส์เป็นสิ่งสำคัญ
ซึ่งเขาก็ได้ถ่ายทอดมันออกมาเป็นคำอธิบาย


เกมส์ครับ ผมรู้ว่าเกมส์ยังโกรธผมอยู่
แล้วผมก็ไม่หวังว่าจะให้เกมส์ยกโทษให้
แต่สิ่งที่ผมทำให้เกมส์ทุกอย่าง มันคือความรู้สึกของผมจริง ๆ
ถึงเกมส์จะไม่เชื่อใจผมตอนนี้ หรือต่อให้เกมส์จะไม่รับรู้ 
ผมก็จะทำมันต่อไปเรื่อย ๆ เพราะว่าผมมีความสุขที่ได้ทำเพื่อคนที่ผมชอบ


แล้วดิวแน่ใจได้ยังไงว่าชอบ
เราเคยบอกแล้วไงว่าสิ่งที่ดิวรู้สึกกับเรามันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบ
ไม่ใช่ความชอบจริง ๆ หรอก


ความไม่เชื่อยังคงแฝงอยู่ในน้ำเสียงอย่างชัดเจน
เป็นคำถามเดิม ๆ ซึ่งทำเขานึกหวั่น
จนเก็บมาถามตัวเองหลายต่อหลายครั้ง
และก็ค้นพบเพียงคำตอบเดียว


ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าสิ่งที่รู้สึกกับเกมส์
มันคือความชอบจริง ๆ มั้ย
แต่ทุกครั้งเวลาคุยกับเกมส์ผมรู้สึกสบายใจ
ผมอยากอยู่ใกล้ อยากดูแลเกมส์
อยากกลับไปเป็นเพื่อนกับเกมส์อีกครั้ง


...เขาไม่กล้าบอกออกไปเพราะยังไม่แน่ใจ
คำว่า ชอบของใครต่างก็มีความหมายเฉพาะในแบบของมัน
หากสิ่งหนึ่งที่ชัดเจนในใจ
คือความพิเศษที่เขามีให้กับเกมส์ซึ่งมันแตกต่างจากคนไหน ๆ 

เขาไม่เคยหวาดกลัวที่จะสูญเสียใครไป
ยกเว้นกับเกมส์...
ซึ่งเขาไม่สามารถจะห้ามความรู้สึกนี้ได้เลย

ถ้าเป็นไปได้เขาอยากจะย้อนเวลาให้ทุกอย่างกลับไปเริ่มต้นใหม่
แต่ในเมื่อไม่สามารถแก้ไขความผิด
ที่เหลือก็แค่หวังเพียงโอกาสให้เกมส์เปิดใจเท่านั้น


เสียงจากปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง
ก่อนจะย้อนถามประโยคสำคัญซึ่งทำให้คนฟังนิ่งอึ้ง


ดิวอยากเป็น เพื่อนกับเราจริง ๆ เหรอ


...เพื่อน สถานะที่ระบุความสัมพันธ์
เหมือนที่เขาเคยโดนเกมส์ถามด้วยความคลางแคลงใจ
ในครั้งแรกที่เขาเคยขอเป็นเพื่อนกับเกมส์

ตอนนั้นเขาตอบไปโดยหวังแค่เพียงใช้ความเป็นเพื่อน
เพื่อเป็นสะพานไปสู่จุดมุ่งหมายอื่น

แต่ตอนนี้ ณ เวลานี้ ด้วยคำถามเดียวกัน
เปล่าประโยชน์ที่จะโกหกซ้ำ
เพราะความจริงในใจมันมีอยู่แล้วชัดเจน


ไม่ครับ ผมรู้ว่าจริง ๆ ใจผมคงคิดเกินไปไกลมากกว่านั้น
ถึงเกมส์จะไม่คิดแบบเดียวกับผมก็ไม่เป็นไร
หรือถ้าเกมส์รังเกียจไม่อยากเข้าใกล้ผม ผมก็ไม่โทษเกมส์
เพราะผมเองก็ยังไม่แน่ใจว่าอนาคตมันจะมีอะไรเกิดขึ้น
แต่ตอนนี้ สิ่งที่ผมแน่ใจมีอย่างเดียว...
...ผมจะไม่ปล่อยเกมส์ไปจากมือผม


...นี่คือความจริงใจทั้งหมดที่เขามีต่อเกมส์
เขาไม่คิดจะปิดบังอะไรอีกต่อไปแล้ว
รู้สึกยังไงก็พูดไปแบบนั้น 
เพราะเขารู้ว่าผลสุดท้ายของการปิดบังกันและกัน
มันสร้างความเจ็บปวดให้อีกคนหนึ่งแค่ไหน


แม้ว่ามันจะเสี่ยงที่ตัดสินใจสารภาพอย่างหมดเปลือก
และมันอาจทำให้เกมส์ยิ่งห่างเขามากขึ้น
แต่เขาไม่มีอะไรจะต้องเสียอีกแล้ว


ต่อให้เกมส์ถอยห่างจากเขาไปมากแค่ไหน
เขาก็จะขอยืนยันว่าจะรอจนกว่าเกมส์จะเป็นฝ่ายเดินมาหา
รอจนกว่าเกมส์จะไว้ใจ เลิกกลัวเขา แล้วยอมให้เขาเข้าใกล้


....จนกว่าจะถึงใจของเกมส์



ต่างฝ่ายต่างเงียบเสียง
โดยไม่มีใครพูดจาใด ๆ 
ปล่อยให้ห้วงความรู้สึกปกคลุมการสนทนา
ในที่สุดคนโทรมาก็เป็นฝ่ายเริ่มต้นเอ่ยเสียงแผ่ว


สามเมตร


วลีลอย ๆ ที่ดังเบา ๆ ทำให้ดิวเผลอขมวดคิ้วงงจนต้องถามย้ำอีกครั้ง


อะไรนะครับ


เราให้ดิวเข้าใกล้เราได้แค่นั้น



คำอธิบายที่ยาวขึ้นส่งผลให้หัวใจของร่างสูงเต้นรัวด้วยความไม่อยากเชื่อ


...จริงเหรอ เขาฝันไปอยู่รึเปล่า

...นี่หรือว่าเกมส์กำลังให้โอกาสเขาใช่มั้ย


ระยะทางสามเมตรคนอื่นอาจมองว่าไกล
แต่สำหรับเขาที่เกมส์พยายามหลีกหนีมาตลอด
ระยะทางแค่นี้ไม่ได้เป็นอุปสรรคอะไรเลย
ที่สำคัญเขาก็ยังมีวิธีอื่นตั้งมากมายที่จะเข้าใกล้เกมส์


แล้วถ้าผมโทรไปหาส่งรูปไปให้เหมือนเดิมได้รึเปล่าครับ


ดิวเอ่ยถามด้วยความหวัง
และทันทีที่ได้รับคำตอบสั้น ๆ ก็ทำเอาเขาแทบกระโดดตัวลอย


อืม


ขอบคุณครับเกมส์


ร่างสูงรีบพูดพร้อมรอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า


...เท่านี้ เพียงแค่เห็นว่ายังมีโอกาสก็เพียงพอแล้วสำหรับเขา
คราวนี้เขาขอพิสูจน์ให้เกมส์เห็นว่าเขาจะไม่ลังเลอีก
จะพร้อมทำทุกอย่างเพื่อหัวใจของตัวเองและเพื่อใจของเกมส์


งั้นแค่นี้นะ


คู่สนทนาทำท่าจะตัดบทวางสายหลังจากจบเรื่อง
หากแต่ดิวยังคงเอ่ยรั้งไว้


เดี๋ยวครับเกมส์!


ร่างสูงหันไปทิศทางจากศาลาวัดซึ่งอยู่ไม่ไกล
ซึ่งมีคนทยอยเดินลงบันไดมาเสร็จจากการฟังพระเทศน์มากมาย
สายตาจับไปที่ใครคนหนึ่งซึ่งกำลังถือโทรศัพท์เดินกลมกลืน
หลังจากหลบซ่อนอยู่ข้างหลังเสาใกล้บันได
เขาละมือจากไอโฟน ก่อนจะป้องปากตะโกนเสียงดัง



ผมคิดถึงเกมส์นะ



ทุกสายตาหันมามองเจ้าของเสียง
แต่ตอนนี้ดิวไม่ได้สนใจอะไรแล้ว
เพราะเขากำลังยิ้มกว้างให้กับคนที่เผลอสบตามองมาอย่างตกใจ
ก่อนใบหน้าเนียนจะก้มงุด รีบกดวางโทรศัพท์
แล้วเร่งสาวเท้าเดินปะปนออกจากกลุ่มคนอย่างรวดเร็ว
พร้อมกับความหงุดหงิดใจ


...ดิวมันบ้าไปแล้วรึไงวะถึงตะโกนออกมาได้ไม่อายปาก
คนก็อยู่เยอะแยะ มาพูดคิดถงคิดถึงอะไร
ไอ้ที่เขาอยากคืนดีน่ะ เพราะไม่ชอบมีเรื่องติดคาค้างใจต่างหาก
แล้วไม่อยากเสียเพื่อนดี ๆ ไปสักคนก็แค่นั้น


ถึงจะรู้ทั้งรู้ว่าต่อไปดิวอาจไม่ได้เข้ามาหาในรูปแบบปกติ
แต่เขาก็อยากกลับไปคุยกับดิวเหมือนเดิม
เพราะเขายอมรับในสิ่งที่คิดตรงกัน
นั่นคือเขารู้สึกสบายใจเวลาได้ใช้เวลาอยู่ด้วย
และมันเป็นความรู้สึกพิเศษแตกต่างจากคนอื่น ๆ


...ที่สำคัญ ทุกคำพูดของดิวในวันนี้
ส่วนหนึ่งเขาสัมผัสได้ว่ามันออกมาจากใจของดิวจริง ๆ 
เขาเลยยอมเปิดโอกาสให้คนทำผิดอีกครั้ง


แม้ไม่รู้ว่าความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดิวต่อไปจะเป็นยังไง
แต่เขาไม่อยากจะไปกังวลถึงสิ่งที่ยังไม่เกิด

...ขอแค่เขาเลือกที่จะเชื่อในความรู้สึกของตัวเองก็พอ
และมันอาจจะคล้ายกันกับคำพูดสุดท้ายของดิวก็ได้


ใช่...เหตุผลลึก ๆ ที่เขาอยากให้ดิวกลับมา

เพราะหัวใจเขาบอกชัดเจนว่า...



...เขาคิดถึงดิว


...

..

.

..

.


เกมส์ครับ ช่วยรับความรู้สึกจากใจผมไปด้วยนะครับ



ช็อกโกแล็ตในกล่องสีใสถูกยื่นมาให้ตรงหน้า

ถามว่าคนอย่างนายซีเกมส์ผู้รักขนมหวานเป็นชีวิต
เห็นช็อกโกแล็ตอย่างแพงสีสวยน่ากินแล้วจะชอบมั้ย
...ขอตอบว่า ชอบ


แต่ถ้าถามว่าคนที่เอามาให้เป็นผู้ชายหุ้นล้ำกล้ามโต
มีหนวดพองามเสริมใบหน้าให้คมเข้มลุคแมนโคตร ๆ 
แล้วนายซีเกมส์จะรู้สึกยังไง
...ขอตอบเลยว่า กลัว


...กูกลัวฉิบหายเลยโว้ยยยยย!!!


คนโดนผู้ชายจีบในระยะประชิด
เผชิญสถานการณ์ที่เรียกนาทีชีวิต
ยืนนิ่งเงียบสนิทเหมือนเป็นใบ้
อาการเดิมที่เป็นโรคประจำตัวค่อย ๆ เริ่มคุกคาม
มือไม้สั่น อยากจะก้าวขาหนีแต่ก้าวไม่ออก
เพราะเรี่ยวแรงหดหายคล้ายโดนธรณีสูบไม่มีเหลือ
หัวใจมันหวิว ๆ ใกล้จะเป็นลม
รู้สึกภาพตรงหน้าเริ่มวูบไหวเลือนรางทีละน้อย...


...ไม่ไหวแล้ว


...ใครก็ได้ช่วยเขาที



อุ๊ย! ขอบคุณค่ะคุณพี่ 
แต่เดี๋ยวเพื่อนหนูต้องไปทำธุระต่อแล้ว
ขอตัวก่อนนะคะ


และก่อนที่เกมส์จะทรุดลงเพราะความกลัว
เขาได้ยินเสียงบอลล่าเอ่ยตัดบทบอกคู่สนทนา
ส่วนแขนข้างหนึ่งโดนปลายฟ้าลากดึงออกมา
แล้วจึงรีบเดินให้หลุดพ้นจากสถานการณ์เสี่ยงตาย
พร้อมกับเสียงบ่นตามมาเบา ๆ 


บอกแล้วว่าวันนี้ให้มึงขังตัวเองอยู่ห้อง
คนที่เท่าไรแล้ววะ สามแล้วใช่มั้ย


เกมส์หันมองเพื่อนตัวเองด้วยแววตาหงุดหงิด


...มันพูดเหมือนพูดง่าย
ใครจะขังตัวเองอยู่ในห้องกันวันนี้วะ


...ก็เพราะวันนี้มันเป็น วันวาเลน์ไทน์เชียวนะโว้ย!! 



วันที่คู่รักมีความสุขแฮปปี้
วันที่เปิดโอกาสให้คนแอบรักสารภาพความในใจ

ตามความคิดแล้วเขาควรจะได้รับขนมน่ารักกุ๊กกิ๊ก
จากสาวน้อยขาว ๆ ตาโต ๆ ตัวเล็ก ๆ ที่แอบชอบเขามานาน


แต่ความจริงช่างตรงข้ามกับจินตนาการลิบลับ
เพราะคนที่เอาช็อคโกแล็ตกับดอกไม้มาสารภาพรักเขา
ดันมีแค่พวกหุ้นกล้ามปู ตัวโต แมนถึก แถมเป็นผู้ชาย!!

และเขาซึ่งเป็นโรคกลัวผู้ชายอยู่แล้วมีหรือจะรอด
จนต้องเป็นฝ่ายลำบากเพื่อน ๆ ที่ช่วยกู้ชีวิต
ก่อนคนกลัวจะช็อคน้ำลายฟูมปากตายให้ได้น่าอนาถรับวันวาเลนไทน์


...โธ่...ชีวิตบัดซบของไอ้เกมส์


กระนั้นถึงแม้เขาจะถมถุยความซวยของตัวเองแค่ไหน
หากแต่คนอื่นอาจเห็นเป็นความน่าอิจฉา
เหมือนกับบอลล่าที่พูดด้วยน้ำเสียงประชดแกมหมั้นไส้


ใช่ ฉันเห็นด้วยว่าแกควรจะขังตัวเองในห้อง
หรือไม่ต้องออกมาให้เห็นเดือนเห็นตะวันอีกก็ดี
เผื่อแถว ๆ นี้มันจะได้สงบ ๆ ลงไปบ้าง
หึ พวกคนมาจีบแกนี่ก็อะไร ใช่ตาตุ่มมองรึไงย่ะ
ฉันสวยเริ่ดเชิดขนาดนี้ยังไม่เห็นได้ช็อกโกแล็ตจากใครสักคน
...อ่ะอันนี้ช็อกโกแล็ตของแก ของดีซะด้วยนะ ไฮโซเชียว
โอยยย...เห็นแล้วน้ำตาลในเลือดมันเรียกร้อง อยากกินบ้าง
คนสวยไม่เข้าใจเลยอ่ะ เบื่อออ!! เซ็งงงงง!!!

 
บอลล่าบ่นโอดครวญ
แต่ก็ยังยื่นกล่องใส่ช็อกโกแล็ตที่เพิ่งได้รับมาหมาด ๆ ให้
ทว่าเกมส์กลับผลักมันกลับคืน


อยากได้ก็เอาไปเลย ยกให้


คำอนุญาตทำให้คนฟังเบิกตากว้าง
รีบร้องถามด้วยความตกใจ


ว๊ายย!! จริงอ่ะ คนขี้งกอย่างอ่ะนะแกจะให้ขนมฉัน
อ้าว...แล้วแกจะไปไหนย่ะ 
เดี๋ยวก็โดนผู้ชายคาบไปกินอีกหรอก


ท้ายประโยคเอ่ยถามคนซึ่งกำลังหันหลังเดินออกห่างด้วยความห่วง
เพราะวันนี้ต้องคอยตามเป็นหน่วยช่วยชีวิต
ประกบติดคนเนื้อหอมทั้งวันตั้งแต่เช้าจนตอนนี้หกโมงเย็นเข้าไปแล้ว
ซึ่งคู่สนทนาก็หันมายักคิ้วให้ตอบกลับกวน ๆ ตามนิสัย


ก็จะไปขังตัวเองอยู่ในห้องไง
เดี๋ยวเจ๊จะช้ำใจตายที่เห็นคนอื่นได้ขนมเพิ่มอีก


ไอ้เกมส์!!


คนแกล้งได้ยินเสียงโวยวายด่าตามหลังมา
ยังไงก็ขอไว้ลายแหย่คู่กัดตัวเองสักนิด
แต่ความจริงเขาก็ต้องจำใจกลับห้องตัวเองตามที่พูด 
เพราะขืนอยู่ข้างนอกต่อไปก็ไม่รู้ว่าจะโดนผู้ชายคนอื่นเข้าหาอีกรึเปล่า
และเขาก็คงไม่สามารถหาทางหลบได้ตลอด
ดีไม่ดีอาจกลัวจนสลบเหมือดแล้วโดนลากไปทำปู้ยี้ปู้ยำก็ได้
แค่คิดคิดก็สยองขนลุกขึ้นมาแล้วครับ


เกมส์จึงขี่มอเตอร์ไซต์ตรงดิ่งกลับหอ
แวะซื้อข้าวร้านป้าดาเหมือนอย่างเคย
แอบซื้อปลาทูมาด้วยตัวหนึ่ง
พรุ่งนี้เช้าเดี๋ยวจะลงมาตักบาตรให้ไอ้จั๊ดง่าวมัน


เขาไขกุญแจเข้าห้อง วางข้าวของเรียบร้อย
แล้วเดินไปหยิบจานเตรียมพร้อมกินข้าวเย็นด้วยความหิว


...ก็เห็นขนมหวาน ๆ ยั่วตามาตลอดทั้งวัน
แต่จะให้ทำใจกินก็กินไม่ลงเพราะเผลอนึกถึงสภาพคนให้
เขาเลยโมโหหิวต้องมาระบายกับข้าวผัดกระเพราไปก่อน
ไอ้ครั้นจะซื้อขนมกินเองตังค์ก็ไม่ค่อยจะมี
อีกอย่างอาทิตย์หน้าหมอฟันนัดให้เขาเช็คฟันคุดด้วย
เลยต้องรักษาสภาพฟันให้ดี ๆ 
เตรียมใจพร้อมเข้าสู่พิธีกรรมทรมาน
ถือเป็นการฝึกความอดทนไปในตัว



TRRRRRRRR!!


ทว่ายังไม่ทันที่คนหิวจะได้ตักผัดกระเพราร้อน ๆ เข้าปาก
เสียงโทรศัพท์เรียกเข้ากลับดังขึ้นขัด
เขารีบดึงอุปกรณ์สื่อสารออกมาจากกระเป๋ากางเกง
ขมวดคิ้วมองหน้าจองง ๆ เพราะมันไม่ได้ปรากฏเป็นชื่อที่เมมไว้
แสดงว่าเป็นแปลกโทรมาหา ...ใคร?

...อย่าบอกนะว่าจะเป็นคนที่โทรมาจีบเขาในวันวาเลนไทน์อีก


แม้ใจจะระแวง กระนั้นแรงสั่นพร้อมเสียงร้องก็ยังคงเร่งดังไม่หยุด
จึงทำให้เจ้าของกดรับ ก่อนกรอกเสียงตามสายไปหวาด ๆ


ฮัลโหล นั่นใครครับ


เกมส์ ผมดิวเองครับ” 


เสียงที่คุ้นเคยดังลอดเป็นคำตอบ
และเป็นเสียงที่เขาคุยมาด้วยแล้วสองอาทิตย์หลังจากเกิดเรื่อง


...นับตั้งแต่คราวนั้น เขากับดิวก็กลับมาสู่ความสัมพันธ์ที่เป็นปกติ
ทุกอย่างเริ่มเข้าทีเข้าทางอย่างที่มันควรจะเป็น
ซึ่งเขาก็รู้สึกดีที่ยังรักษามิตรภาพตรงนี้ไว้ได้จึงเริ่มเปิดใจคุยกันมากขึ้น 
โดยดิวมักเป็นฝ่ายโทรมาหาเขาทุกวัน
หรือไม่บางครั้งก็ส่งรูปภาพมาหาบ้าง ซึ่งเขาก็จะส่งรูปฮา ๆ กลับไป
เนื้อเรื่องที่คุยกันก็เรื่อยเปื่อยลากยาวตั้งแต่ไม้จิ้มฟันยันเรือรบ
แต่น่าแปลกที่เขาสองคนยังคุยได้เป็นชั่วโมง ๆ ไม่มีเบื่อ
ดังนั้น ถ้าเห็นชื่อดิว เขาก็จะกดรับสายทุกครั้ง
เพียงแต่วันนี้เบอร์ที่โทรมาดันไม่ใช่เบอร์เดิมเลยงง ๆ


หากยังไม่ทันทีคนสงสัยจะอ้าปากถาม
อีกฝ่ายกลับชิงขึ้นตอบเสียก่อน


พอดีผมเปลี่ยนเบอร์ใหม่
เดี๋ยวเกมส์เมมเบอร์นี้ไว้นะครับ
แล้วเวลาจะโทรเข้าหาผมก็ใช้เบอร์นี้ได้เลย


อ้าว...ทำไมล่ะ


ก็เบอร์นี้ ผมเก็บไว้ให้พ่อแม่ เพื่อนสนิท
แล้วก็...เฉพาะคนสำคัญ


ถ้อยคำท้ายประโยคจงใจเน้นเสียงเพื่อย้ำชัด
จนทำให้ลมหายใจคนฟังเผลอสะดุด


...ถึงทุกอย่างจะเหมือนเดิมแล้ว
ทว่าจริง ๆ มันก็มีที่ไม่ปกติอยู่สองสามอย่าง


หนึ่ง...ดิวก็พูดกับเขาธรรมดาทั่ว ๆ ไป
ยกเว้นแต่จะชอบมีประโยคหวาน ๆ หยอด ๆ ทำนองนี้เขามาอยู่เรื่อย
ซึ่งมันก็ชัดเจนแหละว่าอีกคนกำลัง จีบเขาอยู่


สอง...แม้รู้อยู่แล้วว่าดิวจีบ
น่าแปลกที่เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเหมือนคนอื่น
อาจเป็นเพราะเริ่มชินกับนิสัยของดิวขึ้นเรื่อย ๆ


และสุดท้าย...หลัง ๆ พอโดนดิวพูดจีบทีไร
เขารู้สึกใจมันสั่น ๆ หวิว ๆ คล้ายความกลัวแต่ไม่ใช่
เพราะมันส่งผลให้หน้าเขาเห่อร้อนขึ้นมาผิดปกติ
พาลจะทำตัวไม่ถูก พูดต่อไม่ออกขึ้นมาทุกที
จนต้องหาเรื่องเปลี่ยนประเด็นบทสนทนาเหมือนเช่นครั้งนี้


ละ...แล้วตอนนี้ดิวทำอะไรอยู่เหรอ


เกมส์เลี่ยงไปถามถึงเรื่องอย่างอื่น
ซึ่งอีกคนก็ตอบกลับมาง่ายๆ  
หากแต่เป็นคำที่ทำให้คู่สนทนาแทบอ้าปากค้าง


ถ้าบอกว่าอยู่หน้าห้องเกมส์ เกมส์จะเชื่อมั้ยครับ


ห่ะ! จริงดิ


เกมส์ผุดลุกขึ้นยืนอย่างตกใจ
ถึงไม่อยากเชื่อ เพราะกลัวว่าดิวจะแกล้งหลอกกันอีก
แต่เขาก็พาตัวเองไปหยุดตรงหน้าประตู
ก้มลงมองเห็นเงาของร่างคนซึ่งสะท้อนบนพื้นชัดเจน
ยิ่งประกอบกับเสียงเอคโค่ที่อยู่ด้านนอกสะท้อนก้องกับโทรศัพท์
ก็คล้ายจะเป็นหลักฐานอย่างดีว่าอีกคนพูดจริง
กระนั้นแขกหลังประตูกลับเอ่ยเหมือนไม่เห็นเป็นเรื่องสำคัญ


แต่เกมส์ไม่ต้องให้ผมเข้าไปหรอกครับ
เดี๋ยวจะลำบากใจเกมส์เปล่า ๆ แค่นี้ก็พอแล้วครับ


...คำพูดราวกับห่วงใยความรู้สึกทำให้เกมส์ได้แต่ยืนนิ่งเงียบ


...มันจริงอยู่ที่เขาบอกว่าไม่ให้ดิวเข้าใกล้เกินสามเมตร
เพราะตอนนั้นเขายังไม่ค่อยไว้ใจดิว
แต่ไม่ใช่เกิดจากความรังเกียจหรือขยะแขยง
เพราะถ้าหากเขากลัวดิวจริงคงออกอาการตั้งแต่วันที่เขาเมาแล้ว

แม้สติไม่เต็มร้อย เขาก็ยังจำได้ว่าดิวจับมือเขา ดึงมากอดไว้ 
และเกือบจะทำอะไรเกินเลยไปกว่านั้น
ซึ่งเขากลับปล่อยใจให้ยอมทำได้ง่าย ๆ โดยไม่มีอาการหวาดกลัวใด ๆ 


...บางที ไม่แน่ว่าเขาอาจเลิกกลัวดิวไปนานแล้วก็ได้



ชั่วขณะที่กำลังลังเลว่าจะเอื้อมมือเปิดประตูให้อีกฝ่ายดีมั้ย
เสียงสัญญาณเตือนจากโทรศัพท์กลับแทรกขัดจังหวะ
ทำให้เขาต้องชะงักมือตัวเองเปลี่ยนเป็นพูดกลับ


เดี๋ยวนะมีสายซ้อน


เกมส์บอกสั้น ๆ ก่อนกดรับคนโทรเข้า
ซึ่งก็ไม่ใช่ใครอื่น...คุณนายสายสมรขาประจำ


แม่มีอะหยังก้อเจ้า” 


แหนะ ทำเป๋นถาม ที่ตอนมีเฮื้องรีบโทรมาอ้อน 
เสียงใสจะอี้คงแก้ปัญหาเรียบร้อยแล้วไจ้ก๋า 
ถึงบ่อยากคุยกับแม่?”


เสียงบ่นด้วยความน้อยใจตามมาเป็นเสต็ปเหมือนอย่างเคย
จนทำให้ผู้เป็นลูกต้องรีบเอ่ยอ้อน


บ่ไจ้เจ้า เกมส์ติดสายคุยกับเปื้อนอยู่


อ้าว...ถ้างั้นก็ไปคุยเต๊อะ แม่ว่าจะโทรมาอู้ให้ฟังเฮื้องดวงแห๋มหน้อย


ประโยคทิ้งท้ายทำเอาเกมส์หูผึงรีบกลับลำเอ่ยถาม


แล้วหมอตั๊กว่าจะใดพ่อง


ซึ่งคุณนายสายสมรก็คล้ายจะรู้ทัน
จึงแกล้งพูดแกมหยอกก่อนอธิบาย


ทีจะอี้อยากฮู้ขึ้นมาเชียวนะ 
ก็เนี่ยหมอเปิ้ลตั๊กแปลก ๆ บอกว่าช่วงนี้ดวงเกมส์จะเจอเนื้อคู่
รวยรูป รวยทรัพย์ขนาด เปิ้ลว่าเป็นคนดี 
ถ้าจริงใจ๋ต่อกั๋นจะครองคู่กั๋นยืน
แล้วเค้าก็ตั๊กแม่ว่าจะได้ลูกสะใภ้ดีเป็นศรีกับวงศ์ตระกูล
อย่าฮื้อพลาดรีบจับเอาไว้ 
เพราะถ้าปล่อยไป๋ต้องรออีกยี่สิบปีเกมส์ถึงเจอเนื้อคู่ใหม่


ไม่รู้อยู่ ๆ ทำไมพอได้ยินคำทำนายแล้วดันเผลอนึกถึงใครบางคน
จนทำให้ใบหน้าร้อนวาบต้องรีบพูดเห็นต่างเสียงหลง


ห่ะ! มะ...มั่วแล้ว เนื้อคู่อะหยังมีตี๊ใดแม่บ่ต้องเชื่อ


แต๊ก๊ะ? บ่ไจ้เกมส์แอบจีบแม่หญิงไว้บ่ยอมบอกแม่เน้อ


บ่มี!! บ่ได้คุยกับแม่หญิงที่ใดเลยเจ้า


...จะมีก็แต่ป้อชายที่กำลังคุยอยู่ตอนนี้เอง
แถมชักจะเริ่มใจหวั่นในคำทำนาย
เพราะพักหลังมันเริ่มแม่นขึ้นจริง ๆ อย่างกับนั่งไทม์แมนชีนไปดูอนาคตเขา
แต่เฮ้ย! ดวงพวกนี้มันเอาจริงเอาจังไม่ได้หรอก หมอก็ทักไปเรื่อย...อย่าไปเชื่อ!! 


และคล้ายคุณนายสายสมรจะขี้เกียจต่อปากต่อคำ
จึงเป็นฝ่ายพูดตัดบทเสียแทน


งั้นไป๋คุยกับเพื่อนเต๊อะ แม่วางก่อน
แต่ถ้าจ่วงนี้เกมส์เจอไผดี ๆ ก็เปิดใจ๋
อย่าฮื้อปล่อยไป๋เน้อเกมส์


เจ้า


เกมส์รับปากกับคำกำชับที่สัมผัสได้ถึงความห่วงใยจากผู้เป็นแม่
แม้จะอยู่ไกลกัน แต่แม่ก็ยังเป็นคนเดิมที่คอยหวังดีกับเขาเสมอ
หลังจากนั้นเขาจึงสลับเปลี่ยนสายเพื่อคุยกับคนรอที่เสียนาน


ขอโทษนะ แม่โทรมาเลยคุยยาว


ไม่เป็นไรครับ ผมบอกแล้วว่าให้เกมส์คุยกับแม่ก่อนก็ได้
เพราะผมแค่เอาของมาให้เกมส์เฉย ๆ
เกมส์ลองเปิดประตูห้องมาสิครับ


คนที่ยืนอยู่ในห้องขมวดคิ้วงง


อ้าว...ก็เมื่อกี๊ดิวบอกว่าไม่ให้เปิดประตู
แล้วทำไมคราวนี้ถึงได้...
อย่าบอกนะว่า...


เกมส์เอื้อมมือเปิดประตูห้องทันที
และเป็นจริงดังคาดเมื่อหน้าห้องนั้นว่างเปล่า
ไร้เงาของคนที่กำลังคุยด้วย
ยกเว้นบางสิ่งที่วางนิ่งอยู่บนพื้น


...บางสิ่งที่ทำให้เกมส์ถึงกับเบิกตากว้าง ก้มลงหยิบมันขึ้นมา


...ช่อลูกอมจูปาจุ๊บ


ลูกอมหลากสีเกือบยี่สิบลูก
ถูกมัดผูกติดกันเป็นช่อดอกไม้ช่อใหญ่ผูกโบว์สีขาวสะอาดตา

...ดูสวยจนไม่อยากจะเชื่อว่ามันทำมาจากลูกอมเพียงอย่างเดียว
ไม่เพียงแค่นั้นด้านบนยังแนบการ์ดเขียนข้อความด้วยลายมือสั้น ๆ 
หากแต่ทำให้คนอ่านรู้สึกถึงเลือดที่ไหลมารวมกันตรงใบหน้า
พร้อม ๆ กับจังหวะของหัวใจที่เต้นดังขึ้นอย่างไม่รู้เหตุผล



‘Dear My Sweetheart
Happy Valentine’s day’



ชอบรึเปล่าครับ


ได้ยินเสียงกระซิบถามจากโทรศัพท์
ซึ่งคนรับก็พยักหน้าตอบไปตามความจริง


อืม ขอบใจนะ


พูดจบ มือก็ชักจะสั่น ๆ อีกรอบ

...ถึงจะได้รับของขวัญวันวาเลน์ไทน์เป็นชิ้นที่สี่แล้ว
แถมได้เป็นขนมเหมือนกันไม่ต่างไปจากคนอื่น
แต่ทำไมความรู้สึกมันถึงตรงข้ามกัน
มิหนำซ้ำยังพาลออกอาการแปลก ๆ 
เดินเป๋กลับเข้าห้อง พาลทำอะไรไม่ถูก
กระทั่งต้องรีบเปลี่ยนประเด็นไปพูดเรื่องอื่น


เออ...ดิว...คือว่า...อาทิตย์หน้าเรามีนัดหมอผ่าฟันคุด
ละ...แล้ว...เออ...ดิวปะ...ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยได้มั้ย


เสียงถามตะกุกตะกักจากเกมส์ซึ่งตัดสินใจเอ่ยชวน
แม้ว่ามันจะเป็นประโยคธรรมดาเหมือนบอกเพื่อน
แต่หัวใจก็ยังเต้นรัวไม่ยอมหยุด
โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายตกปากรับคำมาง่าย ๆ ด้วยน้ำเสียงยินดี


ได้สิครับ งั้นอาทิตย์หน้าผมจะมารับเกมส์นะ


ยิ่งฟังแทนทีจะทำให้ทุกอย่างสงบ
กลับยิ่งเพิ่มความสั่นไหวในความรู้สึก


...ทั้ง ๆ ที่ได้ยินเพียงแค่เสียงจากดิวแท้ ๆ
ไม่เห็นหน้าค่าตากันสักหน่อย
ทว่ามันกลับส่งผลโดยตรงต่อร่างกายเขาจนเข่าอ่อน
มากกว่าเผชิญหน้าตรง ๆ เสียอีก


...ไม่เอาแล้ว ขืนคุยต่อต้องตายแน่ ๆ


คนคิดพาตัวเองออกจากสถานการณ์จึงรีบมองหาตัวช่วย
ก่อนเจอข้าวกระเพราที่วางอยู่บนโต๊ะ


อืม...เออ แค่นี้ก่อนนะ เรากินข้าวก่อน หิวแล้ว” 


ครับ งั้นทานข้าวให้อร่อยนะครับเกมส์


แม้ครั้งนี้จะเป็นการคุยที่ค่อนข้างสั้นกว่าปกติ
แต่ดิวก็ไม่คิดจะตื้อต่อ ยอมปล่อยให้เกมส์วางง่าย ๆ 
เพราะไม่อยากจะทำอะไรให้เกมส์ลำบากใจ

...แค่ที่เอาช่อจูปาจุ๊บทำเองพร้อมกับข้อความนั้นมาให้
ก็กลัวว่าเกมส์จะไม่ชอบอยู่แล้ว
แต่พอเห็นว่าเกมส์รับไว้ ถึงค่อยโล่งใจขึ้นมา


...อย่างน้อย ๆ ความรู้สึกที่เขามีก็คงส่งไปถึงเกมส์ได้บ้าง


...เพียงเท่านี้สำหรับเขาก็มากพอแล้ว



ดิวกำลังจะกดวางไอโฟนลงหลังจากซุ่มดูอยู่ตรงบันไดหอ
หากเสียงจากปลายสายกลับเอ่ยรั้ง


เดี๋ยวดิว


ครับ


ร่างสูงชะงัก หันหลังกลับไปมองประตูห้องที่ยังคงปิดสนิท
รอใครบางคนด้านใน ซึ่งเงียบลงเพียงชั่วอึดใจ
ก่อนเอ่ยประโยคเพียงประโยคเดียว


...ประโยคที่ทำให้ดิวถึงกับยิ้มกว้าง



สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะ


จบคำ เจ้าตัวก็ตัดสายทิ้งไปทันที
ปล่อยให้ดิวยืนมองก่อนจะหลุดขำออกมากับความน่ารักของใครบางคน


...ไม่รู้ทำไม แม้จะไม่เห็นหน้า และแม้อยู่ห่างจากเกมส์ขนาดนี้
แต่เขากลับรู้สึกว่าหัวใจของเขาสองคนขยับเข้ามาใกล้มากขึ้นทุกที
และต่อให้ใช้เวลาอีกนานมากแค่ไหน 
เขาก็จะพิสูจน์ให้เห็นว่าเขาพร้อมหยุดหัวใจตัวเองตรงนี้ไว้กับเกมส์


...จะยอมอดทนรอวันที่เกมส์เลิกกลัว แล้วรับเขาไว้อยู่ตรงข้างใจ




...หลังบานประตู
นายซีเกมส์เข่าแทบทรุดหลังวางสายอย่างคนทำอะไรไม่ถูก 
อยากจะโทษอะไรสักอย่างที่ทำให้เขาเผลอพูดประโยคน่าอายขึ้นมาอย่างนั้น
แต่จะโทษใครได้ นอกจากใจตัวเองที่ดันสั่งออกไป


...ใจที่ค่อย ๆ ยอมรับใครอีกคนให้เข้ามาใกล้


เขามองช่อจูปาจุ๊บในมือ
ก่อนดึงลูกอมรสโคล่าออกมาหนึ่งแท่ง
แล้วแกะห่อมันออกใส่เข้าปาก


...รสสัมผัสหวานคุ้นเคยซึมลึงลงไปข้างใน


คงคล้ายกับข้อความที่เขียนอยู่บนการ์ด
ซึ่งพออ่านอีกครั้งก็ต้องทำให้เผลออมยิ้มออกมาเสียไม่ได้


ข้อความนั้นที่สัมพันธ์ตรงกันกับหัวใจ...



‘Sweetheart’


...

..

.

..

...



...เขาคิดว่าบางที

ในความรู้สึกบางอย่างก็คงคล้ายกันกับ จูปาจุ๊บ
ที่มันต้องค่อย ๆ อาศัยเวลาละเลียดชิมรสชาติ
ปล่อยให้ความหวานละลาย ๆ โอบล้อมหัวใจ


แม้จะมีความสับสนลังเล
แต่หนทางออกแท้จริงไม่ใช่การวิ่งหนีปัญหา
เขารู้แล้วว่าสิ่งที่เขาควรจะทำคือการเผชิญหน้าและยอมรับมัน


...อย่ากลัวการเริ่มต้น

...อย่ากลัวที่จะเปิดหัวใจตัวเองใหม่อีกครั้ง


เพราะการปล่อยปัญหาทิ้งไว้ก็ไม่ต่างอะไรจาก บุหรี่
สูบเผื่อผ่อนคลายให้มันหายเครียด รู้สึกโปร่งโล่งสบายใจ 
แต่สุดท้ายมันกลับส่งผลร้ายในระยะยาว
เต็มไปด้วยความไม่ยั่งยืนคล้ายควันที่เลือนราง...จางหาย...
ทิ้งไว้เพียงรสขมปร่าขืนลำคอ


ทุกอย่างต้องอาศัยความพอดีของระยะทาง
ใช้ความจริงใจเป็นเครื่องมือพิสูจน์
ช่วยผลักให้ใจสองดวงขยับเข้ามาชิดใกล้
รอเวลาให้ความหวานละลายจนสามารถเชื่อมไว้ด้วยกัน


และเมื่อนั้น...

เขาเชื่อว่า ความกลัวคงไม่สามารถทำอะไรเขาได้
เพราะเขามีหัวใจอีกดวงคอยปลอบโยนเอาไว้

และเปลี่ยนมันเป็น ความกล้าที่พร้อมจะเดินไปเคียงข้างกันไป

...อย่างแน่นอน



...อย่ากลัวที่จะเรียนรู้จัก ความหวานของชีวิตนะครับ...




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




END

 





ซีรีย์หวานอมขม ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต จบแล้วจ้า!!   

บางคนอาจคิดว่า...เฮ้ย! ดราม่ามาครึ่งเรื่อง หวานกันตอนสุดท้ายก่อนจบแค่เนี้ย! 
คือ...มันก็ลุ้นให้ขึ้นได้แค่นี้ล่ะค่ะ 
เพราะคู่นี้เพิ่งจะตัดสินใจคืนดีกลับไปเป็นเพื่อน
ยังต้องอาศัยเวลาอีกนานกว่าจะสวีทหวานถึงขั้นนั้น

แต่อย่างน้อย ๆ เรื่องบางเรื่องตอนจบของมันคือจุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์ใหม่
สำหรับดิวกับเกมส์ก็คงเหมือนกัน 
และต่อจากนึ้ทั้งคู่ก็คงจะค่อย ๆ พัฒนาไปในทางที่ดีขึ้น
ถ้าใครอยากรู้ว่าคู่นี้จะไปกันถึงไหน
เดี๋ยวมีตอนพิเศษแถมให้อีกนิดหนึ่งเหมือนเคยค่ะ


สุดท้ายนี้ ขอบคุณทุกคนที่ยังอยู่ด้วยกันเหมือนเคยนะคะ (กอดแรงๆ)
และเราคงมาไม่ไกลได้ขนาดนี้ถ้าไม่ได้ทุกคนมาช่วยอ่าน ช่วยเชียร์ ให้กำลังใจกัน
ถึงจะไม่ค่อยโผล่หน้ามาทักทาย หรือนาน ๆ คุยกันที
แต่ยังรู้สึกดีใจที่ทุกคนแวะเวียนเข้ามาในบ้านซีรีย์หวานอมขมหลังนี้


...ขอบคุณจริง ๆ จากใจค่ะ


รักและคิดถึงเสมอ





BitterSweet




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 13 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4769 baekbow (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 17:11
    กรี๊ดดดดดด หวานมากค่ะ คุณแม่ดูหมอที่ไหนคะ จะไปดูมั่ง นี่ก็รอเนื้อคู่จนจะแก่แล้วค่ะ
    #4,769
    0
  2. #4666 Rabbitmb (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 24 กันยายน 2559 / 20:06
    ย๊าาา ดีต่อใจมากกก แต่ขุ่นแม่ นั่นไม่ใช่ลูกสะใภ้นะ ลูกเขยๆ แม่รู้แล้วแม่อย่าตกใจล้ะ555555
    #4,666
    0
  3. #4536 _cake_ky_ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 11 เมษายน 2559 / 10:37
    ฮรืออออ ดีงามชอบทุกเรื่องเลย แต่ชอบเริ่องนี้เป็นพิเศษ วิศวะกับเภสัชนี่ดีงามจริม ;3;
    #4,536
    0
  4. #4418 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 04:23
    คุณนายแม่ฟังหมอดูมาผิดหรือเปล่าคะ? ต้องได้ลูกเขยสิไม่ใช่ลูกสะใภ้ หลังจากที่ฟังมาดูเหมือนคุณนายแม่จะไฟเขียวแล้วนะ อิอิ

    โอ๊ยยยยยยย จบหวานไปอี๊กกกกกกกก
    #4,418
    0
  5. #4192 snowwy pcy 61 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2558 / 19:48
    กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด เกมส์น่ารักมากเลยอะ น่ารักเกินไปอะ งื้อๆๆๆๆๆๆๆๆๆ >///////////< เสียดายอะดิวไม่เห็นว่าเกมส์ตอนพูดเป็นไง
    #4,192
    0
  6. #4016 Biscuit (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2557 / 15:57
    กรี้ดดดดด ช่อจูปาจุ๊บนี่คือเด็ดสุดละจิงๆ น่ารักมากกก แอร้ยยย โดนดาเมจอย่างแรงงงง ตายยยๆๆ เขินมากก T/////T
    #4,016
    0
  7. #3913 AmeThyzia (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2557 / 14:25
    คุณแม่คงไม่ได้ลูกสะใภ้หรอกค่ะ.....
    .
    .
    แต่อาจจะได้ลูกเขยมากกว่า =....,,,,=
    #3,913
    0
  8. #3906 ชิณณ์ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2557 / 19:21
    ยอมรับเลย เป็นนักอ่านเงาที่ไม่รู้ว่าจะเม้นอะไรให้ แต่ตอนนี้มันม่ายหวายแย้ววว น่ารักเกินไป กรี๊ดดดเลยอ่ะ > <
    #3,906
    0
  9. #3612 ดูดู๋ปอป้อ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 มกราคม 2557 / 00:14
    เป็นนักอ่านเงามานาน วันนี้ขอกรี๊ดดังๆ ค่ะ ตั้งแต่อ่านมาทุกเรื่อง ชอบทุกเรื่อง คุณ bittersweet เป็นคนเขียนเรื่องราวได้ละมุนมากๆ ค่ะ ชอบการตั้งชื่อ ภาคทั้งหลายที่เชื่อมโยงกับเนื้อเรื่องได้อย่างลงตัว ชอบการสะท้อนความหมายของแต่ละอย่างออกมา อย่างเช่นภาคนี้ ที่เปรียบเทียบ อมยิ้ม และ บุหรี่ ได้อย่างเด่นชัด ตรงกับเหตุการณ์ในเรื่อง เป็นกำลังใจให้นะคะ สู้ๆ และสร้างสรรผลงานดีๆ อย่างนี้ต่อไป! 
    #3,612
    0
  10. #3594 sosozee (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 20 มกราคม 2557 / 21:02
    หวาน bitter sweet あまい
    #3,594
    0
  11. #3559 souprupk (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 29 ธันวาคม 2556 / 19:10
    เปิดใจแล้วใช่ม้า.. เปิดให้กว้ากว่านี้ด้วยนะเกมส์
    คุณดิวจะได้เข้าไปอยู่ในใจได้เต็มห้องซักที 
    จบน่ารักมากๆเลย 
    #3,559
    0
  12. #3239 Redberrylips (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 05:15
    โอ้ยยยยยยยยยยย ช่อจูก้าจุ้บด้วยอ่ะฮือ  ไรเตอร์เขียนดีมาก ๆ อ่ะ ฮือ 
    #3,239
    0
  13. #3030 YoSChi (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 19:42
    หมอดูพลาดตรงไม่ใช่สะใภ้น่ะสิ!!
    #3,030
    0
  14. #2968 HENS Singular (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 01:11
    หมอดูตั๊กแม่ผิดละเน้อ น้องเกมส์ม่ะไจ้หาลูกญิงหื้อแม่หนะ
    เปิ้นเซาะลูกจายหื้อแม่ป่ะย่ะ 5555+ น่าฮักเนาะๆๆๆ

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 ตุลาคม 2556 / 01:12
    #2,968
    0
  15. #2963 InLove (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 22:09
    เอืีออออ ดิวดูเป็นคนดีขึ้นนะแต่ก็ดีแล้วล่ะ
    รักกันนานๆนะแจ้ :)
    #2,963
    0
  16. #2818 rorony (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 15:10
    รักกันยืนนานน้า ^.^ ขอบคุณไรท์เตอร์ที่แต่งนิยายดีๆมีคุณภาพออกมาจ้า
    #2,818
    0
  17. #2564 venass0 (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 4 กันยายน 2556 / 13:55
    ผิดละ จะได้ลูกเขยต่างหากคุณแม่คริคริ

    ขอบคุณค่ะ ผู้แต่งค่ะ

    #2,564
    0
  18. #2139 MayKamon (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 20:51
    หวานได้อีก จบตอนวาเลนไทม์พอดีเลย

    ณ ตอนนี้ น้องเกมส์คงเปิดใจร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วละ ดีใจกะดิวด้วยนะ

    รักกันนานๆนะค่ะ^^
    #2,139
    0
  19. #1993 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 01:27
    อร้ายยยยยยยยยยย ฟินสุดใจ -////////////////////-
    #1,993
    0
  20. #1922 berry berry (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 19:23
    น่าร๊ากกกกก อยากรู้พอสองคนนี้สวีทกันจะเป็นยังไงนะ
    #1,922
    0
  21. #1607 rosala (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 3 กรกฎาคม 2556 / 18:34
    ฮ่วยคู่นี้ลุ้นแทบจะเป็นลมตาม
    #1,607
    0
  22. #1431 แกงส้ม (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 10:07
    จบแล้วน่ารัก หวานเบาๆ อิอิ
    #1,431
    0
  23. #1330 hellen (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2556 / 22:15
    อยากอ่านตอนใหม่เร็วๆจังเลยค่ะ ^_^
    #1,330
    0
  24. #1261 kopa (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 28 เมษายน 2556 / 17:53
    เรื่องนี้อ่านสนุกกก รอตอนใหม่อยู่นะะ
    #1,261
    0
  25. #1249 Jolokia (จากตอนที่ 109)
    วันที่ 26 เมษายน 2556 / 23:19
    อยากอ่านต่อมากค่ะ 5555555555555555555555
    #มาแปลกกว่าคนอื่นเค้าละอินี่ -________-

    แต่จบแบบนี้ก็น่ารักดีน้าาาาา อ่านแล้วเพลินน ><
    #1,249
    0