ซีรีส์หวานอมขม [Yaoi]

ตอนที่ 105 : แท่งที่ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,307
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    5 เม.ย. 56

ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต






แท่งที่ 11





...ขยับไม่ได้


นายซีเกมส์พยายามขยับตัวกระดุกกระดิกทั้ง ๆ ที่ยังหลับตา
แต่เหมือนร่างมันชาเพราะมีอะไรหนัก ๆ มาทับ
แม้จะยังง่วงงุน ทว่าก็ต้องฝืนเปลือกตามองอย่างอึดอัด
ก่อนพบสาเหตุของปัญหา ซึ่งวางทาบกอดเขาเอาไว้


...มือนี่หว่า
...มาได้ยังไงวะ
...แล้วเจ้าของมันเป็นใคร


คนสงสัยรีบเงยหน้ามองคำตอบ แล้วก็ต้องเบิกตากว้างเมื่อพบว่า
ใบหน้าของใครบางคนอยู่ใกล้ในระยะประชิด
ความตกใจไล่ความมึนงงทั้งหมดให้ปลิวหายไปจากสมองทันที
พร้อม ๆ กับสติเริ่มหวนคิดกลับไปยังความทรงจำเมื่อวาน


...จั๊ดง่าวไม่อยู่แล้ว

เมื่อคืนเขาร้องไห้เพราะทำใจไม่ได้ที่สูญเสียมันไป
และคนซึ่งอยู่ข้าง ๆ คอยปลอบเขาคือคนนี้
ร่างสูงที่ยังหลับตานิ่งผ่อนลมหายใจเข้าออกเป็นจังหวะ
ใบหน้าแนบชิดจนได้กลิ่นบุหรี่จาง ๆ จากเสื้อเชิ้ตใกล้ตัว...


...ใกล้  เฮ้ย! ใกล้มากไปแล้ว


เกมส์กระเด้งตัวห่าง พยายามยกมือที่กอดออก
ทว่าเพียงขยับก็คล้ายจะเป็นการปลุกให้คนกำลังหลับตื่นขึ้นพอดี


ดิวลืมตางัวเงียค่อย ๆ รู้สึกตัว 
ก่อนประสานสายตาเข้ากับอีกคนซึ่งผุดลุกขึ้นอย่างตกใจ
ทำให้ร่างสูงต้องปล่อยมือที่กอดไว้ พร้อมกับร้องถามด้วยความห่วง


เกมส์ตื่นแล้วเหรอครับ


อีกฝ่ายไม่ตอบคำ 
เพียงแค่ก้าวลงจากเตียงเดินไปหยิบเสื้อผ้าเหมือนเตรียมไปอาบน้ำ
ทิ้งดิวไว้บนเตียงกับลำดับความคิดซึ่งค่อย ๆ เรียบเรียงสู่สมอง


คือว่าเกมส์...


แค่ชั่วขณะที่กำลังเปิดปากพูด
เจ้าของห้องก็ชิ่งหนีเข้าห้องน้ำไปโดยไม่ทันได้ต่อความ


...ชัดเจนแล้ว เกมส์ยังคงโกรธเขาอยู่


เขาเข้าใจว่าเมื่อคืนเกิดเรื่องอะไรขึ้นตั้งมากมายทำให้ไม่มีโอกาสอธิบาย 
เลยไม่แปลกที่เกมส์จะยังคงไม่ยอมพูดดี ๆ กับเขาง่าย ๆ 
ถึงจะอยากแก้ไขความเข้าใจผิด แต่ก็ดูคล้ายจะไม่มีหวัง 
อีกอย่างเขาก็ยังห่วงความรู้สึกของเกมส์ที่เพิ่งสูญเสียลูกแมวตัวเล็ก


...แม้เมื่อคืนเขาจะอยู่ปลอบเป็นเพื่อน
แต่ตอนนี้เขาไม่แน่ใจเหมือนกันว่าเกมส์จะรู้สึกยังไงบ้าง


ดิวคิดกังวลด้วยความห่วงและสับสน
หากแต่เมื่อประตูห้องน้ำเปิดออกมา
เขากลับพบว่าคนที่โกรธหันมองแล้วเอ่ยถามสั้น ๆ 


ไม่อาบน้ำเหรอ?”


ดิวชะงักหลังได้ยินคำทัก รีบดมกลิ่นตัวเองฟุดฟิดอย่างไม่มั่นใจ
ก็เขาไม่ได้อาบน้ำมาตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
เพราะหลังจากกอดปลอบเกมส์ดันเผลอนอนหลับไปทั้ง ๆ อย่างนั้น


คนเสียภาพลักษณ์หนุ่มหล่อเดือนคณะหมดสิ้นจึงเอ่ยคำขอด้วยความเก้ ๆ กัง ๆ 


งั้นผมขอยืมเสื้อเกมส์หน่อยได้มั้ยครับ


เหมือนเจ้าตัวจะรู้สถานการณ์ดีหรือทนความเน่าของคู่สนทนาไม่ได้
จึงคุ้ยเสื้อยืด กับผ้าเช็ดตัวผืนใหม่ แล้วโยนไปให้ร่างสูงรับไว้
ก่อนจะเดินไปอาบน้ำตามคำสั่งอย่างงง ๆ 


...ที่งงก็เพราะท่าทีของเกมส์
มันเป็นปกติเกินกว่าที่คิดไว้
นึกว่าจะโกรธ หรือจะเศร้าจนร้องไห้ออกมาอีกครั้ง
แต่ก็เปล่า...เกมส์ยังคงนิ่งเงียบพูดคุยธรรมดากับเขา
จนไม่รู้ว่าเจ้าตัวอยู่ในอารมณ์ไหนกันแน่


พอเขาอาบน้ำเสร็จออกมาจัดการตัวเองเรียบร้อย
เกมส์ที่รออยู่แล้วจึงลุกขึ้นคว้ากระเป๋าตังค์และกุญแจห้อง


เดี๋ยวเราจะออกไปแล้วนะ


เกมส์จะไปไหนเหรอครับ


วัด


ถ้อยคำเดียวแต่กินใจความครอบคลุม
ทำให้ดิวพอจะเริ่มเดาการกระทำของอีกคนหนึ่งได้
เขาจึงเปลี่ยนท่าทีเป็นเอ่ยขันอาสา


งั้นเดี๋ยวผมพาเกมส์ไปเองครับ


คู่สนทนายังคงนิ่งเงียบไม่ตอบรับอะไร นั่นเท่ากับการตีความว่าไม่ปฏิเสธ


ดิวจึงพาเกมส์ขึ้นรถขับไปยังวัดซึ่งไปมาเมื่อคืน
ในวันอาทิตย์ตอนเกือบแปดโมงเช้ามีผู้คนมาเข้าวัดบางประปราย


เกมส์ลงจากรถทันทีที่จอดสนิท
เดินตรงดิ่งไปยังโบสถ์ จุดธูปเทียนไหว้พระ ถวายสังฆทานเรียบร้อย 
แล้วมานั่งฟังพระเทศน์ โดยมีดิวตามไปนั่งด้วยข้าง ๆ 


...รู้สึกแปลก ๆ อยู่เหมือนกันเพราะห่างวัดมานาน
ทุกทีวันอาทิตย์เขาต้องนัดใครสักคนไปเดทที่ห้าง ดูหนัง กินข้าวบ้าง
แต่วันนี้พอได้มาทำบุญ ฟังธรรมแล้ว 
ก็คล้ายใจที่เคยเคร่งเครียดมันพอจะสงบลงไปบ้าง


พอฟังพระเทศน์เรียบร้อย 
เกมส์ก็ลุกผละจากเขาไปพูดคุยอะไรกับพระท่านเล็กน้อย 
ก่อนกราบลาแล้วถอยออกมาพร้อมมือที่ถือคนโทกรวดน้ำใบเล็กมาด้วย
เดินลงจากโบสถ์มาหยุดใต้ต้นชมพูพันธุ์ทิพย์
ที่ซึ่งด้านล่างมีร่างของลูกแมวตัวเล็กนอนหลับอยู่
น้ำจากคนโทค่อย ๆ ไหลลงรดตรงโคนต้นไม้
พร้อมกับบทสวดแผ่เมตตาที่เกมส์ค่อย ๆ ท่องออกมา
เพื่อหวังว่าบุญกุศลที่ได้ทำในวันนี้จะส่งผลถึงลูกแมวตัวน้อยด้วย


กระนั้นแม้ใจจะพยายามสงบนิ่ง
แต่มันช่างตรงข้ามกับความรู้สึกลึก ๆ ของเกมส์


...มันเป็นความผิดของเขาเอง
ถ้าเมื่อวานนี้เขาระวังอีกสักหน่อย
เลื่อนปิดประตูบานเลื่อนตรงระเบียงให้สนิท
ไอ้จั๊ดง่าวมันคงไม่มีทางปีนหนีออกไป
ดูจากบาดแผลที่เกิด มันคงถูกหมาหรือแมวตัวอื่นกัดตาย
ซึ่งเขาไม่อยากจะไปสืบค้นต้นต่อว่ามาจากตัวไหน 
เพราะสุดท้ายคนที่ทำให้มันต้องตายก็คือเขา


ป้อขอโทษเน้อจั๊ดง่าว ไว้จาดหน้ามีจริงมาเกิดเป๋นฮูกป้อใหม่
คราวนี้ป้อสัญญาป้อจะดูแลฮื้อดีที่สุด หลับฮื้อสบายเน้อ จั๊ดง่าว


เกมส์แตะมือลงไปบนดินแผ่วเบา
เช่นเดียวกับคำพูดที่หวังเหลือเกินว่ามันจะเป็นจริง

เขาไม่เคยเชื่อในดวงชาติภพ 
แต่ตอนนี้เขาอยากเชื่อว่ามันมี
เผื่อชาติหน้าเขาจะได้กลับมาเจอไอ้จั๊ดง่าว
หรือถ้าในวินาทีนั้นสามารถย้อนกลับมาได้ 
เขาก็ขอจะเริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

แต่เขารู้...

...เวลาไม่เคยถอยหลัง เหมือนกับลูกแมวของเขาที่มันจะไม่ฟื้นขึ้นมาอีก


เกมส์นั่งนิ่งมองดินที่กลบขึ้นใหม่ตรงหน้าเงียบ ๆ 
ท่ามกลางสายตาของดิวซึ่งสังเกตอยู่ข้าง ๆ ตลอดเวลา



...เขาคิดถูกแล้ว 

ไม่ใช่ว่าเกมส์จะไม่รู้สึกอะไร 
แต่เพราะเกมส์พยายามทำตัวให้เข็มแข็ง
เลยแสดงออกมาด้วยสีหน้าและท่าทางเป็นปกติ
ทว่าจะซ่อนเท่าไรก็คงซ่อนไม่มิด
เพราะแค่จากแววตานั้นของเกมส์ก็บอกชัดว่าลึก ๆ แล้ว


...เกมส์กำลังโทษตัวเองที่ทำให้เรื่องทุกอย่างมันเกิดขึ้น




ดิวนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนตัดสินใจก้มลงไปเอามือแตะลงบนดิน
แล้วเอ่ยประโยคพูดคุยเหมือนที่เกมส์ทำบ้าง


ตัวเล็กครับ ตัวเล็กอยู่บนฟ้าแล้ว ตัวเล็กต้องคอยดูแลพี่เกมส์นะครับ
ถ้าพี่เกมส์เศร้าตัวเล็กก็จะไม่สบายใจใช่มั้ย
ตัวเล็กรู้ว่าพี่เกมส์คิดถึง ตัวเล็กก็คิดถึงพี่เกมส์เหมือนกัน
แต่พี่เกมส์ก็ต้องดูแลตัวเองด้วย ถ้าไม่อย่างนั้นตัวเล็กจะร้องงอแงขึ้นมานะครับ


คนถูกเอาชื่อไปเอี่ยวหันมองเจ้าของถ้อยคำทันที


...ดิวมันพูดบ้าอะไรเป็นตุเป็นตะ
ไปรู้แทนไอ้จั๊ดง่าวได้ยังไง ประสาทรึเปล่าวะ!

แต่แม้ถ้อยคำจะบ้าบอ 
เขาก็เดาได้ว่าอีกฝ่ายกำลังปลอบ
เหมือนที่ทำให้เขาเช่นเดียวกับเมื่อคืน


...พอนึกถึงเรื่องราวภาพความทรงจำก็ย้อนกลับมาเป็นฉาก


หงุดหงิดตัวเองอยู่เหมือนกันที่ดันงี่เง่าโทรหาดิวเป็นคนแรก
ทั้ง ๆ ที่เคยคิดไว้ว่าไม่อยากจะเจออีก 


...ทีไหนได้ไม่ทันครึ่งวันเลย 
เขากลับต้องมาพึ่งพาดิวซะอย่างนั้น


แต่จะว่าเขาไม่ได้นะ...
เพราะหลาย ๆ อย่างที่เกิดขึ้นมันเกินจะตั้งตัวทัน
ตอนนั้นเขาไม่รู้ว่าทำอะไรลงไปบ้าง
แต่ตอนนี้สติกลับมาปัญญาเริ่มเกิดพร้อมอารมณ์ซึ่งก่อตัว


...อย่ามาหวังว่าแค่ตีเนียนช่วยเขา 
แล้วจะทำให้เขาหายโกรธลืมเรื่องที่ดิวเคยทำไว้!



เราจะกลับแล้ว


เกมส์พูดตัดบทลุกขึ้นเอาคนโทไปคืนพระท่านให้เรียบร้อย
ก่อนเดินกลับมาหาดิวซึ่งเตรียมขับรถไปส่งถึงหอ

หากแต่เมื่อร่างสูงเดินตามเข้าไปถึงในห้อง
อีกฝ่ายกลับหมุนตัวหันมาร้องห้าม


ตามเข้ามาทำไม กลับไปได้แล้ว


ดิวหยุดกึกหน้าประตูห้องทันที
แม้จะรู้ว่ามันหมดธุระของเขาแล้ว
แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังอดห่วงเกมส์ไม่ได้


ให้ผมอยู่อีกหน่อยไม่ได้เหรอครับ


ไม่ได้! แล้วไม่ต้องเข้ามาใกล้ด้วย หยุดอยู่ตรงนั้นนะเว้ย!


คำอ้อนวอนไม่เป็นผล 
มิหนำซ้ำเกมส์ยังหันมาชี้นิ้วสั่งคนที่กำลังจะก้าวเข้ามาเพิ่ม
ก่อนหนีขึ้นไปนั่งบนเตียง หยิบรีโมทโทรทัศน์มากดดูข่าวดูการ์ตูนไปเรื่อย
โดยไม่สนแขกซึ่งยืนอยู่ตรงที่เดิมบริเวณหน้าประตูเหมือนถูกทิ้ง


ทั้ง ๆ ที่เมื่อคืนจวบจนเมื่อเช้าเขาคิดว่าจะเข้าใกล้เกมส์มากแล้ว
แต่ตอนนี้มันกลับกลายเป็นว่า...


...เขาไม่ได้ใกล้มากขึ้นเลย


...ก็แน่อยู่แล้ว เขามีความผิดติดตัวขนาดนี้
มันคงถึงเวลาเสียทีที่เขาต้องชดใช้ความผิด
และอธิบายเรื่องทุกอย่างให้เกมส์เข้าใจ


ร่างสูงจึงขยับปากเตรียมเล่า


เกมส์ครับ คือเรื่องเมื่อวานนี้ผม...


ไม่ต้องพูดเราไม่อยากฟัง จะไปไหนก็ไปซะ!


หากยังไม่ทันจบประโยคเสียงตะโกนไล่ก็เอ่ยขัด
พร้อม ๆ กับที่เกมส์หันไปเร่งรีโมทเสียงโทรทัศน์ให้ดังขึ้น
ปิดกั้นทุกโอกาสจะแก้ตัว ปฏิเสธโอกาสเปิดใจ


ดิวมองอีกฝ่ายเงียบ ๆ ถอนหายใจคล้ายคนยอมแพ้
ก่อนจะหมุนตัวหันหลังปิดประตูลงไปตามความต้องการ
ปล่อยให้เกมส์อยู่ในห้องเพียงลำพัง 


สิ้นเสียงปิดประตู คนทำท่าไม่สนใจจึงค่อยลดเสียงทีวีลง


....เห็นมั้ย สุดท้ายมันก็ต้องไป 
คิดจะมาคุยดี ๆ ด้วยอย่าหวังเลย 
เพราะเขาไม่อยากจะฟังคำโกหกอะไรอีกแล้ว
สำหรับดิวมันไม่เคยมีความจริงจังให้กันตั้งแต่แรก


ตรงข้ามกับไอ้จั๊ดง่าวที่ถึงจะคุยกันคนละภาษา
มันก็ยังมีความซื่อสัตย์ เฝ้าคอยเขาทุกครั้งที่กลับบ้าน


เพียงแต่ตอนนี้มันไม่อยู่รอเขาอีกต่อไปแล้ว...


เกมส์กวาดตามองรอบห้องเงียบ ๆ ของตัวเอง
ทุกภาพ ทุกส่วนของห้องจะมีลูกแมวตัวเล็กเสมอในความทรงจำ
ถาดข้าวที่มันกินยังวางอยู่ตรงนั้น เบาะที่มันนอนก็อยู่ใกล้เตียงของเขา


...แค่คิดขอบตาก็ร้อนผ่าว 
เขาพยายามทำทุกอย่างให้เป็นปกติต่อหน้าคนอื่น
ทว่าพออยู่เพียงลำพัง 
เขากลับไม่สามารถกลั้นน้ำตาเพราะความเศร้าให้หยุดลงได้เลย


...ฮึก...ไอ้จั๊ดง่าว ป้อขอโทษ 

...ฮือออ....กลับมาหาป้อเต๊อะ ไอ้จั๊ดง่า...



แอ๊ดดด...



เสียงเปิดประตูทำให้คนที่น้ำตานองรีบเงยหน้าขึ้นมองทันควัน
แล้วก็ได้เห็นคนที่คิดว่าออกไปแล้วกลับเปิดประตูเข้ามาในห้องพร้อมของหิ้วเต็มสองมือ
ก่อนจะร้องถามอย่างตกใจเมื่อเห็นสภาพคนบนเตียง


เกมส์เป็นอะไรครับ


...เฮ้ย! อยู่ ๆ เข้ามาได้ยังไงวะ ไหนบอกว่าไปแล้วไง


คนเผลอตัวรีบปาดน้ำตาลวก ๆ ปากขยับพูดโกหกคำโต


อ้อ...คือ...ฝะ...ฝุ่นมันเข้าตาเฉย ๆ
ช่วงนี้ไม่ค่อยได้กวาดห้อง ฝุ่นมันเลยฟุ้ง
แล้วนี่เข้ามาทำไม บอกให้ออกไปไง


ผมลงไปซื้อข้าวมาให้เกมส์น่ะครับ นี่มันจะสิบโมงแล้ว เกมส์หิวรึยังครับ


อีกฝ่ายพูดพร้อมชูถุงหิ้วใส่กล่องข้าวมาโชว์ทำให้คนมองเผลอนึกขึ้นได้


...จะว่าไปมันก็หิวอยู่หน่อย ๆ เหมือนกัน
แต่จะให้คนทรยศหักหลังเดินเข้ามาใกล้ง่าย ๆ ได้ยังไง
เดี๋ยวดิวมันเกิดเจ้าเล่ห์ซ้อนแผนอะไรขึ้นมาอีกเขาไม่ซวยเหรอ 
คนอย่างไอ้เกมส์ไม่ยอมโง่ซ้ำสองอีกแล้ว


เอาของเราวางไว้ที่โต๊ะนั้นแหละ เสร็จแล้วถอยไปตรงประตูนู้น


เขาออกคำสั่งพลางชี้นิ้วไปยังโต๊ะหนังสือของตัวเอง
ซึ่งอยู่ห่างจากเตียงไปเกือบสองเมตร
ดิวทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย วางข้าวกล่องและถุงขนมไว้ที่โต๊ะ
แล้วหันหลังกลับไปรออย่างสงบตรงประตู


เมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีการเล่นตุกติก
คนระแวงจึงเดินลงมาหยิบข้าวกล่องหนึ่ง
ก่อนกลับไปลากโต๊ะพับตัวเล็กมากางนั่งกินบนเตียง
โดยไม่ลืมวางเงินไว้บนโต๊ะ


เงินค่าข้าวเอาไปเลยไม่ต้องทอน


หากแต่คนซื้อกลับถอนหายใจอีกรอบก่อนเอ่ยคำปฏิเสธเดิม ๆ 


ไม่ต้องหรอกครับ ผมเลี้ยง...ว่าแต่เกมส์จะให้ผมนั่งกินตรงไหนครับ 


เสียงถามทำให้คนที่กำลังแกะกล่องข้าวชะงัก


...นี่มันคิดจะหาทางเข้ามาให้ได้เลยใช่มั้ย



ทำไมไม่กลับไปกินที่ห้องตัวเองล่ะ


เขาว่าถ้ากินข้าวด้วยกันกับคนเยอะ ๆ มันจะอร่อยขึ้นนะครับ


...ทฤษฏีไหนวะ
คนกินก็แค่สองคน ข้าวผัดก็ธรรมดา
ไม่ใช่หูฉลามมันถึงจะอร่อยเวอร์ได้ขนาดนั้น


หากแต่ดูเหมือนร่างสูงจะไม่สนใจ
เพราะแทนทีจะรอคำตอบ
ดิวกลับเดินเข้ามาหยิบกล่องข้าวแล้วถามย้ำอีกครั้ง



ตกลงผมนั่งโต๊ะนี้ได้มั้ยครับ


สุดท้ายก็คล้ายผลสรุปจะไม่สามารถเอาชนะคนตื้อได้

...มันอยากหน้าด้านนักก็ตามใจ
อีกอย่างไหน ๆ มันก็ลงไปซื้อข้าวมาฝากเขาแล้ว


เออ


เกมส์จึงพยักหน้าแกน ๆ แล้วก้มหน้าก้มตากินข้าวของตัวเอง


บรรยากาศเป็นไปด้วยความเงียบเฉียบโดยไม่มีเสียงพูดจาใด ๆ 
นอกจากเสียงโทรทัศน์ซึ่งเปิดคลอเบา ๆ 
แม้คนสองคนจะอยู่ห้องเดียวกัน
แต่ราวกับมันยังมีกำแพงกั้นก่อตัวไว้
ความอึดอัดใจไม่ได้สร้างความสุนทรีย์อะไรในการรับรู้รสชาติ


เกมส์ตักข้าวเคี้ยวเข้าปากเหมือนกินกันตายเท่านั้น
แล้วก็วางช้อนลงหลังจากกินไปเพียงครึ่งเดียว
ซึ่งแน่นอนว่าดิวที่คอยมองอยู่ห่าง ๆ จะต้องสังเกต
จึงเปลี่ยนไปยกถุงเซเว่นซึ่งติดมือมาเปิดออกพลางพูดเสนอ


เกมส์อิ่มแล้วเหรอครับ กินขนมมั้ย 
ผมซื้อขนมมาให้เกมส์ด้วยนะ
เอาอะไรดีครับ มีช็อคโกแล็ต โครอล จูปาจุ๊บ...


บุหรี่


ตัวเลือกที่ไม่มีอยู่ในรายการ ส่งผลต่อใจคนฟังให้ชะงักงัน
ดิวเงยหน้ามองคนพูดซึ่งมีสีหน้าเรียบนิ่งอย่างไม่อยากเชื่อ
เขาคิดว่าตัวเองหูฝาด แต่ประโยคทีตามมากลับย้ำชัด


สูบใช่มั้ย มีสักมวนรึเปล่า


เกมส์รู้ว่าดิวต้องมีแน่ 
เพราะเขาได้กลิ่นบุหรี่ตอนอยู่ใกล้กันเมื่อเช้าที่ตื่นนอน


...ไม่ใช่ไม่เคยสูบ เขาหัดมาตั้งแต่เข้ามหาลัยใหม่ ๆ แล้ว
เพราะไกลหูไกลตาคุณนายสายสมรเลยสามารถทำได้
ลองให้รู้ เอาไว้คลายเครียด ไม่ใช่จะติดอะไร 
เหมือนกับเหล้าที่นาน ๆ ครั้งถึงได้กิน
แต่ตอนนี้ตะวันยังตรงหัว จะให้กินเหล้ามันก็ดูฮาร์ดคอร์เกินไปหน่อย
เลยขอบุหรี่มาสูบแก้เซ็งสักมวนให้ใจเขามันพอผ่อนคลายไปบ้าง


หากทว่าแทนทีจะได้รับง่าย ๆ คนมีบุหรี่อยู่ในมือกลับเลือกจะตอบปฏิเสธ


ขอโทษครับ ผมคงให้เกมส์ไม่ได้


...อะไรวะ! แค่นี่ทำงก 
ทีข้าวกล่องขนมราคาเป็นร้อยบอกจะเลี้ยง
บุหรี่มวนละไม่ถึงสิบบาทดันไม่ไห้


งั้นเดี๋ยวเราลงไปซื้อเอง 


เกมส์นึกหงุดหงิดใจ ผุดลุกขึ้นทำท่าจะเดินออกนอกห้อง
แต่ดิวกลับรีบลุกเดินมาขวางประตูไว้


เดี๋ยวครับเกมส์! อย่าสูบเลยนะครับ


ยิ่งฟังคำห้ามเหมือนเห็นเขาเป็นเด็กอ่อนต่อโลก
ก็ยิ่งสร้างความขุ่นเคืองจนต้องอ้าปากเถียงกลับไปบ้าง


ทีดิวสูบได้แล้วทำไมเราจะสูบไม่ได้


งั้นผมจะเลิก เกมส์ก็ต้องเลิกสูบเหมือนกัน


ยุ่งอะไรด้วยวะ! จะสูบไม่สูบมันก็เรื่องของเรามีสิทธิ์อะไรมาห้าม!!


มีสิครับ ก็ผมเป็นห่วงเกมส์!


สิ้นคำ ต่างคนต่างเงียบ
โดยเฉพาะคนต้นเรื่องที่พยายามจะออกไปกลับต้องหยุดทุกอย่างไว้ 
เพียงเพราะแค่มองเห็นดวงตาซึ่งสะท้อนความจริงจังแบบที่เขาไม่เคยพบมาก่อนจากดิว
ไม่ต่างจากน้ำเสียงหนักแน่นซึ่งเอ่ยออกมา


ผมรู้ว่าเกมส์เครียด 
ถ้าเกมส์อยากจะระบายก็มาระบายกับผม 
ผมจะอยู่ข้าง ๆ เกมส์เอง 
แต่เกมส์อย่าทำร้ายตัวเองแบบนี้เลยได้มั้ยครับ
....ผมขอร้อง”  


ท้ายประโยคแผ่วลงเจือน้ำคำวอนขอ
จนทำให้อารมณ์โกรธของเกมส์เริ่มลดลงกว่าครึ่ง
กระนั้นก็ยังคงไม่คลายความหงุดหงิด


...ก็แค่สูบบุหรี่แก้เครียวมวนเดียว มันจะไปทำร้ายตัวเองตรงไหน
แต่รู้ว่าขืนดื้อเถียงไปอีกฝ่ายคงไม่ยอมปล่อยแน่
อีกอย่างกินขนมหวาน ๆ ก็อาจจะพอช่วยทำให้สมองเขาปรอดโปรงได้เหมือนกัน


สุดท้ายเกมส์จึงต้องยอมจำใจรับอย่างเสียไม่ได้


เออ ไม่สูบก็ได้วะ เอาจูปาจุ๊บมาที


คนยอมแพ้หันหลังกลับไปนั่งบนเตียงตามเดิม
มองร่างสูงซึ่งยิ้มกว้างอย่างยินดีรีบค้นถุงขนมหาจูปาจุ๊ปตามคำขอ
หากแต่ยังไม่ทันได้ยื่นให้ เสียงโทรศัพท์กลับดังขึ้นขัดจังหวะ
และเมื่อดิวหยิบไอโฟนของตัวเองดูสายเรียกเข้า
ก็ต้องทำให้เขารีบกดรับ กรอกน้ำเสียงรีบร้อนกลับไปทันที


ฮัลโหล ครับแพร เมื่อวานผมขอโทษจริง ๆ นะครับที่ไม่ได้ไป


ชื่อที่เอ่ยขึ้นมาทำให้เกมส์นึกขึ้นได้เช่นกัน


...เมื่อวานคล้ายจำได้ลาง ๆ ว่าเป็นวันเกิดแพร
แล้วเขาก็ไล่ให้ดิวไปหา แต่ดิวกลับมานอนห้องเขาทั้งคืน
มันไม่แปลกหรอกที่จะทำให้แพรโกรธ

ซึ่งคนผิดคำพูดก็คงคล้ายจะรู้ดีจึงพยายามหาข้อแก้ตัวตอบคู่สนทนา


“...ครับ ผมผิดเอง...ถ้าพอมีอะไรที่ผมทำให้แพรได้ 
ถือว่าเป็นการไถ่โทษ...อะไรนะครับ...
แพรจะดูหนังตอนนี้เหรอครับ คือว่าผมคงไปไม่...


ผู้ชายที่ไม่ทำตามคำสัญญา มันไม่ใช่ลูกผู้ชายหรอก 


คำพูดลอย ๆ จากคนซึ่งเงี่ยหูฟังอยู่ในห้องทำให้ดิวต้องหยุดประโยคเอาไว้
และก็ต้องรู้สึกชาวาบเหมือนถูกมีดแหลมจี้ใจเมื่อได้ยินเสียงถามต่อมา


อยากจะโกหกคนอื่นเพิ่มอีกใช่มั้ย



...แค่ในนาทีนั้น

...กับถ้อยคำนั้น


ดิวรับรู้ได้อย่างชัดเจนว่า...


...เกมส์ไม่เหลือความเชื่อใจอะไรให้เขาอีกแล้ว



...นี่สินะ ถึงเป็นเหตุผลที่เกมส์พยายามหนี
โดยไม่ยอมรับฟังคำอธิบายใด ๆ ของเขาเลย


ที่จะน่าเจ็บใจกว่านั้นคือ....ความอวดดีโง่ ๆ อย่างดื้อดึงของเขา

แม้จะคิดว่าตัวเองเข้าไปใกล้เกมส์มากแล้ว


...ทว่าท้ายที่สุดเขาก็ไม่เคยเข้าไปจนถึงใจของเกมส์สักครั้ง


ถ้าจะโทษก็ต้องโทษความลังเลของตัวเอง
ที่ทำให้เรื่องทั้งหมดมันกลายเป็นแบบนี้
และถึงจะอยากอยู่กับเกมส์มากแค่ไหน 
แต่ในเมื่อเกมส์บีบเขาให้ออกห่าง


...เขาก็ต้องยอมทำใจว่ามันหมดเวลาของเขา



งั้นก็ได้ครับแพร เดี๋ยวอีกชั่วโมงหนึ่งผมจะไปรับ


ดิววางสายลงหลังจากตกลงกันเรียบร้อย ก่อนหันไปหาใครอีกคน


เกมส์ครับ ผม...


รู้แล้ว จะไปก็ไปซะ


คนฟังตัดบทอย่างง่ายดายโดยไม่เหลือเยื่อใยใด ๆ ให้กัน
พอเห็นท่าทีไล่จริงจัง จึงทำให้ร่างสูงถอนหายใจ 
ส่งจูปาจุ๊บรสโคล่าในมือให้อีกฝ่าย


งั้นผมจะรีบไปรีบกลับนะครับ


เป็นประโยคสุดท้ายก่อนดิวจะปิดประตูห้องลง
ซึ่งเกมส์ไม่ได้สนใจมันแม้แต่น้อย


เขาเดินไปทิ้งตัวนอนบนเตียง
แกะห่อจูปาจุ๊ปรสโปรดในมือใส่เข้าปากแทนบุหรี่


....รสหวานแรกสัมผัสคุ้นเคย


แม้จะเคยพร่ำบอกตัวเองว่าความหวานจะช่วยให้สมองปรอดโปร่ง
แต่เหมือนทุกอย่างในวันนี้จะตรงกันข้าม
เพราะมันกลับทำให้หัวใจของเขาหนักอึ้งมากขึ้นกว่าเดิม


ยิ่งเมื่อตระหนักชัดว่าตัวเองอยู่ในห้องนี้ลำพัง
ความเหงาก็ยิ่งเริ่มเข้ามาเกาะกุม


...ถ้ามีไอ้จั๊ดง่าวอยู่ด้วยกัน
เขาคงกอดมันไว้แล้วทำแข็งใจไล่อีกคนไปตั้งแต่แรก
และคงไม่เผลอให้ดิวเข้ามาอยู่ใกล้ ๆ ขนาดนี้


...ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะโกรธ
แต่คนที่เขาเรียกหาเป็นคนแรกกลับเป็นดิว


...ทั้ง ๆ ที่เขาควรจะกลัว 
แต่กลับแสดงให้ดิวเห็นด้านที่อ่อนแอของตัวเองอย่างง่ายดาย


...ทั้ง ๆ ที่เขารู้ว่าคำปลอบพวกนั้นมันโกหก
แต่เขาก็ยังจะเชื่อ และรู้สึกอุ่นใจทุกครั้งที่ได้ฟัง



...ทำไม...เพราะอะไร...



...เขาถึงยังอยากให้ดิวมาอยู่ตรงนี้กับเขา




ตี๊ด!  ตี๊ด!


เสียงข้อความเข้าเรียกสติของคนในภวังค์
เกมส์เอื้อมหยิบมือถือบนหัวเตียงขึ้นมาเปิดดู
ภาพของคนใครบางคนปรากฏชัด
ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มคล้ายให้กำลังใจเช่นเดียวกับข้อความ



ยังมีผมอยู่ข้าง ๆ เกมส์เสมอนะครับ



เขามองภาพนั้นเงียบ ๆ  ก่อนตัดสินใจลบมันออก
กดปิดเครื่องโทรศัพท์ไม่ตอบกลับ
โยนจูปาจุ๊บรสโคล่าที่ไม่หมดแท่งลงถังขยะอย่างไม่เสียดาย


...จะเสียดายทำไมในเมื่อเขาคิดผิดจริง ๆ



เพราะความหวานที่ผสมกับน้ำตา...



...เขารู้แล้วว่ามันไม่ได้ช่วยทำให้เขารู้สึกดีขึ้นมาได้เลย





----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

5,044 ความคิดเห็น

  1. #4765 baekbow (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 13:25
    เวลาจะช่วยเองนะเกมส์ ดิวก็นะ พูดเหมือนจะถอยเลย ยังไงกันแน่
    #4,765
    0
  2. #4557 TongThunya (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 28 กรกฎาคม 2559 / 21:42
    ตอนนี้เศร้าอ่าาาาา
    #4,557
    0
  3. #4453 kotoba (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2559 / 21:07
    ทำไมต้องให้แมวตายด้วย....
    #4,453
    0
  4. #4414 อนุบาลตัวแม่ (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 02:01
    ดิวยังพยายามเข้าหาเกมส์ไม่มากพอ แถมยังไม่ยอมปฏิเสธแพรไปตรงๆด้วยยังคงเลี้ยงไข้ความสัมพันธ์อยู่ ไม่แปลกที่เกมส์จะถอยออกมา
    #4,414
    0
  5. #3235 Redberrylips (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 18 ตุลาคม 2556 / 05:04
    ผู้ชายคนนี้นี่นะ เฮ้อ
    #3,235
    0
  6. #3026 YoSChi (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2556 / 19:19
    ดวิต้องไปเคลียร์เรื่องส่วนตัวทั้งหมดก่อนนะ จะมจีบเกมส์ใหมต้องเคลียร์ให้หมด
    #3,026
    0
  7. #2960 InLove (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 21:36
    แพร ได้ข่าวว่าหลายงานแล้วนะลูก ==
    ความจริงแพรไม่ผิดหรอก ผิดที่ดิวแหละม่อไปทั่ว//จับตบๆๆ
    #2,960
    0
  8. #2909 HENS Singular (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 30 กันยายน 2556 / 11:55
    น้องเกมส์ จะไปกึ๊ดนักหนา เดียวก่อเครียดแหม

    กึ๊ดเหียว่ามันดีละ แอบเอ็นดูดิวขึ้นมาน้อยๆน่อ

    ถ้ากึ๊ดได้ก่อดีก่า
    #2,909
    0
  9. #2813 rorony (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 26 กันยายน 2556 / 14:34
    ตัดแพรออกไปไม่ได้เหรอ อย่างงี้เกมส์ก็เสียความรู้สึกแย่สิ
    #2,813
    0
  10. #2642 ToNAoRLoYLoM (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 17 กันยายน 2556 / 01:29
    ชัดเจนหน่อยสิดิว!
    #2,642
    0
  11. #2346 DazaDay (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 10 สิงหาคม 2556 / 16:07
    ถ้าแคร์และจริงจังกับเกมส์จริงๆ ก็แค่ผู็หญิงที่ชื่อแพรทำไมไม่ตัดให้ขาดไปล่ะ!!?

    ไอ่พี่ดิวเอ๊ยยยยย ทำเรื่องให้ยุ่งยาก เล่นมาเยอะแล้วไม่ใช่เหรอ? จริงจังมั่งเหอะ เดี๋ยวก็ตามเฮียคมไม่ทันหรอก ฮึ -_,-
    #2,346
    0
  12. #2222 ผู้วิเศษในคราบมนุษย์ (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2556 / 16:54
    ดิวอย่าเยอะลูก เล่นๆกับทุกคนไม่ใช่หรอ ผู้หญิงคนเดียวที่แค่เล่นด้วยเฉยๆไม่เห็นต้องทำอะไรตามใจแบบนั้นเลย จะเลิกก็ไม่เลิกนะ=__=
    #2,222
    0
  13. #2132 MayKamon (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2556 / 16:37
    คือเราเข้าใจเกมส์นะ แล้วก็เข้าใจดิวด้วย แต่ไม่รู้จะพูดยังไง เฮ้ยยยย กินมาม่าอีกแล้ว - -"
    #2,132
    0
  14. #1989 Lgate'JT ❤ (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2556 / 00:37
    T T ฮืืออ ดิวรีบๆง้อเกมส์สื
    #1,989
    0
  15. #1918 berry berry (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 13 กรกฎาคม 2556 / 18:02
    สงสารเกมส์จัง ดิวจะเอาไงก็ให้มันชัดเจนหน่อยซิยะ
    #1,918
    0
  16. #1427 แกงส้ม (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2556 / 09:34
    ดิว นายจะทำอะไรก็ทำซักที อย่าเลือกหลายคน
    #1,427
    0
  17. #1105 Plankton J (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 16 เมษายน 2556 / 19:05
    โถ่หลานเกมส์เอ้ย
    #1,105
    0
  18. #1062 whitewoo (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 7 เมษายน 2556 / 18:27
    สงสารเกมส์อะ

    จั๊ดง่าวไปสบายเเร้ว

    ดิวต้องจริงใจมากกว่านี้ดิ
    #1,062
    0
  19. #1061 Aliz in Yaoi Land (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 6 เมษายน 2556 / 18:25
    สงสารเกมส์จัง TT
    #1,061
    0
  20. #1060 Nice_Night (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 21:34
    ความหวานที่ผสมน้ำตา มันไม่ได้ทำให้รู้สึกดีขึ้นสักนิด...

    โดนค่ะ 
    สะอึกเลยตอนอ่านจบ บีบหัวใจจริงๆ
    #1,060
    0
  21. #1058 kiwi_moo (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 17:01
    ดิว สู้ต่อไป ตื๊อเท่านั้นที่ครองโลกกกก 55555
    #1,058
    0
  22. #1057 rain_killer (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 16:43
    บอกเลิกสาวให้หมดแล้วเทใจให้เกมส์คนเดียวซะ

    ทำอะไรให้มันเป็นลูกผู้ชายหน่อย ชอบเขาแล้วก็ต้องยอมรับแลเงเดินหน้าตีบไปเลยอย่าได้ลังเล
    #1,057
    0
  23. #1053 เด็มเซ่ (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 12:53
    เกมส์ ดีกับดิืวหน่อยเถ๊อะ
    T^T
    #1,053
    0
  24. #1052 Nile (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 12:33
    น้ำตาไหลเลยค่ะ ตอนที่เกมส์คิดถึงจั๊ดง่าว 
    #1,052
    0
  25. #1051 'Q U E E N, *☆ (จากตอนที่ 105)
    วันที่ 5 เมษายน 2556 / 10:11
    สถานการณ์ตึงเครียด
    กีสสสสสสสสสสสสสสสสสสสส
    #1,051
    0