พุ่มดอกฟ้า [Yaoi]

ตอนที่ 1 : พุ่มดอกฟ้า 01

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 504
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    12 พ.ค. 61


พุ่มดอกฟ้า




01




 

              งามเอย งามแท้ เจ้าดอกฟ้า            งามสง่ายามพินิจจิตตรึงมั่น

          งามรูปโฉมดุจสร้างเทียบเทวัน                       งามเหนืออันคำใดเล่าจำนรรจา

          อันตัวเราเป็นเพียงพุ่มไม้น้อย                        เฝ้าหวนคอยคิดถึงคะนึงหา

          ทั้งต้อยต่ำยศฐารูปกายา                               มิกล้าพาเจ้าดอกฟ้ามาแนบใจ

           
                                                                                                           
                 พุ่ม


 

กลอนหวานซึ้ง อ่านยามใดก็สะท้านถึงทรวง โธ่...จะไม่ให้หวานได้อย่างไรเล่า ก็เพราะมันออกมาจากดวงใจของ พุ่มรัก’ คนนี้ เป็นความนัยเมื่อแรกพบกับดอกฟ้า’ แสนงาม เพียงสบตากันครู่เดียว แต่เขายังจำติดตรึงได้ไม่รู้หาย 



ดูสิ...แค่หลับตายังคล้ายว่าน้องนางอยู่ใกล้แค่เอื้อมตรงนี้เลย 



ฝันกลางวันอยู่รึ ไอ้พุ่ม



เสียงทักทำเอาคนกำลังเคลิ้มสะดุ้งโหยง รีบลืมตาหันหลังมอง ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นเบื่อหน่ายในฉับพลัน เมื่อเห็นคนคุ้นเคยเดินมาทรุดนั่งข้างๆ บนศาลาน้อยริมคลองสวน



โธ่ ตกใจหมด ข้านึกว่าใครที่แท้เอ็งนี่เอง ไอ้โสน



แล้วเอ็งนึกว่าเป็นใคร เจ้าอิงฟ้า’ รึไร



คำแกล้งหยอกเล่นของเพื่อนสนิท ช่างเป็นคำเดียวกับที่แทงใจคนฟังให้เจ็บๆ คันๆ 



วะ!...ถ้าเป็นแบบนั้นได้ก็ดีน่ะสิ เพราะดอกไม้งามที่เขากำลังพร่ำเพ้ออยู่นั้นดันสูงเทียมฟ้าตามชื่อเจ้าอิงฟ้า’ ลูกสาวของเจ้าเมืองนครลำปาง ผู้รอนแรมมาไกลยังฝั่งลุ่มน้ำแม่กลอง เพื่อมาร่วมงานเปิดคลองดำเนินสะดวกที่กำลังจะมีขึ้นในอีกสามวันข้างหน้า 



รูปพรรณสวยสะคราญผิวงามผุดผาดนวลตาเฉกเช่นสาวเหนือ ทั้งกิริยามารยาทก็ดูอ่อนช้อยสมกุลสตรีไทย ทำให้คนอยู่แต่กับสวนคลองผลไม้ปีนป่ายเหมือนลิงทโมน ต้องเผลอนิ่งตะลึงคล้ายถูกสาปด้วยพิษรักจากนางอัปสรผู้จำแลงกายลงมา จนต้องเฝ้าฝันถึงทุกวันสามเวลาหลังอาหาร 



ทว่าเขาเป็นแค่ ไอ้พุ่ม’ ลูกชายคนสุดท้องของนายแขวงบางยาง แถมไม่เอาดีทางราชการเหมือนพวกพี่ๆ เพราะชอบถนัดเรียนศิลป์ ทั้งกาพย์ กลอน ระนาด โขน ในลุ่มแม่น้ำแม่กลองนี้ ไอ้พุ่มเป็นมือฉมังเก่งกาจไม่มีใครเทียบ 



กระนั้นอาชีพนักเลงกลอนก็ใช่ว่าจะเป็นอาชีพน่าอวดศักดา เพราะแม้เขาอายุสิบเก้าปีแล้ว แต่ไม่มียศเจ้าขุนมูลนายใดๆ มาประดับให้เป็นเกียรติแก่วงศ์ตระกูล มิต้องพูดถึงทรัพย์สินเงินทองแสนน้อยนิดจนไม่พอไปขอตกแต่งลูกสาวใครเขา แล้วเช่นนี้จะไปกล้าเทียบเคียง แม่ดอกฟ้า’ ที่เป็นถึงลูกเจ้าเมืองลำปางได้อย่างไร 



ข้าถึงบอกเอ็งแล้วไงว่า เอ็งน่ะฝันกลางวันลมๆ แล้งๆ เจ้าท่านอยู่สูงไม่ลดตัวลงมาคู่กับพวกเราหรอก



คนพูดนี่ก็ไม่ได้ช่วยให้กำลังใจเลย กลับสร้างความเจ็บช้ำให้ใจดวงน้อยๆ เข้าไปอีก แต่ลูกผู้ชายอย่างไอ้พุ่มริรักแล้ว ก็ต้องกล้ายอมเสี่ยงกันสักหน่อย



ของแบบนี้ถ้าไม่ลองจะไปรู้รึ



นี่เอ็งคิดจะทำอะไร



น้ำเสียงท้าทายทำให้โสนขมวดคิ้วถามอย่างสงสัย ด้วยกลัวว่าเพื่อนรักจะนึกพิเรนทร์ขึ้นมาอีก และก็เป็นจริงดังคาด เมื่อพุ่มส่งยิ้มหวานเชื่อม แถมด้วยการส่งกระดาษใบน้อยในมือมาให้ พร้อมประโยคขอร้อง



ข้าฝากให้เอ็งเอากลอนรักนี่ไปให้เจ้าอิงฟ้ายอดดวงใจของข้าทีเถอะ



เอ็งจะบ้ารึไอ้พุ่ม! ขืนพ่อเอ็งรู้ได้เฆี่ยนเอ็งหลังลายแน่ ไปบังอาจแกล้งท่านเจ้า



โสนร้องโวยวายดังลั่นกับความคิดอุตริ แต่คนบ้ารักก็ยังคงเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังมุ่งมั่น



ข้าไม่ได้แกล้ง แต่ข้าเอาจริง เถอะน่า...ข้ารู้ว่าเอ็งสนิทกับพวกบ่าวที่รับใช้เรือนใหญ่ฝั่งนู้น ข้าฝากไปให้เจ้าอิงฟ้าที” 



คนถูกขอร้องมองจดหมายในมืออย่างชั่งใจ แล้วสบตาเว้าวอนของเพื่อนข้างตัวที่สนิทกันมาตั้งแต่ตีนเท่าฝาหอย รู้ดีว่าถึงบอกปฏิเสธไป ไอ้พุ่มก็ต้องเซ้าซี้เอาจนได้ตามนิสัยของมัน โสนจึงถอนหายใจก่อนหยิบจดหมายจากมือที่ส่งมาพร้อมเสียงบ่น



ข้าถือว่าเอ็งเป็นเพื่อนนะ ไม่อย่างนั้นข้าไม่ทำให้หรอก หาเหาใส่หัวแท้ๆ



เพียงได้ยินคำตกปากรับ เจ้าตัวก็ยิ้มร่า แทบโผเข้ากอดพ่อสื่อจำเป็น ก่อนเอ่ยอย่างเอาอกเอาใจ



ขอบใจว่ะ ไอ้โสน เดี๋ยวข้าเลี้ยงยาดองสักเป๊ก



เก็บเงินเอ็งไว้เถอะ เพราะถ้าท่านเจ้าเขาไม่เล่นด้วย เอ็งได้ดื่มยาดองย้อมใจหมดไหแน่” 



ไม่ต้องห่วงหรอก ข้าน่ะเก็บเงินไว้เตรียมไปขอแต่งแม่ดอกฟ้ามาเป็นเมียอยู่แล้ว



วู้ว! เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้วไอ้พุ่ม ข้าไม่คุยกับเอ็งแล้ว ต้องไปช่วยลุงแช่มเก็บมะม่วงก่อน เอ็งก็เหมือนกันรีบกลับไปช่วยเตรียมรับแขกซะ เดี๋ยวจะมีท่านเจ้าคนอื่นทยอยตามมาอีก



โสนรีบไล่คนแอบอู้มานอนเล่นอยู่บนศาลาริมคลอง เพราะอีกเพียงแค่สองสัปดาห์ก็จะถึงงานเปิดคลองดำเนินสะดวกแล้ว ดังนั้นจึงมีท่านเจ้าขุนมูลนายหลายองค์เดินทางมาพักแรม เพื่อเตรียมรับเสด็จพระเจ้าอยู่หัวก่อน ทำให้แถวย่านบางยานตลอดจนแนวบางนกแขวกนี้คึกคักเป็นพิเศษ 



ยกเว้นคนที่ยังดูเอื่อยเฉื่อยก็เห็นจะมีแค่ไอ้พุ่มรัก แรกๆ ก็ยังเห็นช่วยงานดีอยู่หรอก แต่พอพบเห็นเจ้าอิงฟ้าเท่านั้นก็คล้ายถูกผีบ้าเข้าสิง เฝ้ามานั่งเขียนกลอน ทำตาเยิ้มหวาน 



ความจริง ไอ้พุ่มก็ไม่ใช่คนหน้าตาขี้ริ้ว เพราะแม่มันได้เป็นถึงนางงามประจำหมู่บ้าน ผิวพรรณมองผาดๆ คล้ายลูกผู้ดี หากขัดสีฉวีวรรณสักหน่อยคงถูกใจแม่ยกยี่เกหลายคน ผิดแต่เรื่องไม่เอาการเอางาน เห็นอะไรทำเป็นเล่นๆ ไปหมด รวมถึงเรื่องการหาคู่ครองนี้ด้วย มันไม่เคยชายตาแลหาสาวในหมู่บ้านเลยสักคน ไอ้เขาก็นึกว่ามันยังรักสนุกอยู่ 



ที่ไหนได้...ไอ้พุ่มมันดันหมายปองของสูงเสียนี่! 



โสนส่ายหัวด้วยความระอาใจกับพฤติกรรมของเพื่อน แม้ไม่ญาณหยั่งรู้ล่วงหน้าก็คาดได้ทันทีว่า โอกาสที่พุ่มจะได้เคียงคู่กับท่านเจ้ามีน้อยเสียยิ่งกว่าน้อย กระนั้นในเมื่อเขาก็รับปากมาแล้วก็ต้องทำตาม 



ชายหนุ่มจึงแวะเดินมาหยุดอยู่ตรงริมคลองที่บรรดาบ่าวใช้ซักผ้าให้เจ้านาย มองหาคนคุ้นตา ก่อนจะส่งเสียงเรียก



ป้านวลจ๊ะ ป้านวล



หญิงวัยกลางห่มผ้าแถบนุ่งโจงกระเบน ละมือจากการซักผ้าหันมองหา แล้วจึงทักตอบกลับไปบ้างเมื่อพบว่าเป็นใคร



อ้าว...พ่อโสน มีอะไรรึ



ฉันวานฝากจดหมายนี่ไปให้เจ้าอิงฟ้าท่านหน่อยจ้ะป้า



คนพูดหยิบกระดาษที่พับไว้อย่างดีมาส่งให้ เพราะป้านวลเป็นบ่าวรับใช้มานานของเรือนใหญ่ ซึ่งมีเจ้าของคือ พระยาสุรเดชา’ ผู้ได้รับมอบหมายจากสมเด็จเจ้าพระยาบรมมหาศรีสุริยวงศ์’ ให้คอยควบคุมดูแลกำลังของทหารและชาวบ้าน เพื่อร่วมกันขุดคลองดำเนินสะดวก เนื่องด้วยเป็นคนในท้องถิ่นย่านบางยางอยู่ก่อนแล้ว ซ้ำยังปลูกบ้านเรือนไม้ใหญ่โตติดริมคลองไว้หลายหลัง และหนึ่งในนั่นเป็นที่พำนักชั่วคราวของเจ้าอิงฟ้าด้วย จึงทำให้บ่าวรับใช้เรือนรับจดหมายไว้



เจ้าฟ้ารึ ได้จ้ะ ป้าจะฝากไปให้ท่าน



ขอบใจจ้ะป้า



โสนถอนหายใจโล่ง เป็นอันเสร็จสิ้นภารกิจพ่อสื่อชั่วคราว



...ที่เหลือก็แล้วแต่โชคชะตาฟ้ากำหนดแล้วล่ะกันนะไอ้พุ่ม 



คนส่งสารขอตัวไปทำงานของตนต่อ ปล่อยให้กระดาษสื่อรักแผ่นน้อยถูกเหน็บไว้กับผ้าแถบ เพื่อเตรียมส่งไปให้ถึงมือคนสำคัญ 



นวลหอบผ้ากลับมาจากที่ซักพร้อมบรรดาบ่าวอีกหลายคน หากยังไม่ทันถึงเรือน กลับบังเอิญพบกับชายหนุ่มคนหนึ่งผ่านมาพอดี และเป็นคนเดียวกับบ่าวสนิทรับใช้ข้างกายท่านเจ้าฟ้า จึงไม่รีรอที่จะเรียก



พ่อแก้วจ๊ะ มีคนฝากจดหมายมาให้เจ้าฟ้าจ้ะ



เจ้าของชื่อหยุดชะงักตามเสียง ขมวดคิ้วมองกระดาษในมือของอีกฝ่าย



ใครฝากมารึป้า



ป้าไม่รู้หรอกจ้ะ เขาก็ฝากมาอีกทีหนึ่ง



แก้วพิจารณากระดาษในมือด้วยความรอบคอบ 



ตามธรรมดาแล้ว หากมีจดหมายถึงนายเหนือหัวต้องส่งผ่านมาทางราชการ แต่นี่กลับเป็นแค่เพียงเศษกระดาษแผ่นน้อยดูด้อยค่า ทว่าในเมื่อมีคนฝากมาก็อาจเป็นเรื่องสำคัญก็เป็นได้ และถ้าปล่อยมันผ่านเลยไป หากนายรู้เข้าภายหลังคงได้เกิดเรื่องใหญ่เป็นแน่ 



แก้วจึงตัดสินใจรับจดหมายที่ส่งต่อมาเป็นครั้งที่สาม ปล่อยให้ป้านวลพาบรรดาบ่าวหอบผ้าคนอื่นกลับไปเรือนฝั่งซ้าย ส่วนตนเองเดินกลับมายังเรือนใหญ่ฝั่งขวา เพื่อนำจดหมายมามอบให้กับเจ้าฟ้า ซึ่งมักเป็นชื่อเรียกสำหรับบ่าวคนสนิท หรือผู้ที่ทำงานอยู่ในเรือนใหญ่มานาน แต่ผู้คนภายนอกมักจะเรียกด้วยตำแหน่งอันสมเกียรติในนามขุนฟ้าภักดีภิรมย์’ ผู้ขึ้นชื่อลือชาในความเด็ดขาด แม้ยังหนุ่มแน่นด้วยวัยยี่สิบสาม ทว่าเป็นที่เคารพยำเกรงของคนทั่วไป นั่นจึงเป็นสาเหตุให้แก้วต้องรีบนำเรื่องมาเรียนให้นายทราบ



ขออนุญาตขอรับ ท่านขุน มีคนฝากจดหมายมาให้ท่านขอรับ



ขุนฟ้าภักดีภิรมย์ละสายตาจากม้วนกระดาษงานตรงหน้า ดวงตาคมมองคนขัดจังหวะการทำงาน ก่อนเหลือบไปยังกระดาษในมือของบ่าวที่คุกเข่านำมามอบให้



จากใครรึ



มิทราบขอรับ เห็นฝากบ่าวในเรือนนำมาส่ง อาจมาจากชาวบ้านที่มีเรื่องมาร้องเรียนก็ได้กระมังขอรับ



คำตอบคาดเดาจากบ่าวคนสนิททำให้คนฟังตรึกตรองถึงความเป็นไปได้ เพราะเขาเพิ่งกลับมาจากพระนครเมื่ออาทิตย์ก่อน เพื่อรับสานงานต่อจากคุณพ่อซึ่งล้มป่วยกะทันหัน ทำให้ท่านไม่สามารถมาตรวจงานขุดคลองดำเนินสะดวก กระนั้นก็ยังไว้ใจให้ลูกชายเป็นผู้ดูแล เพราะเชื่อมั่นในความจริงจังและเด็ดขาด สมตำแหน่งท่านขุนที่ได้มาประดับยศตั้งแต่อายุยังน้อย โดยมิได้อาศัยบารมีบิดา แต่มาจากความเอาจริงในงานของเจ้าตัวเอง



เช่นเดียวกับครั้งนี้ที่เมื่อขุนฟ้าภักดีภิรมย์ได้ยินว่า อาจจะเป็นจดหมายร้องเรียนจากชาวบ้าน เขาจึงไม่อาจนิ่งดูแคลน รีบรับมาเปิดออกอ่าน 



หากเนื้อหาความกลับทำให้ต้องชะงักงัน เพราะมันไม่ใช่ข้อความวอนขอให้ช่วยเหลือ ตรงข้ามกลับเป็นกลอนรักหวาน มิหนำซ้ำ เมื่อตีความที่ซ่อนอยู่แล้ว ก็คล้ายจะเป็นจดหมายสารภาพรักอีกด้วย



แม่หญิงนอกพระนครนี่ช่างใจกล้านัก



ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะเผลอตำหนิในมารยาทเกินงาม ความจริงเขาควรโยนจดหมายนี้ทิ้งไปแล้วเลิกใส่ใจกับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ แต่เขากลับเปลี่ยนใจ หยิบขวดหมึกกับปากกาคอแร้งมาจรดลงบนกระดาษร่ายกลอนเช่นเดียวกันบ้าง



 


          ดอกฟ้า ฤาดอกฟ้า คือ ดอกไม้           มิยิ่งใหญ่กว่าพงไพรใดกำหนด 

                      ด้วยเกิดแต่ดินเดียวเช่นกันหมด                      อีกน้ำรดหาใช่เทียบทิพย์ธารา

                      หากแม้ใจมีจิตคิดเคียงใกล้                            พุ่มไม้ใดล้วนทัดเทียมวาสนา

                 หากหมายปองเป็นมิตรมานำพา                          เจ้ายอดยาจงอย่าได้ซ่อนฤทัย


                                                                                                            
                                ฟ้า


 


เมื่อลงชื่อเสร็จเรียบร้อย ร่างสูงก็จัดการพับกระดาษ ส่งให้บ่าวรับใช้พร้อมคำสั่ง



ไอ้แก้ว เอ็งนำจดหมายนี้กลับคืนไปหาเจ้าของที



ขอรับ”  



ท่านขุนมองบ่าวถอยห่างออกไป แต่ภายในห้วงคำนึงยังคิดพิเคราะห์ถึงที่มาของจดหมาย



แม้จะถูกเขียนด้วยดินสอถ่าน หากลายมือกลับเป็นระเบียบงดงามเหมือนผู้มีการศึกษา อีกทั้งเนื้อกลอนช่างไพเราะเต็มไปด้วยความหมายซ่อนอยู่อย่างลึกซึ้ง บ่งบอกว่าผู้แต่งเป็นคนมีฝีมือทางวรรณศิลป์ไม่น้อย อาจเป็นลูกสาวของผู้ดีมีอันจะกินซึ่งบังเอิญพบเขาตอนตรวจงานขุดคลองก็เป็นได้



แต่ถึงอย่างไรการถูกผู้หญิงเกี้ยวพาก่อน ก็เป็นเรื่องชวนเสียเกียรติลูกผู้ชาย และเขาคงไม่อาจปล่อยให้เรื่องนี้ผ่านพ้นไปโดยไม่จัดการให้เด็ดขาด



...อยากรู้นักเชียวว่าเจ้าของจดหมายที่ชื่อ ‘พุ่มนี้เป็นใครกัน





--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------




                                                                 - โปรดติดตามตอนต่อไป -







ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

34 ความคิดเห็น

  1. #31 Daisy.Day (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 00:57
    ชอบอ่านนิยายที่ไร์เตอร์เขียนมากกกกกก เลยค่ะ ติดตามนะคะ
    #31
    0
  2. #27 นิรันด์กาล (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2562 / 09:57
    สนุกมากกกก ตอนแรกก็กร้าวใจแล้วแม่
    #27
    0
  3. #21 นักรบขาว (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2561 / 04:53
    โธ่ เจ้าพุ่มมม แทนที่จม.รักจะถึงมือแม่ดอกฟ้ากลับตกอยู่ในมือพี่ขุ่นแทน ฮือออ แล้วเจ้าพุ่มไม้น้อยๆจะเอาอะไรไปสู้กับพี่ขุ่นกัน
    #21
    1
    • #21-1 นักรบขาว(จากตอนที่ 1)
      26 ธันวาคม 2561 / 04:54
      **พี่ขุน**
      #21-1
  4. #16 Jezz (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2561 / 20:16

    สนุกมากน่าติดตามต่อมากค่ะสู้ๆ

    #16
    0
  5. #11 heijibbry (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 กรกฎาคม 2561 / 12:38

    ชอบมากค่ะ งื้อ

    #11
    0
  6. #3 ลิงน้อยสุดเอ๋อ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:50
    จดหมายไม่ถึงผู้รับ แทนจะได้เมีย จะได้สามีมาแทนแล้วพุ่มเอ้ย
    #3
    0
  7. #1 momosononanami (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:25
    แหมมมมม ผิดตัวรัวๆ สงสารอ้ายพุ้มจริงๆ ถถถถถถถถ
    #1
    0