SOTUS S : โซตัส เอส [Yaoi]

ตอนที่ 9 : กฎของคนรักข้อที่ 5 : ทำดีต้องมีรางวัล

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 30,295
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 201 ครั้ง
    6 ม.ค. 61



กฎของคนรักข้อที่ 5 : ทำดีต้องมีรางวัล




 

“น้องๆ ที่เพิ่งมาถึงรีบขึ้นรถได้เลยค่ะ เราเลทให้จนนาทีสุดท้ายแล้วนะคะ”


...นาทีสุดท้าย


ก้องภพเพิ่งจะเข้าใจในความหมายของคำนี้ ขณะยืนอยู่ข้างรถบัสที่กำลังจะพานักศึกษาคณะวิศวกรรมศาสตร์ ภาควิชาอุตสาหการไปรับน้องนอกสถานที่


 สายตาของเขายังคงเฝ้ารอใครบางคน ทั้งๆ ที่รู้ว่าคนคนนั้นไม่มีทางปรากฏตัวเพราะได้รับคำปฏิเสธยืนยันชัดเจนไปแล้ว


วันเสาร์ที่ 30 ผมติดงาน


พี่อาทิตย์ไลน์มาบอกสั้นๆ ล่วงหน้าอยู่หลายวัน เข้าใจดีว่าสำหรับอีกฝ่าย งานต้องมาก่อนเรื่องอื่นเสมอ กระนั้นก็ยังอดหวังอยู่ลึกๆ ไม่ได้


“ก้องขึ้นรถได้แล้ว เหลือก้องเป็นคนสุดท้ายแล้วนะ”


ได้ยินเสียงเร่งตามของเมย์ที่เรียกเด็กปีหนึ่งขึ้นรถเมื่อครู่ เฮดว้ากปีสามจึงตัดใจหันหลังเดินขึ้นรถบัส


...ตำแหน่งเฮดว้ากของเขากำลังจะปิดฉากลงอย่างสมบูรณ์ในค่ำคืนนี้ อย่างน้อยก็อยากให้พี่อาทิตย์ได้มาเห็นในฐานะคนที่มอบแรงบันดาลใจสำคัญให้


แต่ถึงไม่มาก็ไม่เป็นไร เพราะยังไงเขาก็สัญญาไว้แล้วว่าจะทำหน้าที่เฮดว้ากให้ดีที่สุด...จนนาทีสุดท้าย


ก้องภพเลือกนั่งตรงช่วงท้ายรถ โดยมีบรรดาแก๊งพี่ว้ากจับจองอยู่ ทุกคนต่างคึกคักกันเต็มที่ คงเพราะพ้นช่วงสอบกลางภาคนรกกันมาแล้ว เลยตั้งใจจะเอาอารมณ์เครียดไปปล่อยทิ้งลงทะเลจังหวัดระยอง ซึ่งเป็นจุดมุ่งหมายของพวกเขา


ยกเว้นสมาชิกทีมว้ากคนหนึ่งที่ไร้ความสนุกสนาน ซ้ำยังแสดงสีหน้าหงุดหงิดโจ่งแจ้ง


“ทำไมต้องไปรับน้องที่ทะเลด้วยวะ!?


“จะให้ตอบว่า เพราะเราเปลี่ยนวัตถุประสงค์ของกิจกรรมรับน้องเป็นโครงการท่องเที่ยงเชิงอนุรักษ์ปลูกป่าชายเลน ท่านอธิการบดีก็เลยยอมอนุมัติ ...หรือจะให้ตอบว่า เพราะประเทศไทยมีฤดูร้อนทุกเดือน ผลโหวตเลยออกมาเป็นเสียงเดียวกันว่า อยากไปเล่นน้ำรับลมทะเลชิลๆ ดีล่ะ?”


ก้องภพให้เสนอตัวเลือกสองช้อยส์ หากก็ยังไม่สามารถทำให้เอ็มที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ถูกใจ


“ก็ไปทะเลมันแต่งตัวได้สบายๆ ไง ยิ่งพวกผู้หญิงเลือกชุดซะบางพลิ้วลมเลย ถ้าเกิดเปียกน้ำทะเลไม่ทันระวังจะทำยังไง แล้วดูสิ...กางเกงก็ใส่สั้นขนาดนั้น”


            เหตุผลเหมือนจะเป็นสุภาพบุรุษห่วงใยสวัสดิภาพของสาวๆ แต่ดวงตากลับจับจ้องไปยังเฮดพยาบาลที่ยืนเช็คจำนวนคนอยู่ด้านหน้ารถ


            ตามมุมมองของก้องภพ เมย์ก็แต่งตัวด้วยเสื้อยืดเรียบๆ กางเกงขาสั้นเลยเข่าขึ้นมานิดหน่อย เพราะเดี๋ยวต้องไปลุยปลูกป่าชายเลน จะให้ใส่กางเกงขายาวก็คงไม่สะดวก ทว่าการโชว์ผิวขาวเนียนนี้กลับไปเร่งปฏิกิริยาให้เอ็มออกอาการหวงก้าง


“รู้งี้กูโหวตให้ไปสอนหนังสือเด็กบนดอยดีกว่าจะได้ใส่อะไรที่มันรัดกุม มึงว่าไหมก้อง?...เฮ้ย! ไอ้ก้อง ฟังอยู่รึเปล่า”


คนพูดสะกิดเรียกเพื่อนที่มัวขยับปรับช่องแอร์เหนือศีรษะให้เป่ามาทางตน


“มึงจะปรับแอร์มาหากูหมดทำไมเนี่ย”


“ไล่ลมหึงไง”


ก้องภพตอบเรียบๆ ทำเอาฝ่ายถูกย้อนสะอึกพยายามเถียงข้างๆ คูๆ


“ก็มึงไม่เห็นไอ้พวกเด็กผู้ชายปีหนึ่งมองเมย์ตอนลงทะเบียน”


“แล้วมึงต่างอะไรจากพวกน้อง ก็ได้แต่มองเหมือนกัน”


โดนเข้าไปอีกหนึ่งดอก จี้ใจคนที่ทำตัวเป็นหมามองเครื่องบินมาตลอด


“แต่พวกน้องมันมองแบบไม่เกรงใจไง กูว่าเปลี่ยนกิจกรรมเข้าฐานดีไหม ให้พวกผู้ชายปีหนึ่งไปแช่น้ำทะเลครึ่งวัน จะได้รู้ว่าใครเป็นพี่ใครเป็นน้อง”


“มึงก็รู้ว่าเราจัดกิจกรรมรับน้องแบบเสี่ยงๆ ไม่ได้ รุ่นเราก็เคยโดนไป มึงบ่นกันขนาดไหนจำไม่ได้เหรอ”


ก้องภพรื้อฟื้นความทรงจำ


...สมัยที่เขาเคยเป็นเฟรชชี่ พี่อาทิตย์ออกคำสั่งให้ผู้ชายทุกคนถอดเสื้อลงไปลอยคออยู่ในทะเล แล้วปล่อยให้พวกเขาดูพี่ว้ากนั่งร้องเพลงกันสนุกสนานกับสาวๆ กระทั่งเขาทนไม่ไหวลุกขึ้นมาเรียกร้องถามหาเหตุผลของกิจกรรมนี้ จนโดนพี่อาทิตย์ไล่ให้ไปดำน้ำทะเลเผื่ออารมณ์จะเย็นลง แต่กลายเป็นว่าพอเขามุดหายลงไปในทะเล พี่อาทิตย์กลับรีบกระโจนลงมาลากเขาขึ้นฝั่งด้วยความตกใจ เพราะคิดว่าเขาจมน้ำจริงๆ


เหตุการณ์ครั้งนั้นกลายเป็นเรื่องราวใหญ่โต พี่อาทิตย์โมโหหนัก ตัวเขาเองก็รู้สึกผิด เพราะส่วนหนึ่งที่ตัดสินใจทำ ไม่ใช่เกิดจากต้องการทวงความยุติธรรมเพียงอย่างเดียว...


พิษหึง...มันมีฤทธิ์แรงขนาดไหน เขารู้ดี เลยไม่อยากให้เพื่อนเดินซ้ำรอย ที่สำคัญพวกเขาก็ไม่ใช่เด็กๆ กันแล้ว


“...ถ้ามึงอยากให้น้องเกรงใจว่ามึงเป็นพี่ แทนที่จะลงโทษ มึงก็พิสูจน์ให้พวกน้องเห็นสิว่ามึงแน่”


เอ็มนิ่งไป ไม่เถียงอะไรขึ้นมาอีก


            การใช้ไม้แข็งตีตรงๆ ได้ผลอยู่สองทาง


...ช่วยกระตุ้นให้กล้าลุกขึ้นมาสู้ หรือ ช่วยให้เคยชินกับความเจ็บปวดต่อไป


            ก้องภพก็ได้แต่หวังว่าเพื่อนเขาจะตัดสินใจเลือกแบบแรก







 

ในที่สุดรถบัสก็มาถึงสถานที่ปลูกป่าชายเลน


แม้จะใช้เวลาเดินทางมาหลายชั่วโมง แต่นักศึกษาทุกคนยังคงกระตือรือร้นกับกิจกรรมอาสาสมัคร พวกเขาตั้งใจฟังวิทยากรแนะนำ ก่อนช่วยกันทยอยขนต้นกล้าโกงกางลงดิน


แต่เนื่องจากพื้นที่ป่าชายเลนเป็นหลุมโคลน น้องนักศึกษาหลายคนจึงมีสภาพค่อนข้างทุละทุเลอยู่บ้าง โดยเฉพาะบรรดาสาวๆ ซึ่งเฮดว้ากอย่างก้องภพค่อนข้างเป็นห่วง


“น้องๆ ไหวไหมครับ มาเดี๋ยวพี่ช่วย”


“ไม่เป็นไรค่ะพี่ก้อง ตรงนี้ข้าวฟ่างลุยเอง สาววิศวะแข็งแกร่งบึกบึนตายยากอยู่แล้วค่ะ”


สาวผมบ็อบถลกแขนเสื้อขึ้น เตรียมหาทำเลเหมาะๆ สำหรับปักต้นกล้า แต่ขณะที่เธอกำลังเดินอยู่นั้น ขาข้างหนึ่งกลับติดในเลนโคลนจนขยับเขยื้อนไม่ได้ แถมยิ่งออกแรงดึงก็ยิ่งจมลึกลงไปเรื่อยๆ


ก้องภพเลยต้องเข้ามาช่วยแก้สถานการณ์ ค่อยๆ ขยับขาของเด็กสาวขึ้นจากโคลนทีละนิดจนออกมาได้สำเร็จ


“ขอบคุณมากนะคะ”


ข้าวฟ่างรู้สึกเขินเล็กน้อยที่พูดจาวางท่าใหญ่โตไปเมื่อครู่ แต่สุดท้ายก็ต้องให้พี่รหัสตนเองมาช่วยจริงๆ


“รู้แล้วครับว่าสาววิศวะแข็งแกร่ง แต่ยังไงหน้าที่ดูแลผู้หญิงก็ต้องเป็นของพวกผู้ชายอยู่ดีล่ะนะ”


ก้องภพแกล้งพูดหยอกอีกฝ่ายอย่างเอ็นดู


หากประโยคนี้ไม่ได้เกินจริงไปนัก เพราะเหล่าบรรดาหนุ่มวิศวะ ต่างก็กระจายตัวออกไปช่วยเหลือผู้หญิงตามจุดที่ต้องใช้แรงงานเยอะๆ


“พี่เมย์ครับ ให้ผมช่วยนะครับ”


สาวประธานภาควิชาแสนสวยถูกเด็กเฟรชชี่ที่หวังจีบข้ามรุ่นล้อมหน้าล้อมหลัง ท่ามกลางสายตาของเอ็มซึ่งทำได้แค่ยืนมองอยู่ห่างๆ เพียงลำพัง


ความรู้สึกของคนแอบรักข้างเดียวเอ่อล้นแน่นอยู่ในอก และต่อเนื่องไปจวบจนกระทั่งเข้าพักที่รีสอร์ตริมทะเล...


เอ็มยังคงนั่งเงียบกริบ ฟังบรรดาสต๊าฟเตรียมประชุมวางแผนงานไฮไลท์ใหญ่สำคัญในตอนกลางคืน


            “ส่วนการแสดงของปีสาม ก้องภพจะเป็นตัวแทนรุ่นพี่พูดความในใจให้เด็กปีหนึ่งฟัง หลังจากนั้นเราจะให้น้องๆ ออกไปตั้งแถวรอรับเกียร์ คนที่เหลือก็เตรียมทำสะพานดาวรอได้เลยนะ”


เมย์แจงลำดับขั้นตอนให้ทุกฝ่ายเข้าใจตรงกัน ก่อนจะเริ่มแยกย้ายไปจัดการตามหน้าที่ของแต่ละคน


ก้องภพเตรียมตัวคิดทบทวนว่าจะพูดอะไรกับน้องๆ เพื่อจบสถานะเฮดว้ากโดยสมบูรณ์ แต่เขากลับถูกเพื่อนสนิทดักรอ


            “ก้อง กูมีเรื่องขอให้ช่วยหน่อย...”


...ดูเหมือนจะมีใครบางคนอยากจบสถานะบางอย่างของตัวเองลงด้วยเช่นเดียวกัน







 

“สวัสดีค่ะ น้องๆ ปีหนึ่ง ตอนนี้พวกพี่อยากให้ทุกคนอยู่ในความสงบ เพราะเรากำลังจะเข้าสู่ช่วงสำคัญของค่ำคืนนี้กันแล้วนะคะ”


เมย์ถือไมค์ดำเนินหน้าที่พิธีกรขึ้นไปกล่าวบทเวทีตามสคริปต์ซึ่งวางเอาไว้


“...แต่ก่อนอื่น เรามีตัวแทนรุ่นพี่ปีสามจะมากล่าวความในใจให้กับน้องๆ ทุกคนค่ะ”


            เธอผายมือไปยังด้านข้างเวที เพื่อให้ก้องภพเปิดตัว ทว่าคนที่เดินขึ้นมานั้นกลับกลายเป็นคนอื่น


“สวัสดีครับ วันนี้พี่มีความในใจจะมาสารภาพให้น้องๆ ฟัง”


เอ็มเกริ่นเริ่มประโยคด้วยน้ำเสียงจริงจัง แววตาเปี่ยมไปด้วยความมุ่งมั่น ก่อนจะถ่ายทอดทุกความรู้สึกที่กลั่นกรองออกมา 


“ตอนพี่อยู่ปีหนึ่ง พี่รู้จักกับผู้หญิงคนหนึ่ง และพี่ประทับใจเขามากๆ แต่พี่เป็นคนพูดไม่ค่อยเก่ง เลยเก็บความรู้สึกนั้นเอาไว้ตลอดสามปี แต่วันนี้พี่ตัดสินใจแล้วว่า พี่จะบอกให้เขาได้ฟัง...”


ความในใจต่อหน้าน้องปีหนึ่งในช่วงเวลานี้ สำหรับเอ็มไม่ใช่ในฐานะพี่ว้าก แต่เป็นในฐานะของลูกผู้ชายธรรมดาคนหนึ่งที่รวบรวมทุกความกล้า หันไปเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ตนหลงไหล พร้อมคำสารภาพจากส่วนลึกในหัวใจ


“เอ็มรักเมย์นะ...รักมากกว่าเพื่อน...เมย์จะคบกับเอ็มได้ไหม?”


ทั่วทั้งห้องแทบหยุดหายใจ ไม่คาดฝันว่าจะได้ชมฉากหวานสุดโรแมนติกท่ามกลางคนนับร้อย


ทุกสายตาจับจ้องไปยังฝ่ายหญิงซึ่งก้มหน้างุดด้วยความเขิน ก่อนจะพยักหน้าลงช้าๆ


“ดะ..ได้สิ...เพราะ...เมย์เองก็คิดเหมือนกันกับเอ็ม”


เพียงเท่านั้น เสียงเป่าปากโห่ร้องด้วยความยินดีก็ดังกึกก้อง


“ฮิ้ววววว!! เปิดตัวคู่รักคู่ใหม่ของคณะวิศวะคร้าบบบ!!


เพื่อนๆ ต่างเข้ามาตบบ่าเอ็ม ซึ่งดูเหมือนเจ้าตัวจะยังอยู่ในอาการช็อคที่ใจตรงกันกับคนที่แอบหลงรักมานาน


ก้องภพเองก็พลอยดีใจไปด้วย แต่ความพิเศษของค่ำคืนนี้ยังคงไม่จบสิ้น ถึงคราวของเฮดว้ากต้องขึ้นเวทีไปประกาศตามหน้าที่


“ต่อจากนี้จะเป็นพิธีมอบเกียร์ ขอให้ปีหนึ่งทุกคนยืนขึ้นตั้งแถวเดี่ยวตอนลึก แล้วเดินตรงไปที่ชายหาดเลยครับ”


            เหล่าเฟรชชี่ต่างทยอยเดินข้ามสะพานดาว ซึ่งเกิดจากการเอามือวางประสานกันของรุ่นพี่ เพื่อส่งให้น้องๆ ไปรับเกียร์ อันเป็นเครื่องหมายของคณะวิศวกรรมศาสตร์อย่างสมภาคภูมิ


บรรยากาศต่างอบอวลไปด้วยความชื่นมื่นและความประทับใจระหว่างรุ่นพี่รุ่นน้อง ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความคึกคักสนุกสนาน เพราะหลังพิธีมอบเกียร์เสร็จสิ้นลง ก็ถึงเวลาปาร์ตี้โต้รุ่งสามัคคีของชาวคณะ


ก้องภพเดินปลีกตัวออกมาบริเวณริมชายหาด ลมทะเลกลางคืนพัดเบาๆ ได้ยินเสียงคลื่นกระทบฝั่งเป็นฉากจบอันสวยงามของการสิ้นสุดหน้าที่เฮดว้าก


            ...เสียดายที่ใครบางคนไม่ได้มาอยู่ด้วยกัน


จำได้ว่าเมื่อสองปีก่อน พี่อาทิตย์ก็หายตัวไปแบบนี้ แล้วปล่อยให้เขาพะว้าพะวงเดินตามหาทั่วชายหาดจนวุ่น เพราะอยากจะขอโทษกับเหตุการณ์ที่ตนเองทำให้อีกฝ่ายโกรธ


ทว่านาทีนี้แทนที่จะเห็นคนหน้าบึ้ง ก้องภพกลับเห็นสีหน้ากังวลของสาวเฟรชชี่กำลังใช้สมาร์ทโฟนส่องไฟไปมาอยู่บริเวณชายหาด


“ข้าวฟ่างหาอะไรอยู่เหรอครับ?”


คนถูกทักสะดุ้ง เธออ้ำอึ้งเล็กน้อย แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจบอกด้วยท่าทีเหมือนจะร้องไห้


“เออ...คือ...ข้าวฟ่าง...ทำเกียร์หายค่ะ”


เกียร์รุ่นที่เพิ่งได้มานับเป็นความภาคภูมิใจของเด็กปีหนึ่ง การที่มันหายไปจึงถือเป็นเรื่องใหญ่สำหรับเธอ แถมชายหาดตอนกลางคืนก็ค่อนข้างมืด ใช้เวลาหาอยู่พักใหญ่แล้วก็ยังไม่เจอ


“หายตรงไหน เดี๋ยวพี่ช่วยหา”


ร่างสูงหยิบสมาร์ตโฟนเปิดโหมดไฟฉายขึ้นมาส่องบ้าง


“แถวนี้แหละค่ะ เพราะเพิ่งจะหยิบออกมาดูเมื่อกี้เอง”


แน่นอนดวงตาสองคู่ย่อมดีกว่าแค่คู่เดียว เพราะผ่านไปเพียงไม่นาน ก้องภพก็เห็นเกียร์สีเงินจมฝังอยู่ในทราย


“เจอแล้วครับ”


ข้าวฟ่างรีบรับเกียร์จากรุ่นพี่ด้วยความดีใจ


“ขอบคุณมากนะคะ พี่ก้องช่วยข้าวฟ่างไว้ทุกครั้งเลย”


“ไม่เป็นไรครับ พี่เต็มใจ ถ้ามีอะไรที่อยากให้พี่ช่วยก็บอกมาได้ตลอดนะ”


ก้องภพส่งยิ้มให้ โดยไม่คาดคิดว่าอีกฝ่ายจะมีเรื่องให้ช่วยตามมาจริงๆ


“เออ...ถ้าอย่างนั้น...พี่ก้องช่วยรับฝากเกียร์ของข้าวฟ่างได้ไหมคะ...เผื่อว่าข้าวฟ่างซุ่มซ่ามทำหายอีก”


คนฟังสะดุดกับคำพูดเป็นนัยนั้น เขาอ่านสีหน้าของคู่สนทนาซึ่งฉายชัดให้เห็นถึงความจริงจังในแววตา


...เธอรู้อยู่แล้วว่าการฝากเกียร์หมายถึงอะไร หากเขาไม่สามารถตอบรับมันได้


“พี่ขอโทษนะข้าวฟ่าง แต่พี่รับฝากเกียร์ของคนอื่นไว้แล้ว”


คำปฏิเสธทั้งอ่อนโยนและแฝงไปด้วยความซื่อตรง บ่งบอกชัดว่าภายในหัวใจของคนคนนี้ได้ถูกครอบครองไว้จนไม่เหลือพื้นที่ว่างให้ใคร


เมื่อโอกาสถูกปิดลงก็เปล่าประโยชน์จะเรียกร้องต่อ


“เข้าใจแล้วค่ะ...ขอบคุณนะคะ”


เป็นอีกครั้งที่ข้าวฟ่างต้องพูดประโยคขอบคุณ แต่คราวนี้มันแตกต่างออกไป เพราะเธอพูดด้วยความรู้สึกที่ต้องตัดใจ หลงเหลือไว้เพียงความสัมพันธ์แบบพี่รหัสและน้องรหัส 0062 เท่านั้น


“งั้นข้าวฟ่างขอตัวไปหาเพื่อนก่อนนะคะ”


ร่างบางเดินแยกตัวจากไปอีกทาง


ถึงแม้จะเห็นใจ หากก้องภพไม่คิดจะตามไปปลอบ ด้วยรู้ดีว่าควรปล่อยให้อีกฝ่ายใช้เวลาอยู่กับตนเอง เพราะเขาก็เคยตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกันนี้ เมื่อครั้งตอนเขาถูกพี่อาทิตย์เลือกเมินเดินหนีไป


ยังจำความรู้สึกหวาดหวั่นได้ชัดเจน หลังคิดว่าตนหมดโอกาสพูดคุยกับพี่อาทิตย์อีก


...นั่นคงเป็นครั้งแรกที่เขาตระหนักได้ว่า พี่อาทิตย์มีอิทธิพลต่อใจเขามากมายขนาดไหน


            ใครจะไปนึก ไม่กี่นาทีต่อมาจะมีกระป๋องเบียร์เย็นๆ แตะตรงต้นคอพร้อมคำถามสั้นๆ


“กินไหม?”


สัมผัสเย็นวาบตรงจุดเดียวกัน ทำให้ก้องภพต้องรีบหันไปหาเจ้าของเสียง


เขาเบิกตากว้างอย่างตื่นตะลึงจ้องมองคนที่ยืนถือกระป๋องเบียร์ตรงหน้า สับสนว่าเป็นภาพมายาในความทรงจำหรือเป็นเรื่องจริง


กระทั่งอาทิตย์คลี่ยิ้ม พึมพำขึ้นมาประโยคหนึ่ง


“ขอโทษนะที่มาช้า”


เพียงเท่านั้น...ความรู้สึกของเมื่อสองปีก่อนก็ทับซ้อนกับปัจจุบัน


...ดีใจที่ได้เห็นพี่อาทิตย์กลับมาอยู่ข้างเขาอีกครั้ง


“ทำไมถึงมาได้ล่ะครับ?”


ก้องภพรับกระป๋องเบียร์จากหนุ่มออฟฟิศ ซึ่งทรุดกายลงนั่งบนหาดทราย ในมือถือเครื่องดื่มเดียวกัน เจ้าตัวกระดกแอลกอฮอล์แก้กระหายไปอึกหนึ่ง ราวกับให้มันช่วยเรียบเรียงคำอธิบายได้ไหลลื่นขึ้น


“ก็ไอ้น็อตน่ะสิมันอยากมา โทรตามตื๊ออยู่นั่นแหละ ลงทุนขับรถไปรับผมถึงหน้าบริษัท ผมก็เลยต้องยอมติดรถมันมาด้วย...แต่เดี๋ยวต้องตีรถกลับคืนนี้เลย เพราะพรุ่งนี้ทั้งผมกับน็อตมีงานค้าง”


ก้องภพไม่มีทางรู้หรอกว่า บางส่วนต้องสลับชื่อจากน็อตเป็นอาทิตย์ ถึงจะได้ความจริงแบบสมบูรณ์  แต่ถึงแม้ข้อมูลจะถูกบิดเบือนจากคนปากแข็งไปบ้าง ลูกหมาน้อยในตัวเฮดว้ากปีสามก็ยังกระดิกหางดีใจ


“แค่พี่อาทิตย์มาที่นี่ก็ดีมากแล้วครับ”


ระยะทางหลายร้อยกิโล กับเวลาเดินทางหลายชั่วโมง เพื่อให้ได้มาอยู่ตรงนี้เพียงช่วงสั้นๆ ต่อให้ไม่พูดก็รับรู้ได้ถึงความตั้งใจจริง


หากศิษย์เก่าก็ยังเปรยบ่นที่พลาดโมเมนต์สำคัญ


“แต่เสียดายผมมาไม่ทันพิธีมอบเกียร์”


ก้องภพเลยยืนยันการันตี


“ทุกอย่างเรียบร้อยดีครับ ไม่ต้องห่วง”


“ใครว่าผมห่วงเรื่องนั้นกัน ผมก็แค่เสียดายที่มาไม่ทันเห็นคุณทำหน้าที่เฮดว้ากครั้งสุดท้ายต่างหาก”


...หมายถึงเรื่องนี้เองเหรอ พี่อาทิตย์ขี้โกงเกินไปแล้ว เล่นพูดมาตรงๆ แบบนี้ แล้วจะไม่ให้เขายิ้มกว้างได้ยังไง


มิหนำซ้ำยังอัพเลเวลด้วยการแถมคำชม         


“ที่่ผ่านมาคุณคงเหนื่อยหน่อย ไหนจะต้องรับผิดชอบทั้งเรื่องเรียน ทั้งเรื่องเป็นเฮดว้าก แต่...คุณทำหน้าที่นี้ได้ดีมากเลยนะ”


ในเมื่อทำดีก็ย่อมต้องมีรางวัล ก้องภพจึงเริ่มเป็นฝ่ายขยับเข้าไปหาพร้อมเอ่ยทวง


งั้นผมขอรางวัลที่สัญญาไว้ได้ไหมครับ”


“รางวัลอะไร ไม่มีทั้งนั้นแหละ!


แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะความจำเสื่อมกะทันหัน ทว่าใบหูที่ขึ้นสีเรื่อก็ไม่พ้นสายตาของหมาป่าเจ้าเล่ห์ ซึ่งโน้มใบหน้าลงมากระซิบใกล้ๆ


“มีสิครับ...”


ริมฝีปากของทั้งคู่อยู่ห่างกันเพียงเล็กน้อย จนสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นๆ


...เราห่างกัน เพื่อที่จะได้เข้าใกล้กันได้มากขึ้น


...เราไม่ได้เจอกัน เพื่อที่จะได้อยากเจอกันมากขึ้น


พวกเขาค่อยๆ หลับตาลง ปล่อยให้ความรู้สึกคะนึงหานำพา...


“เฮ้ย! อาทิตย์! ไอ้อาทิตย์อยู่ไหนวะ!


เสียงตะโกนเรียกขัดจังหวะให้สองร่างกระเด้งถอยออกจากกันโดยอัตโนมัติ ก่อนร่างสูงใหญ่จะปรากฏตัวขึ้นจากด้านหลัง


“อ้าว มาอยู่นี่เอง”


“สวัสดีครับพี่น็อต”


ก้องภพยกมือไหว้รุ่นพี่ที่ไม่ได้พบหน้ามานาน อดีตพี่ว้ากสลัดคราบนักศึกษาขาลุย เปลี่ยนบุคลิกให้ดูน่าเชื่อถือมากขึ้น แต่บางอย่างก็ยังคงเหมือนเดิม โดยเฉพาะวิธีการรับไหว้รุ่นน้องด้วยประโยคเหมือนคุณย่าคุณยาย


“เออ ไหว้พระเถอะ” ก่อนคนทักจะเอะใจในอะไรบางอย่าง


“เดี๋ยวนะ...กูไม่ได้มาขัดจังหวะอะไรใช่ไหม”


สถานะความสัมพันธ์ของอาทิตย์และก้องภพถูกประกาศชัดเจนให้เพื่อนๆ ในกลุ่มรับรู้ และน็อตก็เรียกได้ว่าเป็นคนแรกที่เริ่มจับสังเกตได้ ทั้งยังเป็นที่ปรึกษาปัญหาหัวใจให้เพื่อนจอมปากแข็งที่ยังคงติดนิสัยเดิมจนวันนี้ เพราะอาทิตย์รีบสั่นศีรษะปฏิเสธเสียงสูง


“เปล๊า! พวกกูไม่ได้ทำอะไร แล้วมึงเรียกกูทำไมอ่ะ”


“กูจะตามมึงไปที่โต๊ะ เพราะกูบอกคนอื่นไปว่ามึงมาด้วย แต่พวกนั้นไม่ยอมเชื่อ ก็พอมาถึงที่นี่ มึงดันหายต๋อมไปเลย มึงเป็นคนโทรชวนกูมาแท้ๆ แล้วยังบังคับให้กูขับรถมาส่งมึ...”


“เฮ้ยๆ! ไม่ต้องพูดแล้ว กูไปเอง”


            อาทิตย์รีบโพล่งแทรก ก่อนความลับจะไม่เป็นความลับอีกต่อไป แต่สงสัยคงหนีไม่รอด เพราะพอหันหลังกลับไปมองก็เห็นใบหน้าก้องภพกลั้นอมยิ้มขำ


            คนโดนจับผิดจึงต้องเดินลิ่วๆ ไปยังโต๊ะปาร์ตี้ที่มีกลุ่มเพื่อนและรุ่นน้องอยู่กันครบ ครั้นวงเหล้าเห็นอดีตเฮดว้ากมาถึงก็ส่งเสียงทักกันเกรียวกราว


“ว่าไงไอ้อาทิตย์ หายหัวไปไหนมา ไม่เจอเพื่อนฝูงกันเลยนะมึง”


            “โทษที ช่วงนี้งานกูยุ่งๆ ว่ะ”


พอเกริ่นถึงเรื่องงานขึ้นมาคำหนึ่ง ก็คล้ายเป็นตัวหมุนเปิดก๊อกให้คำบ่นไหลระบายออกมาจากเพื่อนรอบข้างไม่หยุด


“เออ กูก็ทำโอฟรีติดกันมาทั้งอาทิตย์ แก้ปัญหาที่คนอื่นทำ แต่กูไม่ได้ตังค์สักบาท โคตรเซ็ง”


“กูนี่คร้าบ เมื่อวานเพิ่งโดนเจ้านายด่ามาสดร้อนๆ เลย ถามว่ากูเรียนจบปอตรีมาจริงๆ เหรอ ทำไมถึงทำงานได้ห่วยกว่าเด็กประถม”


“พวกมึงยังดี กูยังตกงานอยู่เลย”


“เฮ้อ...ตอนเรียนน่ะสนุกที่สุดแล้ว พอทำงานมันมีเรื่องให้ต้องรับผิดชอบเยอะ”


น็อตเกริ่นสรุป และทุกคนก็พยักหน้าเห็นด้วย ไม่เว้นแม้แต่อาทิตย์ที่กำลังดื่มเบียร์เงียบๆ สัมผัสถึงรสขมปร่าของมันชัดเจนกว่าเดิม


สมัยตอนเรียนมหาวิทยาลัย พวกเขาตั้งวงดื่มเบียร์กันเพื่อเพิ่มความครื้นเครงสนุกสนาน แต่ตอนนี้น้ำเมากลับกลายเป็นเครื่องดื่มช่วยบรรเทาความกลัดกลุ้มของชีวิต


...นี่คงเป็นรสชาติของความเป็นผู้ใหญ่


“โห เห็นพวกพี่บ่นกันแบบนี้ผมชักไม่อยากเรียนจบเลย”


เอ็มมานั่งร่วมฟังอยู่ด้วยแสดงสีหน้าหวาดๆ ผิดกับอาการเก่งกล้าตอนสารภาพรักกับเมย์


“เดี๋ยวพวกเอ็งไปชิมลางตอนฝึกงานก็รู้กันเองแหละ เลือกบริษัทกันรึยัง”


“ยังเลยครับ อาจารย์ให้เลือกตอนต้นเทอมสอง” ก้องภพเสริมข้อมูล


“แล้วมีเล็งๆ ไว้ไหม? เออ บริษัทของอาทิตย์ก็ดีนี่หว่า”


น็อตแนะนำ แต่อาทิตย์กลับอึกอักพูดเลี่ยงๆ


“ก็ไม่ขนาดนั้นหรอก”


            ท่าทางมีลับลมคมในทำให้เพื่อนในกลุ่มที่รู้เรื่องสถานะคู่รักของอาทิตย์กับก้องภพหลิ่วตาแซว


            “ไม่ใช่ว่ามึงซ่อนกิ๊กไว้หรอกนะ ถึงไม่อยากให้น้องไปฝึกงานด้วย”


“เปล่าเว้ย! ก็แค่ก้องมันเก่ง น่าจะเลือกฝึกงานบริษัทท็อปๆ ไปเลยจะดีกว่า”


ทั้งที่ตั้งท่าปฏิเสธชัดเจน แต่ก็ไม่วายโดนล้ออีกรอบ


“แหมๆ อวยแฟนตัวเองไม่เกรงใจกันเลยโว้ย น้องๆ อิจฉากันหมดแล้วม้างงง!


ประโยคนั้นทำให้ทุกคนเพิ่งรู้สึกตัวว่า เด็กปีหนึ่งโต๊ะรอบๆ ต่างพากันหูผึง อาจเพราะโต๊ะนี้เป็นโต๊ะที่รวมบรรดาดาวเด่นเอาไว้เลยได้รับความสนใจเป็นพิเศษ


ก้องภพเห็นข้าวฟ่างนั่งรวมอยู่ในโต๊ะใกล้ๆ ด้วย เธอส่งยิ้มให้ คงรู้แล้วว่าใครกันเป็นเจ้าของเกียร์ที่เฮดว้ากรับฝากไว้


เขาเองก็ไม่ได้คิดจะปิดบังความสัมพันธ์ต่อเพศเดียวกัน เพราะสำหรับเขาแล้ว มันไม่ใช่เรื่องผู้หญิงหรือผู้ชาย แต่มันสำคัญตรงที่ว่าคนคนนั้นคือใคร


...และแน่นอนเขาภูมิใจที่มีพี่อาทิตย์เป็นแฟน






 

ถึงแม้วงเหล้าจะยืดยาวไปจนถึงโต้รุ้ง แต่พวกศิษย์เก่าที่มีธุระต่างก็เริ่มทยอยถอนตัวกลับกันก่อน


อาทิตย์เดินแยกออกมาจากกลุ่มเพื่อนๆ โดยมีก้องภพตามมาส่งระหว่างทางไปลานจอดรถ


“ถ้าถึงแล้วยังไงก็ไลน์มาบอกผมด้วยนะครับ”


“ไม่ต้องห่วงหรอก ไอ้น็อตมันไม่ได้ดื่ม ปลอดภัยแน่ๆ” ก่อนจะเอ่ยคำลาง่ายๆ ตามสไตล์


“เอาไว้เจอกันนะ”


“ครับ”


ร่างสูงยิ้มให้ แล้วจึงหันหลังเตรียมเดินกลับไปยังรีสอร์ต


“ก้องภพ!


เจ้าของชื่อชะงักปลายเท้า กำลังจะหันไปหาคนเรียก แต่นั่นเป็นจังหวะเดียวกันที่สัมผัสนุ่มๆ ชนเข้ากับข้างแก้มพอดี


ดวงตาทั้งสองสบมองกัน...


คู่หนึ่งเต็มเป็นด้วยความประหลาดใจ ส่วนอีกคู่เต็มไปด้วยความขัดเขิน


“...รางวัล”


            รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้าหล่อเหลาของเดือนมหาลัย เมื่ออยู่ๆ ก็ได้รับของที่คิดว่าจะลืมกันไปแล้ว หากคนโลภมากก็ยังไม่คิดจะพอ


“อันนี้เป็นรางวัลของหน้าที่เฮดว้ากใช่ไหมครับ...แล้วรางวัลของหน้าที่แฟนล่ะครับ?”


“ไว้คราวหน้าโว้ย!


อาทิตย์บอกปัดเสียงเด็ดขาด เพราะแค่นี้ก็รู้สึกถึงความร้อนวูบวาบ สันนิษฐานว่าเลือดทุกหยดในตัวคงมารวมกันอยู่บนหน้าหมดแล้ว


หนุ่มออฟฟิศรีบเดินหนีไปขึ้นรถของน็อตที่จอดรออยู่อีกฝั่ง พร้อมเก็บเกี่ยวกำลังใจเป็นของฝากเพื่อสู้รบกับงานต่อ  


ส่วนก้องภพก็ยืนรอส่งอยู่ห่างๆ กระทั่งรถยนต์เคลื่อนจากไปจนลับสายตา


...ไม่จำเป็นต้องมีของขวัญสวยหรู ไม่จำเป็นต้องเอ่ยวาจาหวานซึ้ง ไม่จำเป็นต้องจูบลึกล้ำด้วยอารมณ์เร่าร้อน


เพียงแค่ได้รับรู้ว่า...ใจของพวกเขาสองคนสัมผัสใกล้ชิดกัน


...ก็ถือเป็นฉากจบหน้าที่เฮดว้ากอันสวยงามที่สุดของเขาแล้ว

 


--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------- 



**โปรดติดตามต่อภายในเล่ม**






  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 201 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

426 ความคิดเห็น

  1. #400 GKS_Gate (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 30 มกราคม 2561 / 22:35
    น่ารักค่าา
    #400
    0
  2. #390 talabmay (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 13 มกราคม 2561 / 15:18
    จะไม่เอาลงในนี้แลัวเหรอค่ะ
    #390
    0
  3. #387 BLacklettuce027 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 7 มกราคม 2561 / 21:59
    หวี๊ดดดดดด//จาเอาเราจาซื้อ!*วิ่ง*
    #387
    0
  4. #383 NamPlaimai (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 23:35
    ฟินนนนนนนนน
    #383
    1
  5. #382 คนอ่าน (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 22:22
    ว่าแล้วเชียวเดาเอาไว้ว่าอาทิตย์ต้องไปsurprise ก้องภพที่ทะเล ขอบคุณที่มันเป็นอย่างที่คิดเอาไว้ค่ะ ตอนนี้ฟินมากค่ะ ที่อาทิตย์ให้รางวัลก้องภพด้วย
    #382
    0
  6. #381 nuying88 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:50
    ฮื้ออออออออออ เขิน
    #381
    0
  7. #380 SK_Only (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:36
    ยิ้มแก้มแตกกันเลยทีเดียว^^
    #380
    0
  8. #377 Pearl_blooms (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 21:02
    กรี๊ดดดด ฟินเว่ออออ เราจะไปซื้อเดี๋ยวนี้~
    #377
    0
  9. #376 holy59 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:50
    ชอบมากเหมือนเดิม ตามซีรี่ย์ต่อดีกว่า
    #376
    0
  10. #375 เลขาYM (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:39
    กรี้ดดดด ทำไมเราอ่านไปยิ้มไปยังกับคนบ้าแบบนี้
    #375
    0
  11. #373 Hyuk4ever (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 20:23
    ถึงจะซื้อหนังสือไปแล้ว อ่านจบไปแล้ว1รอบ ก็ยังแวะมาอ่านในนี้ แวะมาเสพเม้นของคนอ่านด้วยกัน ..มีความสุขจังเลยจ้า..
    #373
    0
  12. #372 Hare-Akira (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:58
    งื้ออออออออ น่ารักอ่ะ เสียดายที่ไม่จูบ แต่แค่พี่อาทิตย์หอมแก้มก็ฟินแล้วววววว
    #372
    0
  13. #371 SOUL (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 18:33
    โอ้ยยยยยย ฟินนนนนน >///<
    #371
    0
  14. #369 Archora (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:25
    กรี้สสสสสสสสสสส
    #369
    0
  15. #368 apiinify (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 17:05
    ฟินอ่าาาา ต้องอ่านในเล่มต่อแล้วใช่มั้ย ฮือออ
    #368
    0
  16. #366 1232yyaa (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 15:31
    ฟินตัวแตก..เลยค้า
    #366
    0
  17. #364 shmpoo (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:52
    เสียดายอ่ะไม่ได้อ่านอีกแต่จะรอดูซีรีย์คืนนี้
    #364
    0
  18. #362 พู่กันกับสีน้ำ (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:42
    ต้องรีบไปซื้อบัดเดี๋ยวนี้
    #362
    0
  19. #361 YaiMooMam_ELF (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:38
    โอ๊ยยยยยยฟินนนตัวแตกกกจร้า
    #361
    0
  20. #360 Chandra and Clover (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:35
    ฮือออออ เราจะไปซื้อเดี๋ยวนี้
    #360
    0
  21. #358 just_gift (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:14
    รางวัลของพี่อาทิตย์นี่ดีต่อใจจริงๆ
    #358
    0
  22. #357 Inakura (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:13
    เกือบแล้วๆ
    #357
    0
  23. #355 Vambest (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 14:00
    อ๊ากกกกกก
    #355
    0
  24. #353 Fern_Sun_Zer0 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 6 มกราคม 2561 / 13:39
    การที่พี่พลอยมาอัพสองตอน คือเราจะเจอฉากตอนนี้ในซีรี่ย์วันนี้ด้วยหรือเปล่าคะ อยากเห็นเขาหอมแก้มกันจังเลย55555
    #353
    0