Wish Me Luck : สุดที่รักษ์ [Yaoi] Ver. Rewrite

ตอนที่ 27 : บทที่ 27 : เต็มที่กับชีวิต (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    14 ส.ค. 59


บทที่ 27 : เต็มที่กับชีวิต

 


รถญี่ปุ่นคันสีดำมุ่งหน้าออกห่างจากตัวเมืองหลักสู่ถนนต่างจังหวัด อนุรักษ์ผู้มีคลาสเรียนสิบโมงเช้า ตอนนี้เวลาเกือบสิบเอ็ดโมง เขากลับมานั่งนิ่งเป็นตุ๊กตาหน้ารถ หลังยอมผ่อนปรนให้โอกาสนักโฆษณาโน้มน้าวจนสำเร็จ แต่ดูเหมือนอีกฝ่ายจะพยายามยืดโอกาสออกไปกระทั่งเขาต้องเอ่ยท้วง


“ไหนคุณบอกว่ามีเรื่องจะอธิบายกับผม”


“ฉันคิดว่าเธอคงไม่เชื่ออะไรที่ฉันพูดอีกแล้ว ฉันเลยอยากให้เธอได้ฟังคำยืนยันจากคนที่รู้เรื่องทั้งหมด”


ไม่คิดว่าคุณชายจะยึดมั่นกับพูดเขาเป็นจริงเป็นจัง แต่ก็ดี...เพราะบอกตามตรง ถึงแม้เขาจะใจอ่อนยอมตามมา หากใช่ว่าจะให้อภัยแล้วทำเป็นลืมทุกอย่างที่เกิดขึ้นมาแล้วง่ายๆ  การมีบุคคลที่สามมาช่วย อาจเสริมความน่าเชื่อถือเพิ่มขึ้น


และแน่นอนเขาก็คาดเดาได้ว่าเป็นใคร นับตั้งแต่เห็นป้ายบอกทางมาอยุธยา ถนนเลนเดียวเต็มไปด้วยแมกไม้สีเขียวของธรรมชาติแสนคุ้นตา ก่อนรถจะจอดสนิทบริเวณหน้าสวนแห่งหนึ่ง


“โฮ่ง!” ทันทีที่เปิดประตู โกลเด้นรีทรีฟเวอร์ขนสีน้ำตาลสวยก็พุ่งเข้ามากระดิกหางพันแข็งพันขาแขกแปลกหน้า ตามมาด้วยเสียงผู้เป็นเจ้าของ


“เอะอะไรทองม้วน” 


ชายอายุหกสิบสวมหมวกสานเดินออกมาพร้อมเข่งตระกร้าผลไม้ในมือ ชวนให้นึกถึงอิมเมจภาพชาวสวนธรรมดา แต่พวกเขารู้ดีว่าคนนี้คืออดีตท่านประธานบริษัทธุรกิจเวชภัณฑ์ขนาดยักษ์ใหญ่มูลค่าหลายพันล้าน และเป็นลูกค้าคนสำคัญของเอเจนซี่ไทเกอร์ ทำให้ผู้มาเยือนต้องยกมือไหว้อ้อมน้อมกันทั้งคู่


“สวัสดีครับ คุณดำรง”


“อ้อ พวกเธอนี่เอง กำลังรออยู่เลย” คนพูดใช้ผ้าขนหนูที่พันคอเช็ดเหงื่อจากการทำสวน พลางส่งยิ้มทักทายมาให้ 


“ขอโทษด้วยครับที่มารบกวนเวลานี้”


“โอย รบกวนอะไรกัน ฉันเสียอีกที่ดีใจมีคนอยากฟังเรื่องความหลังเก่าๆ ของตาแก่”


คุณชายคงตั้งใจพาเขามาที่นี่ เพราะคุณดำรงน่าจะเคยเป็นเพื่อนของพ่อคุณชายมาก่อน และคงรู้อดีตอะไรมากมายเพียงพออธิบายข้อสงสัยของเขาได้


...แต่ปรากฏว่าเขาเดาผิด เมื่อคุณดำรงเงยหน้าเรียกใครอีกคนที่กำลังตัดกิ่งต้นไม้อยู่ใกล้ๆ ซึ่งพวกเขาไม่ทันได้สังเกตเห็น


“สิงห์ ...เด็กๆ มากันแล้ว”


สิงห์ ชื่อนี้ที่เขาเคยได้ยินผ่านหูบ่อยๆ หนึ่งในบุคคลสำคัญของจุดเริ่มต้นเรื่องราวทั้งหมด ซ้ำยังดำรงตำแหน่งประธานบริษัทไทเกอร์ปัจจุบัน


ทว่าชายผู้นั้นกลับให้ภาพลักษณ์ของชาวสวนธรรมดาไม่ต่างกัน สวมเสื้อม่อฮ่อม รูปร่างผอม ผิวคล้ำแดด เจ้าตัววางมือจากกรรไกรแต่งกิ่งก็ปีนบันไดลงมาอย่างคล่องแคล่ว เดินตรงมาหาพวกเขา ก่อนถอดหมวกสานออก สบตามองอนุรักษ์ และเอ่ยคำถาม


“สวัสดีพ่อหนุ่ม ยังจำฉันได้ไหม?”


อนุรักษ์นิ่งค้างไปอย่างตะลึงงัน แทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง


...ทำไมเขาจะจำไม่ได้ คนที่เขาเคยเสียสละที่นั่งบนรถเมล์ และยังช่วยหาบตระกร้าผลไม้ข้ามสะพานลอยไปจนถึงตลาด แถมยังถูกคุณทิมถ่ายรูปลงเพจโด่งดั่งไปทั้งโซเชี่ยล


“คุณตาขายมะม่วง”


“เขาถึงว่าถ้าคนเราไม่มีโชควาสนาต่อกันก็คงไม่ได้เจอกัน” 


คุณสิงห์กล่าววลีที่เขาเคยฟังจากใครบางคน ซึ่งทำตัวราวกับรู้ความลับนี้มาตั้งแต่ต้น พาลให้นึกถึงปฏิกิริยาแปลกๆ ตอนเขาโชว์รูปในแฟนเพจคุณทิม มิหน่าคุณชายจึงว่านามสกุล โชคคณานับ  เหมาะสมกับเขา


ไม่เพียงแค่นั้นโชคชะตายังร้อยเรียงเกี่ยวพันดั่งเล่นกล


คุณสิงห์ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งมาให้ เป็นข่าวตัดหนังสือพิมพ์ซีดจางกรอบพาดหัวอุบัติเหตุรถชนเมื่อเจ็ดปีก่อน  และผู้เคราะห์ร้ายในนั้นเป็นบุคคลสำคัญต่อชีวิตของพวกเขาสองคน


“เพื่อนรักที่สุดของฉันกับพ่อแม่ของเธอ”


สิบล้อเมาแล้วขับชนยับสองคันรวด เสยสามีภรรยาเสียหลักชนต้นไม้ดับ ส่วนเสี่ยเจ้าของโรงงานแหกโค้งเสียชีวิตคาที่


ภาพอุบัติเหตุแสนเจ็บปวดในความฝันย้อนกลับมา อนุรักษ์ควบคุมไม่ให้มือตัวเองสั่น ขณะควานหาเสียงอย่างยากลำบาก


“...หรือว่าคนขับรถยนต์สีบรอนซ์คันนั้น คือคุณวินัย เพื่อนของคุณสิงห์กับคุณชัย”


“เธอรู้เรื่องวินัยด้วยหรือ?”  


เขาพยักหน้าพยายามดึงสติให้คืนมาอีกครั้ง “...ครับ คุณชัยเล่าให้ฟัง”


 แต่กลายเป็นว่าผู้ที่มีปฏิกริยาตอบกลับรุนแรงคือคนข้างกาย หันมาส่งสายตาดุ ยิงคำถามใส่อย่างคาดคั้น


“ทำไมเธอถึงไม่บอกฉัน พ่อฉันมาหาเธอตั้งแต่เมื่อไร แล้วเขาบอกอะไรเธอบ้าง!?”


อนุรักษ์จึงเริ่มต้นเล่าตามความทรงจำจากคุณชัย เกี่ยวกับเรื่องเพื่อนรักสองคนซึ่งจีบผู้หญิงคนเดียวกัน แต่สุดท้ายรุ่นน้องผู้หญิงดันไปแต่งงานกับเพื่อนที่ไม่ได้ร่วมวงสู้แทน กระทั่งต่างฝ่ายต่างเติบโตแยกย้ายไปสร้างธุรกิจ ก่อนจะเกิดปัญหา และตามมาด้วยอุบัติเหตุอันน่าเศร้า 


คุณสิงห์ฟังเขาอย่างตั้งใจจนจบ ครั้นแล้วจึงอธิบายเรื่องราวจากมุมมองของตนบ้าง 


“ใช่เป็นอย่างที่ชัยบอก ...ฉันกับชัยร่วมหุ้นเปิดบริษัท ATM ด้วยกันได้หลายปี แต่พักหลังๆ เราทะเลาะกันบ่อยมาก  โดยเฉพาะเรื่องที่ชัยเอาบริษัทเข้าตลาดหลักทรัพย์ ฉันประเมินจากเศรษฐกิจแล้วคิดว่ายังไม่พร้อม  เพราะจะกระทบกับเงินทุนหมุนเวียนของบริษัท ...แต่ชัยดึงดันทำจนสำเร็จ เขาบอกฉันว่ามีวิธีบริหารหาลูกค้าใหม่ๆ มาเพิ่ม ...และชัยก็ทำได้จริงๆ เขารับงานโฆษณาลูกค้าหลายชิ้น รวมทั้งเจ้าที่เป็นคู่แข่งสินค้าของโรงงานวินัยด้วย”


ราชสีห์เจ้าเล่ห์อย่างไรก็ไม่อาจเก็บซ่อนเขี้ยวเล็บตัวเองมิด อนุรักษ์คิดอยู่แล้วว่าคุณชัยไม่มีทางเล่ารายละเอียดให้ฟังหมด แต่ไม่นึกฝันว่าส่วนสำคัญที่ปิดบังไว้จะเป็นการทรยศหักหลังเพื่อน


กระนั้นคุณดำรงกลับแย้ง  “...เจ้าชัยมันคงไม่ได้ตั้งใจหรอก ใครจะคิดว่างานที่ให้ลูกชายตัวเองลองจับครั้งแรกจะชนะรางวัลโฆษณาใหญ่ระดับโลกขึ้นมาจนทำให้สินค้าของโรงงานนั้นขายดี ...ทุกคนก็ทึ่งกันไปหมด ความจริงมันเป็นเรื่องน่าภูมิใจด้วยซ้ำ”


ชิ้นงานโฆษณาชนะรางวัลระดับโลก เปิดตัวคุณชายในฐานะนักโฆษณาอัจฉริยะอายุยี่สิบสี่ อนุรักษ์นึกถึงภาพที่คุณทิมเปิดให้ดูผ่านสมาร์ทโฟน หรือจะเป็น...


“งานโฆษณาปริ้นแอดน้ำยาปรับผ้านุ่มออร่าเหรอครับ”


คนข้างกายนิ่งเงียบเท่ากับยอมรับ ใบหน้าคมเคร่งเครียดอย่างคนเจ็บแค้นตนเอง


“ผมไม่เคยรู้เลยว่าคุณอาวินัยเป็นเจ้าของโรงงานน้ำยาปรับผ้านุ่ม ตอนนั้นผมเพิ่งจบใหม่กำลังร้อนวิชา ทำอะไรไม่ทันยั้งคิด ถ้าผมรู้ก่อนหน้านี้ล่ะก็...”


...อยากย้อนเวลากลับไปแก้ไข ทว่าไม่อาจเป็นไปได้ คุณสิงห์ก็ตระหนักถึงสัจธรรมข้อนี้


“อย่างที่ดำรงว่าไม่ใช่ความผิดของเธอหรอก เธอมีความสามารถอยู่แล้ว  พวกฉันต่างหากที่เป็นเพื่อนกับวินัยแท้ๆ แต่พอมีปัญหาก็ช่วยเพื่อนไม่ได้ ...หลังจบเรื่องอุบัติเหตุ ฉันรู้สึกผิดเลยออกจาก ATM มาเปิดบริษัทไทเกอร์ แล้วก็พยายามตามหาปานวาด แต่หาเท่าไรก็ไม่เจอ ...จนได้นลินมาช่วย”


คุณดำรงพูดเสริมเท้าความหลัง “นลินสนิทกับปานวาดมากนี่นะ เป็นสองสาวสวยประจำรุ่นเลย”


“นลิน?” อนุรักษ์ทวนชื่อที่เพิ่งได้ยินเป็นครั้งแรก


“คุณแม่ฉันเอง” ก่อนคุณชายจึงค่อยๆ เรียบเรียงเรื่องหลังจากนั้น 


“...แม่เป็นเพื่อนรักของคุณอาปานวาด ตอนที่พ่อมีปัญหานอกใจคุณอาก็คอยให้คำปรึกษาแม่มาตลอด พอรู้ว่าพ่อเป็นสาเหตุที่ทำให้คุณอาต้องเจอเรื่องแบบนั้น แม่ก็คงรู้สึกผิดไปด้วย ...แม่พยายามสืบหาเพราะอยากชดใช้หนี้ให้ แต่หลังเจอตัว แม่ก็ป่วยเป็นมะเร็งเลยสั่งเสียให้ฉันคอยดูแลคุณอากับว่าน”


ในที่สุดเขาก็เข้าใจสาเหตุ...ทำไมว่านถึงกลัวว่าตนจะถูกโกรธที่ติดต่อกับคุณชาย ...เพราะคุณชายเป็นคนในครอบครัวซึ่งเคยทรยศหักหลังมาก่อน ทำให้สองแม่ลูกต้องประสบชะตาชีวิตแสนลำบาก ซ้ำยังเคราะห์ร้ายเมื่อต้องมาข้องเกี่ยวกันอีกครั้ง


“แต่ฉันรักษาสัญญากับแม่ไว้ไม่ได้ เพราะมัวไปยุ่งอยู่กับโฆษณารถ ว่านเลยต้องจากไป ส่วนคุณอาเองก็....”


คุณชายเงียบเสียงลง หากคราวนี้อนุรักษ์รู้คำตอบของมันดีด้วยหนึ่งคำที่ผุดแทรกขึ้นมา


...ฆ่าตัวตาย


ไม่ใช่แม่ของคุณชาย แต่เป็นแม่ของว่านที่เลือกเส้นทางคิดสั้น


และคนที่เจ็บปวดมากที่สุด ก็คือคนผู้สร้างโฆษณาซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของเรื่อง ตราบาปติดฝังแน่นในใจคุณชาย จนตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางชีวิตด้วยเหตุผลที่เขาเคยได้ฟังมาแล้ว


...ไม่อยากจะทำโฆษณาที่ฆ่าใครอีก


“ฉันเคยบอกแล้วว่า ...คนที่จากไปเขาไม่ทุกข์ทรมาน ส่วนคนที่ต้องทุกข์จริงๆ ก็คือคนที่ยังยึดติดอยู่ ...เราต่างเศร้าเสียใจกันได้ แต่อะไรที่ผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไปเถอะ พวกเธอสองคนควรเลิกทิฐิได้แล้ว” คุณดำรงเตือนสติเพื่อนกับหลานชาย


อนุรักษ์เองก็หวนนึกถึงสายตาของคุณชัยเมื่อครั้งถามถึงเรื่องคุณปานวาด มันเป็นสายตาที่แสดงความเศร้าอย่างไม่อาจปิดบังได้หมด


ภาพรวมกลุ่มของรูปนักศึกษาเก่าๆ ในวันวาน ใครจะคาดเดาได้ว่าจะพบจุดจบเช่นนี้ ...อุบัติเหตุร้าย ทุกคนย่อมไม่อยากให้เกิดขึ้น แต่ถ้าถึงเวลาก็ต้องเตรียมใจยอมรับ


“ฉันมันปลงแล้วล่ะ พอได้มาปลูกผักทำไร่ก็ปล่อยวางอะไรไปได้เยอะ”


ท่านประธานไทเกอร์เอ่ยอย่างเข้าใจ แต่ยังเหลืออีกหนึ่งคน


“ผมไม่อยากให้มันเกิดขึ้นซ้ำรอยอีกครับ อย่างน้อยโฆษณาที่ผมทำก็ไม่อยากให้เป็นเหมือนแนวทางของพ่อ”  คุณชายยืนกรานหนักแน่น


นโยบายที่หวังล้วงเงินจากกระเป๋าลูกค้ามากกว่าเอาใจใส่ความรู้สึกเป็นทัศนคติซึ่งเหมือนยืนอยู่บนเหรียญคนละด้าน แต่สุดท้ายธุรกิจก็คือธุรกิจ


“เธอเป็นคนมีศักยภาพนะชาย และฉันก็รู้ว่าถ้าเธอกลับไปที่ ATM เธอจะดึงความสามารถดีๆ ออกมาใช้ เหมือนตอนที่เธอจัดการแก้ปัญหาของเรื่องถูกขโมยงาน ...ที่สำคัญ ยังไงเธอกับชัยก็เป็นพ่อลูกกัน สายสัมพันธ์ไม่มีวันตัดขาด  ส่วนฉันเป็นแค่คนนอก ...แล้วอีกไม่นานฉันก็ตั้งใจว่าจะวางมือ”


ประโยคสุดท้ายกระทั่งอนุรักษ์เองก็ยังตกใจ แต่คุณชายคงรู้ล่วงหน้ามาก่อนแล้ว หากก็ยังเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด


“ผมอยากให้ท่านลองทบทวนอีกครั้งครับ”


ประธานบริษัทไทเกอร์ทอนรอยยิ้มบาง


“ฉันปลูกสวนทำไร่มีความสุขดี และก็จัดการดูที่ดูทางไว้แล้ว พออายุมากขึ้นก็ไม่อยากไขว่คว้าอะไรเพิ่ม”


คุณดำรงผู้ร่วมอุดมการณ์ก็พยักหน้าเห็นด้วย   


“ใช่ สมัยหนุ่มๆ น่ะ มีแรงเท่าไรก็ทำไปเต็มที่ เพราะมีเรื่องต้องรับผิดชอบหลายอย่าง เหนื่อยหนักกว่าจะตั้งตัวได้  พวกเธออายุยังน้อย ล้มบ้างลุกบ้างเป็นธรรมดา”


วัยของคุณดำรงกับคุณสิงห์เหมือนไม้ใกล้ฝั่ง แต่คุณชายกับเขาคล้ายนกที่โผออกจากรัง บินออกไปเจอโลกกว้าง  เก็บเกี่ยวความผิดพลาดเป็นบทเรียน แล้วกางปีกค้นหาตนเองต่อไปเรื่อยๆ ต้องเจอลม เจอพายุฝนอยู่ท่ามกลางความสับสนหลายครั้งหลายคราว


“...ชีวิตยังมีอะไรให้ต้องเรียนรู้อีกเยอะ”


คำสอนของชายชราที่เขาเคยช่วยหาบมะม่วงเป็นข้อพิสูจน์ได้ชัดเจน



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


 

หลังขอตัวลากับผู้ใหญ่ทั้งสองท่านเรียบร้อย พวกเขาเดินกลับมาตามท้องร่องสวนอีกครั้งเพื่อไปยังรถที่จอดอยู่ ระยะห่างระหว่างช่วงก้าวของชายสวมสูทไม่ได้นำไปข้างหน้าเช่นทีแรก แต่กลับลดระดับมาเดินอยู่ข้างๆ กัน อนุรักษ์จึงสามารถได้ยินเสียงจากอีกฝ่าย


“ฉันรู้สึกผิดกับเธอ”


ความหนักแน่นจริงจังซึ่งแฝงอยู่คล้ายคำเอ่ย ขอโทษตอนที่คุณชายเมาแล้วกระแทกขวดไวน์ในคราวนั้น


พอทบทวนเรื่องราวทั้งหมด อนุรักษ์จึงเข้าใจแล้วว่า ทำไมคุณชายถึงไม่ยอมปริปากเล่าอะไรให้ฟัง


แม้เบื้องหลังไม่ได้เป็นปริศนายิ่งใหญ่ขนาดต้องซ่อนเป็นความลับ แต่เพราะแรงกระทบของมันยังส่งผลต่อจิตใจอยู่ เจ้าตัวจึงพยายามหลีกเลี่ยงไม่ไปแตะต้อง อีกทั้งมันยังเกี่ยวพันกับความทรงจำอันเจ็บปวดที่มีต่อพ่อแม่ของเขา


“ถ้าฉันรู้ว่าเธอเป็นใครตั้งแต่แรกล่ะก็...”          

             

             ร่างสูงเงียบไปอีกครั้ง แต่ก็เพียงพอจะอธิบายความสับสนได้


...ต้องเลือกใจแข็งเพื่อจัดการปัญหาให้เด็ดขาด  ขณะเดียวกันลึกๆ ก็ยังเป็นห่วงเขาไปด้วย พอรู้เหตุผลนี้ความขุ่นเคืองทั้งหลายจึงเบาจางลง  


“ผมไม่ติดใจอะไรหรอกครับ  อุบัติเหตุมันก็ผ่านมาหลายปีแล้วด้วย ...แล้วคุณก็เคยพูดเองนะครับว่าการแบกความรับผิดชอบทุกอย่างไว้คนเดียวไม่ใช่ทางออก  ยังมีอีกหลายคนที่พร้อมจะช่วย” 


คุณชายหยุดเดิน พาให้เขาต้องหยุดไปด้วย


“ถ้าอย่างนั้นให้ฉันติดต่อเธอไปอีกได้ไหม” น้ำเสียงกระเตื้องขึ้นเล็กน้อยราวกับรอจังหวะถามมานาน 


“ก็ได้ครับ แต่ตอนนี้มือถือของผมพังอยู่”


“ฉันให้ยืม” สมาร์ทโฟนเคสสีดำคุ้นตาถูกยื่นส่งมาให้


เขาส่ายหน้าปฏิเสธ ไม่ใช่เพราะเป็นโทรศัพท์ของว่าน แต่มีเหตุผลที่เขาเพิ่งตระหนัก


“ผมเองก็เสียดายที่โทรศัพท์ของผมพังนะครับ  แต่สิ่งของมันก็เป็นแค่สิ่งของ ต่อให้ไม่ได้พกมือถือเครื่องนั้นติดตัว หรือเปิดอ่านข้อความสุดท้ายของแม่ ผมก็ยังรู้ว่าแม่รักผมอยู่ตลอด”


ไม่ผิดถ้าคนเราจะยึดติดกับสิ่งใดสิ่งหนึ่ง  ทว่าการปล่อยวางอย่างเข้าใจต่างหากจะช่วยทำให้เราพบคุณค่าแท้จริงของมันมากขึ้น 


“...แต่ผมไม่ได้หมายความว่าให้คุณทิ้งสมาร์ทโฟนนะครับ  เพราะเป็นของสำคัญ ผมเลยอยากให้คุณถนอมเก็บมันไว้ให้ดีที่สุด จะได้ไม่หายหรือว่าพังไปเหมือนของผม”


อนุรักษ์ไม่ลืมชี้แจงปิดท้าย เพราะอย่างไรนี่ก็เป็นความคิดเห็นของเขาฝ่ายเดียว แต่คุณชายกลับพึมพำยอมรับ 


“จริงของเธอ” ก่อนจะก้มลงมองสมาร์ทโฟนเคสสีดำในมือเล่าย้อนความทรงจำ 


“ตอนว่านเกิดอุบัติเหตุ บุรุษพยาบาลที่ไปช่วยบอกว่าว่านกำโทรศัพท์ในมือไว้แน่น แล้วพูดซ้ำๆ ว่า พี่ชายเลขวันเกิดผม ฉันคิดว่าเขาคงห่วงมือถือที่ฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิด ฉันเลยชอบพกมันเอาไว้”


เหตุผลที่คุณชายยึดติดทำให้เขาเริ่มเอะใจ 


...หรือคุณชายไม่รู้ว่ามีอะไรอยู่ข้างใน


“คุณรู้จักแอพพลิเคชั่นเครื่องคิดเลขรึเปล่าครับ” เขาทดลองถาม


“เจ้านี่น่ะเหรอ ฉันไม่ค่อยได้ใช้เท่าไร”  คนถือเลื่อนสไลด์เปิดแอพพลิเคชั่นเครื่องคิดเลขพื้นฐานซึ่งติดมากับระบบโปรแกรมตั้งต้น


...ว่าแล้ว อีกฝ่ายไม่รู้จริงๆ ถ้าอย่างนั้นความสัมพันธ์ของคุณชายกับว่านอาจไม่ใช่คู่รักกันก็ได้


เขาสามารถเก็บความลับนี้เอาไว้  แต่ครั้นนึกถึงความรู้สึกของว่านในวาระสุดท้าย เขาย่อมไม่มีทางทำแบบนั้น


“ไม่ใช่ครับ เป็นแอพพลิเคชั่นเครื่องคิดเลขที่มีลูกเล่นเอาไว้ซ่อนไฟล์ แต่ต้องใส่รหัสผ่านให้ถูกต้องถึงจะเปิดได้”


เขาเอื้อมมือไปเปิดแอพพลิเคชั่นของจริง หน้าจอเครื่องคิดเลขธรรมดาดาษดื่นปรากฏขึ้น ไม่แปลกที่คนไม่คุ้นเคยจะมองข้าม


“ผมบังเอิญไปเปิดเจอ ขอโทษด้วยนะครับที่เสียมารยาท แต่ผมคิดว่าว่านคงตั้งใจอยากให้คุณอ่าน ...ส่วนรหัสผ่านคุณคงรู้อยู่แล้ว”


คำใบ้มีมานาน เพียงแค่ไม่เข้าใจความหมาย ตัวเลข 1904  ถูกกดโดยไม่ลังเล แล้วไฟล์ต่างๆ ซึ่งเก็บซ่อนไว้ พร้อมความรู้สึกมากมายของว่านก็ส่งถึงคนที่ตนเองรักในที่สุด


คุณชายอ่านบันทึกเงียบๆ แต่ดวงตาสั่นไหวราวกับจะซึมซับทุกตัวอักษร


“...ฉันไม่เคยรู้เลยว่าว่านรู้สึกแบบนี้กับฉัน ...ไม่รู้ว่าเขาต้องทนปิดบังเอาไว้ ...ที่ผ่านมาฉันคิดกับเขาแค่น้องชายมาตลอด...”


เป็นน้ำเสียงซึ่งเขาไม่เคยได้ยินจากคนคนนี้ น้ำเสียงรวดร้าวคล้ายมีบางอย่างแตกสลาย อาจเป็นครั้งแรกที่เขาสัมผัสเข้าไปในใจของคุณชายได้ว่าคิดอะไร


...ความรู้สึกผิด ความโศกเศร้า ความเสียใจ ถ่ายทอดออกมาอย่างชัดเจน และสิ่งที่เขาสามารถช่วยได้ก็เพียงแค่ร่วมแบ่งปันมันเท่านั้น


อนุรักษ์เอื้อมจับมือคุณชายเอาไว้ เอ่ยถ้อยคำที่เคยกระซิบบอกเมื่อนานมาแล้ว


“คุณยังมีผมอยู่ข้างๆ นะครับ”


เขานึกถึงภาพคุณชายในห้องกว้างมีแค่หุ่นยนต์ดูดฝุ่นเป็นเพื่อน และนึกถึงตนเองที่เคยจมจ่ออยู่กับการสูญเสียพ่อและแม่


...ทุกคนคงมีสิ่งสำคัญซึ่งอยากรักษาปกป้องเอาไว้ แต่ขณะเดียวกัน เพราะปกป้องมากไปบางครั้งสิ่งสำคัญก็สามารถย้อนกลับมาทำร้ายเรา จนกลายเป็นบาดแผลที่ต้องการเยียวยารักษา


โชคชะตาผันเปลี่ยนได้เสมอ โดยไม่อาจควบคุมหรือคาดเดา แต่ถ้ามีใครสักคนที่เข้าใจ เป็นที่พึงพิง อย่างน้อยเราก็คงพร้อมเผชิญหน้ากับมันโดยไม่โดดเดี่ยวอีกต่อไป


มือของคุณชายขยับกระชับตอบเขาแน่น สัมผัสถึงไออุ่นส่งผ่านมา อนุรักษ์ตระหนักได้อีกครั้งว่า


...บนเส้นทางชีวิตยังมีอะไรอีกมากมายให้เขาต้องเรียนรู้จริงๆ



--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

1,457 ความคิดเห็น

  1. #1428 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 11:06
    เข้าใจหันก็ดีแล้วนิ
    #1428
    0
  2. #1398 ismoonn (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 03:23
    เห้อคลายปมหมดแล้ว สบายใจ
    #1398
    0
  3. #1376 "KiHae129" (@love_jae_na_ja) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 01:14
    โอยยย ปมคลายดีมากๆค่ะ ชอบมาก
    #1376
    0
  4. #1366 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 15:11
    เห้อ สบายใจ
    #1366
    0
  5. #1326 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 14:21
    ปมค่อย ๆ คลายแล้วเนอะ
    #1326
    0
  6. #1280 M-ms. (@pimonpattalubnga) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 13:32
    แอปเครื่องคิดเลขนั่นโหลดได้ที่ไหนวะ
    #1280
    0
  7. #1251 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 15:49
    ดราม่าไปอีก ,
    t t ,,
    อ่านแล้วอยากโหลดแอปซ่อนไฟล์มามั่งเลย
    ดูน่าสนุก ฮี่
    #1251
    0
  8. #1238 Three Time (@superchoco) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 02:27
    แอบดีใจที่ว่านไม่ใช่คนรักเก่าคุณชาย กลัวน้องรักษ์ไปเป็นตัวแทนใคร ไม่ยอมมม
    #1238
    0
  9. #1193 swoldeoo (@swoldeoo) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2559 / 08:23
    เราชอบที่เขียน app ซ่อนไฟล์ ตอนแรกคิดว่าคงไม่มีจริง แต่มีจริงๆด้วย ไม่เคยคิดว่าจะมีเหมือนกัน ประหลาดดี
    #1193
    0
  10. #1176 boombim (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 20:30
    อุ๊ย พลิกอีกรอบ นี่ก็แอบสงสารว่าน รู้ว่าห้ามรัก ทั้งเรื่องครอบครัวตัวเอง ทั้งต้องแอบรัก ก็ยังอยากรัก ดีใจที่สุดท้ายได้บอก แม้กว่าพี่ชายเค้าจะรู้ความจริงที่ต้องการสื่อ
    #1176
    0
  11. #1149 Potay (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 01:16
    นี่พล๊อตมันพลิกแล้วพลิกอีกจนมึนงงเลิกเดา!555555
    #1149
    0
  12. #1108 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 20:11
    ตกใจนึกว่าจบแล้ว 5555 ลุ้นมากตอนเลื่อนลงมา ชัยนิสัยไม่ดีเลยอ่ะ ทำกับเพื่อนได้
    #1108
    0
  13. #1005 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 2 กันยายน 2559 / 00:07
    โอ๊ยยยยยยยยยย
    #1005
    0
  14. #951 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 22:03
    เกลียดพ่อคุณชายจัง
    ดีกันแล้วใช่ไหมขอคบเลยคุณชายยยยยย!!!
    #951
    0
  15. #943 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 09:18
    โอ้บ สรุปว่าคุณชายไม่ได้ชอบว่าน ว่านมันรักข้างเดียว ตอนนี้ปมถูกคลายหมดเลยหรือเปล่านะ หรือยังเหลืออีก
    #943
    0
  16. #844 Bbaekohboy (@geiiz) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 มีนาคม 2559 / 22:44
    โคตรประทับใจ อ่านแบบรวดเดียวจน
    งานคืออะไร ส่งพรุ่งนี้คืออะไร ถถถถถถถถถ.

    ร้องไห้แปป
    #844
    0
  17. #841 very_very (@ploylate) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2559 / 19:40
    ชอบมากเลยค่ะเนื้อเรื่องเจ๋งมากกกก สนุกและน่าติดตาม จะรอผลงานต่อไปนะคะ
    #841
    0
  18. #839 หมูจีน้อย (@sopinpilast) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 28 กุมภาพันธ์ 2559 / 15:26
    ชอบมากกกกก ก.ล้านตัวววว
    สนุกสุดๆๆๆๆๆ
    #839
    0
  19. #837 jack_nightmare (@jack_nightmare) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2559 / 17:55
    สนุกมากๆค่ะ ชอบมาก ถึงไม่ค่อยมีฉากหวานๆ แต่น่าติดตามมากกกกกก จะรอฉากหวานๆในตอนพิเศษนะคะ ซื้อเล่มแน่นอน อ่านแล้วรู้สึกสงสารว่านมากๆ ร้องไห้เลยตอนที่คุณชายอ่านข้อความที่ซ่อนไว้ จะรอติดตามผลงานเรื่องอื่นอีกนะคะ แนวนี้สนุกมากๆค่า
    #837
    0
  20. #825 10winter (@ruttika) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 13:40
    รักเรื่องนี้ สุดที่รักษ์ สุดยอดเลยค่ะ
    #825
    0
  21. #821 bam999 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 16:47
    ชอบเรื่องนี้มากค่าาา ปกติก็ชอบแนวสืบสวนอยู่แล้วด้วยย พอมาเจอเรื่องนี้นี่เข้าทางสุดๆเลยค่าา ถึงแม้เรื่องความรักจะไม่ได้หวานมากขนาดนั้นแต่อ่านแล้วรู้สึกละมุนมากแบบไม่ต้องพูดอะไรมากแต่มองตากันก็เข้าใจ >///< ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆแบบนี้มากนะคะ จะตามอ่านเรื่องอื่นๆ่อไปค่าา :)
    #821
    0
  22. #808 ChaneePreme (@ChaneePreme) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 กุมภาพันธ์ 2559 / 14:02
    อ้าว จบละหรอ แงงงงงง
    #808
    0
  23. #801 a_little_elf (@a-little-elf) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 19:23
    ชอบเรื่องนี้มากค่ะ จบน่ารักดี
    #801
    0
  24. #799 ' kazs ? (@kazuya) (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 02:23
    ก็ยังไม่ได้ตกลงกันแบบตรงไปตรงมาซักที งื้อออ
    ถือว่าเป็นเรื่องหลังม่านสำหรับคน 2 คนก็ได้
    #799
    0
  25. #796 issy_m (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 23:37
    สนุกมากเลยค่ะเพิ่งมาเจอ อ่านข้ามวันข้ามคืนรวดเดียวจบ 5555 รักที่ไม่หวือหวาแต่มีเรื่องราว ไม่หวานเลี่ยนแต่กลมกล่อม รักเลยค่ะ^^
    #796
    0