Wish Me Luck : สุดที่รักษ์ [Yaoi] Ver. Rewrite

ตอนที่ 24 : บทที่ 24 : หนึ่งในใจคุณ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,526
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    31 ส.ค. 59

 

บทที่ 24 : หนึ่งในใจคุณ


เม็ดเหงื่อเย็นเฉียบเริ่มชื้นเต็มฝ่ามือ


รถยุโรปคันโตราคาหลายล้าน ยานพาหนะระดับเอสคลาสดีไซต์โก้หรู แต่สำหรับอนุรักษ์แล้ว มันกลับเสมือนห้องปิดตายไร้ทางหนี แม้จะได้กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแนวคูลเฟรชก็ไม่ช่วยให้ผ่อนคลายลง ซ้ำยังอึดอัดแปลกๆ เมื่อมีกลิ่นเบาจางของยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาลที่เขาเพิ่งออกมาแทรกผสานอยู่ด้วย


กระนั้นสาเหตุความกดดันที่ทำให้ใจเขาหดเกร็ง ทั้งหมดทั้งมวลเกิดจากสายตาและน้ำเสียงแฝงอำนาจของชายเบื้องหน้า


แสงนีออนจากเสาไฟฟ้าด้านนอกสาดส่องลอดกระจกรถ เพียงพอให้ผู้อาวุโสอ่านรายละเอียดบนกระดาษ


อนุรักษ์ โชคคณานับ อายุยี่สิบเอ็ด เรียนปีสาม คณะสถาปัตยกรรม เอกอินทิเรียดีไซต์ อาศัยอยู่คนเดียวที่หอพัก พ่อแม่เสียชีวิตเพราะอุบัติเหตุ ปัจจุบันรับงานพาร์ทไทม์เป็นแคชเชียร์ของเจคิงส์ซูเปอร์ และยังเป็นนักศึกษาฝึกงานตำแหน่งครีเอทีฟของเอเจนซี่ไทเกอร์


ข้อมูลเพียบพร้อมขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องยากที่คนระดับประธานบริษัท ATM จะสืบหาประวัติ แต่ขณะเดียวกันก็ยิ่งตอกย้ำว่าเขากำลังถูกจับตามองอย่างระแวดระวังในฐานะตัวปัญหามากแค่ไหน 


เอาล่ะ ฉันจะพูดตรงๆ ไม่อ้อมค้อมนะ


บรรยากาศรอบกายขมวดเกลียวตึงเครียดเพิ่มขึ้น เขาเตรียมใจรับการโดนข่มขู่ หรือจินตนาการเลวร้ายสุดคือถูกจับโบกปูนคอนกรีตแล้วเอาไปถ่วงทะเล ใบหน้าก้มลงแทบไม่กล้าสบตาฝั่งตรงข้าม กลั้นหายใจฟังคำตัดสิน


เธอสนใจมาทำงานกับบริษัทฉันไหม


...ฮะ


อนุรักษ์เงยหน้าขึ้นมาฉับพลัน กลัวว่าหูจะฟังเพี้ยนไปจนต้องถามซ้ำ


ท่านว่าอะไรนะครับ


เธอเป็นคนมีความสามารถ ไทเกอร์ตาถึงที่ค้นพบเพชรอย่างเธอ แต่น่าเสียดายที่มัวเอาไปเก็บซ่อนไว้ใต้หีบ ...เพชรน้ำงามขนาดนี้ควรจะถูกจัดแสดงในที่ที่เหมาะสมเท่านั้นจึงจะสามารถเปล่งประกายได้


เคยได้ยินมาว่าคุณชัยเป็นเสือผู้หญิงจึงมีทักษะการเจรจาเข้าขั้นอาเสี่ยปากหวาน ใช้ประโยคเปรียบเปรยชื่นชมลื่นไหลเป็นธรรมชาติ  ถ้าสาวๆ ฟังคุณชัยจีบคงมีหลงเคลิ้มกันบ้าง เขาเองก็กำลังโดนจีบอยู่เช่นกัน แต่เป็นคนละความหมาย


ฉันเข้าใจว่าเธอคงเรียนรู้อะไรหลายอย่างจากไทเกอร์มามาก แต่ลูกนกทุกตัวต้องฝึกบินออกจากรัง หลังจากเธอเรียนจบจะมีตำแหน่งครีเอทีฟใน  ATM เปิดไว้รอเธออยู่แล้ว ...เธอไม่ผิดถ้าอยากจะเลือกสิ่งที่ดีที่สุดให้กับชีวิตตัวเอง


สมกับที่เป็นประธานเอเจนซี่ และเป็นพ่อของคุณชาย ขนาดวิธีซื้อตัวคนมาทำงานก็ยังคล้ายกัน นักโฆษณาที่ดีจะไม่บีบบังคับ แต่อาศัยการยื่นข้อเสนอโน้มน้าวใจ เสียแต่ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมใจอ่อน


ผมทราบครับว่า ATM เป็นบริษัทที่ดีพร้อม และผมก็รู้สึกเป็นเกียรติที่ท่านเสนอให้ผมเข้าไปทำงานด้วย ...แต่ผมคงต้องขอปฏิเสธครับ” ท้ายประโยคเขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่น 


คุณชัยมีท่าทีสงบนิ่งเช่นเดิม ราวกับคาดเดาคำตอบได้ล่วงหน้า


งั้นรึ ...ถ้าเธอเลือกแล้ว ฉันก็จะไม่ก้าวก่าย แต่ยังไงก็ช่วยรับนี่ไปหน่อยเถอะ ถือซะว่าเป็นทุนการศึกษาสำหรับคนเก่งๆ อย่างเธอก็แล้วกัน


เช็คเงินสดเลขศูนย์ต่อท้ายห้าตัวถูกยื่นมาให้ อนุรักษ์หน้าชา เพิ่งคิดอยู่เมื่อครู่ว่านิสัยพ่อลูกคล้ายกัน แต่แม้กระทั่งเรื่องเอาเงินฟาดหัวก็ไม่นึกว่าจะก็อปปี้กันมาด้วย


ผมคงรับไว้ไม่ได้ครับ


ถ้าเธอไม่อยากใช้จะเอาไปบริจาคหรือทำอะไรก็ตามใจเถอะนะ  เพราะมันเป็นรางวัลที่เธอสมควรจะได้รับจากความพยายามในการทำงานของเธอเอง


รางวัลนั้นผมได้มาแล้วครับ” 


ความกดดันโดยรอบไม่รู้สูญสลายหายไปตั้งแต่เมื่อไร ลูกกวางอย่างเขาจึงกล้าสบตากับราชสีห์ตรงๆ  


ผมได้ประสบการณ์เกี่ยวกับงานโฆษณา ได้รู้จักความสนุกเวลาเห็นงานของตัวเองเป็นรูปเป็นร่าง และก็ดีใจที่มีคนชอบโฆษณาที่เราทำ ...ผมรู้ว่าเงินสำคัญก็จริง แต่ของบางอย่างต่อให้มีเงินมากแค่ไหนก็ซื้อไม่ได้


เป็นเหตุผลที่แสนจะโลกสวย แต่นี่คือหลักการที่เขายึดมั่นมาตลอด ถือเป็นเกียรติและความภาคภูมิใจของตนเองที่จะไม่ยอมขายศักดิ์ศรีให้ใคร  ความมุ่งมั่นนั้นคงส่งถึงคนยื่นข้อเสนอได้ชัด คุณชัยจึงยอมเก็บเช็คลงกระเป๋า


“...นั่นสินะ เด็กที่เก็บโทรศัพท์ได้แล้วเอามาคืนแบบเธอคงไม่เห็นแก่เงินอยู่แล้ว


พึมพำด้วยรอยยิ้มอ่อนใจคล้ายจะยอมแพ้ แต่เปล่าเลย...เขาไม่อาจประเมินเจ้าพ่อที่อยู่ในแวดวงธุรกิจต่ำเกินไป เพราะสีหน้าของคุณชัยเป็นสัญญาณบ่งบอกได้ดีว่า อีกฝ่ายจับจุดอ่อนของเขาไว้เรียบร้อย และพร้อมจะใช้มันเดินเกมต่อ


ในเมื่อเส้นทางดีๆ ในอนาคตซื้อเขาไม่ได้ เงินก็ซื้อไม่ได้ มันจึงเหลือเพียงสิ่งเดียว และเป็นสิ่งที่คุณชายเคยใช้ได้ผลกับเขามาก่อน


งั้นฉันจะเล่าอะไรให้เธอฟังเรื่องหนึ่ง” 


...สตอรี่ที่น่าสนใจ  


เทคนิคการโฆษณาโน้มน้าวทรงประสิทธิภาพมากกว่าอื่นใด แต่เขาจะไม่หลงกลติดกับเดิมๆ อีกครั้ง ทั้งตอนนี้เขาก็มีสตอรี่มากมายอัดแน่นจนเกินพอแล้ว ก่อนสถานการณ์จะตกไปเป็นรองเขาจะต้องรีบหนี


พอดีผมมีธุระคงอยู่ฟังไม่ได้ ขอโทษด้วยนะครับ”  กล่าวลาพร้อมเอื้อมมือเปิดประตูรถ กำลังจะก้าวขาออกไป  แต่แล้วก็ถูกเสียงรั้งไว้ แม้ไม่ใช่น้ำเสียงราบเรียบที่คล้ายมากระซิบอยู่ข้างหูเหมือนคุณชาย ทว่ากลับทำให้ใจสั่นสะท้านด้วยเนื้อความข้างใน


“...เป็นเรื่องเมื่อสองปีก่อน เกี่ยวกับเด็กที่ชื่อว่าว่าน


อาการชะงักเพียงแค่เล็กน้อยของเขาย่อมไม่อาจเล็ดรอดสายตาซีอีโอใหญ่ไปได้ คุณชัยจึงเกริ่นประเด็นเพิ่มเพื่อเป็นการกระตุ้น  


เรื่องนี้ต่อให้เธอพยายามสืบหายังไงก็ไม่มีทางเจอ และชายก็คงไม่ยอมเล่าให้เธอฟังตรงๆ ...ถ้าเธอจะไป ฉันก็ไม่ห้าม แต่แลกกับที่เธอไม่มีวันรู้ความจริงไปตลอดชีวิต


สองปลายทางออก ถึงเวลาที่ต้องเลือก ภายในตัวอนุรักษ์เกิดการขัดแย้งอย่างรุนแรง 


สมองยังคงสั่งให้เชื่อมั่นในตัวคุณชาย แต่หัวใจซึ่งถูกหลอกซ้ำไปมากลับเริ่มสั่นคลอนไปทิศทางตรงข้าม เพราะยิ่งขุดค้นมากขึ้นเท่าไร ก็ยิ่งตระหนักดีว่าสิ่งที่ออกมาจากปากคุณชายล้วนเป็นเรื่องโกหก 


ประตูรถถูกดึงปิดกลับมาอีกครั้ง เขาเลือกที่จะเดินตามเกม แต่จะไม่ยอมเป็นแค่เบี้ยล่างถูกจับโยกซ้ายขวาฝ่ายเดียว


ผมจะยอมฟังเรื่องที่ท่านเล่า แต่ต้องอยู่ภายใต้เงื่อนไขว่าท่านจะไม่มีข้อผูกมัดใดๆ กับผม


ความหมายคือเขาจะขอฟังฟรีๆ โดยไม่มีการทวงบุญคุณแลกเปลี่ยนทีหลัง เป็นข้อเรียกร้องที่แสนจะเอาเปรียบ น่าแปลกที่คุณชัยรับปากอย่างง่ายดาย 


แน่นอน ฉันบอกแล้วว่านี่เป็นรางวัลที่เธอสมควรจะได้” ก่อนจะเริ่มต้นเท้าความย้อนกลับไป ไม่ใช่สองปี แต่เป็นเหตุการณ์เมื่อสามสิบกว่าปีมาแล้ว  


“...สมัยฉันยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย ฉันชอบผู้หญิงรุ่นน้องอยู่คนหนึ่ง เธอชื่อ ปานวาดฉันกับสิงห์ท้ากันว่าใครจะเป็นคนจีบปานวาดได้ก่อน แต่สุดท้ายปานวาดก็ไปชอบ วินัยเพื่อนฉันอีกคนหนึ่ง


ข้อมูลนี้ตรงกันกับที่เจ๊วีวี่เคยเล่าให้ฟัง แต่เขาไม่นึกฝันว่ามันจะเชื่อมโยงกับสิ่งที่กำลังตามหา


วินัยเป็นไอ้ซื่อที่ไม่ค่อยทันคน แต่ปานวาดก็เลือกแต่งงานจนมีลูกชายด้วยกัน แล้วตั้งชื่อเด็กคนนั้นว่า...ว่าน” 


ใจของอนุรักษ์กระตุกเมื่อได้ยินชื่อนั้น ตลอดมาว่านเป็นเหมือนม่านหมอกในใจ เลือนรางไม่เคยชัดเจน ...นี่จึงเป็นครั้งแรกที่เขาคล้ายได้สัมผัสตัวตนแท้จริงของว่าน ผ่านการบอกเล่าจากพื้นฐานครอบครัว


มีอยู่วันหนึ่งธุรกิจของวินัยหมุนเงินไม่ทันเลยมาขอยืมเงินฉัน แต่ตอนนั้นฉันเองก็ลำบากเพราะ ATM กำลังเข้าตลาดหลักทรัพย์ และเศรษฐกิจก็ไม่ดีอย่างที่คิด พวกบริษัทเล็กๆ ทยอยปิดตัวรายวัน ...ธุรกิจวินัยเป็นหนึ่งในนั้น ทั้งๆ ที่ฉันเตือนมันแล้วว่าคู่แข่งทำการตลาดดีกว่า แต่มันบอกว่าสินค้าดีจริงไม่ต้องโฆษณาก็ขายได้  ...สุดท้ายยอดขายก็พังไม่เป็นท่าสู้เจ้าใหญ่ไม่ได้จนธุรกิจล้ม วินัยต้องย้ายบ้านหนีเพราะโดนเจ้าหนี้นอกระบบตามทวง ฉันก็อยากจะช่วย แต่โชคร้ายที่มันดันเกิดอุบัติเหตุรถคว่ำเสียก่อน ทิ้งลูกเมียไว้ให้รับเคราะห์กรรม


ในที่สุดก็เข้าใจว่าทำไมสมาร์ทโฟนของว่าน จึงมีบันทึกการเล่นหุ้นเพื่อจะได้เป็นทางลัดหาเงินมาใช้หนี้ รวมถึงจุดเริ่มต้นที่ทำให้ว่านและคุณชายรู้จักกัน


ว่านก็เหมือนหลานฉันคนหนึ่ง ชายกับว่านเป็นเพื่อนเล่นด้วยกันมาตั้งแต่เล็กๆ แต่ฉันไม่เคยรู้เลยว่าทั้งสองคนยังติดต่อกันอยู่ จนเมื่อสองปีที่แล้วว่านมาถูกรถชนเหมือนกับพ่อตัวเอง ...ตอนนั้นชายเป็นคนสุดท้ายที่อยู่กับว่าน ปานวาดเลยมาหาฉัน โทษว่าทั้งหมดเป็นความผิดของฉันกับลูกชาย ฉันเข้าใจว่าเธอคงจะเสียใจมากที่ต้องเสียทั้งวินัยและว่านไป


เหตุการณ์ที่มีผู้หญิงบุกงานประกวดรางวัล เบื้องหลังข่าวลือโคมลอยไม่ใช่เมียเก็บคุณชัยมาทวงสิทธิเลี้ยงลูก แต่เธอคือผู้หญิงที่เพิ่งสูญเสียทุกอย่าง และต้องการเรียกร้องให้คนที่พรากมันไปเอากลับคืนมา


แล้วตอนนี้คุณปานวาดเป็นยังไงบ้างครับ”  


ดวงตาราชสีห์ผู้ย้อนอดีตไม่อาจสื่อความหมายในคำถามนั้น ก่อนจะเลี่ยงตัดจบบทสนทนา


เอาเป็นว่า ว่านเป็นเด็กที่น่าสงสารมากคนหนึ่ง...เรื่องก็มีอยู่เท่านี้” 


ข้อสรุปราวกับนิทานก่อนนอนชวนให้อนุรักษ์มุ่นหัวคิ้ว 


ถึงเรื่องที่คุณชัยเล่าบางส่วนจะเข้ารูปเข้ารอยพอดี แต่มนุษย์เรามักมีกลไกพูดแง่ดีเข้าตนเอง โดยปิดบังด้านมืดที่ไม่อยากให้ใครรู้ ยิ่งกับนักโฆษณาเทคนิคแพรวพราว ก็ยากจะทำใจให้เชื่อว่ากำลังพูดจริงหรือหลอกล่อแอบแฝงจุดประสงค์อื่นเอาไว้  เช่นเดียวกับคุณชัยที่เริ่มเปิดโยงเข้าประเด็นใหม่


เรื่องที่เกิดกับวินัยถือเป็นบทเรียนของฉัน ทำให้ฉันคิดได้ว่าโฆษณาเป็นสิ่งสำคัญที่ช่วยทำให้สินค้าขายได้ ...ฉันอยากจะสร้างให้ ATM เป็นอาณาจักรโฆษณาที่ยิ่งใหญ่ ครอบคลุมสื่อทุกด้าน แต่ตอนนี้ฉันเองก็อายุมากแล้ว สุขภาพก็เริ่มไม่ค่อยดีเท่าไร ฉันเลยคิดจะวางมือให้ชายมาสืบทอดกิจการต่อ


กลิ่นยาจางๆ ในรถคือหนึ่งในข้อพิสูจน์ ก่อนหน้านี้เขายังนึกว่าเป็นกลิ่นที่ติดตัวเขามา แต่ดูท่าจะเป็นกลิ่นที่มีอยู่แล้วมากกว่า


ภาพมุมมองของซีอีโอใหญ่ เริ่มถูกแทนทีด้วยชายอายุหกสิบธรรมดาคนหนึ่ง ซึ่งคิดฝากความหวังในสิ่งที่ตนเพียรพยายามสร้างมาให้กับลูกหลาน ...แต่คงผิดที่วิธีการเข้าหา


ถ้าอย่างนั้นทำไมท่านไม่เปิดใจคุยชายตรงๆ ไม่เห็นจำเป็นต้องแย่งงานตัดหน้าแบบนี้เลยนี่ครับ


คุณชัยไม่ตอบรับคำแนะนำ ย้อนถาม  “เธอคิดว่าชายเป็นนักโฆษณาที่เก่งรึเปล่า?” 


หัวข้อสนทนาเปลี่ยนทิศกะทันหัน กระนั้นเขาก็ยังให้ผลประเมินในฐานะเจเนอรัลเบ๊ที่อยู่เคียงข้างเจ้านาย


เก่งสิครับ ไม่...ผมว่าเข้าขั้นอัจฉริยะเลย งานโฆษณาของคุณชายไม่ได้เน้นขายสินค้าอย่างเดียว แต่เขายังเอาใจใส่ผู้บริโภคด้วย เขาต้องหาข้อมูลของผลิตภัณฑ์อย่างละเอียด แล้วก็ลงทุนทดลองด้วยตัวเอง เขาทุ่มเทให้กับการทำโฆษณาทุกชิ้นมากเลยครับ”  


กว่าจะรู้ตัวว่ากำลังอวดลูกชายให้ผู้เป็นพ่อแท้ๆ ฟังก็เผลอโม้ไปซะยาวเหยียด แต่เพราะได้เห็นมาตลอดจึงอดชื่นชมไม่ได้ 


คุณชัยก็พยักหน้ารับใช่ ชายเป็นนักโฆษณาที่เก่ง ...แต่ถ้าลองเปลี่ยนให้เขาใช้การทำงานแบบนั้นมาบริหารองค์กรบริษัท เธอคิดว่าจะเป็นยังไง


อนุรักษ์กำลังจะอ้าปากตอบว่า คุณชายทุ่มเทให้งานขนาดนี้ยังไงก็ต้องบริหารบริษัทได้ก้าวหน้าอยู่แล้ว’  


แต่พอจินตนาการภาพคุณชายนั่งแท่นกุมอำนาจบริษัท บางสิ่งกลับดูขัดแย้งกันแปลกๆ 


ครั้นนึกทบทวน ความทรงจำในวันที่เขาเจอร่างสูงเป็นครั้งแรกก็ย้อนกลับเข้า


...คุณชายถูกคุณเฮงปรามาศเรื่องโฆษณาน้ำยาปรับผ้านุ่มมอร์นิ่ง ซึ่งพ่ายแพ้ต่อยอดขายของน้ำยาปรับผ้านุ่มออร่า คุณชายยืนกรานว่าตัวเองทำโฆษณาชิ้นนั้นดีที่สุดแล้ว เขาเองก็เห็นด้วย มันเป็นผลงานเชิงสร้างสรรค์ อบอุ่น และถ่ายทอดออกมาได้ยอดเยี่ยม 


หากสำหรับลูกค้าไม่ได้ต้องการเพียงแค่นั้น... 


เพราะนี่คือโลกของธุรกิจ ทุกอย่างวัดค่าด้วยเงิน ปลาใหญ่กินปลาเล็ก ปลาเร็วกินปลาช้า เรื่องราวแสนสวยซาบซึ้งตรึงใจของปลานีโม่จึงเป็นได้แค่นิทานกล่อมเด็กจับต้องไม่ได้


ถ้าให้คุณชายบริหารองค์กร คุณชายอาจไม่สนผลกำไรของบริษัท ขาดความทะเยอทะยานในการแข่งขันธุรกิจ และ...มีความเป็นไปได้ว่าจะใจอ่อนกับลูกน้องครับ”  


อนุรักษ์ไม่ได้วิเคราะห์แค่จากกระบวนการทำงานโฆษณา แต่รวมไปถึงนิสัยพื้นฐานของคุณชายด้วย 


ซีอีโอใหญ่ขยับยิ้มมุมปากพึงพอใจ ชายรู้จักเลือกเก็บคนไว้กับตัวได้ดีจริงๆ” แล้วเอ่ยสอนให้ความรู้อย่างผู้อาบน้ำร้อนมาก่อน


คนที่จะก้าวมาเป็นผู้บริหารจะอาศัยความขยันทุ่มเทอย่างเดียวไม่พอ แต่ต้องทันเล่ห์เหลี่ยมคน รู้จักเดินเกม รับมือกับการโกง และการถูกทรยศหักหลัง ที่สำคัญต้องแก้ปัญหาที่เข้ามาให้ได้ทุกรูปแบบ” 


วิสัยทัศน์ผู้เป็นเจ้าของบริษัทต้องมองการณ์ไปให้ไกลกว่า เพราะมีหน้าที่แบกรับทุกคนในองค์กรเอาไว้  คุณชัยจึงพยายามเคี่ยวเข็ญผลักดันให้ลูกชายผ่านการเผชิญประสบการณ์เหล่านั้นด้วยตนเอง 


“...หลังชายกลับจากอเมริกา ฉันพยายามสอนให้เขากลายเป็นนักบริหารเต็มตัว แต่ชายปรับปรุงตัวเองไม่ได้ แล้วลาออกไปอยู่กับไทเกอร์ อ้างว่าทัศนคติของเขากับฉันไม่ตรงกัน ...ฉันยอมปล่อยไป เพราะคิดว่าถ้าลองให้ชายไปเป็นลูกน้องคนอื่นคงจะเห็นความลำบากแล้วพัฒนาตัวเองขึ้นมาบ้าง แต่ชายก็ยังเลือกหยุดอยู่กับที่


สำหรับอนุรักษ์ผู้ผ่านการฟังข้อมูลจากจุดยืนทั้งสองด้าน เมื่อนำแต่ละส่วนมาประกอบกันตรงกลางจึงทำให้เข้าใจสถานการณ์กระจ่างชัด


ตลอดเวลาที่อยู่ใน ATM คุณชายคงถูกกดดันให้ต้องแข่งขัน ความกระตือรือร้นอยากสร้างโฆษณาสร้างสรรค์สังคม กลายเป็นต้องมุ่งทำเพื่อเงิน


จากงานที่ชอบก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนเป็นงานที่น่าเบื่อ ทำให้เริ่มหมดแรงจูงใจไปทีละน้อย  คุณชายทนความอึดอัดไม่ไหวเลยหนีไปพึ่งไทเกอร์ ซึ่งเปิดโอกาสให้สร้างโฆษณาในรูปแบบที่ตนเองอยากทำ


ทว่าในมุมมองของผู้ใหญ่ การกระทำนี้ไม่ต่างจากเด็กกำลังหลบอยู่ในหลุมปลอดภัย ขังตนเองไว้ในเซฟโซน ไม่กล้าก้าวออกมาเผชิญโลก ถ้าหยุดอยู่กับที่ก็เท่ากับถอยหลัง คนเป็นพ่อเลยต้องจับลูกโยนลงไปในทะเล เพื่อสอนให้รู้จักตะเกียดตะกายว่ายน้ำเอาชีวิตรอด


เพราะอย่างนั้นฉันถึงต้องหาตัวช่วยให้ชายหันมาเอาจริงเอาจังเสียที


ประกายตาของราชสีห์พิจารณามองมาทางเขาไม่ได้ส่อแววคุกคาม หากคล้ายกำลังสร้างพันธมิตรกับลูกกวางใช้เป็นเหยื่อล่อลูกเสือออกจากถ้ำ แต่เขายังคงแน่วแน่ในจุดยืน


ผมแจ้งให้ท่านทราบแล้วว่า ผมคงช่วยท่านไม่ได้


คุณชัยไม่หวั่นกับคำปฏิเสธ ซ้ำยังเตือนคนไม่รู้ตัว


เธอช่วยฉันไปแล้วต่างหาก”  


หมายความว่ายังไงครับ


ทีแรกฉันสั่งให้ชายกลับมาที่ ATM เพราะอยู่ที่นั่นไปก็ไม่มีประโยชน์ แต่ชายยังดึงดันจะอยู่ต่อ ฉันเลยให้คนไปขัดขวางงานเขาหลายครั้ง รวมทั้งส่งสมุดบัญชีกับซิมโทรศัพท์ไปเตือน ตั้งใจจะบีบเขาให้จนตรอก และตอนนั้นเธอก็เข้ามา...


สัญชาตญาณร้องเตือนว่าเขาไม่ควรฟังเรื่องต่อจากนี้ แต่สิ่งที่ทำได้ก็มีเพียงแค่นั่งนิ่ง ปล่อยให้ทุกประโยคแล่นซึมเหมือนยาพิษตรงเข้าขั้วหัวใจ


...ชายจมอยู่กับความเสียใจเรื่องว่านมานานจนไม่กล้าจะลุกขึ้นมาตอบโต้อะไร แต่เธอเป็นเหมือนแรงผลักดันใหม่ของเขา ...ชายกำลังใช้เธอเป็นตัวแทนของว่านเพื่อชดเชยเรื่องในอดีต ...เขาค่อยๆ กลับมาใส่เขี้ยวเล็บแบบเดิมอย่างที่ฉันเคยหวังอยากให้เป็น ...ฉันถึงบอกแล้วว่าเธอสมควรได้รางวัลไป”   


อนุรักษ์รู้สึกราวกับโดนเข็มเป็นพันเล่มพร่างพรมใส่ ร่างกายชาจนคล้ายได้ยินเสียงท่านประธาน ATM ลอยมาจากที่ไกลๆ


ความพยายามทุ่มเททั้งหมดกลายเป็นความสูญเปล่า ทุกอย่างไม่สำคัญอีกต่อไป เพราะสุดท้าย คุณค่าในตัวเขาสำหรับคนอื่นๆ ก็เป็นได้แค่เครื่องมือไว้ใช้ประโยชน์ เพื่อตอบสนองความต้องการของตนเองเท่านั้น


เสียงเรียกเข้าพร้อมแรงสั่นในกระเป๋ากางเกงเรียกสติอนุรักษ์ให้คืนมาอีกครั้ง เขากำลังจะล้วงหยิบโทรศัพท์ แต่คุณตฤนกลับเปิดประตูรถให้เขาเสียก่อน เป็นสัญญาณว่าธุระในการคุยวันนี้จบสิ้นแล้ว หากผู้อาวุโสยังไม่ลืมให้ข้อแนะนำทิ้งท้าย


ไม่ช้าก็เร็วชายจะต้องกลับมาที่ ATM ...ถ้าเธอยังอยากทำงานกับชาย อย่าลืมเก็บข้อเสนอของฉันไปคิดให้ดี


รถยุโรปเคลื่อนที่มุ่งหน้าออกจากลานจอดรถในโรงพยาบาล ปล่อยให้ใครอีกคนยืนมองโทรศัพท์ที่ยังคงส่งเสียงสั่นไม่หยุด


หน้าจอโชว์ชื่อ คุณชาย’  คงจะโทรกลับมาเพราะเห็นสายมิสคอล แต่อนุรักษ์ตัดสินใจกดวาง แล้วปิดเครื่อง 


...พอแล้ว เขาไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้วในคืนนี้  


เป็นหนึ่งวันที่แสนจะยาวนานจนอยากให้มันเป็นแค่ฝันร้ายเหมือนเมื่อเช้า แต่เม็ดฝนเย็นเฉียบที่เริ่มกลับมาตกปรอยอีกครั้ง บ่งบอกว่าคำวอนขอของเขาถูกธรรมชาติปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย



         --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 


                ‘ขอต้อนรับเข้าสู่บริการฝากหมายเลขโทรกลับ...

 

               เจ้าของเบอร์โทรศัพท์ปิดเครื่องไปแล้ว แต่ร่างสูงยังคงพยายามกดโทรออกซ้ำๆ ด้วยใจกังวล


                ...มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นรึเปล่า


             ดวงตาเรียวโศกมองผ่านจากระเบียงห้องคอนโด ฝนด้านนอกเริ่มลงเม็ด คล้ายหยดความทรงจำในอดีตที่กระจัดกระจาย


“สมาร์ทโฟนมันราคาแพงมาก ว่านไม่กล้ารับไว้หรอกครับพี่”


“วันนี้วันเกิดเธอ ถือว่าเป็นของขวัญจากฉันก็แล้วกัน”


“แต่...”


“เธอชอบสีไหน สีดำหรือสีขาว?”


“อย่าเลยครับ ว่านเกรงใจ ...อีกอย่างถ้าแม่รู้เรื่องของเรา พี่จะโดนแม่โกรธนะครับ”


“อาปานวาดคงเข้าใจ ฉันจะจัดการเรื่องหนี้สินให้ด้วย เธอไม่ต้องคิดมากหรอก”


“ว่านก็แค่เป็นห่วงพี่น่ะครับ พี่คอยช่วยเหลือว่านมาเยอะแล้ว”


“ถ้าอยากจะตอบแทนจริงๆ ...เธอก็แค่มีความสุขกับตอนนี้ให้ฉันเห็นก็พอ ทำได้ไหม?”


เขายื่นข้อเสนอ เด็กหนุ่มลังเลเล็กน้อย ก่อนตัดสินใจรับปากพร้อมส่งรอยยิ้มกว้างมาให้


“...งั้นก็ได้ครับ” รอยยิ้มสดใสทำให้เขาอดไม่ได้ที่จะยกมือขึ้นลูบศีรษะเบาๆ 


“มีเรื่องอะไรก็มาบอกฉัน ฉันจะคอยดูแลเธอให้ดี”


“ขอบคุณมากครับพี่ชาย”


ทั้งใบหน้าและน้ำเสียง แม้จะผ่านไปนานแต่เขายังจำได้ขึ้นใจ  


ทว่าในตอนนี้กลับมีภาพของใครบางคนซ้อนทับขึ้นมาแทน

 

...คนที่ครั้งหนึ่ง เคยทำให้เขาเลือกทิ้งสมาร์ทโฟนเครื่องสำคัญไป เพียงเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายต้องเผชิญอันตราย


 “...หรือนี่จะเป็นสิ่งที่เธออยากให้ฉันทำกัน”


ชายหนุ่มตั้งคำถามกับสายฝนซึ่งยังคงตกหนักขึ้นเรื่อยๆ


มีเสียงลมพัดกระทบกระจกบานเลื่อนเบาๆ คล้ายเป็นสัญญาณตอบจากคนบนฟ้า แต่น่าเสียดายที่เขาไม่สามารถแปลความหมายออกมาได้เลย...

 


   ---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



เจคิงส์..แค่ก! ซูเปอร์ สะ..สวัสดีครับ ไม่ทราบว่าลูกค้ามีบัตรสมาชิกไหมครับ แค่ก แค่ก!


ลูกค้าสาวส่งบัตรการ์ดสีฟ้าให้ด้วยท่าทางเหมือนอยากใส่ถุงมือกันเชื้อโรค แม้ว่าอนุรักษ์จะสวมมาร์กหน้ากากเอาไว้แล้วก็ตาม แต่หลังจากพูดต้อนรับตามหน้าที่พนักงานแคชเชียร์มาสี่ชั่วโมง เขาก็สุดที่จะห้ามอาการป่วยของตัวเอง และแน่นอนมันไม่อาจรอดพ้นสายตาเข้มงวดของผู้จัดการซูเปอร์ไปได้ 


น้องรักษ์ ไม่สบายเหรอลูก”  


ทันทีที่ลูกค้ารายล่าสุดเข็นรถออกไป พี่ตาก็เข้ามาคล้องโซ่กั้นช่องแคชเชียร์ของเขาเอาไว้เป็นสัญลักษณ์ว่างดให้บริการ เพราะพนักงานในตำแหน่งนี้ต้องสัมผัสกับสินค้าทุกชิ้นโดยตรงเพื่อแสกนคิดราคา หากป่วยขึ้นมาจะทำให้เสียภาพลักษณ์ของซูเปอร์ไปได้


อนุรักษ์เองก็รู้ดีแต่ยังดึงดันจะทำผิดกฎ


ขอโทษครับ เมื่อวานผมตากฝนมานิดหน่อย แต่คิดว่าไม่ได้เป็นอะไรมากก็เลยมาทำครับ


อ้าว แล้วทำไมไม่รีบบอก จริงๆ พี่ก็เอะใจตั้งแต่เมื่อวานที่เห็นเราจัดของพลาดแล้ว แต่พี่ดันคิดไปเองว่าน้องรักษ์คงเหนื่อย วันนี้เลยให้ย้ายกลับมาทำแคชเชียร์ที่เราถนัดเผื่อจะได้ดีขึ้น แล้วดูสิ...เลยกลายเป็นว่าพี่ทำให้น้องรักษ์ไม่สบายหนักกว่าเดิมเลย” 


พี่ตาพูดตำหนิตัวเอง ตลอดมาเธอให้ความเอ็นดูรักษ์เหมือนลูกเหมือนหลานมาตลอด เพราะเป็นเด็กที่มีความรับผิดชอบต่องานไม่เคยขาดตกบกพร่อง บางครั้งอาจจะดูเหมือนรับผิดชอบมากเกินไปจนลืมห่วงตัวเองด้วยซ้ำ 


งั้นกลับไปพักไหม เดี๋ยวพี่อนุญาตให้เลิกงานก่อน


ขณะนี้เวลาสองทุ่ม เหลืออีกสองชั่วโมงถึงจะหมดกะช่วงบ่าย เป็นคนอื่นฟังคงดีใจรีบเผ่นกลับบ้าน แต่ไม่ใช่กับพนักงานดีเด่น


ไม่เป็นไรครับ ผมยังอยากทำต่อ ให้ไปเช็คสต็อกข้างหลังก็ได้ครับ...แค่ก!


เสียงไอปิดท้ายตรงข้ามคำพูด จะให้ใจร้ายใช้งานก็คงจะเกินไป ผู้จัดการซูเปอร์จึงเปลี่ยนเป็นเกลี่ยกล่อมด้วยท่าทีอ่อนลง


พี่รู้ว่าเหลืออีกแค่อาทิตย์เดียวน้องรักษ์ก็จะกลับไปเรียนแล้ว เลยอยากตั้งใจทำงานให้เต็มที่ แต่ไม่ต้องฝืนขนาดนี้ก็ได้ ...ต่อให้ออกไปแล้ว น้องรักษ์อยากจะกลับมาคุยเล่นหรือปรึกษาเรื่องอะไรเพิ่ม ทุกคนที่นี่ก็ยินดีต้อนรับเสมอจ้ะ


ความเอื้ออารีของพี่ตา ยิ่งทำให้บรรยากาศอันอบอุ่นตลอดการทำงานในเจคิงส์ซูเปอร์อวลแน่นอยู่ในอก


ใกล้หมดช่วงปิดเทอม เขาต้องกลับไปเรียนมหาวิทยาลัย ซึ่งงานของคณะสถาปัตยกรรมศาสตร์เป็นที่รู้กันดีว่าเวลาหายากยิ่งกว่าทอง ยิ่งขึ้นปีสี่คงจะมีโปรเจคเยอะจนล้น ปิดเทอมหน้าเขาก็ต้องไปฝึกงานจริงๆ จังๆ ตามสายอินทีเรียที่ตนได้เรียนมา และคงไม่มีโอกาสกลับมาเป็นแคชเชียร์เจคิงส์ของซูเปอร์ รวมทั้งตำแหน่งงานอีกอย่างที่เขากำลังพ่วงอยู่ด้วย


งานมันไม่ใช่ทุกอย่างของชีวิตนะจ๊ะ ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ” 


น้ำเสียงอ่อนโยนเตือนสติของคนดึงพลังตนเองมาทุ่มเทกับเรื่องหลายอย่าง จนร่างกายประท้วงว่าเริ่มไปต่อไม่ไหวแล้ว 


อนุรักษ์จำยอมทำตามคำแนะนำ ตอกบัตรออกเร็วกว่ากำหนด แล้วขึ้นรถเมล์ขากลับ ระหว่างนั้นเขาหยิบโทรศัพท์ที่ปิดเครื่องไปตั้งแต่เมื่อวานขึ้นมากดเปิด เป็นไปตามคาดเสียง SMS แจ้งเตือนมิสคอลจากคนคนเดียวดังเป็นสิบสาย


เกือบสองเดือนที่รู้จักกับคุณชาย เวลาช่างผ่านไปรวดเร็ว ยังรู้สึกเหมือนเมื่อวานที่พวกเขาไปวิ่งมาราธอนด้วยกัน ตอนนั้นเขาถามตัวเองว่า เขาทำอะไรอยู่ จะวิ่งไปทำไม จะมาทนทรมานร่างกายไปเพื่ออะไร  แต่เขาก็ค้นพบคำตอบหลังเข้าเส้นชัยว่า ถ้าไม่พยายามสู้ดูก็คงไม่รู้ว่าตัวเองทำได้ 


...ความรู้สึกที่เข้าเส้นชัยไปพร้อมกันกับคุณชาย ถึงหมดแรงแต่ก็ยังมีความสุข


หากเส้นทางที่เขากำลังวิ่งอยู่ตอนนี้ มีเขาเพียงลำพัง วิ่งวนไปมาไม่เคยเห็นทางออก อ่อนล้าเกินกว่าจะไปต่อ  หรือเขาควรพอเสียทีเหมือนที่พี่ตาบอก 


...ถ้าเหนื่อยก็พักเถอะ มันอาจจะถึงเวลาแล้วก็ได้


รถเมล์จอดตรงหน้าป้าย อนุรักษ์เดินลงมุ่งหน้าไปยังอาคารสูงที่ตั้งอยู่โดดเด่น บริษัทไทเกอร์ตอนสองทุ่มครึ่งยังมีพนักงานอยู่ แต่ก็เหลือจำนวนน้อยและต่างพากันทยอยเดินออกเพื่อกลับบ้าน มีเพียงเขาที่สวนเข้าไป แถมยังแต่งกายด้วยชุดพนักงานแคชเชียร์แปลกแยกจากฟอร์มหนุ่มสาวออฟฟิศ จนถูกรปภ.รั้งตัวไว้


น้องๆ มาทำอะไรแถวนี้” ลุงยามสะกิดเรียก แต่พอหันมาเห็นว่าเป็นใครก็รีบเปลี่ยนเป็นค้อมศีรษะทันควัน 


ขะ...ขอประทานโทษครับ เชิญขึ้นไปได้เลยครับผม


อนุรักษ์กระพริบตาปริบ ทุกทีลุงยามเจอหน้าเขาเป็นต้องเล่นบทตำรวจจับผู้ร้าย อยู่ๆ มาพูดจาสุภาพโค้งคำนับเลยรู้สึกพิกลจนต้องรีบห้าม


พี่ไม่ต้องสุภาพกับผมก็ได้ครับ” 


ไม่ได้หรอกครับ มันเป็นหน้าที่ เดี๋ยวจะโดนฝ่ายบุคคลว่ามาอีก” 


เจ๊วีวี่คงแผลงฤทธิ์ใส่ตอนพนักงานรักษาความปลอดภัยมาถาม  แต่ต้นเหตุแท้จริงส่วนหนึ่งก็เกิดจากเขาที่ดันไปทำตัวลับๆ ล่อๆ แอบเปิดไอแพดคุณชายโดยไม่ได้รับอนุญาตด้วย


ผมเองก็ผิดครับที่วันซ้อมหนีไฟทำให้พี่เข้าใจไปแบบนั้น”  


ลุงยามรีบส่ายหัวพูดอธิบาย  “พวกรปภ.วอ.สื่อสารพลาดกันเองครับ ตอนนั้นที่ได้รับรายงานจริงๆ คือ ‘ให้มาตรวจสอบคนน่าสงสัยตรงเคาท์เตอร์ประชาสัมพันธ์ข้างล่าง เขามาตามหาคนฝ่ายโฆษณา’  ...แต่ผมดันฟังผิดไปว่า มีคนน่าสงสัยอยู่บนชั้นฝ่ายโฆษณา’”


สรุปแล้วต่างฝ่ายต่างก็เข้าใจผิดกันสินะ เขาก็ดันระแวงนึกว่าเป็นหน่อนบ่อนไส้แจ้งให้มาจับเขา ...ส่วนคนที่มาตามหาฝ่ายโฆษณา หรือจะเป็นคุณลีโอ เพราะเห็นว่าวันซ้อมหนีไฟก็นัดมาหาคุณชาย ไม่แน่คุณลีโออาจเป็นเจ้าของไลน์ปริศนาที่เด้งขึ้นมาในไอแพดคุณชายกลางห้องประชุมวันนั้นด้วยก็ได้


คนที่มาตามหาสงสัยคงเป็นเพื่อนคุณชายล่ะมั้งครับ ที่เป็นลูกครึ่งสูงๆ หล่อๆ เหมือนพระเอกหนังใช่ไหม


ไม่ใช่ครับ เป็นผู้ชายอ้วนๆ หน่อย พอบอกว่าบริษัทซ้อมหนีไฟอยู่ คงต้องรอให้ซ้อมเสร็จก่อนถึงจะให้พบได้ เขาก็มาโวยวายอาละวาดใหญ่ว่าต้องเจอเดี๋ยวนี้ ถึงขนาดไปดักรอที่ประตูหนีไฟชั้นแรก พวกผมเห็นท่าไม่ดีเลยต้องรีบเชิญออกไป


อนุรักษ์นึกย้อนความทรงจำ มิน่าวันนั้นคนเลยออกันอยู่ที่ทางออกประตูหนีไฟชั้นแรกเยอะเพราะเกิดเรื่องวุ่นวายนี่เอง แม้เขาจะเดาพลาด แต่พนักงานแผนกโฆษณามีอยู่ตั้งหลายคน และฝ่ายนั้นคงมีเรื่องด่วนร้อนใจจริงๆ ซึ่งก็ไม่ต่างจากเขาในตอนนี้


แล้ววันนี้เห็นคุณชายกลับไปรึยังครับ


น่าจะยังอยู่ที่ออฟฟิศนะครับ คุณชายชอบออกไปเป็นคนท้ายๆ ของตึกประจำ กว่าจะลงมาก็สี่ห้าทุ่มนู้น


คราวนี้เดาถูกว่าคนบ้างานยังคงไม่กลับคอนโด เขาพูดขอบคุณลุงยามที่ให้ข้อมูลแล้วแสกนบัตรกดลิฟต์ไปยังชั้นสิบห้า


ออฟฟิศฝ่ายโฆษณาปิดไฟเกือบหมด เหลือเพียงหลอดนีออนสว่างอยู่สองสามดวงบริเวณหน้าประตูห้องทำงานของใครคนหนึ่ง เขาเดินตรงไปเคาะห้องพร้อมเรียกชื่อเจ้านาย


คุณชายครับ ผมรักษ์นะครับ


หลังบานประตูไม่มีการตอบสนอง ทดลองหมุนลูกบิดเปิดเข้าไปก็พบว่าภายในห้องว่างเปล่า เครื่องคอมแมคบุ๊คยังเปิดค้าง เอกสารวางซ้อนกันกระจายอยู่เต็มโต๊ะ คล้ายเจ้าตัวยังคงนั่งทำงานจนถึงเมื่อครู่ ก่อนจะลุกไปที่ไหนสักแห่ง


อนุรักษ์ตั้งใจว่าจะเดินออกไปนั่งรอข้างนอก แต่แล้วบางอย่างก็ขัดจังหวะ


ตะดึ่ง!


เสียงเตือนไลน์เข้าจากไอแพดบนโต๊ะเรียกความสนใจ ที่ผ่านมาเขาพยายามหาทางล้วงข้อมูลจากมันมาตลอดนับตั้งแต่เห็นไลน์ปริศนาจากคุณเฮง  ...ตอนนี้ไร้เงาเจ้าของเครื่อง ทั้งรหัสปลดล็อกเขาก็รู้อยู่แล้ว (เว้นเสียแต่คุณชายจะระแวงแล้วเปลี่ยนใหม่) แต่เขาตัดสินใจแล้วว่าจะหยุดเอาตัวไปเสี่ยงในเกมเดิมพันนี้  


ชายหนุ่มหมุนตัวกลับไปทางประตูเอื้อมไปจับลูกบิด


ตะดึ่ง!

ตะดึง!


เสียงเตือนยังคงดังต่อเนื่องราวกับปีศาจกวักมือเรียก อนุรักษ์นิ่งงัน เป็นอีกครั้งที่สมองต่อสู้กับหัวใจ 


ต่อให้โดนหลอก เศษเสี้ยวของความรู้สึกส่วนลึกข้างในก็ยังอยากจะเชื่อใจคุณชายอยู่  แล้วไม่แน่หรอกว่าไลน์นั้นอาจเป็นนัดจากคุณลีโอ หรือจากลูกค้าคุยเนื้องานโฆษณาก็ได้ 


เขาภาวนาให้เป็นตามหวัง ขณะสูดลมหายใจลึกเดินเข้าไปใกล้โต๊ะ อ่านข้อความที่ปรากฏค้างบนหน้าจอ


ได้ข้อมูลทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว’ 

ร็อตไวเลอร์เรียกชิวาว่าไปเจอ น่าจะตกลงกันเรื่องซื้อตัว’ 

ชิวาว่ากำลังไปบริษัทระวังถ้าจะคุย อย่าหลุดแผนเรื่องสปาย ผมกำลังตามไป


...ชัดเจนว่าไลน์นี้ส่งมาจากใคร


โดเบอร์แมนคือคุณชาย แล้วยังติดต่อกับคุณเฮงมาโดยตลอด  หน้าฉากที่ทะเลาะกันตอนทำงานก็แค่แกล้งหลอกว่าไม่ถูกกัน แต่เบื้องหลังทั้งสองต่างจับมือเป็นพันธมิตรคอยแลกเปลี่ยนข้อมูลโดยปิดบังคนอื่น รวมทั้งตัวเขาที่วิ่งวุ่นหาตัวหนอนบ่อนไส้ใน ATM จนเหมือนคนบ้า


...ไอ้รักษ์มึงมันโง่ของโคตรโง่! 


คนถูกหักหลังอยากจะหัวเราะเยาะตัวเอง แต่ความขมขื่นของเขากลับเปลี่ยนเป็นอาการประหลาดใจเมื่อสังเกตเห็นเอกสารที่วางไว้ใกล้ไอแพด


กระดาษแผ่นนั้นแสกนภาพข่าวจากหน้าหนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่ง  หากเป็นภาพที่สลักลึกหลอกหลอนเขาทุกครั้งในความฝัน


...ข่าวอุบัติเหตุรถชนของพ่อแม่ ทำไมคุณชายถึงมีภาพนี้ได้


จังหวะนั้นเองที่ประตูห้องทำงานเปิดออก พร้อมกับเสียงคุ้นเคยถามขึ้นด้วยความแปลกใจ


รักษ์ เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง” ดวงตาคมเหลือบเห็นสิ่งที่เขาถืออยู่ คุณชายชะงัก แต่แค่เพียงแวบเดียว เจ้าตัวก็รีบเดินเข้ามาหยิบกระดาษในมือเขาไปรวมกับเอกสารอื่นๆ เก็บเข้าแฟ้ม


นี่อะไรครับ


แค่ข้อมูลแคมเปญโฆษณารณรงค์เมาไม่ขับ” ก่อนจะเลี่ยงเปลี่ยนประเด็น เมื่อคืนเธอโทรหาฉันมีอะไรรึเปล่า ฉันโทรกลับไปตั้งหลายครั้งเธอก็ปิดเครื่อง


คือว่าผม..แค่ก! แค่ก!”  เพียงอ้าปากพูดก็เผลอไอโขลกใหญ่


เธอไม่สบายเหรอ?” 


ไม่เป็นไรมากหรอกครับ”  


บอกไปแบบนั้น ทั้งที่รู้ว่าสีหน้าตัวเองคงดูย่ำแย่ขนาดหนัก อันที่จริงหลังเห็นของที่ไม่ควรเห็นสองอย่าง เขาก็แทบจะหมดแรงล้มทั้งยืนอยู่แล้ว  


ตามฉันมา”  


คุณชายสั่งสั้นๆ แล้วดึงแขนลูกน้องให้ออกนอกห้องไปยังส่วนบริเวณมุมเคาท์เตอร์ชงกาแฟในออฟฟิศ  เปิดตู้ค้นอะไรก๊อกแก๊ก ก่อนจะกลับมาพร้อมยาเม็ดและแก้วน้ำวางบนโต๊ะ


กินนี่ไปก่อน ...ฉันจะไปเก็บของ แล้วจะพาเธอไปหาหมอ


ความห่วงใยนั้นยังคงสร้างความไหวหวั่นเหมือนเช่นเคย


เขาผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคุณชาย แต่พอมีเรื่องเล็กๆ มาทำให้ดีใจก็ลืมความรู้สึกมัวหมองก่อนหน้านี้ไปจนหมดสิ้น


...ทว่าครั้งนี้มันจะไม่เหมือนเดิม เพราะเขาตัดสินใจไปแล้ว


อนุรักษ์ปรับท่าทีให้หนักแน่น เรียกสติตัวเองใหม่เพื่อจัดการกับธุระที่ตั้งใจไว้


เดี๋ยวครับ แค่ยานี่ก็พอ แล้วผมมีเรื่องจะคุยด้วย” รั้งคนกำลังเดินกลับห้องทำงาน แล้วหันไปเปิดซิบกระเป๋าสะพาย หยิบกระดาษแผ่นหนึ่งยื่นให้


ผมมีไอเดียโฆษณารณรงค์เมาไม่ขับมาเสนอครับ


ก่อนเข้ากะบ่าย เขาใช้เวลาร่างแผนงานที่เพิ่งคิดได้คร่าวๆ ขึ้นมา คุณชายรับไปอ่านรายละเอียดแสดงสีหน้าสนใจ เมื่อเห็นรูปแบบวิธีโฆษณา


ป้ายกล่องข้อความ LED บนหลังคารถแท็กซี่


อนุรักษ์พยักหน้า เขาได้ไอเดียนี้มาจากการย้ายชั้นวางสินค้าของเจคิงส์ซูเปอร์ที่เปิดโอกาสให้ลูกค้าเห็นผลิตภัณฑ์ใหม่ๆ ซึ่งทำให้เขาค้นพบว่า วิธีนำเสนอโฆษณาไม่จำเป็นต้องถูกยึดตรึงอยู่กับที่เสมอไป แต่สามารถเคลื่อนย้ายเพื่อกระจายกลุ่มเป้าหมายได้กว้างขึ้น


สำหรับแคมเปญให้คนดื่มหนักกลับแท็กซี่  ...เขาเลยเลือกใช้จุดเด่นของยานพาหนะนี้เป็นเครื่องมือในการโฆษณาเสียเอง  


ทันที่รถแท็กซี่วิ่งนำพาผู้โดยสารไปสู่จุดหมาย มันก็จะบรรทุกกล่องป้ายไฟ LED ไปด้วย การโฆษณาจึงเกิดขึ้นตลอดระยะทาง อีกทั้งแท็กซี่สามารถวิ่งเข้าตรอกทะลุออกซอยนู้นนี้ได้อย่างทั่วถึง และสีสันอันฉูดฉาดโดดเด่นของตัวรถเองก็คงจะช่วยดึงดูดความสนใจคนบนท้องถนนได้เพิ่ม


ทว่าสิ่งที่สำคัญที่สุดของโฆษณาไม่ใช่แค่รูปแบบการนำเสนอ ...มันคือสตอรี่ที่อยู่ข้างใน


ข้อความบนป้ายพวกนี้เธอได้แนวคิดมาจากไหน” 


คุณชายเจาะลึกถามคนซึ่งจัดการกินยาเรียบร้อย เขาจิบน้ำตามลงไปอีกอึกใหญ่ เริ่มต้นพรีเซนต์แรงบันดาลใจ


เมื่อวานนี้ผมไปร้านซุปเปอร์แม้นมา ถึงเพิ่งรู้ว่าที่ร้านกำลังมีปัญหาหลายอย่าง...


แล้วเขาก็เล่าเรื่องที่บังเอิญเจอปลื้มถูกนักเลงรุมทำร้าย  ...เรื่องลูกค้าแย่งที่นั่งกันเพราะอยากจะถ่ายรูปกับโพสอิท  ...เรื่องที่ยายแม้นโหมงานหนักจนล้มลง แล้วเขากับปลื้มเลยพายายขึ้นรถแท็กซี่ลุงวิทย์ไปส่งโรงพยาบาล 


ตลอดเวลานั้นคุณชายยืนนิ่งไม่ขยับ 


เขาไม่ได้จะประณามความผิดของคนคิดไอเดีย และอธิบายว่าแม้ปลื้มจะโกรธในตอนแรก แต่ท้ายที่สุดปลื้มก็เข้าใจเจตนาว่าพวกเขาหวังดี ซึ่งเหตุการณ์เหล่านี้ทำให้เขาหวนคิดถึงบางอย่างขึ้นมาได้


ปลื้มบอกว่าจะปลดโพสอิทบนกำแพงออก เพราะถึงลูกค้าจะเขียนชมก็ไม่เท่ากับการที่ได้ยินลูกค้าเดินมาบอกด้วยตัวเอง ...ผมเลยคิดถึงพ่อกับแม่ขึ้นมา ตอนแม่ผมเสีย ผมทำได้แค่อ่าน SMS สุดท้ายที่แม่ส่งมาให้ แต่ผมก็ยังรู้สึกว่าตัวอักษรพวกนี้มันแทนเสียงพูดจริงๆ ของแม่ไม่ได้...


โนโลกยุคโซเชี่ยล เราต่างมักเคยชินกับการสื่อสารโดยใช้ตัวอักษรผ่าน ไลน์ เฟซบุ๊ค ทวิตเตอร์ แต่การเห็นประโยคพวกนั้นบนหน้าจอดิจิตอลย่อมแตกต่างจากการสื่อสารผ่านบุคคลโดยตรง ทั้งเสียง สีหน้า สัมผัส สิ่งเหล่านี้ล้วนส่งผลต่อความรู้สึกข้างในของคนฟัง


แม่ซื้อโจ้กมาให้อยู่ในครัว อย่าลืมกินยา’ หรือจะเป็นคำธรรมดาสามัญอย่าง 

กำลังจะกลับบ้าน

อยากกินข้าวด้วยกัน’ 

คิดถึง

ขอบคุณ

ขอโทษ’ 


ข้อความในกล่องป้าย LED บนหลังคารถแท็กซี่เหล่านี้ เขาตั้งใจอยากให้คนเมาคิดได้ก่อนจับพวงมาลัยว่า ถ้าเกิดอุบัติเหตุร้ายแรง พวกเขาอาจไม่มีโอกาสพูดสิ่งที่อยู่ข้างในใจออกไปให้คนสำคัญฟัง  มันจึงเป็นที่มาของแคมเปญ


“Say it by yourself…กลับไปบอกคนที่คุณรักด้วยตัวคุณตัวเอง” 


คุณชายอ่านก็อปปี้สโลแกนที่เขาคิดขึ้นมา พึมพำด้วยแววตาประเมินของนักครีเอทีฟ  


ไอเดียน่าสนใจ แต่ดูเหมือนยังมีจุดที่ต้องปรับปรุงเพิ่มอีก”  


ใช่ครับ” อนุรักษ์ยอมรับโดยดี เพราะในกระดาษก็มีหัวข้อที่เขาวงด้วยปากกาแดงและเครื่องหมาย ? ต่อท้ายตรงส่วนที่ยังเสี่ยงต่อปัญหา 


ผมยังไม่แน่ใจว่ากล่อง LED บนรถแท็กซี่จะใส่ประโยคได้ยาวแค่ไหน และผมก็อยากหาวิธีให้คนอื่นๆ มีส่วนรวมในการคิดข้อความด้วย เพราะถ้าได้เห็นประโยคของตัวเองอยู่บนรถแท็กซี่ก็คงจะช่วยดึงความสนใจจากคนเพิ่มมากขึ...แค่ก! แค่ก!


คนป่วยไอจนตัวโยน เพราะผ่านการเล่าแคมเปญต่อเนื่องมาหลายนาที จนคุณชายต้องรีบส่งแก้วน้ำให้ดื่มแล้วออกคำสั่ง


ที่เหลือฉันจะจัดการเอง ขอบใจมากที่เธอช่วย วันนี้พอได้แล้ว ฉันจะไปส่งเธอที่หอว่าพลางดึงมือให้ลุกตามไปยังห้องทำงาน  


แต่เขายังคงขืนตัว เดี๋ยวครับผมยังมีอีกเรื่องที่จะคุย” 


เอาไว้ก่อน เธอต้องได้พักแล้ว


ผมพักแน่ครับ หลังจากคุยเรื่องนี้ น้ำเสียงแข็งขึ้นบ่งบอกว่าเอาจริงส่งผลให้มือใหญ่หยุดแรงดึง 


คุณชายหันกลับมามองเขาครู่หนึ่งสบดวงตาทอประกายกล้า ก่อนปล่อยมือจากแขนเป็นสัญญาณอนุญาต


อนุรักษ์สูดลมหายใจลึก เอ่ยสิ่งที่ตัดสินใจมาเรียบร้อยแล้ว


ผมขอลาออกจากบริษัทไทเกอร์ครับ


ความจริงจะใช้คำว่าลาออกคงไม่ถูก ต้องเรียกว่าขอยกเลิกการเป็นนักศึกษาฝึกงานตำแหน่งครีเอทีฟ แต่แค่นั้นก็ทำให้เรียวคิ้วบอสขมวดตึง ถามเสียงห้วน


ทำไม?”


คณะที่ผมเรียนไม่ได้ตรงกับสายโฆษณาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว ผมแค่มาทำงานกับไทเกอร์เพราะอยากรู้เบื้องหลังงานโฆษณา แล้วก็ขอบคุณคุณชายที่ให้โอกาสผม แต่ตอนนี้ผมได้ประสบการณ์ไปเยอะแล้วครับ ...อีกอย่างอาทิตย์หน้า ผมก็ต้องกลับไปเรียนแล้วด้วย


อ้อใช่...เธอจะเปิดเทอมแล้วสินะคล้ายคนฟังจะจับใจความได้แค่ประโยคหลัง  แววตาสโนว์ปรินซ์อ่อนลงไปแค่เพียงชั่วพริบเดียว แล้วกลับมาเป็นการเป็นงานเช่นปกติ  “ไว้ฉันจะแจ้งฝ่ายบุคคลออกใบรับรองการฝึกงานกับเงินเดือนให้เธอก็แล้วกัน


ของแบบนั้นไม่ต้องก็ได้ครับ แค่คุณชายรับนี่คืนไปก็พอ”    


ซิมโทรศัพท์วางนิ่งบนมือเขา แต่เจ้าของเดิมไม่คิดจะเหลียวแล


คืนมาทำไม มันไม่เกี่ยวกับว่าเธอจะออก สัญญาของเรายังไม่จบ


จบไปแล้วครับ เพราะเงื่อนไขของผม คือรับฝากซิมโทรศัพท์จากคุณไว้ จนกว่าจะจับหนอนบ่อนไส้ในบริษัทได้” 


แต่ตอนนี้ฉันยังจับไม่ได้


เลิกโกหกผมสักที! คุณรู้ตั้งแต่แรกว่าสายของ ATM เป็นใครไม่ใช่รึไง!!


ตะโกนออกไปสุดเสียงโดยไม่สนว่าคอตัวเองจะเจ็บ เพราะส่วนที่เจ็บปวดยิ่งกว่าคือก้อนเนื้อในอกด้านซ้ายที่ถูกกรีดเป็นแผลซ้ำแล้วซ้ำเล่า


“...สนุกไหมครับที่เห็นผมวิ่งวุ่นไปมา สนุกไหมครับที่มาแกล้งความรู้สึกผมเล่น ผมพยายามอยู่ข้างคุณอยากจะช่วยเหลือคุณ แต่คุณก็แค่หาทางหลอกใช้ประโยชน์จากผม


ร่างสูงคงรับรู้ถึงคลื่นอารมณ์โกรธ เลยพยายามใจเย็นขยับปากอธิบาย


รักษ์ ฉันไม่ได้...


พอเถอะครับ ผมเหนื่อย ไม่อยากยุ่งกับเรื่องพวกนี้แล้ว


เขาตัดบท รีบเดินผ่านคุณชายตรงไปที่ลิฟต์ แต่ถูกคว้าแขนไว้เป็นครั้งที่สาม


รักษ์จะไปไหน ฉันบอกแล้วว่าจะไปส่ง


หากคราวนี้เขาสะบัดออกเต็มแรง


ผมกลับคนเดียวได้ เลิกห่วงผมได้แล้ว ผมไม่ใช่ว่านนะ!


บรรยากาศเงียบลงอึดใจเมื่อชื่อนั้นถูกเอ่ยออกมา 


เธอรู้เรื่องว่านมาจากใคร” 


คุณชายเปลี่ยนน้ำเสียงเคร่งเครียดในทันที อนุรักษ์เหยียดยิ้มกับท่าทีราวกับหวงแหนของสำคัญ รู้อยู่แล้วว่าไม่ควรเอาตัวเองไปเปรียบเทียบ แต่ก็ยังอดขมขื่นอยู่ลึกๆ ข้างในไม่ได้


จะใครก็ช่าง อย่าว่าแต่เรื่องว่านเลย เรื่องของตัวคุณเอง คุณก็ไม่เคยบอกความจริงกับผม”  แล้วเขาก็ไล่ลำดับแจงสิ่งที่ค้นพบ


“แม่ของคุณเสียเพราะมะเร็งตับ แต่คุณบอกว่าแม่ฆ่าตัวตาย ...พ่ออยากให้คุณรับช่วง ATM  ต่อแต่คุณก็หนีมาเพราะแค่ไม่ชอบงานบริหาร ...แล้วว่านก็ไม่ใช่น้องชายของคุณ แต่เป็นคนรัก  ...มีอะไรที่ผมยังไม่รู้อีกไหมครับ?”


คุณชายมีสีหน้าตื่นตะลึง แต่เขาไม่สนใจ อาจเพราะฤทธิ์ไข้ จึงทำให้ความในใจที่ไม่คิดจะเปิดเผยพรั่งพรูออกไปอย่างง่ายดาย  


คุณเห็นผมเป็นอะไรกันแน่ครับ คอยมาทำดีกับผม ใช้ผมเป็นตัวแทนของว่าน แต่พอเรื่องงานเข้ามาก็โกหกปิดบังผม เป็นคนอื่นคงเลิกยุ่งกับคุณไปตั้งนานแล้ว แต่ผมก็ยังอยากเชื่อใจคุณ อยากจะเป็นที่พึ่งให้คุณ อยากเห็นคุณยิ้มได้ อยากให้คุณมองมาที่ตัวตนของผมจริงๆ บ้าง...


น้ำเสียงช่วงท้ายสั่นอย่างคนหมดแรง ซึ่งเขาก็หมดแรงจะไปต่อบนทางที่วิ่งเท่าไรก็ไม่ถึงเส้นชัยแล้วจริงๆ ทุกความรู้สึกจึงถูกสารภาพออกมาจนหมดสิ้น


“...ผมชอบคุณครับ แต่ถ้าคุณไม่ยอมเปิดใจให้ ผมก็ไม่อยากทำร้ายตัวเองอีกแล้ว...” 

 

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


        TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

1,457 ความคิดเห็น

  1. #1425 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 09:38
    พี่รักษ์คะ ข้างๆหนูยังว่างนะคะ // ทำดีแล้วค่ะพี่
    #1425
    0
  2. #1395 ismoonn (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 02:47
    ทำดีแล้วลูก อยากปลอบรักษ์ ทำดีแล้ว ;-;
    #1395
    0
  3. #1373 "KiHae129" (@love_jae_na_ja) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2560 / 00:17
    ชอบ รักษ์มาก แมนมาก ประทับใจ ฮือออ
    #1373
    0
  4. #1363 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 13:46
    ชอบบบบ รักษ์ทำดีแล้ว
    #1363
    0
  5. #1323 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มิถุนายน 2560 / 13:44
    ถอยออกมาเถอะรักษ์
    #1323
    0
  6. #1300 nanqe'|ฮีคยอง (@helipz) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 15:53
    คือรักษ์โคตรแมนอะ แมนมาก คุณชายแม่งตุ๊ดไปเลยอะ. เลิกยุ่งไปเลยค่ะรักษ์คนแบบนี้มีแต่จะเจ็บ
    #1300
    0
  7. #1278 M-ms. (@pimonpattalubnga) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 12:57
    เราร้องไห้เลยอ่ะ
    #1278
    0
  8. #1248 milkc (@P_PlooY) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 2 กุมภาพันธ์ 2560 / 14:50
    คุณชาย , สักทีนะ
    ไม่งั้นจะตบ รำไย 555555
    #1248
    0
  9. #1237 Three Time (@superchoco) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 มกราคม 2560 / 00:58
    ร้องไห้เลย... ตอนรักษ์บอกความในใจ
    #1237
    0
  10. #1189 petersolenberg (@petersolenberg) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 21:32
    รู้สึกเจ็บปวด สงสารน้อง แต่....
    คิดว่าน้องทำถูกต้องแล้วที่บอกความจริงกับความคิดของตัวเองออกมา
    #1189
    0
  11. #1173 boombim (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 18:51
    อึน มีอะไรอีกมั้ยที่รักษ์ควรรู้ เอาให้ที่เดียวจบ แบบเหมือนจะรู้แต่ก็มีอะไรให้ขัดตลอด
    #1173
    0
  12. #1147 Potay (@tatpicha5469) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2559 / 00:49
    อ่านรวดทีเดียว หลายอารมณ์มากตอนนี้...
    #1147
    0
  13. #1105 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 19:00
    ปรบมือให้รักษ์ค่ะ ทำถูกแล้ว เราไม่เห็นด้วยตั้งแต่แรกๆที่รักษ์รู้แต่ยังเลือกจะอยู่ละ คนแบบนี้ไม่น่าคบหรอก
    #1105
    0
  14. #1064 Yumajiharu (@Yunajiharu) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 กันยายน 2559 / 13:13
    โฮๆรักษ์T^T
    #1064
    0
  15. #1036 THEMUN (@munya-mun) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 13:22
    สงสารรักษ์
    #1036
    0
  16. #948 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:27
    ดราม่าสุดจะหน่วง สงสารรักษ์สุดๆ T^T
    #948
    0
  17. #940 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:26
    ดราม่า สงสารรักษ์ นี่ก็บอกชอบเขาไปแล้ว แต่มันไม่ฟินค่ะ มันเจ็บ มันหน่วง ฮือ
    #940
    0
  18. #777 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 04:41
    พี่พิมพ์น่าสงสารอะ
    เข้าใจพี่พิมพ์เลย บางทีปณิธานของเราก็ไม่สามารถสมหวังได้ด้วยเหตุต่างๆ
    ถึงจะคิดว่าเงินซื้อเราไม่ได้แต่เมื่อต้องอยู่ในสภาวะใช้เงิน มันก็คงยากที่จะทำตามปณิธานเดิมได้
    ในขณะที่น้องรักษ์ไม่ได้มีปัญหาเรื่องเงิน เดิมก็ไม่ใช่คนที่ซื้อได้ด้วยเงินอยู่แล้ว หรือบางทีถึงน้องรักษ์เดือดร้อนก็อาจจะซื้อไม่ได้ด้วยเงินเหมือนกัน...
    #777
    0
  19. #750 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 10:41
    สงสารน้องรักษ์ ฮืออออออออ แต่งคนแต่งแต่งเก่งมากๆๆๆๆเลยนะคะ ชอบมากๆเลยล่ะ
    #750
    0
  20. #676 today-is-goodday (@sunnyday-goodday) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 มกราคม 2559 / 01:01
    โธ่ พี่พิม เราก็โดนหลอกไปสงสัยคุณเฮงเหมือนกัน เชียร์คุณชายกับรักษ์นะ แต่ไหงในใจยืนอยู่ข้างรักษ์เต็มๆ ตัดใจเลยลูก ปล่อยให้คุณชายเจ็บเสียบ้าง ชอบประโยค 'อยากจะถาม แต่ไม่เชื่อในคำตอบ' ของรักษ์จัง เหมือนบอกเลิกแบบเท่ๆ จะจำไปพูดบ้าง 555 นังคุณชายจำไว้เลยนะเค๊อะ หลอกใครไปแล้ว ก็ยากที่จะให้เค้ากลับมาเชื่อเราอีกเป็นครั้งที่สอง เพราะฉะนั้น... ไปตามง้อดีๆนะยะ!!!!
    #676
    0
  21. #670 PuiPui (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 13:19
    เจ๋งมากน้องรักษ์เจ็บแต่จบ เราจะรักกับคนที่เราเชื่อใจไม่ได้ได้ยังไง สาสมและชดใช้การกระทำของตัวเองนะคะคุณชาย
    #670
    0
  22. #640 Iampatika (@Iampatika) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 18:51
    แล้วชิวาว่าก็เปลี่ยนร่างเป็นพิมซะงั้นน เง้ออออ เศร้าาา
    #640
    0
  23. #626 JRxq (@jiramanee09) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 11:04
    อ่าาเศร้าใจ;-; เข้าใจพี่พิมนะคะ ทำเพื่อครอบครัวนี่นาถึงจะทำไม่ถูกก็เถอะ... รักษ์ฟังคุณชายหน่อยสิ ฮื่อออ ค่อยๆคุยกันไม่ไดหรอ โอ้ย เจ็บปวดอะ รักษ์โดนหลอกจนไม่อยากจะเชื่ออะไรแล้ว คุณชายอธิบายสิคะอธิบาย จงคืนดี จงคืนดีกันนน ;w;
    #626
    0
  24. #584 แอล&เอส (@hunnielovemyboys) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มกราคม 2559 / 21:55
    เอาเลยรักษ์ อย่ายอมง่ายๆเชียวนะ เอาดราม่า~~ เรียกร้องดราม่าาาาาา
    #584
    0
  25. #582 wicthery-phantom (@ufrosinee) (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 18 มกราคม 2559 / 20:58
    noooooooooooo~~~~~~   TT^TT
    รักษ์~~~~  งื้อออออออออออออ เสียใจ
    #582
    0