Wish Me Luck : สุดที่รักษ์ [Yaoi] Ver. Rewrite

ตอนที่ 23 : บทที่ 23 : Think Different (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,016
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    14 ส.ค. 59

 

บทที่ 23 : Think Different

 


เบาะหลังสุดบนรถเมล์ ไฟถนนตอนห้าทุ่ม ท้องฟ้าโปรยฝนพรำ กระจกหน้าต่างรถสะท้อนเงาใบหน้าตัวเองเหม่อมองข้างทางไร้จุดหมาย


บรรยากาศเหมาะจะอยู่ในฉากเอ็มวีอกหัก แต่เสียงที่คลอในหัวของอนุรักษ์ไม่ใช่เพลงเศร้า มันคือบทสนทนาภายในร้านกาแฟเมื่อช่วงเช้า ซึ่งเล่นวนอยู่ซ้ำๆ 


คุณลีโอรู้จักคนที่ชื่อ ‘ว่าน’ ไหมครับ


สัมผัสได้ทันทีว่าเสียงกำลังสั่นตอนโพล่งคำถามนี้ออกไป จะเพราะความสับสน ตื่นเต้น หรือหวาดหวั่น แต่มันเป็นตัวเร่งปฏิกิริยาให้เขาอยากรู้คำตอบ จนต้องรีบขยายความเพิ่ม 


ผู้ชายผิวขาว ยิ้มเก่ง อายุประมาณผม เมื่อสักสองปีก่อนอาจจะอยู่กับคุณชายบ่อยๆ


คุณลีโอขมวดคิ้วส่ายหน้าคล้ายไม่รู้จัก แต่แล้วอยู่ๆ ก็ดีดนิ้วดังเปาะ 


อ้อ หรือจะเป็นน้องคนนั้น” ก่อนจะพึมพำต่อด้วยความลังเล “แต่ไม่รู้จะใช่รึเปล่านะครับ ผมเองก็ไม่เคยเจอคนชื่อว่านด้วย แล้วเรื่องนี้มันก็แค่ล้อกันเล่นแรงๆ มากกว่า


พอเขาหยั่งเชิงถามว่ามันเป็นเรื่องอะไร แววตาสีน้ำตาลของหนุ่มลูกครึ่งเปลี่ยนเป็นแฝงความไม่พอใจ ขณะบ่นราวกับหงุดหงิดแทนคนที่ถูกกล่าวหา


แค่เรื่องไร้สาระน่ะครับ ก็เมื่อตอนไปงานแต่งที่เชียงใหม่ พวกผมคุยกันว่า ใครจะได้แต่งเป็นคนสุดท้ายในรุ่น ...มีเพื่อนคนหนึ่งเสนอไอ้ชายขึ้นมา เพราะมันเคยเห็นไอ้ชายที่แอปเปิ้ลสโตร์ กำลังซื้อไอโฟนให้น้องนักศึกษาผู้ชายอยู่ แล้วได้ยินน้องคนนั้นพูดประมาณว่า ...ไม่อยากให้แม่รู้เรื่องเราสองคน กลัวแม่จะโกรธ ...แต่ไอ้ชายบอกว่าเดี๋ยวมันจะรับผิดชอบเอง แล้วจะช่วยเคลียร์เรื่องหนี้ให้ด้วย... เพื่อนเลยเดาว่าไอ้ชายเป็นเกย์ส่งเสียเด็กไว้ คงจะไม่ได้แต่งเร็วๆ นี้แน่  ...แต่เพื่อนผมคงมั่วเอง เพราะผมก็แย้งมันไปว่า ตอนนี้ไอ้ชายคบกับนางแบบโฆษณาอยู่


เรื่องล้อเล่นเป็นจริงไหมไม่รู้ แต่ที่แน่ชัดคือมีเรื่องหนึ่งที่คุณลีโอยังเข้าใจผิด


คุณชายเลิกกับคุณน้ำตาลได้เกือบสองเดือนแล้วครับ”  


อนุรักษ์อัพเดทข้อมูลใหม่ทำเอาคนฟังเบิกตาโต 


อ้าว! จริงเหรอครับ ผมไม่เห็นรู้เรื่องเลย ...โธ่! ไอ้ชายมันเอาอีกแล้ว เห็นไหมอย่าว่าแต่คุณเลย ขนาดผมเป็นเพื่อนมันแท้ๆ มันยังไม่ค่อยยอมบอกอะไร”  


คุณลีโอบ่นโวยวาย หากสุดท้ายเจ้าตัวก็ผ่อนกายพิงผนักเก้าอี้ ถอนหายใจด้วยความปลง 


เฮ้อ...แต่ไอ้ชายมันก็เป็นของมันแบบนี้แหละนะ ได้มาเล่าอะไรหลายอย่างของมันให้คนอื่นฟังก็ดีครับ ผมกับมันต่างคนต่างมีงาน อยากให้มีคนที่เข้าใจมันคอยช่วยอยู่ข้างๆ  ...ยังไงถ้าเจอไอ้ชาย ฝากบอกมันด้วยแล้วกันว่าให้ติดต่อมาบ้าง เพื่อนเป็นห่วง


เคยได้ยินคำว่า กัลยาณมิตร’  หมายถึงเพื่อนที่เป็นมิตรแท้ มอบความหวังดี และช่วยเหลือเพื่อนอย่างจริงใจ ความสัมพันธ์ระหว่างคุณชายและคุณลีโอคงเป็นเช่นนั้น เพราะเขารับรู้ได้ถึงความห่วงใยผ่านทางน้ำเสียงที่กลายมาเป็นเหมือนเพื่อนพระเอกแทน


...แล้วตัวเขาล่ะอยู่ในสถานะอะไรของคุณชาย ลูกน้อง น้องชาย หรือตัวแทนของคนรัก...


เพราะถ้าข่าวลือที่คุณลีโอฟังมาเป็นความจริงแสดงว่า ว่านก็คงเป็นคนรักเก่าของคุณชายอย่างไม่ต้องสงสัย 


แต่...อนุรักษ์กลับไม่ได้รู้สึกตระหนกหรือเซอร์ไพรส์กับเรื่องนี้มากเท่าไร อาจเพราะเสี้ยวหนึ่งตั้งข้อสังเกตได้อยู่ก่อนแล้ว แถมยังเข้าใจเหตุผลด้วยว่าทำไมคุณชายถึงเลือกโกหก 


แม้ปัจจุบันสังคมจะยอมรับคู่รักร่วมเพศ แต่บางกรณีก็ใช่จะเปิดเผยกันง่ายๆ สำหรับคุณชายคงมีอุปสรรคเกี่ยวกับสถานะทางสังคมและครอบครัว พอมาเจอเขาถามจะพูดให้โต้งๆ ไปว่า ‘ว่านเป็นแฟนผม’ ก็กระไรอยู่ การบ่ายเบี่ยงยกคำอ้างน้องชายจึงเป็นทางออกที่ดีที่สุด 


ทว่าทั้งๆ ที่เข้าใจดีแล้ว หลังเขาแยกจากคุณลีโอกลับไปทำงานซูเปอร์ เขาดันทำทุกอย่างผิดพลาดไปหมด สลับป้ายเรียงสินค้ามั่ว  ทำขวดซีอิ๋วตกแตก บอกตำแหน่งเชลฟ์วางของให้ลูกค้าไม่ถูก เหมือนเขาทำน็อตในร่างหลุดหายไปห้าหกตัวส่งผลให้เครื่องรวน 


และที่สำคัญพอนึกถึงหน้าคุณชายเมื่อไร ส่วนลึกข้างในใจก็คล้ายโดนมือที่มองไม่เห็นบีบอัดจนทรมานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน


...นี่เขาเป็นอะไรไปกันแน่ 


อนุรักษ์มองเงาใบหน้าซังกะตายของตัวเองที่สะท้อนบนหน้าต่างรถ ก่อนตัดสินใจเคาะหน้าผากกับกระจกดังโป้ก! 


อาการเจ็บจี๊ดพอให้ตั้งสติหยุดฟุ้งซ่านได้บ้าง และทำให้รับรู้สายตาของผู้โดยสารบนรถเมล์ซึ่งหันมองเขาเป็นทางเดียว  คนยกมือกุมศีรษะส่งยิ้มแห้งๆ กลบเกลื่อน ก่อนจะรีบลุกขึ้นลงหน้าป้ายรถเมล์ก่อนถึงหอของตัวเองป้ายหนึ่ง


ฝนยังคงตกปรอยๆ ไม่ขาดเม็ด ฟุตบาทตอนกลางดึกจึงยิ่งร้างผู้คน  แถวนี้ละแวกซอยค่อนข้างเปลี่ยว ข่าวแก๊งโจรขี่มอเตอร์ไซต์ฉกกระเป๋าปล้นทำร้ายร่างกายมีให้ได้ยินประจำ เขาไม่อยากเสนอตัวเป็นเหยื่อยืนรอรถเมล์คนเดียว เลยเร่งฝีเท้ารีบจ้ำเดินกลับหอ แต่แค่เพียงผ่านซอยแรกก็ได้ยินเสียงตะโกนหาเรื่องข่มขู่ดังลั่น


เฮ้ย! อย่าหนีดิเว้ย ทีเมื่อกี๊ยังทำเป็นเก่งอยู่เลย” 


แน่จริงพวกมึงก็อย่าหมาหมู่สิวะ! ไอ้พวกชอบเล่นสกปรก!


กูเล่นสกปรกที่ไหน ก็ยายมึงบอกเองว่ากูเป็นลูกค้า กูมีสิทธิจะเขียนอะไรแปะไว้บนกำแพงก็ได้ มึงก็ใจกว้างๆ หน่อยดิเว้ย  มียายเป็นซุปเปอร์แมนทั้งที แต่กูว่าซุปเปอร์แมนหนังเหี่ยวแบบนี้จะไปสู้ใครที่ไหนได้วะ” 


ไม่หรอกพี่ คนร้ายเห็นหน้าเหี่ยวๆ ของยายแกอาจจะช็อคตายไปเลยก็ได้


นั่นดิ แก่จนจะลงโลงตายอยู่แล้ว ยังกล้าตั้งชื่อร้านแบบนั้นอีก โคตรตลกเลยว่ะ ฮ่าๆ


แก๊งเด็กวัยรุ่นหกคนระเบิดเสียงหัวเราะเยาะเย้ย มีเพียงคนเดียวเท่านั้นที่กำหมัดแน่น ตัวสั่นเทิ้มด้วยความโกรธ


ไอ้สัส! มึงกล้าว่ายายกู อย่าอยู่เลยมึง!


แต่ก่อนที่หมัดตรงจะพุ่งเข้าใส่ เสียงไซเรนรถหวอก็ดังแทรกสนั่น ตามมาด้วยประโยคชี้บอกทาง


พี่ตำรวจซอยนี้แหละครับ!  โจรมันขโมยของผมแล้ววิ่งเข้าซอยนี้!


เชี่ยตำรวจมา!


แก๊งเด็กแว๊นรีบหันหลังกลับไปขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซต์ แล้วบิดหนีหายลึกเข้าไปในซอยระหว่างที่เสียงไซเรนรถยังดังไม่หยุด ส่วนฝ่ายถูกรุมตัวคนเดียวก็รีบวิ่งออกมาอีกด้าน ทำเอาเขาซึ่งดักรออยู่แทบจะคว้าไหล่ไว้ไม่ทัน


เดี๋ยวก่อนปลื้ม...


อนุรักษ์ทักเด็กหนุ่มที่สะดุ้งตกใจสะบัดตัวออกอย่างระแวง แต่เมื่อหันมาเห็นว่าเขาเป็นใครก็หยุดยืนงง


อ้าวพี่ ทำไมมาอยู่นี่ แล้ว...


เป้าสายตามองมาที่โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่า ซึ่งยังคงแผดเสียงริงโทนไซเรนรถตำรวจต่อเนื่อง จนเจ้าของต้องกดปิดก่อนอธิบาย


อ้อ ต้องเปิดเอาเสียงข่มไว้ก่อน กลัวตะโกนว่าตำรวจมาอย่างเดียวจะไม่ได้ผล เออ..แล้วเราไม่เป็นไรใช่ไหม


สำรวจสภาพคนในชุดนักเรียนช่าง นอกจากเนื้อตัวเปียกโชกเพราะฝนแล้วก็ดูเหมือนร่างกายไม่มีบาดแผลเพิ่มเติม แต่แรงกระทบข้างในใจคงโดนไปหนัก เพราะแทนทีจะพูดขอบคุณ ปลื้มกลับบ่นหงุดหงิดออกมาแทน


พี่ไม่น่ารีบมาช่วย ผมยังไม่ทันได้ซัดกับไอ้เวรพวกนั้นเลย” 


ถึงจะมืด แต่อนุรักษ์ก็พอจำหน้าคู่กรณีได้ว่าเป็นพวกเดียวกับแก๊งเด็กแว๊นเมื่อครั้งมาโวยวายหาเหล้ากินที่ร้านต้มซุปเปอร์ ไม่แปลกที่ปลื้มจะเก็บบัญชีเคืองแค้นไว้คิดรวบยอด หากอย่างไรการใช้กำลังก็ไม่ใช่วิธีแก้ปัญหา


แต่ยายแม้นเคยบอกว่าไม่ให้ปลื้มมีเรื่องกับคนอื่นนะ ไม่กลัวยายเสียใจเหรอ” 


เขาพยายามพูดเตือนสติ แต่ดันได้ผลตรงข้าม เพราะคนฟังส่งสายตาฉุนเถียงใส่ 


ก็พวกมันหาเรื่องผมก่อน แล้วไหนจะที่ร้านอีก เพราะพี่สองคนนั่นแหละ!


ข้อความกล่าวโทษทำให้เขาเป็นฝ่ายงงแทน ทว่าพอนึกย้อนจากที่ได้ยินพวกเด็กแว๊นข่มขู่ หรือต้นเหตุอาจมาจากโพสอิทที่เขากับคุณชายช่วยกันคิดโฆษณาสร้างจุดเด่นให้   


ที่ร้านทำไมเกิดอะไรขึ้น?”


พี่มาดูเองแล้วกัน”  


ปลื้มตอบห้วนสั้น แล้วหันหลังเดินนำหน้าไป อนุรักษ์เลยต้องรีบจ้ำตามไปด้วย 


ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มบางเม็ดลง ใช้เวลาประมาณสิบห้านาทีจึงมาถึงบริเวณป้ายรถเมล์หน้าหอ ร้านขายไก่ทอดแฟรนไชน์เจ้าดังเปิดไฟเรียกลูกค้าสว่างไสวอยู่ปากทาง ถัดมาเป็นร้านสะดวกซื้อยี่สิบสี่ชั่วโมง 


ส่วนร้านซุปเปอร์แม้นยังคงเป็นจุดเดียวที่ตั้งในมุมมืด มีเพียงแสงสลัวจากหลอดไฟนีออนจากด้านในลอดผ่านประตูเลื่อนเหล็ก ซึ่งหญิงชราคนหนึ่งกำลังพยายามเลื่อนเปิดได้เพียงครึ่งเดียว จนปลื้มต้องรีบวิ่งเข้าไปร้องห้าม


ยายทำอะไรน่ะ ปลื้มบอกแล้วไงว่าวันนี้ไม่ต้องเปิดร้าน


ไม่ได้ มีคนอุตส่าห์มารอกินจะให้ปิดได้ยังไง


ลูกค้าที่ยืนรออยู่ตรงนั้นส่งสีหน้าลำบากใจกลับมา มิหนำซ้ำยังเป็นคนคุ้นเคยขาประจำของร้าน

ลุงห้ามยายแล้วนะ เอาไว้ลุงค่อยมากินวันหลังก็ได้ แต่ยายเขาไม่ฟัง พูดว่าไหนๆ ก็มาแล้วจะทำให้” 


ลุงวิทย์คนขับแท็กซี่พยายามอธิบายด้วยความรู้สึกผิด ซึ่งก็คงเป็นจริงตามนั้น เพราะพอเจ้าของร้านหันมาเห็นเขาที่เพิ่งเดินตามหลังปลื้มมาก็พูดทัก


นี่ไงมีลูกค้าเพิ่มอีกคนแล้ว ...อ้าว พ่อหนุ่มนี่เอง มากินต้มซุปเปอร์ใช่ไหม แล้วเพื่อนอีกคนไม่มาด้วยกันเหรอจ๊ะ


ดูเหมือนยายแม้นจะจำเขากับคุณชายได้ อนุรักษ์กำลังจะอ้าปากตอบ แต่ปลื้มกลับรีบเป็นฝ่ายชิงปฏิเสธแทน


เขาไม่ได้มากินหรอก ยายไปพักเถอะนะ เดี๋ยวตรงนี้ปลื้มจัดการเอง” 


เด็กหนุ่มพยายามเกลี่ยกล่อม จูงมือยายแม้นให้กลับเข้าร้านขึ้นบันไดไปยังห้องพักชั้นสอง โดยทิ้งแขกเอาไว้ด้านนอก


เฮ้อ...ก็ว่าแล้วทำไมวันนี้คนน้อยแปลกๆ ไม่น่าแวะเข้ามาดูเลย”  


ได้ยินเสียงลุงวิทย์ถอนหายใจบ่นพึมพำ ตัวเขาไม่ได้แวะมากินต้มซุปเปอร์นานพอสมควร ครั้งสุดท้ายคือตอนมาถามสูตรน้ำซุปพร้อมคุณชาย ซึ่งผ่านมาเกือบเดือนแล้ว เลยไม่รู้สถานการณ์ของร้านหลังจากนั้น เขาจึงเริ่มหันไปซักถามข้อมูล


ปกติที่ร้านคนมากินเยอะไหมครับ” 


เยอะมาก บางวันต้องต่อคิว เห็นว่ามีหลายคนลงทุนมาไกลจากต่างจังหวัดนู้น ลุงเองก็อยากกิน แต่ถ้าต้องให้รอนานๆ ก็ไม่ไหว พักหลังเลยไม่ค่อยได้มา” 


ฟังจากยอดขายก็เหมือนจะดีขึ้น สมกับที่คุณชายเคยการันตีไว้ว่าการใช้กลยุทธ์โปรโมทโฆษณาไม่ได้เห็นผลเฉพาะแค่สามวันแรก ถ้ารักษามาตรฐานของรสชาติไว้คงที่ ร้านซุปเปอร์แม้นก็จะยิ่งโด่งดังต่อไปเรื่อยๆ 


...ถ้างั้นแล้วปัญหาที่ทำให้ปลื้มหัวเสีย จนต้องห้ามไม่ให้ยายมาเปิดร้านคืออะไร?


อนุรักษ์ตัดสินใจถือวิสาสะเข้าไปในร้านที่ประตูเหล็กเปิดคาไว้ ต้มซุปเปอร์ที่นำมาขายวันนี้มีเพียงหม้อเล็กๆ ซึ่งยังไม่ทันตั้งเตา เก้าอี้ถูกยกวางขึ้นบนโต๊ะเป็นระเบียบ พื้นร้านก็ดูสะอาดสะอ้าน แต่จุดเด่นสะดุดตาสำคัญอยู่ตรงกำแพงผนังฟากหนึ่ง


นี่มันอะไรกัน” อนุรักษ์พึมพำอย่างไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง 


โพสอิทหลากสีเกินกว่าห้าร้อยใบแปะเรียงแน่นจนแทบไม่มีพื้นที่ว่าง มันคงสร้างสีสันให้กับร้านอย่างสวยงาม ถ้าไม่ใช่เพราะมีแผ่นป้ายกระดาษ A4 จำนวนหลายใบ ติดทับโพสอิทเหล่านั้นอีกทีจนบดบังทุกอย่าง เหลือเพียงแค่ใบหน้าแบ๊วๆ ของสาวน้อยบิ๊กอายปากแดง พร้อมกับข้อความขายสินค้าตัวโต


ครีมออร่า หน้าขาวใส สว่างเวอร์เร็วทันใจ ลดจุดด่างดำ สิวฝ้าหาย ยกผิวกระชับอ่อนกว่าวัย เห็นผลตั้งแต่ครั้งแรกที่ใช้ ด่วนโปรโมชั่นพิเศษจำนวนจำกัด!


เมื่อคราวที่แล้วลุงมายังไม่เห็นเลย ทำไมเอามาติดไว้แบบนี้


ลุงวิทย์ตามเข้ามาในร้านด้วยความสงสัยเช่นเดียวกัน อนุรักษ์ไล่สายตาไปยังเหนือกำแพงด้านบน ก่อนเอื้อมมือไปดึงป้ายโพสอิทเล็กที่ติดไว้ข้างคำถาม 


ดึกดื่นป่านนี้ทำไมมากินต้มซุปเปอร์?’


และคำตอบก็ถูกเขียนไว้สั้นๆ  


แวะมาขายครีมให้แฟน


ฮ่วย! หน้าด้านแท้ ลุงก็เคยเขียนเบอร์ไว้หาลูกค้านะ แต่ยังไม่กล้าทำขนาดนี้เลย


ดูก็รู้ว่าเป็นการจงใจแกล้งก่อกวนเอาเปรียบ ใช้พื้นที่ร้านต้มซุปเปอร์ไม่ต่างจากกำแพงข้างถนน อาศัยลูกเล่นของคำถามปลายเปิดมาดัดแปลงโฆษณาสินค้าตัวเองฟรีๆ


ยายแม้นผู้ขึ้นชื่อเรื่องความใจดีคงอนุญาตให้ติดไว้ แต่สำหรับปลื้มคงทนไม่ได้ เลยต้องไปจัดการเคลียร์กับแก๊งเด็กแว้นพวกนั้น 


ทว่ามันเป็นการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ตราบใดที่ตัวต้นเหตุไม่ถูกปรับปรุงแก้ไข แต่ถ้าปลดป้ายคำถามออก จุดเด่นของร้านซุปเปอร์แม้นก็จะหายไปด้วย ...จะลองเปลี่ยนข้อความเสียใหม่ให้เป็นแบบไหนตัวเขาก็ยังนึกไม่ออก หรือเขาควรจะเอาเรื่องนี้ไปปรึกษาคุณชายดี  


หากยังไม่ทันได้คิดต่อ เสียงโครม! ก็ดังขึ้นจากชั้นสอง ตามมาด้วยเสียงตะโกนของปลื้มด้วยความตกใจ


ยาย! ยายเป็นอะไร ยาย!!


เขากับลุงวิทย์มองหน้ากัน แล้วตัดสินใจวิ่งขึ้นบันไดไปทันที ห้องเล็กๆ ด้านซ้ายมือเปิดประตูค้างไว้ ปลื้มกำลังประคองหญิงชรา ซึ่งน่าจะหมดสติกลางคันระหว่างถือตะกร้าผ้าที่ตอนนี้หล่นกระจายกลิ้งอยู่บนพื้น 


ยะ..ยายเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆ ก็ล้มไป ทะ...ทำไงดี”  


ปลื้มลนลาน ใบหน้าจวนเจียนจะร้องไห้ด้วยความกลัว 


เรียกรถพยาบาลอนุรักษ์รีบล้วงโทรศัพท์มือถือจะโทรแจ้ง แต่ลุงวิทย์เสนออีกวิธี


เดี๋ยวลุงพาไปส่งเร็วกว่า ลุงจอดแท็กซี่ไว้ข้างร้าน ทั้งสองคนช่วยอุ้มยายลงมานะ


ปลื้มจึงแบกยายแม้นไว้บนหลังค่อยๆ เดินลงบันได โดยมีเขาคอยเปิดประตูรถ แล้วช่วยพัดโบกจ่อยาดมที่ได้มาจากลุงวิทย์ให้คนเป็นลม ระหว่างที่ปลื้มพึมพำพูดให้ยายทำใจดีๆ ไว้นะไปตลอดทาง กระทั่งมาถึงโรงพยาบาล


หญิงชราถูกส่งเข้าห้องฉุกเฉินทันที แต่คนเป็นหลานยังกระสับกระส่ายพยายามจะเข้าไปด้วย จนเขาต้องมาช่วยปลอบ


ใจเย็นปลื้ม ถึงมือหมอแล้ว ไม่ต้องเป็นห่วงหรอก


พี่จะไปรู้อะไร! ผมเหลือยายแค่คนเดียวนะ ถ้ายายเป็นอะไรไปขึ้นมาผมจะทำยังไง! ทั้งหมดก็เพราะพี่ ถ้าพี่ไม่เอาร้านไปลงในเน็ตก็คงไม่เป็นแบบนี้!


ปลื้มผลักอกเขาอย่างแรง เรื่องทำท่าชักจะบานปลาย ลุงวิทย์เลยรีบเข้ามาห้ามทัพไกล่เกลี่ยคนอารมณ์ร้อน


วันนั้นลุงก็อยู่ด้วย แล้วน้องคนนี้ก็อยากช่วยร้าน เขาเจตนาดี ทำไมไปว่าเขายังงั้นล่ะ


ก็เพราะเอาร้านไปโพสลงเน็ต คนก็เลยมากินกันเยอะขึ้นจนมีปัญหาเรื่องที่นั่งในร้านน่ะสิ


อ้อ ลุงก็เห็นเหมือนกัน โต๊ะคงเต็ม แล้วลูกค้ามาบ่นว่ารอนานใช่ไหม


ลุงวิทย์เดาจากประสบการณ์ตัวเอง แต่ปลื้มกลับกระแทกเสียงบอกเหตุผลที่ทำให้นิ่งอึ้ง


ไม่ใช่! เพราะพวกลูกค้าชอบแย่งกันนั่งเฉพาะโต๊ะที่ถ่ายรูปเห็นกำแพงโพสอิทชัดๆ ต่างหาก!


แล้วผลกระทบอื่นซึ่งตามมาก็ค่อยๆ ถูกหลานชายเจ้าของร้านบอกเล่าเพิ่มด้วยแววตาเจ็บปวด 


ยายอุตส่าห์ยอมเปิดร้านให้เร็วขึ้น แล้วปิดช้าลงกว่าเดิม เพราะเห็นบางคนเดินทางมาไกล เลยอยากให้ได้กินต้มซุปเปอร์กันครบทุกคน ยายต้องตื่นมาเคี่ยวน้ำซุปเพิ่มอีกหลายหม้อจนแทบไม่ค่อยได้พัก ...แต่ทั้งที่ยายตั้งใจทำต้มซุปเปอร์ถึงขนาดนั้น ทุกคนดันมัวไปสนใจแค่กำแพง แล้วไหนยังจะต้องมาโดนไอ้พวกนรกแกล้งอีก


อนุรักษ์รู้แล้วว่าทำไมปลื้มถึงกล่าวโทษเขา ทั้งยังนึกถึงคำพูดของคุณชายที่เคยเตือนเอาไว้ 


‘...เธอไม่รู้หรอกว่าโฆษณาที่ทำออกไปจะส่งผลกระทบอะไรบ้าง แค่จุดเล็กน้อยที่เรามองข้ามไป มันอาจไปทำร้ายใครอีกหลายคน


เพราะมัวแต่มุ่งเน้นสร้างความแปลกใหม่จากปัจจัยภายนอก กระทั่งลืมคำนึงถึงสิ่งสำคัญภายใน  ...ลูกค้าหน้าใหม่ตามมาจากกระแสโซเชียล ส่วนลูกค้าประจำก็ค่อยๆ หายไป ร้านนี้จึงกลายเป็นสถานที่มาถ่ายรูปอวดกัน หรือแค่เช็คอินเพื่อไม่ให้ตัวเองตกเทรน ...ไม่ใช่เป็นร้านที่มาเพราะอยากนั่งกินต้มซุปเปอร์ยายแม้นในบรรยากาศอบอุ่นสบายๆ เหมือนเช่นเดิม


พี่ขอโทษ พี่ไม่เคยคิดมาก่อนว่ามันจะเกิดเรื่องแบบนี้...พี่ขอโทษจริงๆ


อนุรักษ์ก้มหัวสำนึกผิด ถึงไม่ตั้งใจ แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่าสาเหตุหลักก็มาจากการเข้าไปจุ้นจ้านของพวกเขาเอง  หากพออีกฝ่ายเห็นเขายอมถอย ปลื้มก็เริ่มสงบสติอารมณ์ได้บ้าง 


ความจริงมันก็ไม่ใช่ความผิดพี่หรอก มันเป็นเพราะผมเองด้วย ยายอยากให้ผมได้เรียนสูงๆ เลยต้องหาเงินให้ได้เยอะๆ ทั้งที่ยายก็อายุมากแล้วแต่ก็ยังต้องมาคอยทำงานเลี้ยงผม


แล้วไม่มีญาติพี่น้องคนอื่นช่วยเลยเหรอ” ลุงวิทย์ถาม ปลื้มส่ายหน้า


พ่อแม่ผมแยกทางกันนานแล้ว ผมอยู่กับแม่แล้วก็ยาย ...แต่มีวันหนึ่งพ่อกลับมาด้วยสภาพที่เมามาก มาหาแม่บอกว่ามีเรื่องจะคุยด้วย ผมอยากตามไป แต่แม่บอกว่าไม่ให้มาแล้วก็ขึ้นรถไปกับพ่อ ...ผมน่าจะห้ามแม่ไว้ เพราะรู้ว่าพ่อกำลังเมา แล้วสุดท้ายพ่อก็ขับรถชนประสานงากับแท็กซี่เข้าจริงๆ


เรื่องราวของปลื้มทำให้เขานึกถึงภาพฝันของตัวเองเมื่อเช้า ความเจ็บปวดนี้คนที่อยู่ในสถานการณ์เดียวกันเท่านั้นจึงจะเข้าใจ  


เมื่อกี๊ผมก็เพิ่งทะเลาะกับยายมา ยังไม่ทันได้พูดดีๆ กับยายเลย ถ้าผมเสียยายไปอีก ผมคง...


ประโยคถูกค้างไว้ คนพูดทรุดใบหน้าลงกับฝ่ามืออย่างสิ้นหวังเมื่อจินตนาการถึงทางออกที่เลวร้าย ทว่าแสงแห่งความหวังก็สว่างขึ้นมา เมื่อพยาบาลออกมาเรียกให้ญาติของยายแม้นไปพบแพทย์ที่รักษา


ผลปรากฏว่ายายแม้นมีอาการความดันต่ำ เพราะพักผ่อนน้อย ไม่มีผลข้างเคียงร้ายแรงอะไร หมอให้นอนโรงพยาบาลหนึ่งคืน และหลังจากนี้ให้คอยระวังรักษาสุขภาพ


ปลื้มเดินออกมาบอกด้วยสีหน้าโล่งอก โดยไม่ลืมขอบคุณลุงวิทย์ที่ช่วยขับแท็กซี่มาส่ง แล้วหันมาพูดกับเขา


ขอโทษนะพี่ที่ก่อนหน้านี้ผมโมโหงี่เง่าใส่คงเพราะปลื้มเครียดหลายๆอย่าง เด็กอายุเท่านี้ต้องแบกรับปัญหาใหญ่ไว้ถือเป็นเรื่องหนักหนาพอสมควร แต่ยังดีที่พอดึงสติกลับมาได้บ้างแล้ว  


ไม่เป็นไรพี่เข้าใจ ไว้เรื่องร้านพี่จะพยายามหาทางช่วย” 


อย่างน้อยก็อยากไถ่โทษอะไรคืนบ้าง ลุงวิทย์เองก็ร่วมผสมโรง


เดี๋ยวลุงจะทำป้ายมาติดข้างรถแท็กซี่เลยว่าร้านนี้เด็ดตรงต้มซุปเปอร์จริงๆ เวลาขับไปไหนทุกคนจะได้เห็น


ไม่ต้องขนาดนั้นหรอกครับ แค่มีคนอยากกินต้มซุปเปอร์อยู่ ผมกับยายก็ดีใจแล้ว


โอย บ่ต้องห่วง ของอร่อยยังไงก็ต้องมีคนอยากกินอยู่แล้ว ในกระดาษบนกำแพงลุงก็เห็นว่ามีคนเขียนชมตั้งเยอะ แล้วอย่าลืมไปเอาป้ายขายครีมนั้นออกซะนะ


แต่ผมว่าจะเอาโพสอิทออกให้หมดเลยครับ ...ถึงมันจะเป็นจุดขาย  แต่คงจะดีกว่าถ้ามีคนเดินมาบอกผมด้วยตัวเองว่าต้มซุปเปอร์ร้านนี้อร่อย” 


อนุรักษ์ชะงักระหว่างฟังบทสนทนาของทั้งสองคน ชั่วขณะหนึ่งไอเดียโฆษณารณรงค์เมาไม่ขับก็แล่นเข้ามาในหัว แต่ฉับพลันกลับถูกขัดจังหวะด้วยเสียงริงโทนเพลงลูกทุ่ง 


เมียโทรตามอีกแล้ว” ลุงวิทย์ยกมือถือขึ้นมากดรับ “เดี๋ยวลุงคงต้องกลับก่อน”


“ผมเองก็ต้องไปเฝ้ายาย” ปลื้มว่า


“ฮัชชิ่ว!” ส่วนอนุรักษ์จามเพราะเสื้อผ้าเขาชื้นจากละอองฝน เลยได้คำนำแนะว่าให้เดินไปขอยาจากนางพยาบาลก่อนกลับ


ต่างฝ่ายจึงแยกย้ายกันออกไป

            

             บริเวณทางเดินในเวลาเกือบเที่ยงคืนค่อนข้างเงียบ ไอเย็นจากเครื่องปรับอากาศพาให้ร่างกายคนฟึดฟัดสั่นน้อยๆ ถ้าไม่ได้กินยากันเอาไว้สักเม็ด มีหวังพรุ่งนี้คงไข้ขึ้นแน่  แต่สายตาดันเหลือบไปเห็นคนสองคนยืนคุยกันอยู่ ทว่าก่อนเขาจะเข้าไปทัก ฝ่ายหนึ่งก็หันหลังขึ้นลิฟต์ไป เลยเหลือเพียงผู้หญิงร่างท้วมยืนลำพัง


พี่อ้อย” ส่งเสียงเรียกเบาๆ แต่เจ้าของชื่อดันตกใจสะดุ้งเฮือก ก่อนจะเอ็ดดุเมื่อเห็นว่าเป็นใคร 


อุ๊ย! น้องรักษ์ ...โอยมาเงียบๆ ทำไม หัวใจพี่เกือบวายแหนะ!


แล้วทำไมพี่อ้อยมาอยู่โรงพยาบาลตอนนี้ล่ะครับ หรือว่าน้องยิ้มป่วย?”


เปล่า น้องยิ้มอยู่กับยายน่ะ พอดีแม่พี่มาหา เลยฝากเขาเลี้ยงได้ แต่บังเอิญคนข้างห้องพี่เขาป่วย จำได้ไหมคนที่พี่เล่าให้ฟังว่าลูกเขาเป็นมะเร็งไง” 


ผู้หญิงที่คุยกับพี่เมื่อกี๊น่ะเหรอครับ


ใช่...เขาทะเลาะกับแฟนอยู่หน้าห้องเสียงดังมาก พี่เลยไปช่วยห้ามจนแฟนเขากลับไป แต่อยู่ๆ เขาก็ปวดท้องจนตัวงอเลย พี่รีบพาเขาขึ้นแท็กซี่มาโรงพยาบาล ...แต่เหมือนจะหายดีแล้วล่ะ สงสัยแค่เครียดลงกระเพาะ ตอนนี้เขาเลยขึ้นไปดูลูกอยู่


อนุรักษ์มองตัวเลขลิฟต์เคลื่อนไปหยุดตรงชั้นบน ความทรงจำบางอย่างหวนกลับคืนมา รอยต่อของหลักฐานแต่ละชิ้นเริ่มเชื่อมกันทีละน้อย แปลกที่ครั้งนี้มันกลับลงล็อกสนิทจนเริ่มกลัว 


ผมนึกได้ว่ามีธุระ ขอตัวก่อนนะครับ


เขารีบแยกมาจากพี่อ้อย วิ่งออกถึงนอกตัวอาคารหน้าโรงพยาบาล ขณะที่มือกำโทรศัพท์แนบหูเอาไว้แน่นหลังกดโทรออกไปยังหมายเลขหนึ่ง มีเรื่องมากมายที่อยากจะถามให้แน่ใจ แต่รอเท่าไรก็ไร้สัญญาณตอบรับ กระทั่ง...


สวัสดีครับ


เสียงไม่ได้ดังมาจากปลายสาย แต่มาจากทางด้านขวามือของเขา และพอหันไปมองก็ต้องเบิกตากว้างอย่างตกใจ ไม่คิดไม่ฝันว่าใครคนนั้นจะยืนอยู่ตรงนี้


มีคนอยากพบคุณอนุรักษ์ เชิญมากับผมทางนี้หน่อยได้ไหมครับ


คุณตฤน มือขวาของประธาน ATM เอ่ยถามอย่างสุภาพ แม้ใบหน้าจะระบายยิ้ม แต่สายตาใต้กรอบแว่นกึ่งบังคับว่าเขาจะปฏิเสธไม่ได้  


ในเมื่อไม่มีทางเลือกอื่น เขาจึงกดตัดสายเก็บโทรศัพท์มือถือของตัวเองยัดใส่ลงกระเป๋ากางเกง แล้วเดินตามอีกฝ่ายไปใกล้รถยุโรปสีดำคันใหญ่ซึ่งจอดติดเครื่องอยู่ใต้เสาไฟฟ้าส่องสว่างอย่างเงียบงัน 


คุณตฤนเปิดประตูที่นั่งเบาะหลังพลางผายมือเชิญครับ


อนุรักษ์ก้าวเข้าไปด้านใน มีผู้โดยสารคนหนึ่งนั่งรออยู่ก่อนแล้ว 


ชายในเสื้อสูทภูมิฐาน เค้าโครงหน้ามากวัย แต่ดวงตาคมกริบคู่นั้นยังทรงพลัง เช่นเดียวกับน้ำเสียงแฝงอำนาจที่เขาจำได้ติดหูตั้งแต่ครั้งแรกที่คุยกัน 


ได้พบกันเสียทีนะ ขอบใจมากที่เธอเก็บโทรศัพท์มือถือของลูกชายฉันได้ แต่ดูเหมือนหลังจากนั้น เธอจะช่วยอะไรลูกชายฉันไว้อีกเยอะทีเดียว


หัวใจตัวเองหล่นวูบ 


...ลูกกวางที่กำลังถูกป้อนเข้าปากสิงโตเป็นอย่างไร ตอนนี้อนุรักษ์เห็นมันสะท้อนในแววตาของคุณชัย ประธานบริษัท ATM ได้ชัดเจน...  



              ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



           TBC




ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

1,454 ความคิดเห็น

  1. #1424 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 14 เมษายน 2561 / 08:35
    ........ เม้นยังไงดี งงไปหมด //พ่อคุณชายนี่ยังไง
    #1424
    0
  2. #1362 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 ตุลาคม 2560 / 10:32
    ฮึดอ่านมากๆ
    #1362
    0
  3. #1277 M-ms. (@pimonpattalubnga) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 12:39
    ปมทั้งหมดน่าจะเกิดขึ้นเมื่อ2ปีที่เเล้วเเละเราคิดว่าประธานatmกับอิคุณชายน่าจะรู้จักกับรักษ์มาก่อน
    #1277
    0
  4. #1104 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 18:07
    ปมจะคลายแล้วใช่ไหม นี่งงไปหมดแล้ว ไม่รู้จะเชื่อมยังไง
    #1104
    0
  5. #1004 maybee23 (@mmmmay2311) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กันยายน 2559 / 22:56
    สงสารรักษ์อะต้องมาเจออะไรก็ไม่รู้ ชีวิตธรรมดาปกติต้องเปลี่ยนไปเพราะคุณชายคนเดียวเลย
    #1004
    0
  6. #947 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 21:11
    อ่านตอนนี้แล้วสงสารรร
    ทำไมคุณชายไม่พูดความจริง สงสารทั้งรักษ์ ปลื้มแล้วก็คุณยาย !!
    #947
    0
  7. #939 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 15 สิงหาคม 2559 / 01:11
    โอ้ย น้ำตาไหลเลย เราโอเคค่ะ อ่านยายแม้นแล้วก็หิวไป เศร้าไป(?)
    #939
    0
  8. #863 _cake_ky_ (@pinmanas-2546) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 23:06
    สงสารรักษ์อะ มาให้เราได้นะ คึคึ
    #863
    0
  9. #823 10winter (@ruttika) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 19 กุมภาพันธ์ 2559 / 12:59
    ตายยยยย ผมชอบคุณครับบบบ โอ้ยคุณชายยย
    #823
    0
  10. #787 Duckconcept (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 14:16
    ตายแปบ เจอแบบนี้ใครจะไม่ตายบ้างง >///<
    #787
    0
  11. #776 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 04:26
    โห้ย เป็นคำสารภาพที่กระแทกใจมากที่สุดตั้งแต่อ่านนิยายมา
    สู้เค้าน้าน้องรักษ์
    #776
    0
  12. #748 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 10:11
    สงสารรักษ์อ่ะงื้ออออ
    #748
    0
  13. #669 PuiPui (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 13:03
    สงสารน้องรักษ์ทุ่มเททั้งใจกายให้แต่ที่กลับมาคือคำโกหก เจ้ก็อยากจะเชื่อใจคุณชายนะแต่สุดฝืนละไม่ไหวละ โดยเฉพาะเรื่องเด็กว่านถ้านั่นคืออดีตรักฝังใจของคุณชายจริงๆนะ กรี๊ดดดดเลิกยุ่งเลยค่ะน้องรักษ์ ปล่อยให้จมงมโข่งเฝ้าฝันหาที่รักสุดสวาทขาดใจไปคนเดียวเถอะ
    #669
    0
  14. #639 Iampatika (@Iampatika) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 18:26
    ชิวาว่ารักษ์หมดแรงจะสู้แล้ว อยากฟังความจริงจากฝั่งโดเบอร์แมนบ้างจัง
    #639
    0
  15. #638 Iampatika (@Iampatika) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 18:25
    ชิวาว่ารักษ์หมดแรงจะสู้ต่อแล้ว อยากฟังความจริงจากฝั่งโดเ
    #638
    0
  16. #625 JRxq (@jiramanee09) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 มกราคม 2559 / 10:44
    หน่วงอะ คุณชายคงไม่ได้อยากจะหลอกรักษ์หรอก..ใช่มั้ย ฮือออ รักษ์ลั่นไปแล้วค่ะ บอกรักไปแล้วอ่า..คุณชายจะว่ายังไงคะ . _ .
    #625
    0
  17. #578 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 17 มกราคม 2559 / 00:24
    รักษ์ถอยออกมาเถอะเจ็บมาพอแล้ว
    #578
    0
  18. #572 Yoontha (@-18112535) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 16 มกราคม 2559 / 17:10
    เสียใจที่รักษ์ต้องเสียตวามรู้สึก รักษ์ป่วยอยู่ด้วยนะ คงแย่มากเลยใช่ไหมทั้งป่วยกายป่วยใจ 
    คุณชายทำไมทำแบบนี้ เราสงสารรักษ์ หน่วงมากเลยอ่ะ ฮรือ T^T
    #572
    0
  19. #500 CloverChamroke (@khun_mali) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 มกราคม 2559 / 00:56
    มันเจ็บมันจุกมากเลยนะ
    #500
    0
  20. #499 mm_yelly (@mm-maknae) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 12 มกราคม 2559 / 18:58
    โอ้ย จุกเจ็บแทนรักษ์อ่ะ เข้าใจฟีลเว้ยคือช่วยทุกอย่าง ทุ่มเททุกอย่างเพื่อนคุณชาย แต่กลับมารู้ความจริงที่มันไม่ใช่อย่างที่รู้มา รู้สึกเหมือนโดนปั่นหัว
    #รักษ์ไฟต์ติ้ง! โอ้ยยหน่วง ค้างมาก!????????
    #499
    0
  21. #495 Nut'reeeee (@nutree) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 11 มกราคม 2559 / 16:43
    อ่านแล้วหายใจเข้าออกแบบไม่เต็มอกหลายรอบยังไงก็ไม่รู้ ค้างมากกกกก สงสานรักษ์นะ ยอมรับว่าตัวเองชอบคุณชายด้วยเหวยยย

    อยากอ่าน path คุณชายบ้าง หลอกน้องแบบนี้จะรู้สึกผิดอะไรมั้งมะ
    #495
    0
  22. #493 vanus (@lovejiew) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 มกราคม 2559 / 05:09
    เออออออ
    #493
    0
  23. #492 Chianti... (@warda_vitamin) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 9 มกราคม 2559 / 20:21
    หน่วงเบาๆแฮะ สงสารรักษ์ ทำไมคุณชายไม่ยอมบอกความจริง ทำไปเพื่ออะไร ค้างมากค่ะ มาต่อเรวๆน้าา
    #492
    0
  24. #491 Green Tree (@toyyoyo) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 7 มกราคม 2559 / 19:40
    สงสารรักษ์T^T  ตอนนี้เหม็นขี้หน้าคุณชายมากค่ะ  เราชอบรักษ์ตรงที่ควบคุมอารมณ์ได้ดีมาก  มีความรับผิดชอบด้วย  ก่อนจะไปยังมีเคลียร์เรื่องงานก่อนให้เรียบร้อยอีก  ถ้าเป็นคนอื่นอาจทิ้งงานไปเลยพอรู้ความจริง  เราไม่รู้หรอกว่าทำไมคุณชายต้องปกปิดอะไรเยอะแยะ  แต่เจอแบบนี้ไม่โกรธก็บ้าแล้ว  หลอกกันมาตั้งแต่ต้นเลย  ความรู้สึกที่เหมือนตัวเองเต้นไปตามเกมของคนอื่นมันแย่มากค่ะ  เชียร์ให้รักษ์โกรธจัดๆ เอาให้ตาคุณชายตามง้อให้เหนื่อยตายไปเลย
    #491
    0
  25. วันที่ 7 มกราคม 2559 / 17:23
    เจ็บหนักเลยคุณชาย
    #490
    0