Wish Me Luck : สุดที่รักษ์ [Yaoi] Ver. Rewrite

ตอนที่ 15 : บทที่ 15 : ช่วงเวลาแห่งความอบอุ่น (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,040
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 89 ครั้ง
    14 ส.ค. 59


บทที่ 15 : ช่วงเวลาแห่งความอบอุ่น

 


"เออ...ทางกลับหอผมต้องเลี้ยวขวาที่สี่แยกเมื่อกี๊นะครับ"


อนุรักษ์เตือนโชเฟอร์กิตติมศักดิ์ ซึ่งตั้งสมาธิจดจ่อในการขับรถ ทั้งที่ท้องถนนในเวลาเที่ยงคืนแทบจะร้าง หากคุณชายก็ไม่คิดจะเหยียบคันเร่งเพิ่ม ทั้งยังใช้ความเร็วช้ากว่าปกติ ขณะออกคำสั่งโดยไม่ละสายตาจากเส้นทาง


"คืนนี้เธอมาค้างที่คอนโดฉัน"


"ฮะ? ทำไมผมต้องไปค้างด้วยครับ"


"มือเธอเจ็บ คงทำอะไรไม่สะดวก มีคนอยู่ช่วยจะดีกว่า"


...ก็ใช่ที่เขาเจ็บมือขวาซึ่งเป็นข้างที่ถนัด แต่มันไม่ถึงขนาดหักรุนแรงจนต้องเข้าเฝือก หมอยังบอกเลยว่าแค่สี่ห้าวันก็น่าจะหายเป็นปกติแล้ว เขาอาจลำบากเพิ่มขึ้นสักหน่อย และคงต้องโทรไปขอลางานที่ซูเปอร์ก่อนชั่วคราว กระนั้นเขาก็สามารถดูแลตัวเองคนเดียวได้สบายๆ อยู่แล้ว  


"ผมว่าอย่าเลยครับ ผมไม่อยากรบกวน แล้วเสื้อผ้าผมก็ไม่เตรียมมาด้วย"  


อนุรักษ์พยายามเสริมข้ออ้างลงไปเพื่อต่อรอง 


"ไม่เป็นไร ฉันให้ยืม"


แหม...เจ้านายใครใจกว้างเป็นแม่น้ำเจ้าพระยา หรือนี่จะเป็นหนึ่งในสวัสดิการของเอเจนซี่ไทเกอร์ด้วย นับตั้งแต่ออกค่ารักษาพยาบาลทุกอย่าง แม้ว่าเขาจะตื๊อขอจ่ายเองก็ดันโดนห้าม ไหนจะยังพามาค้างคอนโดเพื่อคอยดูแลอย่างใกล้ชิด แล้วยังบริการเสื้อผ้าเปลี่ยนอีก


ทว่าแม้จะเกรงใจ แต่บรรยากาศจริงจังซึ่งห้อมล้อมคุณชายตอนนี้ไว้ทำให้เขาไม่กล้าปฏิเสธ สุดท้ายจึงยอมนั่งเงียบๆ เป็นตุ๊กตาหน้ารถจนถึงคอนโด


ภายในห้องชุดซึ่งเคยมาค้างเมื่อสองวันก่อน ทุกอย่างยังเป็นเช่นเดิมราวกับไม่เคยถูกขยับเขยื้อน รวมไปถึง หุ่นยนต์ดูดฝุ่นผู้ทำหน้าที่ออกมาต้อนรับ


“ไง เจอกันอีกแล้วนะ“


เครื่องทำความสะอาดหมุนซ้ายขวาไปมาคล้ายกำลังดีใจ 


ส่วนเจ้าบ้านเดินหายเข้าไปในห้องนอนใหญ่ ก่อนจะออกมาพร้อมเสื้อยืดห่านคู่ กางเกงบอลเนื้อนิ่ม ชั้นในใหม่ที่ยังไม่ได้แกะห่อ และถุงพลาสติกใบหนึ่ง พร้อมคำสั่งที่ทำเอาเขาสะดุ้ง


“ถอดเสื้อออก”


“อะไรนะครับ!” ผงะถอยหลังไปหนึ่งก้าวอัตโนมัติ


“ฉันจะเอาถุงคลุมมือไม่ให้โดนน้ำ”


ข้อมือเขาเพิ่งถูกผ้าพันยึดไว้ด้วยฝีมือหมอยังไม่ทันครบชั่วโมงดี คุณชายช่างสังเกตโดยเขาไม่จำเป็นต้องร้องขอ 


“หรือถอดไม่ถนัด ให้ฉันช่วยถอดไหม”  มิหนำซ้ำยังใจกว้างไม่เลิก


"มะ...ไม่ต้องครับ เดี๋ยวผมคลุมเองได้”


เขารีบละล่ำละลักปฏิเสธลิ้นแทบพัน คว้าอุปกรณ์ทั้งหมดเผ่นเข้าห้องน้ำที่อยู่ภายในห้องนอนเล็ก แล้วชำระร่างกายด้วยความไวแสง แต่ก็ยังเผลอสะดุ้งอีกรอบเมื่อได้ยินเสียงเคาะประตู


"ฉันเอาแปรงสีฟันกับยาสีฟันมาให้"


บอกทีว่าที่นี่ไม่ใช่โรงแรมห้าดาว อะไรจะบริการทุกระดับประทับใจขนาดนี้  เขารีบพันผ้าเช็ดตัว แง้มประตูไปรับของพร้อมเอ่ยขอบคุณอย่างเก้ๆ กังๆ 


...ไม่คุ้น 


ถึงรู้ว่าคุณชายมักคอยให้ความใส่ใจในแบบของตัวเองเสมอ แต่ครั้งนี้ทำไมรู้สึกว่ามันแปลกออกไปจากที่เคย


...หรือเขาแค่คิดไปเอง?


อนุรักษ์สลัดความสงสัยฟุ้งซ่านให้พ้นจากสมอง เร่งแต่งตัวให้เสร็จ แล้วเดินออกมาบริเวณห้องนั่งเล่น ก่อนพบว่าหุ่นยนต์ดูดฝุ่นกำลังเคลื่อนผ่านหน้าตรงกลับเข้าแท่นชาร์ต



“ปิดเครื่องแล้วเหรอครับ”

             

             ร่างสูงวางรีโมทลง “ซินเดอเรล่าก็ต้องพักงานบ้าง”


เขาตาโตอย่างประหลาดใจ ไม่น่าเชื่อว่าคุณชายจะยอมเรียกชื่อที่เขาตั้งให้เล่นๆ นี้ด้วย

           

             “เธอเองก็เหมือน ...มากินยาก่อนนอน แล้วไปพักได้แล้ว”

        

               มีซองใส่ยาและแก้วน้ำเปล่าวางไว้พร้อมบนโต๊ะ เขาทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย โดยมีผู้ปกครองจับตาดูจนเรียบร้อย หลังรับแก้วน้ำที่เขาดื่มเสร็จก็ยังย้ำเตือน


“ถ้าเจ็บข้อมือขึ้นมาก็มาบอกฉันด้วยนะ”          

       

              ทั้งที่คุณชายปฏิบัติต่อเขาเหมือนดูแลเด็กเล็กๆ แต่อาจเป็นเพราะเขากำลังบาดเจ็บจึงยอมอนุญาตให้ตัวเองอ่อนข้อลง จนยอมรับความห่วงใยจากคนที่พึ่งพาได้

     

            อนุรักษ์เก็บข้อสงสัยของตัวเอง แล้วหมุนตัวเปิดประตูกลับเข้าห้องนอนเล็ก


"รักษ์..."


เสียงจากด้านหลังดึงรั้งเอาไว้ รู้สึกเหตุการณ์คล้ายเดจาวู คงไม่ใช่คุณชายจะเตือนเขาว่า 'พรุ่งนี้อย่าตื่นสาย' อีกล่ะ


"ราตรีสวัสดิ์"


...ไม่คุ้น ยังไงก็ไม่คุ้นจริงๆ


ทั้งน้ำเสียงที่ราวกับมากระซิบอยู่ข้างหู ซึ่งครั้งหนึ่งเคยลืมไปนานแล้ว


ทั้งสายตาที่ทอดมองมาโดยไม่เก็บซ่อนไว้ใต้ความเฉยชา แล้วยังมีความอ่อนหวานปะปนอยู่ในนั้น


อนุรักษ์ไม่แน่ใจว่าตนเองได้ตอบราตรีสวัสดิ์คืนคุณชายไปรึเปล่า รู้ตัวอีกทีเขาก็มานอนมองเพดานในความมืด พยายามข่มความรู้สึกบางอย่างในอกให้จมหายลงไป


ในคืนนั้นเขาฝันประหลาด... 


เขาจินตนาการไปว่าคุณชายเป็นแดรกคูล่า กำลังถูกคนอื่นไล่ตามฆ่า เขาพาคุณชายวิ่งหนีจนเหนื่อย ในขณะที่อีกฝ่ายอ่อนแรงลงทุกที มีเพียงเขาคนเดียวที่สามารถช่วยได้ เขาจึงยอมกรีดข้อมือเพื่อให้คุณชายดูดเลือดเขา แม้เจ้าตัวจะร้องห้ามและพยายามใช้ผ้ากดห้ามเลือด  แต่แผลอยู่ลึกเกินไป เขากำลังจะตาย แต่ทำไมกลับไม่รู้สึกกลัวเลย...


...และอนุรักษ์ก็ลืมตาตื่น  


ห้องที่ไม่มีหน้าต่าง ทุกอย่างยังคงมืด ยกเว้นแสงที่ลอดผ่านประตูเข้ามา ผสานด้วยกลิ่นกาแฟอ่อนบาง ทำให้รู้ว่าได้ก้าวเข้าสู่วันใหม่แล้ว 


งัวเงียลุกจากเตียง  แขนขวาเจ็บแปล๊บเพราะหมดฤทธิ์ยาแก้ปวด และคงจะอักเสบพอควรทำให้รู้สึกมึนหัวคล้ายมีไข้ต่ำๆ ส่วนขาสองข้างก็ยังออกอาการล้าๆ เขาล้างหน้าล้างตาปลุกตัวเอง เหลือบมองนาฬิกาเป็นเวลาเก้าโมงสิบห้า สายป่านนี้ แต่นักครีเอทีฟก็ยังไม่ไปทำงาน ทั้งพอเห็นเขาก็เอ่ยถามสั้นๆ 


"หิวรึยัง"


พร้อมถือจานแซนวิสทูน่าและแซนวิสแฮมใส่ผักสดมะเขือเทศเต็มเอี้ยดมาวางไว้ตรงโต๊ะ


สีน้ำตาลของขนมปังเกรียมสวยน่าทาน เขากำลังจะถามว่าคุณชายไปซื้อแซนวิสที่ไหน แต่เพิ่งสังเกตว่าเจ้าบ้านกลับเข้าครัวไปเปิดก็อกซิงค์ล้างมีดกับเขียง แล้วยังเห็นถุงใส่ผักสลัดวางอยู่ตรงเคาท์เตอร์


"คุณทำแซนวิสเองเหรอครับ"


"ใช่ ดีที่คราวที่แล้วเธอบอกให้ซื้อเครื่องปรุงทิ้งเอาไว้"


"ผมนึกว่าคุณทำอาหารไม่เป็น"


"ตอนอยู่อเมริกาฉันต้องทำกินเองประจำ แต่ฉันไม่ถนัดทำอาหารไทยเท่าไร พอกลับมาที่นี่ไม่ค่อยมีเวลา จะซื้อของสดมาก็ยุ่งยาก เลยนั่งกินที่ร้านสะดวกกว่า"  


นี่เขาเข้าใจผิดมาตลอด นึกว่าคุณชายจัดอยู่ในประเภทจับมีดไม่คล่อง แต่ดันกลายเป็นพ่อครัวที่เอาใจใส่คนทาน อุตส่าห์เลือกเมนูแซนวิสตัดพอดีคำมา เพราะรู้ว่าอาหารแบบนี้สามารถกินมือเดียวได้ 


เขานั่งลง หยิบแซนวิสขึ้นมาชิมรส ขนมปังหอมเนย ผักสดกรอบ ไส้อัดแน่น ถึงเป็นเมนูง่ายๆ แต่อร่อยจนเขาซัดเกลี้ยงคนเดียวเกือบหมดจาน ส่วนพ่อครัวหัวป่าก์หายเข้าไปในห้องตนเอง แล้วออกมาด้วยมาดนักธุรกิจผูกเนคไทใส่สูทที่เห็นจนชินตา พร้อมเปลี่ยนสถานะกลายเป็นเจ้านาย


"วันนี้วันหยุดเธอใช่ไหม ขาเธอยังไม่หายเจ็บพักที่นี่ไปก่อน เดี๋ยวตอนเที่ยงฉันจะแวะมา"


แค่ทำอาหารเช้าให้ก็เกรงใจจะแย่ จะมาปล่อยให้เขานั่งๆ นอนๆ ในห้องอีกคงไม่ไหว


"แต่ว่า...


อนุรักษ์พยายามแย้ง แต่ประโยคทุกอย่างก็ค้างไว้ที่ริมฝีปาก เมื่ออยู่ๆ มือใหญ่ก็แตะหน้าผากวัดอุณหภูมิโดยไม่รู้ตัว


"เธอมีไข้ กลับไปพักซะ แล้วอย่าลืมกินยาด้วย"


วินิจฉัยเสร็จเรียบร้อย กำชับอีกครั้งด้วยแววตาดุบังคับห้ามเถียง แล้วนักโฆษณาก็เดินออกจากห้องไปทำงานที่คาดว่าคงเข้าสายแน่ๆ โดยทิ้งลูกน้องซึ่งยังมึนงงกับพฤติกรรมของบอสไว้เพียงลำพัง


...ถ้าบอกว่าคุณชายถูกผีเข้า เขาคงเชื่อ


ไม่ได้ถึงขนาดเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ แต่เหมือนจะแสดงออกถึงสิ่งที่คิดตรงๆ ได้ชัดเจนมากกว่าเก่า


ข้อดีคือเขาไม่ต้องคอยเล่นเกมเดาใจว่าคุณชายกำลังคิดอะไร แต่ข้อเสียใหญ่ๆ อยู่ตรงที่ขืนอีกฝ่ายยังมัวพะวงห่วง เขาก็คงไม่มีโอกาสได้บอกเรื่องข้อความข่มขู่


ยิ่งตอนนี้ไม่มีหลักฐานมายืนยันแล้ว เพราะมือถือเขามาตายสนิท ไม่รู้ไอ้ทัตจะช่วยประกอบร่างปลุกชีพคืนมาได้ไหม ...ลึกๆ ก็กลัวว่าข้อความสุดท้ายของแม่จะหายไป เขาเลยพยายามคิดในแง่ดีว่าแบตคงเสีย ถ้าเปลี่ยนอาจจะใช้ได้เหมือนเก่  สงสัยเขาคงต้องขอให้คุณชายพาไปส่งเจคิงส์ซูเปอร์ก่อนกลับหอ 


...มีเรื่องให้ต้องรบกวนเพิ่มขึ้นอีกแล้ว ไปๆ มาๆ เขาก็ชักเผลอพึ่งพาคุณชายมากขึ้นทุกที


สามัญสำนึกส่วนดีเริ่มอยากตอบแทนด้วยการทำตัวเป็นประโยชน์ให้บ้าง หลังจัดการแซนวิสที่เหลือ พร้อมกินยาเรียบร้อย เขาเลยนำจานไปล้างคว่ำบนซิงค์ตามประสาแขกที่ดี ใจคิดจะทำความสะอาดส่วนอื่นไปด้วย หากภายในห้องชุดก็ดันเงาวับปราศจากฝุ่นผง จากฝีมือของหุ่นยนต์ซินเดอเรล่า ซึ่งตอนนี้กำลังนอนนิ่งเงียบ


เขาชักจะจับหลักการทำงานของอุปกรณ์นี้ได้แล้ว คุณชายมักชอบตั้งเวลาทำความสะอาดไว้ตอนดึก เพื่อหลังเลิกงานกลับมาจะได้เหมือนว่ามีใครกำลังเฝ้ารอ


...จะว่าไปเขาก็แทบไม่เห็นภาพครอบครัวของคุณชายประดับติดห้องนี้ไว้เลย


อนุรักษ์กวาดตามองไปรอบๆ ก่อนจะหยุดตรงห้องเก็บของที่เสมือนหลุมฝังความทรงจำของคุณชาย เขาพยายามห้ามมือตัวเอง แต่รู้ตัวอีกทีก็เผลอถือวิสาสะเปิดประตูที่ไม่ได้ล็อกไว้เข้าไปแล้ว


ห้องเก็บของยังเต็มไปด้วยกล่องมากมายเรียงกันแออัด รวมทั้งยังมีกล่องใหม่ของผงปรุงรสต้มยำและแผ่นปิดประคบร้อนบรรเทาอาการป่วยเมื่อยเพิ่มเข้าไปด้วย ที่นี่คงน่าจะเป็นสถานที่รกสุดในห้องชุดของคุณชาย


“เฮ้ย!


อนุรักษ์ร้องตกใจ เมื่ออยู่ๆ หุ่นยนต์ทำความสะอาดที่คิดว่าพักเครื่องอยู่กลับเคลื่อนที่ตรงเข้ามาดูดฝุ่นในห้อง จนต้องเผลอถอยหลบ กระทั่งขาไปชั้นลังกระดาษทำให้บางสิ่งร่วงลงมา

 

               “ซวยแล้ว”


                รีบก้มลงเก็บด้วยกลัวว่าจะไปทำอะไรเสียหาย แต่อาการลนลานก็เปลี่ยนเป็นหยุดชะงัก เพราะของที่ร่วงลงมาเป็นอัลบั้มภาพเล็กๆ ซึ่งเปิดให้เห็นรูปถ่ายของคนสามคน


คุณชายยังใส่ชุดนักเรียนมัธยมปลาย ส่วนสูงและรูปร่างหน้าตาทอนอายุลงไปจากปัจจุบัน กระนั้นก็ไม่สามารถปฏิเสธได้ว่าเป็นเด็กหนุ่มหน้าตาดี คงเพราะได้สายเลือดมาจากพ่อแม่อย่างเข้มข้น


บนบ่าของเด็กชาย มีมือเรียวสวยคู่หนึ่งวางทาบอยู่ เจ้าของเป็นผู้หญิงวัยกลางคนเค้าโครงใบหน้าหมดจด บุคลิกสง่างามถ่ายทอดผ่านเสื้อผ้าแบรนด์เนมและทรงผมเรียบหรู


ส่วนผู้ชายสวมเสื้อเชิ้ตเรียบกริบยืนอยู่ข้างกัน แม้ริมฝีปากจะหยักโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มน้อยๆ ทว่าดวงตากลับไม่สามารถสื่อนัยความคิดได้ สิ่งนี้ไม่เปลี่ยนแปลงไปแม้ผ่านกาลเวลาเป็นสิบปี เมื่อปรากฏบนหน้าหนังสือพิมพ์ในบทสัมภาษณ์ประธานบริษัท ATM


...หลักฐานชี้ชัดว่าข้อสงสัยที่เขาคาดเดาไว้เป็นความจริง


อนุรักษ์พลิกอัลบั้มเปิดดูต่อ ก่อนค้นพบภาพอีกสองใบ


ทีแรกนึกว่าเป็นรูปแก๊งค์เพื่อนคุณชายสมัยเรียนมหาวิทยาลัย ทว่าข้าวของบรรยากาศในภาพบางบ่งบอกกาลเวลายุคสามสิบปีก่อน มีทั้งผู้ชายและผู้หญิงในชุดนักศึกษารวมกลุ่มทำกิจกรรม และเหมือนจะเห็นพ่อแม่ของคุณชายอยู่ในนั้น


ตัดกับรูปสุดท้ายที่น่าจะถูกถ่ายในช่วงเวลาใกล้เคียงปัจจุบันมากที่สุด เป็นภาพของคนคนเดียว ซึ่งใต้รูปมีตัวอักษรเขียนด้วยลายมือบอกชื่อ


ว่าน


ในที่สุดก็ได้รู้จักเจ้าของรอยยิ้มที่เขาเห็นในสมาร์ทโฟนคุณชายเสียที


อนุรักษ์เข้าใจดีว่า ส่วนหนึ่งที่คุณชายเป็นห่วงเขามากขนาดนี้ คงเพราะมีปมเรื่องที่เคยสูญเสียน้องชายด้วย  


แต่ถึงอย่างไร...เขากับว่านก็ยังเป็นคนละคนกัน


ที่สำคัญตัวเขาเป็นมนุษย์ปุถุชนธรรมดา ใจคนไม่ใช่หินผามันก็มีหวั่นไหวเอาง่ายๆ เวลานี้ยังไม่เป็นไร แต่ถ้าขืนได้รับความอ่อนโยนมากไปกว่านี้ขึ้นเรื่อยๆ ล่ะก็...


อยู่ๆ ใบหน้าร้อนก็รู้สึกร้อนวูบขึ้นมากะทันหัน หรือเพราะใช้ความคิดมากเกินไป สมองของคนป่วยเลยเริ่มโอเวอร์ฮีท ประกอบกับยาแก้ปวดคงเริ่มออกฤทธิ์ แม้จะเคยพูดว่าเกรงใจ แต่ตอนนี้คงต้องขอพักเสียหน่อย


อนุรักษ์จึงเดินออกมาจากห้องเก็บของ โดยไม่ลืมพาเครื่องดูดฝุ่นจอมขยันออกมาด้วย แล้วปีนกลับขึ้นเตียงนอนอีกครั้ง ค่อยๆ เคลิ้มหลับอย่างง่ายดาย


และเขาก็ฝัน...


คุณชายสั่งให้เขาทดลองสินค้า คราวนี้เป็นอาฟเตอร์เชฟกลิ่นใหม่ เขาโกนหนวดแล้วแตะอาฟเตอร์เชฟกลิ่นหอมสดชื่นที่ปลายคาง กำลังจะออกความเห็นว่าเขาชอบผลิตภัณฑ์นี้  แต่อยู่ๆ คุณชายก็ขยับเข้ามาใกล้ และบอกว่าต้องการพิสูจน์กลิ่นให้ได้ชัดๆ ...เขาพยายามถอยหลังหนี หากคุณชายจับแขนขวาล็อกเอาไว้แน่นจนเริ่มเจ็บ แล้วค่อยๆ ยื่นหน้าเข้ามาใกล้เรื่อยๆ กระทั่งเขาเห็นภาพตัวเองสะท้อนอยู่ในเรียวตาโศกซึ้งคู่นั้น ก่อนริมฝีปากจะ... 


เฮ้ย!


อนุรักษ์สะดุ้งตื่นเพราะเสียงกุกกักด้านนอกห้อง เขารีบผุดลุกจากเตียง เปิดประตูเจอคนสวมสูทกำลังยืนอยู่ในครัว


"ฉันซื้อข้าวกลางวันมาให้"


คุณชายกำลังแกะห่อข้าวปั้นห่อสาหร่ายทรงสามเหลี่ยมแบบโอนิกิริใส่จาน อนุรักษ์หันมองนาฬิกาที่แขวนไว้ข้างผนัง  ...สิบเอ็ดโมงครึ่ง เขางีบไปได้เกือบสองชั่วโมง นั่นยังไม่เท่าไร แต่คุณชายเมื่อเช้าก็เข้างานสาย แถมพักเที่ยงก่อนคนอื่นแบบนี้จะดีเหรอ


หากอีกฝ่ายดูมีท่าทีไม่อนาทรร้อนใจ ยังคงเล่นบทพยาบาลคอยดูแลคนไข้ เสิร์ฟข้าวปั้นซึ่งสามารถทานง่ายๆ ด้วยมือข้างเดียวมาให้  ความใส่ใจเล็กๆ น้อยๆ นี้ ทำเอารู้สึกกระอักกระอ่วนเมื่อหวนคิดถึงความฝันบ้าบอที่คงเพี้ยนเพราะพิษไข้ คนทรุดตัวนั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามจึงถามด้วยความสงสัยที่เห็นเขายังคงนิ่งเป็นหุ่น


"ไม่กินเหรอ หรือยังอิ่มอยู่?"


"กะ..กินครับ..ขอบคุณครับ"


ลนลานตอบตะกุกตะกัก รีบคว้าข้าวปั้นไส้แซลมอลใส่ปาก แม้จะกินแซนวิสไปไม่นาน แต่ข้าวปั้นอุ่นๆ ก็ช่วยทำให้รู้สึกสบายท้อง  ทว่าสิ่งที่ทำให้รู้สึกอึดอัด กลายเป็นสายตาเรียวโศกซึ่งยังคงจับจ้องมองตรงมาจนต้องเอ่ยท้วง


"มีอะไรเหรอครับ"


"ผ้าหลุดแล้ว" 


ผ้ายืดที่พันข้อมือไว้ชายด้านหนึ่งคลายจากที่ยึด คงจะเลื่อนออกตอนนอน


"ส่งแขนมา"


เจ้านายสั่งสั้นๆ อนุรักษ์รีบกลืนข้าวปั้นลงคอ พูดปฏิเสธ


"มะ...ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวผมพันเอง" 


"เธอจะใช้มือข้างเดียวพันผ้ายังไง เดี๋ยวฉันทำให้"


ไม่ว่าเปล่า คุณชายลุกจากที่นั่งฝั่งตรงข้ามมานั่งข้างๆ เขาแทน แล้วจับแขนขวาปลดผ้ายืดออก ข้อมือที่ซ้นบวมช้ำเห็นได้ชัดมากกว่าเมื่อวาน กระนั้นคุณชายก็ยังจะใช้นิ้วโป้งกดจนเขาสะดุ้งโหยงร้องลั่น


"โอย!"


"เจ็บเหรอ" จิ้มลงไปแรงขนาดนี้ยังมีหน้ามาถาม  


"ถ้าไม่เจ็บก็คนเหล็กแล้วครับ จะแกล้งผมรึไง"



"อืม แกล้ง"


คาดไม่ถึงที่ยอมรับหน้าตาเฉย ซ้ำยังสารภาพความผิดก่อนหน้า


"ตอนยึดโทรศัพท์เธอไว้ไม่ยอมคืนก็แกล้ง แต่นอกเหนือจากนั้น...ฉันไม่ได้แกล้ง"


น้ำเสียงช่วงท้ายเน้นข้อความคล้ายบอกเป็นนัยว่าพูดเรื่องจริง  อนุรักษ์นิ่งงัน มองคุณชายซึ่งเริ่มต้นพันผ้ายืดให้เขาช้าๆ อีกครั้งอย่างเบามือ ในที่สุดก็ตัดสินใจเกริ่นสิ่งที่ค้างคา


"คุณชายครับ ผมมีเรื่องอยากจะถาม" เขาเริ่มต้นด้วยประโยคที่เคยคุยทางโทรศัพท์


...ต่อให้ใครจะพูดเรื่องเกี่ยวกับคุณชายยังไง หรือกระทั่งเขาเห็นหลักฐานด้วยตัวเองมาแล้ว แต่ก็อยากได้ยินคำตอบจากปากของคนคนคนนี้โดยตรง


"ประธานบริษัท ATM กับคนที่โอนเงินเข้าบัญชีมา คือพ่อของคุณใช่ไหมครับ" 


ฝ่ายถูกถามยังคงพันแผลต่อโดยไม่ตอบรับ เขานึกว่าคุณชายตั้งใจจะเลี่ยงเหมือนเช่นเคย ทว่าหลังจัดการข้อมือเขาเสร็จสิ้น เสียงราบเรียบก็เริ่มต้นเล่า 


"จริงๆ แล้วประธานเอนเจนซี่ไทเกอร์เป็นเพื่อนของพ่อฉันเอง ทั้งสองคนก่อตั้งบริษัท ATM มาด้วยกัน แต่เพราะขัดแย้งในเรื่องทัศนคติการทำธุรกิจ ท่านเลยแยกตัวออกมาตั้งบริษัทเป็นของตัวเอง  ...ตอนเรียนจบฉันทำงานอยู่กับบริษัทพ่อก็จริง แต่อย่างที่เธอรู้ว่าฉันเองก็มีปัญหากับพ่อ และฉันก็คิดว่าเอเจนซี่ไทเกอร์มีแนวทางการทำงานตรงกับความคิดของฉัน ...ฉันเลยขอมาทำงานร่วมกับท่านประธาน และท่านก็เมตตารับฉันไว้  ...พอพ่อรู้ก็โกรธมาก พ่อคงเหมือนถูกหักหน้า เลยพยายามหาทางขัดขวางงานของฉันและของเอเจนซี่ไทเกอร์ ทุกครั้งที่ ATM แย่งงานฉันได้ พ่อจะโอนเงินเข้าบัญชีฉันสมัยเรียน ถึงฉันจะไม่ใช้มันแล้ว แต่สำหรับพ่อมันคงเป็นการลงโทษที่บอกว่า...สุดท้ายฉันก็ยังเป็นแค่เด็กอมมืออยู่ดี" 


ความสงสัยเลือนรางที่อยู่ในใจอนุรักษ์มาตลอดเริ่มกระจ่างชัด  แม้จะมีบางส่วนที่เขาคาดเดาถูก แต่ก็มีรายละเอียดอื่นๆ ซึ่งทำให้เขาเข้าใจจุดยืนของคุณชายเพิ่มมากขึ้น


"ขอโทษที่ไม่ได้บอกเธอ กับโกหกว่าบัญชีเป็นของคนนอกบริษัท เรื่องนี้มันอธิบายยาก พ่อคงไม่ยอมปล่อยฉันง่ายๆ ฉันเลยไม่อยากให้เธอเข้ามาพัวพันด้วย"


...ช้าไปแล้ว เพราะเขาโดนส่งข้อความมาข่มขู่ไปเรียบร้อย 


แต่เขาไม่ก็คิดจะบอกคุณชายเรื่องนี้  ...ใจหนึ่งไม่อยากให้คนขี้เป็นห่วงคอยมาประคบประหงมดูแล ส่วนอีกใจหนึ่งเพราะต้องการแสดงให้เห็นว่า เขาก็มีประโยชน์เป็นที่พึ่งพาได้เช่นเดียวกัน


"โฆษณาแผ่นประคบร้อนไปถึงไหนแล้วครับ" อนุรักษ์เปลี่ยนหัวข้อบทสนทนา 


"กำลังหาตัวนักแสดงอยู่ อีกสองวันคงจะเริ่มถ่ายทำ"


"ถ้าผมอยากให้คุณทำโฆษณาเพิ่มอีกตัวหนึ่งได้ไหมครับ แต่ครั้งนี้ผมขออย่างหนึ่ง..." เขาหยุดสบตาคุณชายแล้วยื่นเงื่อนไข "...ห้ามบอกทุกคนในบริษัท"


"เธอจะทำอะไร"  


อนุรักษ์ผุดรอยยิ้มเปี่ยมเล่ห์กลเหมือนแม่ทัพหนุ่มกำลังวางแผนเดินศึกรบครั้งใหญ่ 


"เราจะทำให้ ATM รู้ว่า ไทเกอร์ไม่ใช่เสือไร้เขี้ยวเล็บ แต่เป็น 'เสือซ่อนเล็บ' รอจังหวะเชือดคอศัตรูไม่ให้รู้ตัวต่างหากครับ"




 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


             TBC



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 89 ครั้ง

1,455 ความคิดเห็น

  1. #1444 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2561 / 00:13
    มันต้องอย่างนี้สิเจ้ารักษ์!
    #1444
    0
  2. #1416 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 22:23
    หัวใจเปิดแล้วล่ะ รอแค่รักษ์เดินเข้าไปล่ะนะ
    #1416
    0
  3. #1389 ismoonn (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 มีนาคม 2561 / 01:12
    แหมคุณชายไว้ใจรักษ์แล้วใช่มั้ย เป็นห่วงอีกด้วย
    #1389
    0
  4. #1354 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 00:26
    ขอบคุณมากๆ ที่บอกรักษ์ งั้นแล้วเงินที่โดนกดออกไปล่ะคืออะไร?
    #1354
    0
  5. #1315 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 15:39
    นึกว่าคุณชายจะไม่บอกซะอีก ไว้ใจรักษ์น่าดูเลย
    #1315
    0
  6. #1292 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 11:58
    คุณชายดูจะห่วงรักษ์เยอะไปหน่อยแล้วนะ 55555 รักษ์เริ่มหวั่นไหวใช่ไหม -..-
    #1292
    0
  7. #1096 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 15:09
    อ่อ มันเป็นแบบนี้นี่เอง เหมือนคุณชายจะเปิดใจมากขึ้นนะ ว่าแต่รักษ์จะทำอะไร
    #1096
    0
  8. #1076 conky_exonextdoor (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 16:27
    ดีงามมมม
    #1076
    0
  9. #1048 Rabbitmb (@rbbitmb) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 กันยายน 2559 / 07:24
    มีความหวานและละมุน
    #1048
    0
  10. #1038 noblesse_1 (@noblesse_1) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 15:26
    ชีวิตดีงาม คุณชายน่ารัก ฟินๆๆ
    #1038
    0
  11. #927 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 20:26
    คุณชายเปิดเผยเรียบร้อยแล้ววววว เขินแทนอนุรักษ์
    #927
    0
  12. #918 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 17:03
    คุณชายละมุนขึ้นมากค่ะ เชื่อว่าไม่ได้คิดไปเอง ละมุนมาก ละมุนรุนแรง เราเขิน
    #918
    0
  13. #858 _cake_ky_ (@pinmanas-2546) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 มีนาคม 2559 / 16:34
    ดีงาม ละมุนมาก >< ไม่เลี่ยนเหมือนเรื่องอื่นๆ มีสาระ นำมาปรับใช้ได้ สนุกอีก ชอบๆ 55
    #858
    0
  14. #822 10winter (@ruttika) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 กุมภาพันธ์ 2559 / 23:04
    โอ้ยยยยเขิลลลล
    #822
    0
  15. #802 ChaneePreme (@ChaneePreme) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 31 มกราคม 2559 / 21:00
    ตอนแรกเริ่มอ่านเพราะเนื้อเรื่องน่าสนใจเฉยๆ พออ่านไปเรื่อยๆละเขินมากกก เขินแรงงงง สกรีมดังๆ กรี้ดดดดดดด
    #802
    0
  16. #768 Felinonajang (@Felinonajang) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 มกราคม 2559 / 02:32
    เป็นคนรัก น้องชายและผู้ช่วย บ้างครั้งก็เบ๊
    สารพัดประโยชน์ ใครได้ไปก็ถือว่าโชคดีสุดๆเลย อิอิ
    #768
    0
  17. #736 BB1a_38 (@golf_ryoma) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2559 / 01:35
    เง้อออออออทำไมละมุนแปลก ถึงไม่หวานจนเลี่ยนแต่ละมุนจนรู้สึกได้ ~*
    #736
    0
  18. #661 PuiPui (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 มกราคม 2559 / 10:22
    ประคบประหงมยิ่งกว่าไข่ในหินอีกเพราะน้องรักษ์ไม่ใช่ไข่น้องรักษ?เป็นหัวใจใช่มั้ยคะคุณชาย ฮิ้วววววว
    #661
    0
  19. #560 อนุบาลตัวแม่ (@ice-cream-kati) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 22:19
    คุณชายละมุนไปอี๊กกกกก ใส่ใจกับรายละเอียดเล็กๆน้อยๆ น่ารักอ่ะ
    #560
    0
  20. #554 Yoontha (@-18112535) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 15 มกราคม 2559 / 15:37
    ตอนนี้คุณชายอบอุ่นมากกกกกก จะละลายไปกับความละมุนละไมนั้น 
    กระจ่างไปแล้วสำหรับเรื่องบัญชี แต่ก็ยังมีอีกหลายเรื่องที่ค้างคา ไรท์เตอร์เขียนดีมากๆ เลยค่ะ ชอบบบบ
    #554
    0
  21. วันที่ 26 ธันวาคม 2558 / 22:35
    และแล้วเรื่องบัญชีก็กระจ่าง ~ ส่วนคุณชายบทจะดูแลก็ดูแลดี๊ดี แลดูเป็นผู้ชายอบอุ่นมากมายยย ว้อนมากค่ะ!!
    #410
    0
  22. #392 mdant/most2 (@mdant) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 ธันวาคม 2558 / 20:24
    โหยย อะไรจะซับซ้อน ได้ขนาดนี้ แล้วถ้าบัญชีนั้นเป็ยชองคุณชาย คุณชายไม่เคยใช้ แล้วข้อความที่มีคนกดเงินคืออะไรอ่ะ งงล่ะ 555 คุณชายจะให้รักษ์เก็บซิมไว้ทำไมในเมื่อมันไม่เห็นจะเกี่ยวอะไรกับเรื่องงานเลย สงสารรักษ์เบาๆเหมือนเป็นหมากที่คุณชายปั่นหัวเล่น แต่ตอนนี้คุณชายคงเห็นความสำคัญของรักษ์มากขึ้นแล้วใช่มั้ย จากเหตุการณ์ที่คิดว่ารถชนรักษ์ ถ้าเห็นเค้าสำคัญมีก็ไรก็บอกเค้าเหอะค่ะคุณชาย อย่าปิดบังเล่นเกมปั่นหัวกันเลย รักษ์ยิ่งมีความคิดแปลกๆอยู่ ระวังคนซื่อๆใส่ๆอย่างรักษ์ เกิดเหลืออดขึ้นมาคนที่จะโดนปั่นหัวจะเป็นพวกคุณทุกคน 555
    #392
    0
  23. #334 pannjed . (@pingmog) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2558 / 23:35
    เค้าดูแลกันแต่ทำไมอินี่อ่านแล้วรู้สึกหน่วง T__T คงจะง่วงมากไป...
    #334
    0
  24. #313 Som O Usanee (@pomelo8063) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2558 / 16:51
    อร๊ายยยยยยยยยยย ตอนนี้น้องรักษ์ของดิฉัน(?)โดนคุณชายประคบประหงมสุดอะไรสุดนะจ๊ะ แต่ก็เคลียร์กันในเรื่องที่คาใจไปบ้างล่ะโน๊ะ ตอนนี้มาวางแผนเล่นงานฝั่งตรงข้ามกันบ้างดีกว่า ไม่ใช่จะนั่งรอให้ถูกทำร้ายนะจ๊ะ เออ ว่าแต่ถ้าบัญชีนั่นเป็นของคุณชายตอนยังเรียนแล้วพ่อโอนมาให้ แล้วใครเป็นคนกดเงินกันนะ แสดงว่าเอทีเอ็มอยู่กับใครสักคนในไทเกอร์สินะ เหมือนว่าคุณพ่อพยายามทำให้คุณชายรู้สึกแย่มากเลยสิเนี่ย เป็นพ่อลูกกันนะเนี่ยทำไมต้องทำอะไรขนาดนี้ด้วย
    #313
    0
  25. #263 Iampatika (@Iampatika) (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ธันวาคม 2558 / 11:48
    เป็นพ่อลูกกันจริงปะเนี่ย ทำไมต้องหักเหลี่ยมเฉือนคมกันแบบนี้ ตะเตือนไต
    อยากทำนายฝันให้รักษ์ว่า ทั้งสองคนผูกพันธ์กันมาแต่ชาติปางก่อน และชาตินี้ก็หนีกันไม่พ้นหรอก กิกิ (โอ้ววว จิ้นสุดพลังวังชา แฮ่มม)
    #263
    0