Wish Me Luck : สุดที่รักษ์ [Yaoi] Ver. Rewrite

ตอนที่ 11 : บทที่ 11 : เล็กๆ ไม่ ใหญ่ๆ ทำ (Rewrite)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,723
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 87 ครั้ง
    14 ส.ค. 59


บทที่ 11 : เล็กๆ ไม่ ใหญ่ๆ ทำ



"รับขนมจีบซาลาเปาเพิ่มไหมคะ"


"ขนมจีบไม่เอา เปลี่ยนเป็นขอจีบน้องคนสวยแทนได้ไหมจ๊ะ"


"อ่ะ...เออคือ ถ้าไม่สนใจขนมจีบ ลองรับเป็นนมถั่วเหลืองแทนก็ได้ค่ะ ตอนนี้กำลังมีโปรโมชั่นซื้อชิ้นที่สองลดสิบบาทนะคะ"


"นมเหรอจ๊ะ แหม...ของโปรดพี่ด้วยสิ ยิ่งขาวๆ ใหญ่ๆ ได้เบิ้ลพี่ยิ่งชอบบบ"


"เออ...งั้นรับนมสองกล่องเพิ่มเท่านี้นะคะ"


"เดี๋ยวๆ พี่จะเอาเพิ่มอีกอย่าง ...ขอรับเป็นตัวน้องแคชเชียร์หนึ่งที่ ...ไม่ต้องใส่ถุงนะ ไว้ค่อยไปใส่ที่บ้านพี่"


"คือว่า..."


"...สนใจรับเป็นโทษปรับสองหมื่นบาท จำคุกหนึ่งปี ข้อหาลวนลามพูดจาแทะโลมดีกว่าไหมครับ"


เสียงแทรกจากบุคคลที่สาม ทำให้คู่สนทนาทั้งสองหันมองลูกค้าชายในชุดนักศึกษาซึ่งยืนต่อคิวอยู่ด้านหลัง สาวน้อยแคชเชียร์มีสีหน้าโล่งใจ แต่พี่อ้วนพุงพลุ้ยผู้โดนขัดกลับแสดงอาการจิ๊จ๊ะ


"เสือกอะไรวะ! ก็แค่แซวเล่นๆ"


อนุรักษ์ฟังคำด่าพร้อมประโยคแก้ตัวด้านๆ กระนั้นเขาก็ยังคงแสร้งยิ้มกว้าง เอามือล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบโทรศัพท์ เปลี่ยนท่าทีพูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตร


"แหม...แต่ดูน้องเขาจะไม่เต็มใจเล่นกับพี่นะครับ ...งั้นเอางี้ ถ้าพี่ยังอยากจะเล่น เดี๋ยวผมช่วยอัดคลิป แล้วโพสลงแฟนเพจผมดีไหม ยอดฟอลโล่วเพจผมมีตั้งเกือบสามแสนเลยนะ รับรองมีคนขี้เหงารอให้พี่แซวเล่นอยู่เพียบบบ ...เอ้า! พี่เก๊กหน้าหล่อๆ หน่อย เดี๋ยวแชร์คลิปไปแล้วภาพไม่ชัด"


เพียงแค่ทำท่ายกอุปกรณ์สื่อสารที่กำไว้ในมือขึ้นมาเตรียมกดถ่าย พี่อ้วนซึ่งอวดเก่งชูคอเป็นงูเห่าอยู่เมื่อครู่ ก็รีบหดหัวมุดดินเหมือนไส้เดือน หันหลังซ่อนใบหน้า จ่ายเงินคว้าถุงวิ่งจุกตูดเผ่นหายออกไปจากร้านสะดวกซื้อทันที


อนุรักษ์ถอนหายใจเก็บมือถือของตัวเองใส่กระเป๋ากางเกงดังเดิม


 ...ดีที่อีกฝ่ายยังไม่สังเกตว่าโทรศัพท์ตกรุ่นของเขาไม่มีแม้กระทั่งกล้อง และเขาก็ไม่ได้เป็นเจ้าของเพจยอดแสนไลค์ แต่ต้องใช้วิธีโกหกแบบนี้ เพราะมนุษย์ยุคโซเชียลมักกลัวการแชร์มากกว่ากลัวตำรวจ พอเจอคำขู่ว่าจะถ่ายคลิปประจานลงเน็ตก็รีบยอมถอยง่ายๆ


"ขอบคุณนะคะพี่ เมื่อกี๊มันจะแอบจับมือหนูด้วย ถ้าไม่ติดว่าทำงานแม่อยู่จะตบให้คว่ำ!"


สาวน้อยตัวเล็กระบายด้วยความแค้น ซึ่งอนุรักษ์ตอบกลับว่าไม่เป็นไร เพราะเขาเข้าใจความรู้สึกนั้นดีในฐานะคนมีอาชีพแคชเชียร์ด้วยกัน


...แม้จะโดนลูกค้าแสดงกิริยาหยาบคายใส่แค่ไหนก็ต้องอดทน ห้ามมีเรื่องทะเลาะเด็ดขาด ได้แต่ยิ้มรับทำตามหน้าที่ พูดโปรโมชั่นสินค้าซ้ำๆ เพื่อขายของให้ได้ยอดตามเป้า ดังนั้น เขาจึงไม่นึกรำคาญเมื่อได้ยินเสียงถามหลังวางของลงบนเคาท์เตอร์


"สินค้าตัวนี้กำลังมีโปรโมชั่นซื้อสามชิ้นแถมหนึ่งชิ้นอยู่นะคะ รายได้ส่วนหนึ่งมอบเป็นทุนการศึกษาเด็กด้วย สนใจรับเพิ่มไหมคะ"


แนะนำพลางชี้ไปยังโปสเตอร์ซึ่งแปะโฆษณาแคมเปญโดดเด่นตรงกระจกผนังร้าน แถมท้ายด้วยการชม


"คนดีๆ แบบพี่ต้องใจดีช่วยเหลือเด็กอยู่แล้วเนอะ"


จากตอนแรกว่าจะปฏิเสธ ยอดพลเมืองดีสายเลือดเข้มข้นเลยรีบพยักหน้ารับสินค้าเพิ่ม ครั้นจ่ายเงินออกมาเรียบร้อย จึงเพิ่งมาถอนหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความเซ็ง รู้ทั้งรู้ว่าเป็นกลยุทธ์การขายของพนักงานแคชเชียร์ แต่ก็ยังเผลอตกหลุมพราง


อนุรักษ์ก้มมอง 'ถุงเท้าสีดำสี่คู่' ทั้งๆ ที่ตั้งใจมาซื้อแค่คู่เดียว เหตุผลเพราะวันนี้เขาต้องไปเซ็นเอกสารฝึกงานของเอเจนซี่ไทเกอร์ จึงต้องแต่งตัวให้ถูกระเบียบเป๊ะยิ่งกว่าตอนอยู่มหาวิทยาลัย เสื้อนักศึกษาใส่ในกางเกง ผูกเนคไท คาดเข็มขัดเรียบร้อย รองเท้าหนังเงาวับ เซ็ทผมดูแลหน้าตาพร้อม 


...ขาดก็แต่ถุงเท้า ดันหมดสต็อกเอาพอดี ช่วงนี้เขามัวยุ่งอยู่กับงานคุณชายจนไม่มีเวลาซัก และถึงจะซกมกแค่ไหน เขาก็ทำใจใส่ถุงเท้าคู่เก่าไม่ได้ ขืนเกิดส่งกลิ่นระหว่างสัมภาษณ์งานขึ้นมาคงแย่ เผลอๆ อาจกระทบภาพลักษณ์เจ้านายตัวเองที่มักจะใส่สูทแต่งตัวเนี้ยบอยู่เสมอ เขาเลยต้องพิถีพิถันเป็นพิเศษ และเตรียมเสื้อแคชเชียร์ติดกระเป๋ามาเปลี่ยน เพื่อเข้างานต่อในช่วงบ่ายด้วย


หากภายนอกจะมองดูพร้อมมากแค่ไหน แต่ข้างในก็ยังแอบประหม่า


เขาเข้าใจอาชีพพนักงานแคชเชียร์ลึกซึ้งก็จริง แต่ตอนนี้เขากำลังจะไปฝึกงานในตำแหน่ง 'ครีเอทีฟ' ซึ่งแทบไม่มีความรู้เบื้องต้นอะไรเลย


ฉะนั้นพอเท้าเหยียบบริษัทอันหรูหราใหญ่โตในเวลาสิบเอ็ดโมงตรง อนุรักษ์จึงต้องพยายามข่มความหวั่นใจ ระหว่างที่พนักงานประชาสัมพันธ์นำทางให้เขาขึ้นลิฟต์ไปพบฝ่ายบุคคลชั้นสาม  


ออฟฟิศชั้นนี้ถูกแบ่งกั้นเป็นห้องกระจกใสหลายห้อง ผนังกระจกสูงถึงเพดานจึงไม่ต้องกังวลว่าบทสนทนาจะเล็ดรอดออกมาถึงหูคนภายนอก มีขวดน้ำพลาสติกตัดครึ่งห้อยไว้ปลูกต้นพลูด่างเล็กๆ เพิ่มสีเขียวพอสดชื้น ทำให้เขานึกย้อนไปสมัยประถมที่ต้องผลัดเวรรดน้ำกับเพื่อน และยังช่วยคลายความกดดันลงไปได้มาก


...คุณวีรพล คือหัวหน้าฝ่ายบุคคลผู้รับหน้าที่ดูแลเขา 


อนุรักษ์เคาะประตูกระจกเลื่อนซึ่งมีป้ายชื่อนี้ติดอยู่ ขณะเอ่ยขออนุญาต


"ขอโทษครับ ผมอนุรักษ์ จะขอมาติดต่อเรื่องฝึกงานตำแหน่งครีเอทีฟครับ"


"เข้ามาเลยค่ะ"


เสียงหวานเชื้อเชิญ ร่างอรชรอ้อนแอ้นของสาวใหญ่วัยสามสิมกว่า ใบหน้าแต้มเครื่องสำอางพริ้มเพรา กำลังนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟอยู่หน้าโต๊ะ ทำเอาเขาชักไม่แน่ใจต้องย้อนดูป้ายชื่ออีกรอบ จนคนรอหัวเราะร่วน


"อุ๊ยตาย! ไม่ต้องตกใจค่ะ เจ๊ว่าจะเปลี่ยนป้ายชื่อหลายทีแล้ว เพราะอยู่นี้ใครๆ ก็เรียกเจ๊ว่า 'เจ๊วีวี่' เธอก็เรียกแบบนั้นได้นะ ยิ่งได้หนุ่มๆ เรียก เจ๊ยิ่งปลื้ม"


"สวัสดีครับ เจ๊วีวี่ ...ผมชื่ออนุรักษ์ แต่เรียกว่า 'รักษ์' ก็ได้ครับ"


ยกมือไหว้ พร้อมแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ หัวหน้าฝ่ายบุคคลส่งยิ้มเชื่อม


"น้องรักษ์ชื่อเพราะนะเนี่ย ฟังแล้วอยากถูกรักขึ้นมาเลย ...มาๆ นั่งก่อน คุณชายเขาแจ้งเจ๊มาแล้ว เดี๋ยวกรอกรายละเอียดในฟอร์มนี้ให้เรียบร้อย แล้วขอบัตรประชาชนกับบัตรนักศึกษาให้เจ๊ด้วยนะ"


เขาหยิบกระเป๋าตังค์ยื่นบัตรทั้งสองอย่างที่พกไว้  เจ๊วีวี่รับไปเตรียมถ่ายเอกสาร พลางอ่านรายละเอียดข้อมูลบนบัตร


"หืม น้องรักษ์เรียนคณะสถาปัตยกรรมเหรอ"


"ครับ เอกอินทีเรียดีไซต์ เออ...เรียนสถาปัตย์ แต่มาฝึกงานเป็นครีเอทีฟโฆษณา มันแปลกไหมครับ"


นี่ก็เป็นอีกเรื่องที่เขาค่อนข้างกังวลมาตลอด เพราะสาขาวิชาที่เรียนอยู่ห่างกับการฝึกงานคนละโยชน์ ต่อให้ได้เอกสารรับรองจากที่นี่ก็ไม่ช่วยส่งผลต่อการประเมินเกรดเรียนของเขาเลย ซ้ำความรู้ด้านนิเทศก็ยังเท่ากับศูนย์ กลัวความสามารถตนเองจะไม่พอช่วยงานบริษัท ทว่าเจ๊วีวี่กลับกระพริบตาเคลือบมาสคาร่ามองเขาอย่างปกติ


"แปลกตรงไหนกันจ๊ะ เจ๊เองก็จบไฟแนนซ์ยังมาเป็น HR ได้เลย บริษัทไทเกอร์เขาเปิดกว้างรับคนที่ความสามารถ เจ๊เจอคนมาสมัครไม่ตรงกับสายที่เรียนมาเยอะแยะ ...ชีวิตในมหาวิทยาลัยแค่สี่ปีเอง บอกไม่ได้หรอกว่าเราชอบไม่ชอบ ถนัดหรือไม่ถนัดอะไร จนกว่าเราจะได้ทำงานจริงๆ แล้วนั่นแหละถึงจะรู้" 


อนุรักษ์รับฟังผู้ผ่านประสบการณ์แล้วพยักหน้าเห็นด้วยในใจ รุ่นพี่หลายคนของเขาก็จบไปทำอาชีพอื่น มีทั้งเป็นครู แอร์โฮสเตรส เจ้าของร้านอาหาร ...ในอนาคตมีเส้นทางให้เลือกเดินอีกมากมาย ถ้าตอนนี้ได้มีโอกาสเรียนรู้ในสิ่งที่สนใจก็ควรคว้าเอาไว้ 


"แต่ถ้าไปสมัครงานที่อื่นไม่ได้หรอกนะ อย่าง ATM โปรไฟล์ต้องเริ่ด ต้องจบนอกไม่ก็มหาลัยชั้นนำต้นๆ แล้วก็รับเฉพาะตรงกับสาขาที่เรียนด้วย"


เจ๊วีวี่ยังคงอธิบาย ชื่อตัวอักษรย่อที่หลุดออกมาทำให้อนุรักษ์หูผึง


"ATM เป็นคู่แข่งกับบริษัทเราใช่ไหมครับ"


"หึ ต้องเรียกว่าคู่เวรคู่กรรมต่างหาก เขาว่ากันว่าประธานของเรากับทาง ATM ไม่ถูกกันมาตั้งนานแล้ว”


“ไม่ถูกกันเหรอครับ”


“ก็เห็นว่าเป็นเรื่องเก่าๆ สมัยก่อนเกี่ยวกับแย่งผู้หญิงอะไรกันเนี่ยแหละ ประธานฝั่ง ATM เขายังผูกใจเจ็บ อายุหกสิบกว่ากันหมดแล้วยังจะมาแก้แค้นเป็นหนังจีนไปได้เนี่ยล่าสุดเจ๊เพิ่งได้ยินมาว่า ATM แย่งงานโฆษณาตัวหนึ่งของเอเจนซี่เราไปด้วย ...ดูสิตั้งใจหักหน้าเราชัดๆ"


เจ๊วีวี่กวักมือเรียกให้เขาชะโงกหน้าไปมองหน้าจอคอมพิวเตอร์ ซึ่งเปิดเว็บไซต์ของบริษัท ATM ภายในกรอบตารางหน้าเว็บกราฟฟิคทันสมัย มีข่าวอัพเดทขึ้นว่า ...แบรนด์ผงปรุงรสต้มยำภูมิใจเสนอพรีเซนเตอร์คนใหม่ ดาราสาว 'น้ำตาล อลิสสา' ภายใต้มูลค่าสัญญาแปดหลัก


อนุรักษ์เห็นข่าวนี้แล้วเมื่อคืน แต่พอมาอ่านซ้ำอีกครั้งก็ยังเจ็บจี๊ดไม่หาย หลังจัดการกินขนมคัพเค้กเสร็จ เขาก็เปิดคอมพิวเตอร์อาศัยคุณครูกูเกิ้ลค้นหาข้อมูลของเอเจนซี่คู่แข่ง ตามตำรา 'รู้เขารู้เรา รบร้อยครั้งชนะร้อยครั้ง' และก็เก็บเกี่ยวอะไรมาได้มากมาย


...ATM ชื่อนี้ย่อมาจาก Advertising, Television & digital media production and Marketing


เป็นบริษัทร่วมหุ้นธุรกิจมูลค่านับพันล้าน จึงถือเป็นหัวเรือใหญ่ครอบคลุมผลิตโฆษณา ทีวีโปรดักชั่น สื่อออนไลน์ และให้คำแนะนำปรึกษาด้านการตลาด


ส่วนเอเจนซี่ไทเกอร์ แม้จะดำเนินธุรกิจคล้ายกัน หากก็โดนค่อนขอดว่าเป็นเสือไร้เขี้ยวเล็บ เพราะ  ATM ก็ทำตัวเป็นเหมือนบัตรกดเงินตามชื่อ ใช้การทุ่มทุนดึงอำนาจผูกขาดพรีเซนเตอร์ดาราดังๆ ไว้กับตนเองเพียงฝ่ายเดียว 


"คงคิดว่ามีเงินหนาจะทำอะไรก็ได้ เลยชอบซื้อตัวคนทำงานเก่งๆ แย่งจากบริษัทนู้นนี้มา การแข่งขันภายในสูงจะตาย เจ๊เคยรับสมัครคนที่ลาออกจาก ATM หนีมาหาไทเกอร์ตั้งหลายคน เพราะทนโดนเลื่อยขาเก้าอี้กันไม่ไหว เจ๊ว่าก็ไม่แปลกหรอกทำตัวขี้โกงกันขนาดนี้"


จากข้อมูลเพิ่มเติม อนุรักษ์สวมมงกุฏตัวร้ายยอดเยี่ยมให้เอเจนซี่ ATM ไปเรียบร้อย และทำให้เขารู้ด้วยว่า ไม่ใช่แค่คุณชายที่โดนเล่นงาน แต่ ATM ยังตั้งใจจะทำลายไทเกอร์อยู่แล้วตั้งแต่แรกด้วย


"น้องรักษ์เป็นครีเอทีฟก็อย่ายอมแพ้นะ เจ๊เชื่อว่าต้องสู้ ATM ได้"


เจ๊วีวี่ฝากความหวังให้เหล่าผู้กล้า แม้นักรบหน้าใหม่จะกังวล


"แต่ผมเพิ่งเริ่มงานยังไม่รู้อะไรอีกเยอะเลยนะครับ"


"ถ้าใจรักก็ไม่ต้องกลัว ที่สำคัญคุณชายคัดน้องรักษ์ให้เข้าทำงานเองกับมือ เจ๊ไม่ผิดหวังหรอก"


อ้างอำนาจจากเทพบัญญัติสวรรค์ระบุให้เขาคือผู้ที่ถูกเลือกมาแล้ว ...ในเมื่อเป็นเช่นนี้ อนุรักษ์จึงพยักหน้ารับ เริ่มเข้าสู้พิธีการแต่งตั้ง โดยการเซ็นเอกสาร ถ่ายรูป และในที่สุดเจ๊วีวี่ก็ส่งบัตรพนักงานชั่วคราว ซึ่งมีชื่อ รูปภาพ และตำแหน่งครีเอทีฟพิมพ์ชัดเจนมาให้ เป็นเครื่องหมายว่าเขาคือหนึ่งในสหายร่วมรบของเอเจนซี่ไทเกอร์โดยสมบูรณ์


เสร็จสิ้นกระบวนการทุกอย่างในเวลาเกือบเที่ยง เจ๊วีวี่อวยพรขอให้โชคดีขณะที่เขายกมือไหว้ลากลับ  พร้อมสวมป้ายพนักงานห้อยคอไว้ด้วยความรู้สึกตื่นเต้น 


...ไม่น่าเชื่อ เมื่อสามอาทิตย์ก่อน เขาเป็นได้แค่เด็กแคชเชียร์มาขอแวะเข้าห้องน้ำเพราะซิปเป้ากางเกงแตก ยังจำความรู้สึกได้ว่า ตึกอันหรูหราโอ่โถงและผู้คนที่ทำงานในบริษัทช่างอยู่คนละโลกกับตนเอง แต่มาตอนนี้เขาได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของที่นี่ไปแล้ว 


โชคชะตาผันแปรเสมอ ใครจะไปคาดเดาได้ว่าอนาคตจะออกมาเป็นเช่นไร


อนุรักษ์ลงลิฟต์ไปยังชั้นล่าง ตั้งใจจะไปหาอะไรใส่ท้องก่อนไปซูเปอร์ทำงานหลักตามเดิม หากพอประตูลิฟต์เปิด เขากลับเจอคนคุ้นเคย


"อ้าว น้องรักษ์มาทำอะไรคะ"


พี่พิมก็อปปี้ไรเตอร์สาวหมวยทักทายด้วยแววตาเป็นมิตรเช่นทุกที เขารีบชูป้ายห้อยคอยกขึ้นอวด


"ผมมาเซ็นเอกสารฝึกงานครับ" 


"จริงเหรอ! พอดีเลยพี่กำลังอยากได้คนช่วย" 


กลายเป็นว่าบังเอิญเข้าทางอีกฝ่าย พี่พิมยกห่อกระดาษขนาดเอสี่สี่น้ำตาลมาให้สองปึกใหญ่ๆ แล้วมอบหมายงานแรกให้


"พี่รบกวนน้องรักษ์เอานี่ขึ้นไปที่ชั้นออฟฟิศชั้นสิบห้าทีนะ มันยังมีโปสเตอร์อยู่ในรถพี่อีก เดี๋ยวพี่จะตามขึ้นไป"


อนุรักษ์รับห่อกระดาษที่ค่อนข้างหนักเอาการ แต่ผู้หญิงตัวเล็กๆ อย่างพี่พิมยังอุตส่าห์แบกมาไหว แล้วยังรีบร้อนต้องทำไปอย่างอื่นต่ออีก สมกับที่พี่พิมเคยบ่นว่าเอเจนซี่ไทเกอร์ขาดพนักงาน เขาเลยยอมเต็มใจช่วย เพราะไหนๆ ก็ถือเป็นนักศึกษาฝึกงานบริษัท ไม่ได้อยากมีแค่สถานะเป็นเบ๊ให้คุณชายใช้อย่างเดียว


เขากลับเข้าลิฟต์ กดขึ้นไปยังชั้นสิบห้า ตัวเลขเคลื่อนไปเรื่อยๆ ทว่าก่อนถึงจุดหมาย มันดันหยุดตรงกลางทางที่ชั้นแปด


ประตูลิฟต์เลื่อนเปิดอีกครั้ง โต๊ะประดับแจกันดอกไม้ขนาดใหญ่ตรงโถงทางเข้านั้นคุ้นตา แต่ไม่เท่ากับชายหนุ่มสองคนซึ่งยืนอยู่ด้านหน้า


"คุณชาย คุณเฮง"


เผลอหลุดปากเรียกชื่อ ก่อนจะได้สติพงกหัวสวัสดีเก้ๆ กังๆ เพราะถือห่อกระดาษอยู่  คุณชายเดินเข้ามาในลิฟต์โดยไม่พูดอะไร แต่คุณเฮงยังคงยืนอยู่ข้างนอก


"ไม่เข้ามาเหรอครับ"


เขาใช้นิ้วเกร็งกดปุ่มเปิดค้างไว้ ร่างสูงหุ่นหมีส่ายศีรษะตอบยิ้มๆ


"ผมจะลงไปข้างล่าง เชิญขึ้นไปก่อนได้เลยครับ"


อาจเป็นเพราะอนุรักษ์แอบตั้งแง่กับคุณเฮงเบาๆ ท่าทางสุภาพของหัวหน้าฝ่ายประสานสัมพันธ์ลูกค้าจึงถูกมองคล้ายอาการเสแสร้ง  กระนั้นเขาก็ยังยิ้มตอบกลับ แล้วรีบกดปิดประตูลิฟต์ให้ใบหน้าคมคายไม่น่าไว้ใจหายไป


ตอนนี้ภายในลิฟต์เหลือผู้โดยสารเพียงสองคน คุณชายเป็นฝ่ายเริ่มเกริ่นบทสนทนาก่อน หลังสังเกตเห็นป้ายพนักงานที่เขาห้อยคออยู่


"เธอเซ็นเอกสารฝึกงานเรียบร้อยแล้วยังไม่กลับอีกเหรอ"


"อ้อ พอดีผมเจอพี่พิมเขาขอให้ผมช่วยเอาของขึ้นมาที่ออฟฟิศน่ะครับ เออ...แล้วคุณมีดีลงานกับลูกค้าใหม่เหรอครับ"


เดาออกไป เพราะจากที่เขาเคยมาคราวที่แล้ว ชั้นแปดน่าจะเป็นห้องรับรองแขกประชุมงาน และโชคดีที่คิดถูกเมื่อคุณชายพยักหน้า


"ใช่ เพิ่งมีลูกค้าติดต่อให้ทำโฆษณา"


"สินค้าอะไรครับ" เด็กฝึกงานถามอย่างกระตือรือร้น


ลิปสติก ผงปรุงรสต้มยำ มาคราวนี้จะได้ร่ายเวทย์มนต์โฆษณาลงสินค้าแบบไหน ถ้าเป็นอะไรเท่ๆ ก็ดีจะได้ใส่ไอเดียได้เต็มที่ หรือของกินอีกรอบก็ยังไหว เพราะเขาติดค้างความรู้สึกเสียใจกับซุปเปอร์ยายแม้นที่พลาดไปไม่หาย เลยอยากขอโอกาสแก้ตัวใหม่ให้ดีขึ้นกว่าเดิม


ไฟในการทำงานของครีเอทีฟหน้าใหม่ชักลุกโชน อนุรักษ์เริ่มจินตนาการระดมความคิดสร้างสรรค์สุดบรรเจิด ระหว่างรอลุ้นคำเฉลยเป็นชื่อสินค้า...


"แผ่นปิดประคบร้อนบรรเทาอาการปวดเมื่อย"


ฮะ?


ลิฟต์จอดถึงชั้นพอดี คุณชายเดินออกไปพร้อมกับภาพไอเดียมากมายของเขาค่อยๆ พังทลาย ชื่อสินค้าพาให้สมองช็อตกระทันหัน


 ...แผ่นปิดประคบร้อนบรรเทาอาการปวดเมื่อย สารภาพว่าจนปัญญาจะคิดโฆษณาให้ออกมาในแนวทางไหน


หากครีเอทีฟไดเรคเตอร์ผู้รับงานมาหลากหลายคงเห็นเป็นเรื่องปกติ เดินนำเขาไปยังออฟฟิศ แล้วชี้โต๊ะว่างๆ ตัวหนึ่ง


"เธอเอาวางไว้ตรงนั้นได้เลย"


อนุรักษ์จึงวางห่อกระดาษสองปึกลง แต่ก็ยังไม่วายถาม "แล้วจะโฆษณาเป็นสปอดวิทยุหรือปริ้นแอดครับ" 


"โพสเป็นคลิปบนอินเตอร์เน็ต"


...อินเตอร์เน็ตปัจจุบันกลายเป็นช่องทางโฆษณาสำคัญ มีสินค้ามากมายใช้วิธีโปรโมทโดยโพสลงโซเชี่ยลให้กลายเป็นกระแสใหญ่ แต่กว่าจะไปถึงจุดนั้นก็ต้องเลือกทำโฆษณาออกมาให้ฉลาด เพราะคนดูสามารถปิดการรับชมได้ด้วยตัวเองเสมอ งานนี้จึงนับว่าเป็นงานหินอยู่ไม่น้อย และคุณชายยังเพิ่มบททดสอบหฤโหดเข้าไปซ้ำเติม


"โฆษณาตัวนี้ เราต้องทำแข่งกับ ATM"


"อะไรนะครับ!"  


เสียงตะโกนตกใจของเขาดังจนคนในออฟฟิศที่ทำงานอยู่ต้องหันมอง แต่ตอนนี้เขาสนเพียงประโยคของคุณชายที่ลอยผ่านหู


"เป็นความต้องการของลูกค้าที่อยากให้คนในโซเชียลร่วมกันโหวต ถ้าเอเจนซี่ไหนชนะก็จะได้สัญญาจ้างให้ทำโฆษณาชิ้นนี้ออนแอร์ในทีวีด้วย"


คุณชายอธิบายด้วยสีหน้าแฝงความยุ่งยากใจ ส่วนอนุรักษ์ช็อกไปแล้ว ศัตรูถือดาบมาท้าประลองกันซึ่งๆ หน้า ถ้าไม่เตรียมแผนการรบไว้ให้พร้อมจะทำยังไง มิหนำซ้ำยังมีหน่อนบ่อนไส้แฝงตัวมาในกองทัพอีก ดังนั้น เพื่อป้องกันไม่ให้ข้อมูลรั่วไปถึงข้าศึก 


...หนทางแรกแห่งชัยชนะต้องเริ่มจากหาวิธีกำจัดหนอนก่อน 


ตี๊ด! ตี๊ด!


ข้อความโทรศัพท์เข้าราวกับรู้คำภาวนาในใจ อนุรักษ์ล้วงกระเป๋าหยิบอุปกรณ์สื่อสารมาเปิด


...สองหมื่นบาทคือตัวเลขที่เพิ่งถูกกดถอนเงินออก


เขายกหน้าจอ SMS ขึ้นโชว์ แล้วถามเจ้าถิ่นอย่างเร่งรีบ


"ตู้ ATM ที่ใกล้สุดคือที่ไหนครับ" 


"ข้างล่างหน้าบริษัท"


ได้ยินแค่นั้น อนุรักษ์ก็พุ่งตัวออกไปกดลิฟต์ลงทันที โดยมีคุณชายตามมาด้วย เขานึกร้อนใจเพราะเมื่อครู่คุณเฮง ผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งเพิ่งลงไปด้านล่าง ซึ่งมันคงไม่ใช่เหตุบังเอิญแน่ๆ  


ระยะทางสิบห้าชั้นยาวนานยิ่งกว่าตึกใบหยก ครั้นประตูลิฟต์เปิดออก เขาก็เจอเหตุการณ์เดจาวู


"อุ๊ย! บอส น้องรักษ์ ทำไมออกมาพร้อมกันเลยคะ" 


สาวหมวยหอบหิ้วม้วนโปสเตอร์เต็มมือเอ่ยถาม แต่คราวนี้อนุรักษ์ขอใจร้ายไม่ยอมช่วย เพราะมีเรื่องสำคัญต้องทำ


"พี่พิมเห็นคุณเฮงบ้างไหมครับ"


"คุณเฮงเหรอ เมื่อกี๊เพิ่งสวนกันตรงหน้าตึกนี่เอง"


พอรู้สถานที่ของเป้าหมาย เขาก็รีบวิ่งออกไปด้านหน้าหวังจะจับคนร้ายคาตู้ ATM ทว่ายังไม่ทันก้าวออกจากตึกก็ต้องชะงัก หลังเห็นรปภ.เปิดประตูให้ชายหุ่นหมีเข้ามาพอดี 


คุณเฮงยังมีท่าทีเป็นปกติ สบตากับเขาแล้วทักด้วยความแปลกใจ


"อ้าว นึกว่าขึ้นไปทำงานกัน นี่จะออกไปไหนกันเหรอครับ"


อ้อ...ออกมาจับคนร้ายครับ ...จะให้พูดแบบนี้ออกไปก็ไม่ได้ อนุรักษ์ยืนนิ่งเป็นใบ้ คุณชายจึงแทรกเข้ามาตอบแทน


"กำลังจะไปทานข้าวครับ"


โกหกออกไปด้วยเหตุผลที่เหมาะสม เพราะนี่ก็ได้เวลาพักเที่ยงซึ่งพนักงานค่อยๆ ทยอยลงมาพอดี  ทำให้คุณเฮงไม่ได้ติดใจสงสัยอะไร


"งั้นทานให้อร่อยนะครับ" เป็นคำตอบตามมารยาทพร้อมรอยยิ้ม ก่อนจะเดินสวนพวกเขาสองคนกลับไปยังลิฟต์


อนุรักษ์หัวหมุน เขาไม่อยากพลาดโอกาสนี้ แต่จะโพล่งออกไปตรงๆ ว่า คุณเฮงเพิ่งกดเงินมารึเปล่า หรือขอดูในกระเป๋าตังค์หน่อยว่ามีเงินสองหมื่นไหมก็ใช่ที่


...แล้วจะทำยังไงดี


ฉับพลันบางสิ่งก็แล่นผ่านความคิด เขาหันหลังตัดสินใจตะโกนออกไป


"อ่ะ! สลิปเงินตกครับ!"


จากมุมมองตรงนี้ มีเพียงคุณชายที่เห็นการกระทำทุกอย่าง นับตั้งแต่เขาล้วงกระเป๋ากางเกง โยนใบเสร็จร้านสะดวกซื้อทิ้งลงพื้น แล้วแกล้งทำเป็นก้มเก็บพลางเรียกรั้งโดยไม่เอ่ยชื่อ 


เป็นแผนหลอกเด็กสิ้นคิด หากคำหลอกตื้นๆ นี้ดันส่งผลสำเร็จ คุณเฮงหันมารับของที่เขายื่นให้ พลางขมวดคิ้วมองกระดาษในมือ


"นี่มันใบเสร็จไม่ใช่เหรอครับ"


"อ้าว สงสัยผมคงดูผิด พอดีสายตาสั้นนิดหน่อยอ่ะครับ"


อนุรักษ์แสร้งสวมวิญญาณนักแสดง ยกมือเกาต้นคอแก้เก้อรับใบเสร็จถุงเท้าคืนมา คุณเฮงหมุนตัวเดินกลับไปขึ้นลิฟต์อีกครั้ง ซึ่งเปิดออกพอดีพร้อมพนักงานที่ลงมาพักเที่ยง เขารอให้อีกฝ่ายลับตาไป แล้วรีบสะกิดบอกคนข้างตัวอย่างตื่นเต้น


"เห็นไหมครับ! คุณเฮงหันมาด้วย ถ้าไม่ได้กดเงินมาก่อน ก็คงไม่มีปฏิกิริยาแบบนั้นหรอกครับ"


คุณชายถอนหายใจหน่ายกับละครตำรวจจับผู้ร้ายแบบเด็กๆ เอ่ยค้านดึงเขาให้กลับมาสู่โลกความจริง 


"อย่าเพิ่งด่วนสรุป เธอเล่นตะโกนแล้วยังวิ่งตรงไปหาเขาเอง เป็นใครก็ต้องหันมาดูทั้งนั้น และเหตุผลแค่นี้มันก็ใช้เป็นข้ออ้างไม่ได้"


ข้อโต้แย้งทำเอานักสืบสมัครเล่นสะอึก พอพิจารณาตามก็เห็นด้วยว่ามันไม่ค่อยน่าเชื่อเท่าไร กระนั้นเขาก็มั่นใจว่ามาถูกทางแล้ว ขาดแค่เพียงหลักฐานมัดตัว ซึ่งวิธีหาข้อพิสูจน์มายืนยันโดยเร็วก็ต้องใช้เหยื่อล่อ 


และเขารู้...ศัตรูจะแสดงตัวต่อเมื่อขัดขวางงานคุณชายเท่านั้น


อนุรักษ์ก้มลงมองใบเสร็จถุงเท้าที่ยังถือคาไว้ในมือ พลางตัดสินใจถาม


"งานโฆษณาแผ่นปิดประคบ กำหนดส่งเมื่อไรครับ"


"สองอาทิตย์ แต่ต้องเร่งคิดคอนเซปต์ เพราะต้องเผื่อเวลาถ่ายทำ"


"แล้วได้ทดลองใช้สินค้ารึยังครับ" 


คนรักษาคอนเซปต์ 'รู้ลึก รู้ละเอียด ทดลองใช้จริง' ส่ายศีรษะ


"ยัง ฉันเพิ่งได้ของมาวันนี้"


อนุรักษ์ยิ้มกว้าง ส่งดวงตาพราวระยับไปที่เจ้านายตนเองพร้อมคำขอ


"...งั้นวันพรุ่งนี้ผมขอไปค้างที่คอนโดคุณชายได้ไหมครับ เผื่อว่าเราสองคนจะได้ ออกแรงทำกิจกรรมพิเศษ แล้วมาทดลองใช้แผ่นปิดประคบร้อนบรรเทาอาการปวดเมื่อยด้วยกัน"


---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

            TBC





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 87 ครั้ง

1,457 ความคิดเห็น

  1. #1441 『` Raypiadea 』 (@atlove-323) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 19:32
    แหม่ ดูใช้คำเข้า
    #1441
    0
  2. #1412 พญานก T^T (@Khaofang_17) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 20:49
    โอ้โหหหห คำพูดสองแง่สองง่ามมากเลยค่ะ กิจกรรมบนเตียงป่ะคะ :)
    #1412
    0
  3. #1386 ismoonn (@Oh_sehun94) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มีนาคม 2561 / 18:46
    โอโหหหห แอบคอดไปไกลเลยนะคะ น้องนักษ์พูดแบบนี้
    #1386
    0
  4. #1379 twin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 23:01
    น้องรักษ์คะ ป้าคิดไปไกลเลยลูกกกกกกกก
    #1379
    0
  5. #1368 Polka-neko (@Polka-neko) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ธันวาคม 2560 / 07:33
    กิจกรรมออกแรงนี่อารายยยยยย
    #1368
    0
  6. #1350 lufian (@ployykp) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 15:42
    ไฟแรงจริงพ่อคุณ
    #1350
    0
  7. #1311 FairyP718 (@sn_inmymind) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 มิถุนายน 2560 / 00:55
    รักษ์พูดสองแง่สองง่ามนะ นี่ลุ้นตัวโก่งเลยว่าจะทำอะไร 55555
    #1311
    0
  8. #1290 Mune (@uzsy) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 พฤษภาคม 2560 / 04:26
    รักษ์พูดอะไรออกไปหื้มมมม กิจกรรมอัลไลลล 5555555555
    #1290
    0
  9. #1271 M-ms. (@pimonpattalubnga) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 09:13
    อ่าาาเออออืมมม
    #1271
    0
  10. #1223 เหมียวขนฟู (@bloodytea) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 7 มกราคม 2560 / 02:58
    ใช้คำพูดอย่างนี้เราคิดไกลนะคะรักษ์
    #1223
    0
  11. #1208 T'risttps (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 21:49
    อิป้านี่คิดไปไกลแล้วนะคะน้องรักษ์555555
    #1208
    0
  12. #1207 สาววาย (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2559 / 20:34
    เดี๋ยวๆๆๆๆ รักษ์ๆๆ 'ออกแรงทำกิจกรรมพิเศษ'

    หมายความว่างาาาาาาาาาาาาาาย//เตรียมทิชชู่
    #1207
    0
  13. #1205 3874119 (@3874119) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 12 ธันวาคม 2559 / 20:08
    แน่ะๆๆๆๆ5555
    #1205
    0
  14. #1185 apiinify (@apiinify) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2559 / 07:29
    กิจกรรมพิเศษ...???
    #1185
    0
  15. #1171 boombim (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2559 / 07:30
    กิจกรรมพิเศษอะไรที่ต้องใช้แผ่นบรรเทาอาการปวดเมื่อย?!
    #1171
    0
  16. วันที่ 6 ตุลาคม 2559 / 00:25
    กลัวใจคุณชาย
    #1116
    0
  17. #1092 baekbow (@baekbow) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 4 ตุลาคม 2559 / 14:09
    เราชักสงสัยว่ายอดเงินต่างๆเป็นของชายเองหรือป่าว ทำไมดูไม่ทุกข์ร้อนเลย ดูใจเย็นเกินไป
    #1092
    0
  18. #1073 conky_exonextdoor (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2559 / 15:29
    เค้าจะนัดกันไปฟิตเนสหรอคะ งืออออ
    #1073
    0
  19. #1063 Yumajiharu (@Yunajiharu) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 กันยายน 2559 / 23:06
    รักษ์พูกอะไรน่ะ!! เราคิดไปดาวอังคารแล้วนะ-.,-
    #1063
    0
  20. #1045 Rabbitmb (@rbbitmb) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 กันยายน 2559 / 21:34
    เดี๋ยวววว คำพูดแบบนี้คืออะไร นี่คิดไปไกลแล้วจ้าา
    #1045
    0
  21. #990 ศศิวิมาน (@sasiviman) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 สิงหาคม 2559 / 22:46
    แปะตรงไหน? ไม่ใช่ที่สะโพกใช่ไหมหนูรักษ์ -,.-
    #990
    0
  22. #979 arimasa12345 (@arimasa12345) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 สิงหาคม 2559 / 09:22
    โอ้วว้าว... กิจกรรมพิเศษแบบใหนี่ย 555
    #979
    0
  23. #922 nabya (@nabya) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 สิงหาคม 2559 / 18:19
    ออกกำลังหายใช่เปล่า? ^___^
    #922
    0
  24. #895 สพัจน์บ็อบ. (@spondboz_ss) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 22:25
    หนอนคือพิมม่ะ? โอ้ย แต่นางชื่อเหมือนเราอ่ะ เราก็ชื่อพิม สงสัยตัวเองละกัน แล้วกิจกรรมพิเศษที่ว่านี่คืออะไรคะ -...,- สงสัยจริงๆ
    #895
    0
  25. #867 kengky98 (@kengky98) (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มีนาคม 2559 / 08:00
    แกจะไปปวดเหมื่อยอะไรรักษ์ แต่โคตรสงสัยเจ้พิม เราจะไม่สงสัยสัยเฮงเพราะเราอยู่ข้างผช.555
    #867
    0