เปลี่ยนนางร้ายเป็นเด็กดีคือมาตราการการเอาตัวรอดของฉันค่ะ!

ตอนที่ 3 : ตอนที่ 3 : ฉันมีคู่แข่งแล้วล่ะ! อะไรนั่นน่ะสมดุลของโลกใบนี้มันพังทลายไปแล้วเหรอคะ! [รีไรท์ ครั้งที่ 2]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 7,907
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 445 ครั้ง
    2 พ.ย. 61


               วันนี้ฉันกับคุณวัวมีนัดกันทำห้องหนังสือใหม่ ซึ่งอันที่จริงแล้วแค่ฉันปล่อย ๆ ให้คุณวัวจัดการไปคนเดียวก็ได้ แต่ในฐานะพ่อนมและที่ปรึกษาในคุณภาพชีวิตของฉัน ใครจะปล่อยให้คุณวัวทำงานหนักกัน ถ้าเกิดเป็นลมเจ็บไข้ได้ป่วยไปจะยุ่ง เพราะฉะนั้นก็เลยบอกกับคุณวัวไปว่าฉันให้เวลาคุณพักร้อนหนึ่งสัปดาห์ เพราะความปรารถนาที่จะให้คุณวัวนั้นมีอายุยืนยาวอยู่เป็นที่ปรึกษาฉันไปอีกยาวนานก็ต้องดูแลกันหน่อยสิคะ คนดี ๆ แบบนี้หาที่ไหนไม่ได้อีกแล้วนะคะ!

 

               ฉันสั่งเมดสาวให้เอาของบำรุงสุขภาพทั้งหลายแหล่ยัดใส่ท้ายรถจนเต็มเพื่อขุนให้คุณวัวมีสุขภาพที่ดีก่อนจะกลับมาทำงานให้ฉันอีกครั้ง ทุกอย่างเตรียมพร้อมเสร็จสรรพฉันก็ดันหลังคุณวัวเข้าไปในรถและสั่งให้คุณเวนส์ขับรถออกไปทันที ส่วนสถานที่ปลายทางนั้นฉันจัดให้เป็นบ้านพักในภูเขา คิดดูสิว่าธรรมชาติจะดีขนาดไหน ต้นไม้และสายน้ำ ลำธารและสายลม ยิ่งคิดยิ่งอิจฉาเลยนะคะเนี้ย

 

               เมื่อโบกมือลามองรถเเล่นออกจากรั้วบ้านไปเรียบร้อยแล้ว ฉันก็เดินเข้ามาในห้องหนังสือซึ่งมีคนสองคนที่คุณชาร์วิลเตรียมเอาไว้ให้รออยู่พอดี เป็นเพราะพวกเขาไม่เห็นคุณชาร์วิลเดินเข้ามาด้วยจึงแอบชะเง้อคอมองยาวไปไกล อราอร่า ๆ อยู่กับฉันไม่ดีเหรอคะ? แล้วทำไมพวกคุณถึงทำหน้าเหมือนยิ่งผิดหวังอย่างนั้นกันล่ะคะ

 

               แบบนี้เลดี้ตัวน้อยอย่างฉันก็เสียใจเป็นนะคะ...

 

               แต่ด้วยสปิริตในการทำงานทำให้ฉันมองข้ามมัน และสั่งการทั้งสองคนทันที คนแรกชื่อคุณเฟียส เขาถนัดในงานด้านลงสีและการจัดองค์ประกอบภายในบ้าน เหมาะให้เขามาเป็นคนออกแบบและตกแต่งห้องโดยเฉพาะ คุณเฟียสนั้นไว้ผมยาวเซอร์ ๆ สมกับเป็นพวกศิลปินจริง ๆ นะคะ 

 

               คนต่อมาเป็นผู้หญิงหุ่นเพียวรูปร่างหน้าตาดี เธอชื่อคุณเบลล์ ได้ข่าวว่าเมื่อก่อนเคยเป็นบรรณารักษณ์ในห้องสมุด แค่ฉันเห็นก็รู้สึกอับอายในความเป็นผู้หญิงของตนเองแล้วค่ะ ดูนั่นสิ เจ้าก้อนกลม ๆ สองก้อนของเธอที่ล้ำหน้าจนแทบจะกระแทกเบ้าตาฉันอยู่แล้วนั่นมันอะไร

 

ฮึ! ก็ไม่อยากจะยอมรับหรอกนะคะแต่เธอถือเป็นศัตรูของผู้หญิงอกไม้กระดานอย่างฉัน ดังนั้นไม่ว่ายังไงก็ตามจะพ่ายแพ้ให้ไม่ได้เด็ดขาดค่ะ

 

               ดูหนองโพที่พอง ๆ ยุบ ๆ นั่นสิ! อะไรนั่นน่ะสมดุลของโลกใบนี้มันพังทลายไปแล้วเหรอคะ!

 

               ฉันไม่อาจยอมทนมองนานกว่านี้จึงรีบกล้ำกลืนความเคียดแค้นชิงชังไว้ในใจแล้วหันมาตั้งใจทำหน้าที่ตนเองต่อ

 

               "ถ้าคุณจะเพิ่มเติมอะไรอีกก็ไม่มีปัญหาค่ะ" ฉันวางแบบแปลนการสร้างห้องหนังสือไว้

 

ชาติก่อนบ้านฉันเคยเปิดร้านจัดสวน มันถือเป็นธุรกิจเล็ก ๆ ในครอบครัวไม่มีอะไรให้ตื่นเต้นมากหรอกค่ะ อีกอย่างฉันคิดว่ายังไงแล้วการจัดห้องหนังสือใหม่มันก็เหมือน ๆ กับการจัดสวนนั่นแหละ แค่ฉันต้องวางองค์ประกอบให้ดี ทำให้ทุกอย่างสบายตามันก็ถือว่าสำเร็จ

 

พอเห็นคุณเฟียสมองมามันทำฉันค่อนข้างกังวลว่าพวกเขาจะมองดูแบบแปลนฉันรู้เรื่องหรือไม่ กับคุณเบลล์ฉันไม่ค่อยห่วงเพราะเธอเป็นบรรณารักษณ์มาก่อน ฉันไม่ได้ต้องการให้เธอช่วยในส่วนนั้นของคุณเฟียส แค่ให้เธอจัดการกองหนังสือพวกนี้ในตอนท้ายเท่านั้น

 

เอาล่ะคุณเบลล์แม่สาวอกโต เมื่อคุณศิลปินทำงานเสร็จ คุณก็จัดการหนังสือพวกนั้นซะล่ะ อย่าทำให้ฉันผิดหวังเชียวนะคะ นี่ถือเป็นการล้างแค้นที่คุณอกโตยังไงล่ะ!

 

               ฉันแอบกรีดนิ้วใต้คางอ้าปากหัวเราะอย่างสะใจ...

       

               "ผมต้องเตรียมของเป็นจำนวนมากในการสร้างมัน"

 

                "เรื่องนั้นไม่มีปัญหาค่ะ"

 

                "ตกลง ผมจะเริ่มงานตั้งแต่วันนี้"

 

                "คุณสามารถรีเควสต์วัสดุอุปกรณ์ที่ต้องใช้และฝากใครมาก็ได้ ดิฉันจะอยู่ที่ห้องหนังสือคุณพ่อตลอดหนึ่งสัปดาห์นี้ค่ะ" 

 

               คุณเฟียสรับคำอย่างง่ายดายสมกับเป็นศิลปินผู้กว้างขวางจริง ๆ ฉันหันมามองคุณเบลล์ นั่นสินะ ว่าแต่จะให้คุณเบลล์ทำอะไรดีในตอนที่ยังเหลือนี้ล่ะ ระหว่างที่คุณศิลปินกำลังทำห้องหนังสือใหม่ แม่สาวอกโตก็ไม่ควรใช้หน้าอกคู่นั้นบดบังทัศนวิสัยการทำงานของคุณเฟียสจริงไหมคะ

 

               ด้วยเหตุนี้เองฉันเลยหาวิธีทำให้หล่อนไม่ว่างงานก็เลยอุทานออกไปว่า "จริงสิ เฟอร์นิเจอร์ชั้นหนังสือ..."

 

               เป็นไปตามคาด เธออาสาจะไปเป็นเพื่อนฉันเพื่อเลือกชั้นหนังสือที่ถูกใจ แหม๋ ๆ อันที่จริงแม่สาวอกโตเนี้ยก็มีความเอาใจใส่ไม่น้อยเลยนะคะ สมแล้วที่เคยเป็นบรรณารักษ์มาก่อน หนังสือที่คุณเบลล์เคยดูแลคงได้รับการทะนุถนอมมาก ๆ แน่ 

 

                "ว่าแต่คุณหนูจะไปที่ไหนดีคะ มีสถานที่ในใจเป็นพิเศษรึเปล่าคะ" คุณเบลล์หันมาถามฉัน ตอนนี้เรากำลังนั่งตากแอร์เย็น ๆ อยู่ในรถโดยมีคุณแกรนด์ คนขับรถเบอร์สองมาทำหน้าที่แทนคุณเวนส์ที่ไปส่งคุณวัว

 

ฉันนิ่งคิดอย่างด่วนจี๋

 

ตายล่ะ

 

อันที่จริงฉันเองก็ไม่ได้เจาะจงที่ไหนซะด้วย อีกอย่างตั้งแต่เกิดมาจนอายุห้าขวบก็ไม่เคยได้ออกจากบ้านเลยสักครั้ง จะบอกว่าครั้งนี้เป็นครั้งแรกของฉันก็คงไม่ผิดนัก เอายังไงดีล่ะ ถ้าเกิดเผยไต๋ว่าไม่เคยออกจากบ้านเลยตั้งแต่เกิดค่ะ! คงได้โดนอีกฝ่ายหัวเราะเยาะแน่ ๆ ศักดิ์ศรีความเป็นเด็กที่ไส้ในเป็นผู้ใหญ่และมีอกไม่กระดานที่ช่วยอะไรไม่ได้สักอย่าง

 

ฉันนิ่งคิดไปสักพักก่อนจะบอกคุณแกรนด์นายคนขับรถเบอร์สองให้ไปแหล่งขายชั้นหนังสือดี ๆ ซะเลย

 

               "ดิฉันไม่มีที่ไหนในใจเป็นพิเศษหรอกค่ะ"

 

               "แล้วเนื้อไม้หรือคุณภาพของไม้ล่ะคะ"

 

               "จะแบบไหนก็ได้ทั้งนั้นค่ะ"

 

               "เอ่อ... ไม่มีสิ่งที่ชอบเลยจริง ๆ เหรอคะอย่างเช่นตู้ไม้ลายการ์..."

 

               "ไม่ค่ะ" ฉันตัดบททันทีโดยไม่ต้องคิดให้เสียเวลา ใครจะอยากได้ตู้ไม้พรรค์นั้นมาใส่หนังสืออันแสนมีค่ากันคะ!

 

               อย่างน้อย ๆ ฉันก็แอบถอนหายใจอย่างโล่งอกที่คุณเบลล์ไม่ถามอะไรอีก เอาล่ะตอบกว้าง ๆ น่าจะดูโอเคแล้วล่ะ

 

 อึ๋ย... สาวอกโตนี่น่ากลัวจริง ๆ

 

               เมื่อเรามาถึงฉันก็บอกให้คุณเบอร์สองเอารถไปจอดและรอจนกว่าฉันจะโทรให้มารับ ที่ที่เรามานั้นเป็นห้างสรรพสินค้าชั้นนำที่รวมเหล่าไฮโซผู้ดีมีตระกูลทั้งหลายมาเดินกัน

 

คุณเบลล์ที่ดูเหมือนจะไม่กล้าเข้าไปในทีแรกเพราะความหรูหราอโลฮ่าของมันก็โดนฉันควงแขนฉุดกระชากให้เข้าไปข้างในทันที

 

ไม่ว่าจะโลกนี้หรือโลกไหนเงินตราก็เป็นสิ่งสำคัญ เพียงแค่ฉันใช้บัตรสีทองที่ทำขึ้นแสดงถึงการเป็นสมาชิกของตระกูลฟรังซิแยร์ การเรียกเก็บเงินทุกอย่างจะส่งเป็นบิลไปถึงที่บ้านเอง เพราะฉะนั้นถึงแม้ฉันจะทำเงินหายหรือไม่ได้เอาเงินมาสักบาทแค่มีบัตรสีทองใบนี้ ทุกอย่างก็สามารถเนรมิตได้ดั่งที่ต้องการ 

 

               แต่พูดก็พูดเถอะ ก็เพราะว่ามันดูสบายเกินไปไงล่ะ ฉันเลยค่อนข้างเกลียดบัตรนี่พอสมควร เก็บไว้มานานแรมปี สุดท้ายก็ต้องเอามันมาใช้อยู่ดีสินะ ขอโทษคุณแม่ที่อยู่ในชาติก่อน ลูกจะฟุ่มเฟือยแค่วันเดียวเท่านั้น ได้โปรดอย่ามาว่าลูกถึงในฝันเลยนะคะ!

 

                เราเดินเลือกซื้อเฟอร์นิเจอร์มาได้เยอะพอสมควร นอกเหนือจากนี้ยังมีของไร้สาระอย่างเช่นขนมนมเนยติดมาด้วยเล็กน้อย

 

แหม๋ ๆ เพราะฉันมีอายุแค่ห้าขวบคุณเบลล์เลยคิดว่าเด็กอย่างฉันก็ควรจะซื้อของพวกนี้เก็บไว้บ้าง แถมยังแสดงใบหน้ามีความสุขเวลาหยิบขนมใส่ตระกร้าอีกต่างหาก ถึงต่อให้เป็นฉันที่มีอคติต่อหนองโพนั่นแค่ไหนก็ยังไม่กล้าจะเข้าไปขัดขวางความสุขของเธอเลยล่ะค่ะ หากคิดเล่น ๆ แล้วคุณเบลล์ได้กลายเป็นแม่คนจริง ๆ ฉันคิดว่าคุณเบลล์ต้องเป็นแม่ที่อ่อนโยนเอาใจใส่ลูกอย่างแน่นอน

 

                "คุณโซแซงค์มีอะไรรึเปล่าคะ?" 

 

                อาจเป็นเพราะฉันหยุดเดิน เธอเลยถามออกมา ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่นะคะที่ฉันเผลอตัวไปสนิทสนมกับเธอจนเปลี่ยนจากที่เรียกฉันว่าคุณหนูกลายเป็นคุณโซแซงค์เฉย ๆ ไปซะได้ 

 

                อยู่ด้วยกันแค่หนึ่งวันนี่เปลี่ยนแปลงไปได้มากขนาดนี้เลยหรือคะ คุณเบลล์นี่ช่างน่ากลัวจริง ๆ ที่สามารถทำให้ฉันคนนี้เผลอตัวไปซะได้!

 

                ในใจฉันราวกับมีเสียงฟ้าฟาดลงมา...

 

                ฉันมองข้ามความสนิทสนมที่เจ้าหล่อนยัดเยียดให้ แล้วเดินเข้าไปในร้านหนังสือที่ไม่มีใครเข้าร้านหนึ่ง 

 

                 "สวัสดีครับคุณหนู ไม่ทราบว่ากำลังหาหนังสือเล่มไหนอยู่หรือครับ?" มีชายวัยกลางคนคนหนึ่งเดินเข้ามาต้อนรับฉัน ว่าแต่คุณลุงกำลังคิดว่าฉันหาหนังสือเพื่อไปทำการบ้านหรือเปล่านะถึงได้แนะนำแต่หนังสือเด็ก ๆ แบบนั้นให้

 

แต่พอมาคิดดูอีกที จะว่าไปแล้วมันก็ไม่แปลกที่คุณลุงจะคิดแบบนั้น ด้วยสภาพของฉันตอนนี้ที่เป็นเด็กแล้วก็สถานะที่เป็นลูกคุณหนูที่ไม่น่าจะฝักใฝ่ในตำราเรียนด้วยแล้วทำให้คุณลุงเหมารวมว่าเป็นแบบนั้นสินะคะ

 

ฉันเออออห่อหมกไปโดยการไม่ตอบอะไรมากความ จากนั้นก็บอกกับคุณลุงคนขายหนังสือว่าขอลองดูก่อน คุณลุงส่งยิ้มใจดีให้ฉันแหละ เขารับคำแล้วเดินเข้าไปด้านในหน้าตาเฉย เดี๋ยวนะคะ! นี่คุณลุงไม่คิดจะดูร้านหน่อยเหรอคะ! ถ้าฉันเป็นมิจฉาชีพ เป็นขโมยขึ้นมา คุณลุงไม่หมดตัวไปเลยเหรอ! 

 

                  ฉันมองแผ่นหลังคุณลุงที่เดินหายเข้าไปด้านในอย่างสงสัย ก่อนจะมองสบตากับคุณเบลล์สื่อความหมายประมาณให้ไปทำอะไรก่อนก็ได้เพราะฉันจะดูหนังสืออีกสักครู่ เธอพยักหน้าเข้าใจก่อนจะบอกให้ฉันดูแลตนเองดี ๆ อีกหนึ่งชั่วโมงเธอจะมารับฉันกลับ

 

               "ห้ามไปไหนกับคนแปลกหน้าล่ะ!"

 

               "มีอะไรต้องรีบโทรมาทันทีเลยนะรู้ไหม"

 

               "ถ้าเกิดมีคนมาคุยด้วยต้องเมินใส่นะ!"

 

               "โดยเฉพาะถ้าเป็นพวกผู้ชาย ไม่ว่ายังไงก็ห้ามคุยด้วยเด็ดขาด!"

 

                "ห้ามนะ!" เธอทำมือกากบาทแล้วกำชับฉันเสียงเข้มหน้าตาจริงจัง

 

               "เข้าใจรึเปล่าโซแซงค์?"

 

                 "....."

 

                อา... นี่มันแม่คนที่สองชัด ๆ !

 

               ถึงคุณวัวที่เคารพรัก ฉันคิดว่าฉันหาคนมาสานต่อเจตนารมณ์แทนคุณได้แล้วล่ะค่ะ หลังจากนี้ก็กรุณาพักอยู่บนภูเขาให้สบายใจต่อไปด้วยเถอะนะคะ!




------------------------------------------------


เบลล์ : "ห้ามไปไหนกับคนแปลกหน้าล่ะ! มีอะไรต้องรีบโทรมาทันทีเลยนะรู้ไหม ถ้าเกิดมีคนมาคุยด้วยต้องเมินใส่นะ บลาๆๆๆๆ"

 

โซแซงค์ : "...."

 

- แล้วนักอ่านคิดภาพโซแซงค์เป็นแบบไหนบ้างเอามาแชร์กัน อ๊ะ ไม่ต้องรีบคิดตอนนี้หรอก ยังมีอีกหลายตอนอยู่ข้างหน้าไงล่ะ!

 

 


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 445 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #225 ไมยะ จัง (@Mind_ly) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:14
    มันยืดเยื้อค่ะ
    #225
    0
  2. #157 NobuSana (@Aum2107) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 17 ตุลาคม 2561 / 22:03
    น่าร๊ากกกก~~~
    #157
    0
  3. #147 riva0 (@Riva) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 19:59

    เดี๊ยวๆ ใจเย็นก่อน คุณๆทั้งหลาย แค่ไปอาทิตย์เดียว ไม่นาน
    #147
    0
  4. #81 Guro-black (@Guro-black) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 20 มกราคม 2560 / 23:11
    เดี่ยวๆ พ่อนมเราไหงโดนส่งไปไกลแบบนั้นล่ะ?????
    #81
    0
  5. #58 Asahi_san (@amire) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 14 มกราคม 2560 / 03:26
    พ่อวัวคงไม่ได้คิดว่าตัวเองโดนไล่ออกเพราะไปตักเตือนคุณหนูใช่ไหม?
    #58
    0
  6. #21 Balck-S (@Balck-S) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 23:37
    เฮ้ๆ...นี่มันไม่ใช่ว่าโซจังไล่คุณพ่อบ้านออกเหรอครับนั่น?
    #21
    0
  7. #15 Mina_Chu+Chu (@lovelyztk) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 10 มกราคม 2560 / 19:40
    เดี๋ยวสิหล่อนจะให้คุณพ่อนม(?)ไปแบบนั้นไม่ได้นะ ฉันยังเห็นเขาไม่จุใจเลย วอนขอเพิ่มบทให้เขาด้วยนะคะ
    #15
    0
  8. #7 Room1048 (@Room1048) (จากตอนที่ 3)
    วันที่ 9 มกราคม 2560 / 22:36
    จะส่งคุณพ่อนมไปไม่กลับเลยเรอะ
    #7
    0