เปลี่ยนนางร้ายเป็นเด็กดีคือมาตราการการเอาตัวรอดของฉันค่ะ!

ตอนที่ 23 : ตอนที่ 21 : ฉันคือ...

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,640
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 218 ครั้ง
    1 พ.ย. 61


ก่อนหน้านี้มันทำให้ฉันนึกอะไรได้นิดหน่อย

 

คุณพ่อคะ หนูชอบปลูกดอกไม้ที่สุดเลย!”

 

ลูกชอบมันขนาดนั้นเลยเหรอ

 

อื้ม! ดอกไม้เหมือนมีชีวิตเลยล่ะ มันรับรู้อารมณ์ความรู้สึกของมนุษย์ได้ด้วยนะคะ

 

ไหนคนเก่งลองบอกพ่อซิว่าตอนนี้เจ้าดอกไม้ของลูกมันกำลังรู้สึกยังไง

 

มันกำลังกลัว... เด็กสาวพูดด้วยความไม่มั่นใจ ทันใดนั้นความรู้สึกปวดแน่นตรงหน้าอกก็กำเริบขึ้น เธอเริ่มหายใจไม่ออก หน้าซีดเซียว แต่ก็ยังพยายามพูดคำสุดท้ายออกมา

 

อย่านะ อย่าพูดออกมานะ!

 

กลัวคุณพ่อ...

 

ทันใดนั้นราวกับกาลเวลาได้หยุดนิ่งแล้วไหลย้อนกลับอีกครั้งมันทำให้ฉันรู้สึกเจ็บปวดไปทั่วร่างกาย ราวกับกระดูกกำลังแหลกสลาย

 

ฟึบ!

 

เฮือก!

 

เสียงหัวใจของตัวเองที่กำลังเต้นอย่างบ้าคลั่งทำให้ฉันต้องกอดตัวเองเอาไว้ไม่ให้มันดังไปมากกว่านี้

 

อีกแล้ว...

 

ฝันแบบนี้อีกแล้ว...

 

น้ำตาแห่งความเศร้าโศกประหลาดกำลังไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว

 

หลังจากที่ฉันได้ใช้ชีวิตผ่านไปในแต่ละวันมันทำให้ฉันรู้สึกสับสนในตัวเอง จิตใจดวงนี้เป็นของโซแซงค์หรือฉัน แล้วฉันในตอนนี้ล่ะใช่ตัวฉันจริง ๆ หรือเปล่า ฉันรู้สึกว่าเรื่องราวที่ผ่านมาเหมือนดั่งความฝัน แม้ในตอนแรกฉันจะจำอะไรไม่ได้แล้วพยายามใช้ชีวิตให้ดีที่สุดแต่พอได้พบเจอผู้คน ได้พบเห็นตัวละครที่ตัวเองเคยเรียกมันว่า เกมจีบหนุ่ม

 

จากสิ่งที่เคยทำให้ตัวเองเคยมีความสุข ตอนนี้มันกลับกำลังมาฆ่าฉันเอง...

 

ฉันควรทำยังไงดีล่ะ...

 

ไม่ว่าเรื่องอะไรฉันก็คิดว่าตัวเองล้วนผ่านมันไปได้เสมอ แต่พอได้รื้อฟื้นความทรงจำมากขึ้นเรื่อย ๆ กลับยิ่งมีความรู้สึกที่แตกต่างออกไป พวกเขาใช่ครอบครัวฉันจริง ๆ เหรอ แล้วครอบครัวในตอนนี้ล่ะ ภาพทุกอย่างก็แค่สิ่งที่ถูกเกมเซ็ทขึ้นมางั้นเหรอ ฉันก็เป็นแค่ตัวประหลาดตัวหนึ่งที่อาจจะทำให้เกมเปลี่ยนไปใช่ไหม ถ้าเกิดวันหนึ่งฉันได้กลับไปที่ของตัวเอง

 

พวกเขาจะหายไปไหม...

 

ถ้าเกิดวันหนึ่งฉันได้เห็นว่าทุกอย่างก็แค่ภาพความฝันมันจะกลายเป็นยังไงนะ

 

ครอบครัว... พวกเขาจะสูญสลายไปหรือเปล่า

 

แล้วเกมนี้มันมีจุดจบที่ตรงไหน

 

มันจะสิ้นสุดลงอย่างไร

 

มันทำให้ฉันเริ่มกังวล

 

ทำให้ฉันเริ่มไขว่เขว...

 

ฉันควรจะใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเล่นไปให้สมบทบาท ใช้ความดีชดเชยให้แก่ความเลวของโซแซงค์อย่างที่แสดงตลอดมาหรือจะกลายเป็นตัวฉันเองที่เหมือนกับเมื่อก่อน?

 

แล้วเมื่อก่อนฉันเป็นคนยังไงกันล่ะ...

 

การได้เจอตัวละครบางตัวทำให้ฉันปลดล็อคความทรงจำชาติก่อน แม้ฉันจะพยายามลืม แม้จะพยายามอยู่กับปัจจุบันแต่มันช่างยากเหลือเกินที่จะไม่ขุดคุ้ยหาความจริง มันเกิดอะไรขึ้นกับฉันเมื่อชาติก่อน ฉันมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร สิ่งที่ฉันพอรู้เกี่ยวกับตัวเองก็คือฉันเป็นเด็กที่มีครอบครัวอบอุ่น ฉันชอบปลูกต้นไม้ แล้วอะไรอีกนะ อะไรกันนะ ทำไมหลังจากนี้ภาพทุกอย่างกลายเป็นสีดำ! แล้วทำไมคนอย่างฉันถึงชอบเล่นเกมจีบหนุ่มล่ะ! คนอย่างฉันน่ะเหรอที่ชอบเล่นมันจริง ๆ น่ะ!

 

ฉันยอมรับว่าตั้งแต่ที่พบเจอตัวละครใหม่ ๆ มากขึ้นฉันก็ยิ่งนึกออกไปถึงเรื่องเมื่อชาติก่อนได้ทีละอย่างสองอย่าง คุณชาร์วิลทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองชอบปลูกต้นไม้ ท่านพ่อท่านแม่ทำให้ฉันรู้ว่าตัวเองมีครอบครัวที่อบอุ่น โซแซงค์ทำให้ฉันรู้ว่าโลกนี้คือเกมจีบหนุ่ม ตอนนี้มันทำให้ฉันปวดหัว ฉันอยากจะลืมอดีตทุกอย่างแล้วเริ่มต้นใหม่ แต่ทำไมยิ่งเจอพวกเขาฉันกลับยิ่งเห็นตัวเองเดินอยู่ท่ามกลางกองเลือดด้วยความโดดเดี่ยว

 

ชาติก่อนเกิออะไรขึ้นกับฉันกันแน่?

 

               ที่จริงแล้วฉันคือใคร ฉันมักจะถามภาพตัวเองที่สะท้อนอยู่ในกระจกบ่อย ๆ การได้รู้จุดจบมันทำให้ฉันใช้ชีวิตด้วยความหวาดกลัว ทำไมต้องให้ฉันจำอดีตตัวเองได้ด้วยล่ะ ทำไมไม่ปล่อยฉันไป ให้ฉันหลงใหลอยู่ในความรักความเพ้อฝันของครอบครัวที่ไม่มีอยู่จริงก็ดีอยู่แล้วนี่

 

               ทำไมล่ะ

 

               ทำไมกัน?

 

              ทำไมต้องเป็นฉันที่ต้องมาทนทุกข์ทรมานจากภาพความทรงจำที่ลางเลือน?

 

              ฉันอยากจะลืมไม่ได้เหรอ ลืมให้หมดทุกอย่าง ปล่อยวางทุกสิ่ง รู้แค่ว่าตอนนี้ตัวเองคือลูกของครอบครัวนี้อย่างแท้จริง

 

 ไม่ได้เหรอ...

 

               ทำไมล่ะ

 

              ทำไมกัน?

 

ทำไมต้องทำให้ฉันจำมันได้ด้วย?

 

ทำไมไม่ลืม ไม่ลืมไปให้หมดซะ!

 

ในช่วงทานข้าวเย็น ครอบครัวที่สุขสันต์แบบนี้หากใครมาเห็นก็ต้องอิจฉา ทุกคนพูดคุยหัวเราะกันอย่างร่าเริง มันทำให้ฉันเริ่มคิดว่าตอนนี้มันคือความเป็นจริงใช่ไหม ฉันเป็นส่วนหนึ่งของเรื่องราวในเกมจริง ๆ น่ะเหรอ

 

โซแซงค์เป็นอะไรหรือเปล่าลูก

 

ไม่มีอะไรค่ะ

 

พี่ดูแปลกไปนะ

 

ไม่ใช่เรื่องของนาย

 

พูดกับน้องดี ๆ สิโซแซงค์

 

ขอโทษค่ะ

 

พักนี้ฉันมักจะชอบเหม่อมองท้องฟ้าเป็นพิเศษ แม้ทุกครั้งจะนั่งเล่นอยู่หลังสวนดอกไม้แต่คุณชาร์วิลก็มักจะมายืนดูแลอยู่ข้าง ๆ ตลอด

 

ฉันเริ่มคิดได้แล้วล่ะ...

 

หลังจากที่จิตใจของฉันสงบลงฉันคิดว่าตัวเองหาวิธีป้องกันเรื่องราวทั้งหมดได้แล้วล่ะ ถ้าหากการได้เจอกับใครสักคนแล้วทำให้เราต้องจดจำอดีตของเราได้งั้นฉันก็ขอเป็นคนที่ไม่เกี่ยวข้องกับใครเลยจะดีกว่า

 

ไม่ใช่ว่าฉันไม่รู้...

 

หลังจากที่ฉันเริ่มสนิทกับครอบครัวความทรงจำบางส่วนก็เริ่มไหลทะลักเข้ามาราวกับสายน้ำ มันทำให้ฉันมีความสุขที่สามารถจำเรื่องราวเมื่อชาติก่อนได้แต่มันก็ทำให้ฉันเริ่มกลัว

 

กลัว... ว่าถ้าความฝันมีจุดจบที่ไม่ได้สวยงามอย่างที่เห็น

 

ถ้าเป็นแบบนั้นฉันจะทำยังไง ฉันไม่อยากรู้แล้ว อยู่แบบนี้ไปเรื่อย ๆ ไม่ต้องจำอะไรไม่ได้เหรอ

 

คุณหนู น้ำค้างลงแล้วนะครับ ถ้าหากไม่รีบกลับจะเป็นหวัดเอาได้นะครับ

 

ฉันยังคงนั่งนิ่งมองมือตัวเองอย่างเหม่อลอย มือคู่นี้ใช่ไหมนะที่ใช้จับมือท่านแม่แล้วส่งยิ้มให้กัน มือคู่นี้ใช่ไหมนะที่ใช้กอดคอท่านพ่อเมื่อยามเด็ก มือคู่นี้ใช่ไหมที่ยื่นมือไปทักทายกับเอซแล้วบอกกับเขาว่าฉันเป็นพี่สาวของเธอ มือคู่นี้... ฉันกลัวว่าตัวเองจะไม่สามารถสัมผัสพวกเขาได้อีกต่อไปหากต้องรู้ว่าวันหนึ่งภาพที่เห็นไม่ได้เป็นอย่างที่คิด

 

มีอะไรหรือเปล่าครับ

 

เปล่านิ

 

ฉันรีบสะบัดความคิดตัวเองออกทันที

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าเกิดการเล่นดนตรีเปรียบเสมือนการทำให้จิตใจผ่อนคลาย ฉันคงสนุกไปกับมันมากกว่านี้...

 

อีกไม่กี่วันแล้วนะคะคุณโซแซงค์

 

ขอลองใหม่อีกทีค่ะ

 

ไม่มีประโยชน์หรอกค่ะ

 

ขอแค่อีกครั้ง ดิฉันเชื่อว่า...

 

พักเถอะนะครับคุณหนู

 

คุณชาร์วิลพูดแทรกขึ้นแล้วหันไปพยักหน้าให้ท่านหญิงมัมฟรูส์

 

เคร่งเครียดเกินไปมันไม่ดีหรอกนะคะคุณโซแซงค์ พักผ่อนให้เต็มที่แล้วค่อยเจอกันใหม่วันพรุ่งนี้นะคะ ท่านหญิงมัมฟรูส์หันหลังจากไปทันที ถึงจะบอกให้พักก็เถอะแต่เรื่องเปียโนมันก็วนเวียนอยู่เต็มหัวไปหมดเลย แบบนี้ต่อให้หยุดเล่นก็ยิ่งเครียดใหญ่เลยไม่ใช่เหรอ

 

ฉันมองมือตัวเอง ท่านหญิงมัมฟรูส์... ถ้าหากได้สนิทไปเรื่อย ๆ ฉันก็จะปลดล็อคความทรงจำเพิ่มขึ้นมาอีกใช่ไหม แล้วหลังจากนี้ฉันจะทำยังไงดีล่ะ ความทรงจำของฉัน เรื่องราวทุกอย่าง มันคืออะไรกันแน่?

 

ฉันคือใคร?

 

ตอนนี้ฉันกำลังเครียด แม้จะฝึกมาตั้งนานแล้วแต่ไม่ก้าวหน้าขึ้นเลย ชาติก่อนฉันเล่นเปียโนเป็นหรือเปล่านะ? ถ้าหากเล่นเป็นฉันจะบรรเลงเพลงแบบไหนออกมากันนะ เมื่อทุกอย่างมันประเดประดังเข้ามาในหัวก็ทำให้แทบคิดอะไรต่อไปไม่ออก แบบนี้ต่อให้เป็นงานโรงเรียนก็ไม่มีทางทำได้หรอก

 

จิตใจฉันเริ่มห่อเหี่ยวดั่งดินที่แตกระแหง วันนี้คุณชาร์วิลมายืนรออีกแล้ว...

 

หลังจากฉันฝึกเเปียโนจบทุกวันเขาก็มักจะใช้ผ้าไหมคลุมไหล่ของฉันไว้แล้วพูดด้วยเสียงสุขุม อากาศหนาวมาถึงแล้วนะครับ คุณหนูเองถ้าไม่รีบอาบน้ำเข้านอนก็จะเป็นหวัดเอาได้นะครับ ทุกคำพูดเต็มไปด้วยความสุภาพ

 

อืม.. เหมือนจริง  ๆ ด้วย...

 

เหมือนกับที่ถูกเกมเซ็ทเอาไว้เลยล่ะ

 

ในคืนนั้นฉันนอนไม่หลับได้แต่พลิกตัวไปมา รู้ตัวอีกทีก็ได้มาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าเปียโนหลังเดิมของตัวเองเสียแล้ว แสงจันทร์ที่สะท้อนผ่านหน้าต่างลงมาทอประกายแวววาวราวกับแสงอัญมณีระยิบระยับสวยงาม เปียโนตัวเดิมยังคงตั้งอยู่ที่เดิมแต่ความรู้สึกที่ได้เห็นมันกลับไม่เหมือนเดิม

 

ติ้ง!

 

พอได้เอามือลองไล่สัมผัสคีย์ดูกลับรู้สึกปลอดโปร่งอย่างบอกไม่ถูก ความมืดสลัวที่อาศัยเพียงแสงจันทร์เป็นประกายนำทางกลับทำให้ฉันสงบลงมากขึ้น จิตใจราวกับได้ผ่านการชำระล้างเหมือนได้ปลดปล่อยจิตวิญญาณตนเองออกมาผ่านเสียงเพลง ฉันเริ่มบรรเลงเพลงพลิ้วไหวด้วยความรวดเร็ว มือที่เคยติด ๆ ขัด ๆ ไม่มั่นใจกลับสว่างไสวราวกับไม่มีอะไรมาขวางกั้นได้อีกต่อไป

 

ฉันคือใคร?

 

มีเพียงตัวตนของฉันที่จะเข้าใจเสียงเพลง แม้ใครจะมองไม่เห็น แม้ใครจะไม่เข้าใจ ไม่เป็นไร...

 

ยังมีตัวฉันที่เข้าใจตัวเอง ไม่เป็นไรยังมีตัวฉันที่มองเห็นตัวเอง ภายใต้ความมืดมิดที่ไร้แสงตะวันแห่งนี้จะจุดประกายเต็มไปด้วยจิตวิญญาณที่งดงาม

 

ฉันคือใคร?

 

ฉันเชื่อเพียงตัวเอง รักมั่นเพียงตัวเอง

 

แม้ไม่มีใครงั้นเหรอ...

 

ใช่แล้วล่ะ... แม้ว่าจะไม่มีใคร


แม้ว่าต้องยืนหยัดด้วยตัวคนเดียวงั้นเหรอ


ใช่แล้วล่ะ... แม้ว่าจะต้องอยู่ตัวคนเดียวก็ไม่กลัวหรอก

 

ต่อให้พระอาทิตย์เปล่งประกายเจิดจ้าฉันจะเป็นแสงที่เจิดจรัสยิ่งกว่า หากพระจันทร์ดับสลายฉันจะเป็นแสงนำทางให้แก่ตนเอง ฉันจะทำให้โลกนี้ได้รับรู้ ต่อให้โลกนี้ล่มสลายลงต่อหน้า ต่อให้ผู้คนเกลียดชังฉัน ฉันจะไม่มีวันทรยศตัวเอง จะไม่มีวันหันหลังให้กับตัวเอง

 

ฉันจะทำให้ทุกคนได้รับรู้

 

ฉันคือใคร?  

 

ฉัน...


ก็คือ... ฉัน!

 

ติ้ง!

 

ราวกับเป็นเวลาที่ยาวนานที่รังสรรค์เสียงเพลงออกมาให้กลายเป็นยาที่เยียวยาจิตใจ น่าแปลกที่มันเป็นเพลงที่พริ้วไหวงดงามได้ถึงขนาดนี้ ฉันหอบหายใจอย่างเหนื่อยล้ารู้สึกแน่นหน้าอกเล็กน้อย ความรู้สึกที่ติดค้างอยู่ภายในใจราวกับได้ถูกปลดเปลื้องออกจนหมดสิ้น สัมผัสที่ยังหลงเหลืออยู่ปลายนิ้วมือยังซึมซาบอยู่ในใจ

 

ใช่แล้ว ต่อให้เป็นโลกนี้หรือโลกไหน...

 

ฉันก็คือฉัน เพียงแค่ฉัน ไม่มีท้องฟ้า ไม่มีสายลม ต่อให้ไม่มีโลกใบนี้ ฉัน...

 

ก็คือฉัน....

 

 

 




______________________________


ถ้าสังเกตดี ๆ โซแซงค์จะเคยนึกบ่อย ๆ ว่าชาติก่อนนางเป็นอย่างนั้นอย่างนี้ ตอนแรกนางไม่รู้ว่าตัวเองมีน้องแต่พอเจอน้องก็ค่อย ๆ นึกเรื่องออกทีละอย่างสองอย่าง นึกออกว่าเรื่องเป็นอย่างนั้นอย่างงี้ นางเลยกลัวตามประสาคนที่มีความทรงจำในหัวสมองแบบขาวโพลนเต็มไปด้วยหุบเขาหิมะกองทับถมเต็มไปหมด ใครคาดเดาได้บ้างว่านางเป็นอะไร

 

คำพูดหลังจากนี้จะไม่ใสอีกต่อไปแล้ว ชีวิตวัยเด็ก5ขวบมันได้หมดไปแล้ว คำว่าคะ ขา อ่ะหลบไป ไรท์ไม่ได้พลิกบทนะจ๊ะ โซจะโตขึ้นผ่านความทรงจำ

 

ขอย้ำนิยายเรื่องนี้เรื่อย ๆ เสมอมา ในการรีไรท์ครั้งที่ 2 และ 3 จะพยายามปรับบทให้มันดีขึ้น อย่างน้อยก็อ่านง่ายขึ้น จัดหน้าตัวหนังสือให้ดูเลอค่ามากขึ้น

 

ส่วนพระเอกยังไม่ปรากฎ นิยายเรื่องนี้เรื่อย ๆ เอื่อย ๆ พระเอกก็เช่นกัน ตอนนี้กำลังนั่งรถไฟเหาะตีลังกาสามตลบต่อด้วยเครื่องบินเจ็ท ไม่รู้ว่าจะต่อวินทันขึ้นรถเมล์สาย666มาคฤหาสน์ฟรังซิแยร์ทันหรือเปล่านะ :)





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 218 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #248 dictate (@Kistun) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 21:44

    เป็นตัวของตัวเอง แต่อยากให้รักษาครอบครัวเอาไว้นะ ไม่ค่อยชอบคุณหมี คนแก่ที่ชอบเด็ก 5 ขวบ นั่นมันคนโรคจิตชัดๆ มันน่ากลัวหวังว่าจะไม่ใช่พระเอก

    #248
    0
  2. #247 C.N. Black (@MilkshakeMM) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 21:21

    อืม...ในตอนที่โซแซงถามตัวเองว่าฉันคือใครในชาติก่อน(ประมาณนี้) แวบหนึ่งเราคิดว่านางเป็นนางเอกเกมรึเปล่าเพราะชอบปลูกต้นไม้ด้วย น่าเป็นคนที่อ่อนโยนนะ แต่ก็แค่แว้บหนึ่งเท่านั้น...และก็ได้ปัดตกความคิดนี้ไป555

    #247
    0
  3. #246 Papat22 (@bow-228) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2561 / 19:35

    ระลึกชาติ
    #246
    0
  4. #245 Hiroyosha (@kanokthon59) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 21:38

    เยสสสในที่สุดช่วงเวลาที่รอคอยก้มาถึงงความเข้มข้นนนกำลังจะมาเเล้วกรี้ดดดดด ความใสจะหายไปแร้วววววอร้ายยยยยชอบบบบรอลุ้นต่อมากกก พอตอนนี้อ่านละใจเต้นเลยเหมือนรอมานานนละยิ่งลุ้นต่อว่าตัวตนนางต่อไปจะทำตัวไงงง เราชอบอะไรดาร์กๆมั่กๆๆฟเรยยย
    #245
    0
  5. #244 riva0 (@Riva) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:47

    ตอนอ่านแถวแรกๆก็รู้สึกหงุดหงิด แต่พอมาถึงช่วงท้ายที่หนูโซได้ให้คำตอบกับตัวเองแล้ว รู้สึกดีขึ้นเยอะ

    #244
    0
  6. #243 sanggiro741 (@sanggiro741) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 20:06

    ท่าทางโรคซึมเศร้าของหนูโซแซงค์จะหายในตอนเดียวเลย พีคมากเลยลูก~

    หนูเคย.....ไม่รู้เดาไม่ออกมีได้หลายทางที่จะฆ่าคนได้!? ไม่ทหารก็นักฆ่า

    หรือไม่ก็ตัวทดลอง007..ถุ้ยยย!!!555 เรื่องอดีตลูกอย่าไปแคร์

    https://image.dek-d.com/27/0681/8962/127467602


    #243
    0
  7. #242 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 18:48

    รู้สึกว่าเนื้อเรื่องจะเริ่ม เข้มข้นขึ้นเรื่อยๆ
    #242
    0
  8. วันที่ 1 พฤศจิกายน 2561 / 18:10
    นักฆ่า!?
    #241
    1
    • #241-1 Dar699699 (@Dar699699) (จากตอนที่ 23)
      1 พฤศจิกายน 2561 / 18:48
      อันนี้ก็สงสัยเหมือนกันเลยค่ะ(*~*)
      #241-1