เปลี่ยนนางร้ายเป็นเด็กดีคือมาตราการการเอาตัวรอดของฉันค่ะ!

ตอนที่ 19 : ตอนที่ 18 : การเล่นเปียโนน่ะไม่เห็นเหมือนที่ฝันไว้เลย!

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,761
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    24 ต.ค. 61


    






     เพราะความน่ากลัวของท่านแม่ที่ฉันได้ประสบพบเจอยามเมื่อคืนทำให้วันนี้ฉันตื่นเช้าไปโรงเรียนด้วยจิตใจแห้งเหี่ยวราวกับทะเลทราย ทั้งชูอิจิและท่านเรียวมะน้อยก็ยังคงเข้าห้ำหั่นกันเหมือนเดิม ฉันที่ได้แต่เท้าคางอ่านหนังสือด้วยความเบื่อหน่ายก็เริ่มง่วงขึ้นมาอีกครั้ง


     พอหันกลับไปดูข้าง ๆ โต๊ะก็เห็นเพียงใบหน้าน่ารักน่าชังของเด็กสาวคนหนึ่งที่นอนน้ำลายไหลยืดหยดบนโต๊ะเป็นบ่อโอเอซิส ฉันคิดว่าหากตัวเองฟุบนอนไปอีกคนแล้วมีคนเห็นฉันมีสภาพแบบนี้ก็ขอปฏิเสธที่จะนอนตั้งแต่ต้นเลยจะดีกว่าค่ะ


     ดูรวม ๆ แล้วฉันเข้าเรียนอนุบาลหนึ่งมาได้เกือบจะเดือนแล้ว มีคนเคยบอกไว้ว่ากาลเวลาจะทำให้คนเราสนิทสนมกันมากขึ้น แต่ฉันกลับคิดว่ามันดูออกจะเป็นเรื่องหลอกลวงหรือไม่ก็มีแต่ที่คิวโชวที่ดูจะไม่ค่อยได้ผลสักเท่าไหร่นะคะ



     อย่างที่บอกว่าช่วงนี้เกิดการต่อสู้แย่งชิงอำนาจกันของเด็กอนุบาลในโรงเรียน ซึ่งพอฉันมาคำนวนดูดี ๆ แล้วก็รู้สึกคาดเดาไม่ออกเช่นกันว่าเรื่องมันจะจบลงเมื่อไหร่ แต่ที่แน่ ๆ คือต้องมีคนออกหน้าเพื่อให้เรื่องยุติลง



     อาจจะเป็นฝั่งชูอิจิคุงซึ่งมีลุงตัวเองเป็นคนออกหน้าให้ ที่ฉันกล่าวถึงคือผู้อำนวยการโรงเรียนคิวโชวคนนั้น



     หรือไม่ก็อาจจะเป็นทางฝั่งซาจิโมโต้ที่เป็นฝ่ายชิงความได้เปรียบนี้ก่อนโดยการมาพูดคุยเป็นการส่วนตัวกับทางคิวโชว



     ไม่ว่าจะทางไหนก็ถูกทำให้ฉันคาดเดาออกตั้งแต่ทีแรกแล้ว



     ถ้าฝ่ายตัวเอกไม่ชนะแล้วจะเป็นมันทำไมพระเอกน่ะ จะเสียชาติเกิดเอาได้นะคะ...



     ดังนั้นฉันจึงเปลี่ยนมาลุ้นแทนว่าความวุ่นวายนี้จะจบลงตอนไหนน่ะ



     "แกมันหมา เรียวมะ!"



     "ถ้าแกอยากมีเรื่องนักฉันคนนี้จะเล่นด้วยสักหน่อยละกัน"



     "เข้ามาสิ!"



     ใช่แล้ว...



     ฉันต้องมารับรู้เรื่องอะไรแบบนี้ในห้องเรียนทำให้บางครั้งไม่มีสมาธิที่จะทำอะไรเลย มันแย่มาก ๆ



     "เห้ยแกน่ะ ริอาจจะมีเรื่องกับฉันคนนี้เตรียมใจตายแล้วใช่มั้ย?" ท่านเรียวมะน้อยยังคงตอบโต้ได้ถึงพริกถึงขิง ส่วนทางด้านชูอิจิกลับมองไปที่เรียวมะด้วยความโกรธแค้นแทน แล้วทันใดนั้นเหตุไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นเมื่อลูกน้องของฝ่ายชูอิจิเป็นฝ่ายทนไม่ไหวได้วิ่งเข้ามาปะทะแทนหัวหน้าแต่ดันถูกลูกน้องของฝ่ายท่านเรียวมะน้อยป้องกันไว้ได้



     ปึก!



     การป้องกันนี้เองที่ทำให้อีกฝ่ายเสียการทรงตัวจนเสียหลักไปสะดุดเข้ากับขาเก้าอี้แล้วทำท่าจะล้มลงใส่ยัยเด็กที่นอนอยู่ข้าง ๆ ฉัน



     "ระวัง!"



     ดูเหมือนจะมีใครสักคนพูดขึ้นมาด้วยความตระหนกตกใจ รู้ตัวอีกทีฉันที่ถูกความง่วงเข้าครอบงำก็ทิ้งหนังสือที่ตัวเองอ่านอยู่แล้วดึงตัวเด็กคนนั้นมาทางฝั่งฉันอย่างรวดเร็ว


     โครม!



     ใครก็ได้บอกทีว่านี่มันอะไร!



     ฉันมองเจ้าตัวต้นเหตุที่ล้มมาใส่เก้าอี้หน้ากระแทกขอบโต๊ะพอดิบพอดี ดูเหมือนจะไม่เป็นอะไรมากเพราะอีกฝ่ายก็ทำท่าลุกขึ้นมาฮึดฮัดทำท่าจะเอาเรื่องศัตรูต่อได้



     แต่ถ้าเมื่อกี้ไม่ทันระวังจะคิดกันบ้างไหมว่าคนอื่นจะต้องมาบาดเจ็บเพราะเรื่องไร้สาระของตัวเองน่ะ...



     ฉันที่ดึงตัวเด็กคนนั้นมาได้ทันก็แอบโล่งใจ ส่วนอีกใจก็รู้สึกเย็นยะเยือกอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน!



     ไม่สิ... ฉันแค่หนาวน่ะ ห้องนี้มันหนาวเกินไป ใครเปิดแอร์!



     "ไม่เป็นไรนะคะ"



     "คะ?... ค่ะ..."



     ฉันปลายตามองเธอเล็กน้อยแล้วพยักหน้าในใจ อืม จากที่ดูแล้วก็ไม่น่าจะเป็นอะไร แบบนี้ค่อยหายห่วงหน่อย...




     หลังจากวันนั้นฉันเริ่มเรียนการปฏิบัติจริงกับท่านหญิงมัมฟรูส์ ตอนนี้เรียกได้ว่าไม่ว่าฉันจะขยับเขยื้อนตัวไปทางไหนก็ต้องเกร็งขึ้นมาเพราะเสียงเรียบนิ่งที่แฝงความดุดันของหล่อน





     "ดิฉันบอกแล้วไงคะว่าให้นั่งหลังตรง เชิดหน้าทำมุมที่แปดสิบองศา ระดับสายตาต้องต่ำลงมาเล็กน้อยไม่สองก็สามระดับจากปลายคาง"




     "การที่คุณโซแซงค์นั่งเล่นเปียโนอย่างงก ๆ เงิน ๆ ไร้ความเป็นผู้ดีแบบนี้แล้วจะดึงเสน่ห์ของหญิงสาวออกมาได้ยังไงคะ!"




     มันผิด!



     มันผิดที่ฉันเอง!



     ผิดตั้งแต่แรกที่เลือกเพลงเนี้ย!



     เพราะฉันน่ะชอบบทประพันธ์ของคุณอดัมมากเลย ผู้ชายคนนี้มีอายุร่วมแปดสิบปีก่อนที่เขาจะตายลงไป แต่ระหว่างที่เขากำลังมีชีวิตก็ได้แต่งนวนิยายขึ้นมาเป็นจำนวนมากจนบางเรื่องได้ถูกทำเป็นหนังบ้าง ละครบ้าง ไม่รู้มาแล้วกี่ยุคกี่สมัย ดังนั้นแม้ว่าความตายจะทำให้ทุกคนหายไปแต่ความทรงจำและความโด่งดังของเขาก็ยังคงอยู่ไม่เสื่อมคลาย



     ไม่นานมานี้ฉันได้อ่านงานแปลเรื่องหนึ่งของคุณอดัม กล่าวถึงหญิงสาวผู้เลอโฉมที่ถูกสาปให้ไม่สามารถแสดงความดีออกมาให้ทุกคนประจักษ์ได้ หล่อนใช้ชีวิตด้วยความโศกเศร้าเต็มไปด้วยความร้ายกาจ ทั้ง ๆ ที่หัวใจของหล่อนบริสุทธ์ไร้เดียงสายิ่งกว่าผู้ใด ฉันชื่นชอบตัวเอกเรื่องนี้เพราะมันทำให้นึกมาถึงชีวิตยัยหนูโซแซงค์ที่ถูกเซ็ทโดยเกมให้เป็นตัวร้ายที่มีแต่ความร้ายกาจแบบไร้เหตุผลทั้ง ๆ ที่ครอบครัวออกจะดีแท้ ๆ จะหาคู่ครองคนใหม่ไม่ใช่พระเอกคนเดิมก็ยังได้



     ฉันรู้ว่ามันเป็นโชคชะตา แล้วสิ่งที่ฉันพึ่งได้รู้มาเร็ว ๆ นี้คือไม่เคยมีใครกำหนดโชคชะตาตัวเองได้มาก่อน



     ในตอนที่ฉันอ่านนิยายแปลเรื่องนี้ ฉันรู้สึกโศกเศร้าเป็นอย่างมากจนต้องไปแอบร้องไห้เงียบ ๆ ในห้องนอนตัวเอง มีบางครั้งที่ฉันฝันถึงหล่อนแล้วตื่นขึ้นมาพบว่าตัวเองก็มีอะไรที่คล้าย ๆ กันหลายอย่าง หากหล่อนมีตัวตนจริง ๆ พวกเราคงเข้ากันได้ดีแท้ ๆ



     เพราะฉะนั้นหลังจากที่อ่านมาได้กลางเรื่องฉันจึงตัดใจไม่อ่านต่อ พร้อมกับคิดไปถึงช่วงหนึ่งของเนื้อหาที่ตัวเอกอย่างหล่อนเล่นเปียโนออกมาในคืนที่ทุกคนต่างหลับใหล บทเพลงนั้นช่างโศกเศร้าเกินบรรยายแต่มันก็แฝงไปด้วยความงดงามของความเจ็บปวด เพราะถึงแม้จะไม่มีใครเห็นจิตใจที่แท้จริงของหล่อนแต่หล่อนก็รู้คุณค่าในจิตใจตัวเอง หล่อนคาดหวังว่าต้องมีสักวันที่ทุกอย่างจะต้องถูกเปิดเผย คำสาปที่ติดตัวหล่อนมาตั้งแต่กำเนิดจะต้องหายไป



     เพียงแค่สักวัน หากหล่อนปฏิบัติทุกอย่างด้วยความจริงใจ ต่อให้ทำตัวร้ายกาจหากแต่จะต้องมีหัวใจที่บริสุทธิ์ไปจนวันตาย แม้จะไม่มีใครเห็นค่าหล่อนก็ยอม!



     มันไม่ใช่เรื่องของความน้อยใจหรือตัดพ้อต่อโชคชะตาแต่มันคือเรื่องของศักดิ์ศรีที่จะถูกดูหมิ่นไปไม่ได้เป็นอันขาด ดังนั้นด้วยสายเลือดของชนชั้นสูงแม้ว่าคนจะมองว่าหล่อนหยิ่งทระนงและร้ายกาจแค่ไหนแต่หล่อนจะไม่มีทางดูถูกตัวเองเพิ่มไปอีกคนเป็นอันขาด



     'ถ้าหากโลกยังเกลียดชังข้า ดูหมิ่นข้า เหยียดหยามข้า... ไม่เป็นไร'


     'ถ้าหากข้ายังดูถูกตัวเอง เหยียดหยามตัวเอง ลดศักดิ์ศรีตัวเอง เจ้าไม่คิดว่าในโลกนี้จะเหลืออะไรให้ข้ายึดเหนี่ยวได้อีกเหรอ'



     หล่อนกล่าวกับพวกสัตว์เลี้ยงตัวเล็ก ๆ ในขณะที่พวกมันเข้ามาคลอเคลียขออาหารจากมือหล่อน



     ก่อนหน้านี้ฉันคิดว่าตัวเองเป็นคนที่โชคร้ายที่สุดในโลกที่ต้องมาเกิดในโลกอะไรแบบนี้ แต่เมื่อได้อ่านหนังสือ ได้กล่อมเกลาจิตใจมากขึ้นไปเรื่อย ๆ จึงเริ่มสงบสติตัวเองและใจเย็นต่อสถานการณ์ต่าง ๆ มากขึ้น ฉันรู้ดีว่าตัวเองอาจจะตายได้ในอนาคตและก็รู้ดีว่าครอบครัวของฉันจะต้องล่มสลายตามไปพร้อมกับฉันด้วยซำ้



     มันอาจจะเรียกได้ว่าฉันเป็นตัวหายนะ...



     แต่ถึงกระนั้น...


     ตอนนี้น่ะทุกอย่างมันพึ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น และมันก็จะต้องค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามตัวฉันที่ไม่ใช่คนเดิม



     ฉันก็คือฉัน อาจจะเป็นได้ทั้งโซแซงค์และไม่ใช่!



     เพราะฉะนั้นแค่ทำตัวดี ๆ ให้พวกเขาเห็น ฉันเชื่อว่าตัวเองจะไม่มีทางตายอย่างที่ถูกกำหนดไว้ในเกมอย่างแน่นอน!



     มันง่ายแค่นี้เอง!



     แต่มันทำยากสุด ๆ นั่นก็เพราะว่า!



     "คุณโซแซงค์ดิฉันสอนคุณกี่ครั้งแล้วว่าต้องเริ่มจากคอร์ดนี้ไปจนถึงคอร์ดนี้ คุณไล่ระดับเสียงให้เพี้ยนได้ยังไงคะทั้ง ๆ ที่คีย์มันก็เหมือน ๆ กันหมด"



     "ถึงจะไม่อยากจะยอมรับแต่ว่าแม้แต่เด็กอมมือที่ดิฉันเคยสอนให้ หากไล่ตั้งแต่คนที่มีพรสวรรค์สูงสุดลงมาต่ำของต่ำสุดยังสามารถเล่นเปียโนไม่ให้เพี้ยนได้เลยนะคะ"



     "แล้วหน้าที่นิ่งนั่นน่ะช่วยกรุณาเลิกทำด้วยค่ะ มันดูเหมือนเหยียดพวกเดียวกันดิฉันไม่ชอบมันเท่าไหร่และเกรงว่าเวลาที่คุณปลายตามองคนดูก็คงไม่มีใครชอบลงเหมือนกัน"



     พอฉันอ้าปากจะพูดท่านหญิงมัมฟรูส์ก็ใช้ไม้เรียวตีไหล่ฉันเบา ๆ แล้วพูดต่อ



     "ยังมีอีกค่ะอย่าพึ่งพูด... ดิฉันสอนไล่ระดับเสียงคุณโซแซงค์มาเป็นสัปดาห์แล้วนะคะ หากคุณยังไม่พัฒนาขึ้นแบบนี้ดิฉันเกรงว่าเพลงที่คุณตั้งใจจะเล่นในงานโรงเรียนน่ะขอให้เปลี่ยนมันซะเถอะค่ะ!"



     ห๊าาาาาาา!



     เอ้ย!



     เอ๋!



     ไม่นะ! นางในฝันของฉัน! หล่อนคนนั้นน่ะจะสลายหายไปงั้นเหรอคะ!



     "ดิฉันไม่สามารถให้คนที่ไล่คีย์เปียโนแต่ก็ยังเพี้ยนแบบคุณไปเล่นเพลงอะไรที่ดูแล้วลึกซึ้งแบบนั้นได้หรอกนะคะ นอกจากมันจะทำให้ท่านแฟรงค์เสียหน้าแล้วก็ยังเป็นคุณเองด้วยที่จะกลายเป็นตัวตลกของทุกคนในงาน"



     ฉันเจอคำพูดของท่านหญิงมัมฟรูส์กระแทกหน้าจนหงายเงิบก็ได้แต่ยอมรับอยู่เงียบ ๆ ในใจแต่ก็ยังมีประกายแสงแห่งความหวังเจือจางปลายฝั่งอุโมงค์




     เพื่อคุณอดัมและหล่อนที่เป็นเหมือนกับตัวตนของฉัน ต่อให้เล่นเพี้ยนเล่นห่วยแตกก็ช่างมันสิ!



     คุณบรังเองก็เคยพูดเลยไม่ใช่เหรอคะเรื่องความพยายามน่ะ สัญญาแล้วไม่ใช่เหรอไง ต่อให้พยายามเป็นสิบครั้งไม่สำเร็จแต่ถ้าร้อยครั้งพันครั้งล่ะก็ ฉันไม่เชื่อหรอกว่าฉันจะไม่มีทางทำมันสำเร็จ!



     ท่านหญิงมัมฟรูส์เหมือนจะสังเกตเห็นว่าฉันยังมีจิตใจที่มุ่งมั่นก็ได้แต่ถอนหายใจพูดเตือนสติถึงความเป็นจริง



     "อย่าคิดอะไรเข้าข้างตัวเองหน่อยเลยค่ะ อีกแค่สองเดือนข้างหน้าเองนะคะ"



     "......"



     ฉันกำกระโปรงตัวเองแน่นอย่างคนที่ตัดสินใจไปแล้วและจะไม่มีวันย้อนกลับจึงพูดขึ้นด้วยเสียงเด็ดขาด



     "ดิฉันทราบค่ะ"



     "ถ้างั้นจะเริ่มขอเปลี่ยนเพลงเอาแบบที่ดิฉันแนะนำให้เลยละกันนะคะ"




     "เปลี่ยนเพลงอะไรกันคะ" ฉันทำสมาธิหนักแน่นจ้องตรงไปข้างหน้า สายตาแน่วแน่ ก่อนจะเริ่มวางนิ้วทั้งสิบลงบนแผงเปียโนอีกครั้งแล้วเริ่มบรรเลงเรื่อย ๆ



     เรื่อย ๆ



     และเรื่อย ๆ !

    









__________________________________


     กราฟเริ่มพุ่งขึ้นมาหน่อย ๆ ส่วนตอนหน้า...











     ไม่สปอย 555






     เอ้อ... อีกเรื่องนะเหล่าสาวกทั้งหลาย ตอนนี้น่ะใกล้จะถึงตอนพิเศษแล้ว ตกลงปลงใจกันให้เรียบร้อยล่ะว่าจะเอามุมมองของใคร ไม่ว่าใครฉันก็แต่งให้พวกเธอได้ทั้งนั้น! มาเล้ย อีกกี่สิบกี่ร้อยครั้งฉันก็จะแต่งให้พวกเธออ่าน!













ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

281 ความคิดเห็น

  1. #267 Mastaya1 (@Mastaya1) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 31 กรกฎาคม 2562 / 18:37
    อยากเห็นโซร้ายๆอ่ะ
    #267
    0
  2. #204 please2201 (@please2201) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 15:07
    ความลับของท่านแม่คืออะไร~~ แล้วก็ - ลูกชายในตอนที่แล้วมันคืออะไร!!!
    #204
    0
  3. #202 นิค (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 07:58

    คุณแม่ค่า

    #202
    0
  4. #201 Papat22 (@bow-228) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 14:23
    ท่านแม่
    #201
    0
  5. วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 11:36
    ตามความคิดเห็นส่วนมากค่ะ เพราะยังไม่มีเรือให้ลงอะ
    #200
    0
  6. #199 KaTeung (@KaTeung) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 10:17
    ตอนพิเศษท่านแม่
    #199
    0
  7. #198 NobuSana (@Aum2107) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 06:53
    ตอนพิเศษของท่านแม่~~~
    #198
    0
  8. #197 uๅuะ~* (@sweetmafia) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:52
    อยากรู้ความลับของท่านแม่ค่ะ
    #197
    0
  9. #196 Mariria (@nlert3956) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:47

    เอ~~คุณแม่แล้วกันเจ้าค่ะ
    #196
    0
  10. #195 anjima2545 (@anjima2545) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 22:04
    พ่อหมีก้ได้ค่ะ
    #ตอนพิเศษ
    #195
    0
  11. #194 KazekaYuki (@KazekaYuki) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:49
    ไม่รู้เอาใครดีค่ะ TT // เอาคนที่มีบทเยอะที่สุดรองจากนางเอกเราแล้วกัน (ยังไม่มีเรือให้ลง..เลือกไม่ถูกกกก~)
    #194
    1
  12. #193 หน้ากากแตก (@pinrana33) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2561 / 21:46
    เอาคุณแม่ค่าาาา

    ตอนพิเศษ
    #193
    0