The killer เสี่ยงรักอันตราย

ตอนที่ 19 : เสี่ยงรักอันตราย (เสี่ยงครั้งที่18)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 808
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 83 ครั้ง
    10 ม.ค. 62

เสี่ยงครั้งที่ 18

23.50 น.

/คิลล์ พร้อมนะ/ เครื่องมือสื่อสารขนาดเล็กส่งเสียง นักฆ่าหนุ่มสวมชุดดำสนิทเดินลัดเลาะไปในมุมมืดของคาสิโนดังย่านใจกลางเมือง มีเพียงปืนสั้นกับมีดพกเล่มเดียวเท่านั้นที่เขาสามารถพกมาได้เพื่อความคล่องตัว

เสียงเพลงและเสียงผู้คนดังแว่วมาให้ได้ยินจากฝั่งคู่สนทนา เนื่องจากเป็นงานที่ต้องรอบคอบพอสมควรเขาจึงต้องมีผู้ร่วมงานด้วย ซึ่งก็คือเตย์ที่ตอนนี้แฝงตัวอยู่ในนั้นเพื่อคอยจับตาดูเป้าหมายและจัดการกับคนบางส่วนที่อาจเข้ามาขวางงานของเขา ส่วนเขาก็แค่รอจังหวะที่เหมาะสมในการปลิดชีพผู้เคราะห์ร้ายก็แค่นั้น

/เป้าหมายกำลังขึ้นไปชั้น3 ห้อง103/ เตย์บอกเสียงเรียบ  /ฉันกำลังขึ้นไปห้องควบคุม/

และที่งานนี้ต้องเป็นเตย์ก็คือเขาสามารถควบคุมระบบการทำงานทุกชนิดที่สั่งการด้วยคอมพิวเตอร์ได้

/กล้องวงจรปิดทุกตัวหยุดทำงานแล้ว เป้าหมายกำลังจะออกจากลิฟท์ภายใน 5 วินาที/

คริสที่มาถึงชั้นสามได้ทันเวลารีบปลดเซฟตี้ปืนออก สายตาจ้องมองลิฟท์ที่กำลังจะเปิดออกภายในไม่ช้า

"อืม จังหวะนี้แหละ"

"5"

"4"

"3"

"2"

"1"

_________________________________

ปัง!! 

.

.

.


สายลมเอื่อยๆพัดพากลิ่นหอมธรรมชาติในยามราตรี ดอกไม้ที่ส่งกลิ่นหอมเฉพาะตอนกลางคืนโชยเข้ามา ท้องฟ้ามืดสนิทมีเพียงแสงเดือนและดาว

"เห้อ"

เด็กหนุ่มเอามือก่ายหน้าผากถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขานอนไม่หลับ ไม่ว่าจะยังไงก็นอนไม่หลับ อาจเป็นเพราะเขานั้นยังไม่ชินกับสถานที่ถึงแม้จะผ่านมาสองคืนแล้วก็ตาม ส่วนคุณลุงใจดีนั้นก็หายไปตั้งแต่วันนั้น

หายไปไหนของเขานะ?

หันมองชายชราข้างกายก็พบว่าหลับสนิทแล้ว

ร่างโปร่งหยัดตัวขึ้นนั่ง มือน้อยยกขึ้นเกลี่ยผมที่แสนจะยุ่งเหยิงให้เป็นทรงก่อนจะลุกขึ้นยืนเต็นความสูงแล้วเดินงัวเงียลงไปหาน้ำกินข้างล่างเพราะรู้สึกว่าลำคอที่แห้งผากอาจเป็นสาเหตุที่ทำให้เจ้าตัวนอนไม่หลับก็เป็นได้

แกร้ง

สองเท้าหยุดชะงัก

"ใคร"

"ต้นไม้หรอ" เรียกไปแต่ไร้เสียงตอบรับ ตาเรียวหรี่ลงพยายามมองเข้าไปในมุมมืดแต่ก็ยังพอมีแสงจันทร์ที่ส่องสว่างเข้ามาภายในตัวบ้าน

มีบางอย่างเคลื่อนไหวผิดปกติ

"ใครน่ะ" เอ่ยถามท่ามกลางความมืดอีกครั้งพร้อมกับคว้าไม้กวาดใกล้ๆมาจับไว้แน่น เดินไปยังจุดที่มีเงาตะคุ่มอะไรบางอย่างอยู่ ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งรู้สึกถึงอันตราย สองมือกำไม้กวาดไว้แน่น

"เฮ้ย"

ฟึ่บ

หมับ

"อื้อ!!"

ไม้กวาดในมือร่วงหล่นลงพื้น ร่างเล็กดิ้นขลุกขลักอยู่ในวงแขนกว้างของคนในความมืด

"ช่วยด้ว...."

ติ้ก

แสงไฟสว่างจ้า ปรากฏใบหน้าของผู้มาเยือนที่เป็นเจ้าของวงแขนกว้างที่พันธนาการเขาไว้ สิงโตหยุดนิ่งมองมือหนาที่คุ้นเคยอีกทั้งผิวขาวๆอย่างที่เขาคุ้นตา ค่อยๆหันไปมองใบหน้าผู้ที่อยู่ด้านหลัง

ไม่ใช่โจร นี่มัน..?

"ลุง?" บอกเสียงเบาหวิวเพราะยังงุนงงกับสถานการณ์อยู่บ้าง

"ใช่ ฉันเอง" นักฆ่าหนุ่มที่ได้ชื่อว่าลุงใจดียิ้มให้จนเห็นลักยิ้มก่อนจะปล่อยร่างเล็กออกจากวงแขน

"ลุง?? " สิงโตเกาหัวแกรกเพราะยังงุนงงกับคนตรงหน้าที่อยู่ๆก็มาโดยไม่บอกไม่กล่าว

ก็แน่สินี่บ้านเขานี่นะ

ผู้อาศัยอย่างเราไม่มีสิทธิพูดหรือสงสัยอะไรหรอก

"กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ครับเนี่ย"

"สักพักแล้วล่ะ" นักฆ่าหนุ่มตอบพร้อมถอดเสื้อแจ๊กเกตตัวเดิมออก โชคดีที่วันนี้งานราบรื่นผ่านไปด้วยดีเขาเลยไม่มีแผลกลับมาให้เด็กน้อยสงสัย

ถึงแม้สภาพตอนนี้จะไม่ต่างจากไปฟัดกับหมามาก็เหอะนะ

แต่ไม่ว่าจะเป็นตายร้ายดียังไงเขาก็ต้องกลับมาเพื่อพบคนตรงหน้าให้ได้ อย่างน้อยแค่ได้ดูแลอยู่ใกล้ๆก็พอ

อันที่จริงเขาก็กลับมานอนที่นี่ทุกคืนนั่นแหละ...แค่เด็กน้อยไม่รู้เท่านั้นเอง

แต่วันนี้ทำไมถึงได้ลงมาตอนเขาเพิ่งมาถึงพอดีเลยล่ะ บังเอิญจริงๆ

"แล้วทำไมไม่เปิดไฟล่ะครับ" สิงโตถามต่อเรียกสตินักฆ่าหนุ่มอีกครั้ง

"เอ่อ ฉันว่ามันสิ้นเปลืองน่ะ" แต่คนถูกถามก็แถต่อเช่นกัน

"อ่อครับ ขอโทษนะครับ"

"ไม่เป็นไร" คริสยิ้มขำ มือหนายกขึ้นขยี้กลุ่มผมนุ่มของเด็กน้อยที่ทำหน้ายุ่งมองเขาอย่างสงสัย "นายคงคิดว่าฉันเป็นโจรสินะ"

"ก็ประมาณนั้นแหละครับ" สิงโตพยักหงึกหงักตอบตามตรง ดึกดื่นขนาดนี้มาทำอะไรลับๆล่อๆแบบนี้ใครเขาก็คิดทั้งนั้นแหละน่า

อ่า

....เกือบเอาเลือดหัวผู้มีพระคุณออกแล้วไหมล่ะ

"ขอโทษอีกครั้งนะครับ" กล่าวขอโทษอีกครั้งด้วยความรู้สึกผิดที่ล้นอก "ผมไม่รู้ว่า....."

"ช่างเถอะ แล้วนายลงมาทำอะไรเนี่ย ดึกป่านนี้ทำไมไม่นอน" คริสเปลี่ยนประเด็นเพราะว่าเด็กน้อยของเขาชักจะกลายเป็นหมาหงอยไปซะแล้ว

โทษตัวเองอยู่ได้นะไอ้เด็กซื่อบื้อ

"ก็...ผมนอนไม่หลับ" เด็กหนุ่มตอบตามตรง ขนาดเลยเวลานอนมาตั้งหลายชั่วโมงแล้วตาของเขายังไม่มีวี่แววว่าจะปิดลงเลย

คริสพยักหน้าเข้าใจ "ยังไม่ชินก็แบบนี้แหละ"

"คงงั้นมั้งครับ"

"ฉันก็ยังไม่อยากนอนเหมือนกัน"

"...??"

"ฉันจะดูหนัง ถ้านายยังไม่นอนก็มาดูด้วยกันสิ" ว่าพร้อมเดินไปทรุดนั่งลงที่โซฟาตัวยาว

"จริงเหรอครับ" สิงโตยิ้มเต็มแก้ม อันที่จริงเขานั้นชอบดูหนัง แต่ด้วยอะไรหลายๆอย่างทำให้เขาไม่มีโอกาสได้ดูมันมากนัก หรืออย่างมากก็ได้ดูผ่านๆตอนทำงานร้านก๋วยเตี๋ยวนั่นแหละ

"จริงสิ มานี่เร็ว" คริสว่าพร้อมกับตบปุๆลงที่นั่งข้างๆ

เด็กหนุ่มลังเลชั่วครู่ก่อนจะตามไปนั่งแต่โดยดี

คริสยิ้มมุมปากพร้อมกับจูงมือเด็กน้อยให้ลุกขึ้นไปยังแผ่นดีวีดีเรื่องโปรดที่เขาเก็บสะสมมาตั้งแต่เด็กจนตอนนี้มีมากกว่าที่จะเก็บไว้ในตู้เล็กๆได้แล้ว

"หนังพวกนี้ฉันสะสมมาตั้งแต่เด็กเลยนะ นายชอบแนวไหนล่ะ"

"หูย เจ๋งมากเลยลุง ผมจำได้ว่าเรื่องนี้เคยเห็นผ่านๆ ผมชอบ....." 

.

.

.

หนังฉายไปได้เกือบชั่วโมงสิงโตก็หลับ คริสลูบหัวเด็กน้อยที่เอนมาซบไหล่เบาๆ รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า

แพขนตายาวเรียงสวย ปากบางๆสีพีชนั่น... ลมหายใจอุ่นๆที่รินรดต้นคอ อีกทั้งกลิ่นหอมละมุนของเจ้าตัว

มันน่า...ซะจริง!

ทำไมถึงต้องโตมาเป็นเด็กที่น่าฟัดได้ขนาดนี้นะ

แต่ก็นั่นล่ะ

ฟอด

ทำได้เพียงแค่หอมหัวเบาๆพร้อมกับช้อนร่างที่หลับใหลขึ้นมาแนบอก สิงโตตัวเบากว่าที่เขาคิดในตอนแรกจึงไม่แปลกที่เขาจะสามารถอุ้มร่างเล็กๆนี่เดินขึ้นห้องตัวเองอย่างไม่รู้สึกหนักเลยสักนิด

อ่านไม่ผิดหรอกห้องของเขาเอง!

วางลงบนเตียงนุ่มอย่างทะนุถนอม

"อือ~ ตาจ๋า" บากบางพึมพำทั้งที่ยังหลับตาปากบางพึมพำทั้งที่ยังหลับตาร่างเล็กพลิกซ้ายขวาก่อนจะนิ่งสนิทแล้วเข้าสู่ห้วงนิทราตลอดทั้งคืน

"หึๆ ฝันดีล่ะเด็กน้อย"

. .

.

เช้า

ร่างเล็กนอนขลุกอยู่บนเตียงนุ่มในวงแขนของคนอายุมากกว่า ดวงตาเรียวสวยปิดสนิทจนเห็นแพขนตายาวชัดเจน แสงแดดอ่อนในยามเช้าสาดส่องเข้ามาใบหน้าสีน้ำผึ้งจนเจ้าตัวต้องมุดหาอกแกร่งเพื่อบังแสง

หึ

คริสยกยิ้มกับท่าทางของเด็กน้อยตรงหน้า มือหนาเอื้อมไปดึงผ้าม่านปิดแล้วกลับมาลูบกลุ่มผมนุ่มเบาๆ

ใครจะคิดว่าตอนหลับจะน่ารักขนาดนี้ ใบหน้าหล่อเหลาก้มต่ำลงเรื่อยๆ แต่ดันเป็นจังหวะเดียวกับที่อีกคนลืมตาตื่น

"ล.. ลุง" เรียกเสียงแผ่วเบา

(•-• ?) / (•∆•!!)

คริสอึ้งไปชั่วขณะ เด้งตัวออกจากร่างหอมกรุ่นทันที

"อ..เอ่อ ตื่นแล้วหรอ" คำถามโคตรสิ้นคิดถูกถามออกไป แต่ก็ดีที่สุดเท่าที่นักฆ่าสมองทื่ออย่างเขาจะคิดได้ตอนนี้แล้วล่ะ

"ครับ" เด็กหนุ่มตอบอย่างงงๆพร้อมหยัดตัวขึ้นมองรอบกาย "แล้วผม..."

"อ้อ เมื่อคืนนายเผลอหลับน่ะฉันก็เลยพามานอนห้องฉันแทน" คริสรีบอธิบาย "นายคงไม่อยากกวนเวลานอนคุณตาหรอกจริงมั้ย?" ยกเหตุผลประกอบจนเด็กหนุ่มพยักหน้าเบาๆ

แถจนสีข้างถลอกแล้วล่ะเขาเนี่ย

"เอ่อ...ขอบคุณครับ" สิงโตพยักหน้าหงึกหงัก "งั้นผมขอตัวนะครับ" สิงโตพูดแค่นั้นแล้วลุกเดินออกไปยังห้องของตนทิ้งให้นักฆ่าหนุ่มนั่งถอนหายใจอย่างโล่งอก

พู่ววว

เกือบไปแล้วกู...


TBC.

ลุงคริสอยากกินเด็ก555

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 83 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #166 nuurha_BG__sh (@nuurha_BG__sh) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 7 กุมภาพันธ์ 2562 / 23:16
    รีบมาต่อนะไรท์ รอนานแล้วเด้อ สู้ๆรออ่านอยู่
    #166
    0
  2. #165 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 5 กุมภาพันธ์ 2562 / 01:37
    ลุงงงงงง เด็กมันใสๆลุงต้องใจเย็นๆ

    รอตอนต่อไปอยู่นะคะ
    #165
    0
  3. วันที่ 19 มกราคม 2562 / 14:50
    หูยยยยยยยย ลุงแดงเถือกแล้วนะสีข้างน่ะ
    #164
    0
  4. #163 devil- in a bush (@perya) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 13 มกราคม 2562 / 10:03
    กินเลยค่ะลุง5555
    #163
    0
  5. #162 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 12 มกราคม 2562 / 06:35
    น้องเหงาคิดถึงลุงอะดิ พอลุงกลับบ้านดีใจ หลับสบายเลยนะ ลุงรอให้น้องโตก่อนนะใจเย็นๆ
    #162
    0
  6. #161 fai4678 (@fai4678) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 11 มกราคม 2562 / 08:58

    อยากพึ่งกินน้องงงน้องยีงเด็กกก
    #161
    0
  7. #160 Myfilmsing (@Myfilmsing) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:59
    งู้ยยยยน้องงสิง
    #160
    0
  8. #159 Girlyy00620206 (@Girlyy00620206) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:01

    ลุงงง น้อนฉิงยังเด็กอยู่เลยย
    #159
    0
  9. #158 chadaphon_pp (@chadaphon_pp) (จากตอนที่ 19)
    วันที่ 10 มกราคม 2562 / 22:00
    น่ารักกก น้องสิงโตน่ารักที่สุดเลยฮับ ลุงคริสต้องใจเย็นๆนะฮ่ะ อย่าเพิ่งงาบน้อง555 //สู้ๆค่า

    รอน้าาา
    #158
    0