The killer เสี่ยงรักอันตราย

ตอนที่ 18 : เสี่ยงรักอันตราย (เสี่ยงครั้งที่17)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 676
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 66 ครั้ง
    30 ธ.ค. 61

เสี่ยงครั้งที่ 17

BMW สีดำสนิทแล่นเข้ามาจอดนิ่งที่บ้านทรงโมเดิร์นสองชั้นซึ่งตั้งอยู่หลังเดียวโดดๆกลางป่า(ย้ำว่ากลางป่า) และอยู่ห่างไกลตัวเมืองมากพอสมควร

สิงโตหยัดตัวขึ้นมองไปรอบๆอย่างสนใจและตื่นตะลึงในคราวเดียวกันตั้งแต่รถแล่นเข้ามาในเขตตัวบ้านจนจอดนิ่ง

บริเวญรอบๆถูกรายล้อมด้วยป่าไม้อุดมสมบูรณ์ แต่กระนั้นบริเวณบ้านก็ยังมีสวนขนาดย่อมที่ประกอบด้วยดอกไม้นานาพันธุ์ปลูกเรียงรายเป็นทางตั้งแต่ประตูเหล็กข้างหน้ายาวมาถึงตัวบ้าน

"ชอบไหม" คริสถามเสียงเบาพร้อมหันมองเด็กน้อยที่เอาแต่สนใจสิ่งรอบข้าง และดูเหมือนว่าจะไม่ได้คำตอบเพราะเด็กน้อยของเขานิ่งค้างไปแล้ว "ว่าไงหื้ม" ถามย้ำพร้อมเอี้ยวตัวเข้าไปใกล้จนสัมผัสได้ถึงกลิ่นกายหอมกรุ่นเฉพาะตัวของเด็กหนุ่ม

แหน่ะ อย่าหาว่าเขาไม่เห็นหัวผู้ใหญ่เชียวนะ

ก็ตาของสิงโตยังหลับอยู่เลยนี่...เต๊อะหลานเขานิดหน่อยคงไม่เป็นไร

คิดพร้อมกับเหลือบสายตามองชายชราที่ยังหลับอยู่เบาะหลัง

...ถือว่าขอสักนิดนะครับคุณตา

"ช ชอบ ชอบมากเลยครับ" สิงโตตอบพร้อมหันหน้ามาพอดีเป็นจังหวะที่ทำให้แก้มเนียนใสสัมผัสกับปลายจมูกของอีกคนที่ยื่นหน้ารอก่อนเป๊ะๆ คริสยิ้มกว้าง คนเจ้าเล่ห์ไม่รอช้ากดจมูกสูดกลิ่นกายหอมกรุ่นเข้าไปจนเต็มปอด

"ล ลุง??" ได้สติอีกทีตอนที่มือน้อยๆยื่นมาผลักอกเขาออกเบาๆ

"เอ่อ โทษที" คริสเด้งตัวออกพลางยิ้มเก้อ ไม่รู้ทำไมการที่เขาจะห้ามตัวเองไม่ให้ฟัดเด็กน้อยตรงหน้านี่มันช่างยากเย็นนัก

"......?" สิงโตไม่ได้ตอบอะไร สายตาตอนนี้มีแต่คำถามจนเขาก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าถ้าเป็นคำถามเดียวกับที่คิดเขาจะตอบยังไง

"เอ่อ ลงรถกันได้แล้ว" แสร้งพูดเลี่ยงประเด็นไปก่อนแล้วกัน . . .

"อยู่ได้ใช่ไหม" เสียงทุ้มจากผู้มีพระคุณเอ่ยถามรอบที่ล้านแปดแล้วตั้งแต่ที่เขาเข้ามาอยู่ที่นี่ คุณลุงใจดีนั่งพิงโซฟาตัวยาวกำลังส่งยิ้มให้เขา มือหนาตบปุๆที่ว่างข้างตัว

สิงโตยิ้มรับพร้อมเดินไปทรุดนั่งอย่างว่าง่าย "อยู่ได้สิครับ มันดีเกินไปด้วยซ้ำ"

ใช่...เขาไม่คิดว่ามันจะดีขนาดนี้

ความเกรงใจที่มีเริ่มทวีคูณจนแทบล้นอก "ขอบคุณมากเลยนะครับ ผมไม่รู้จะตอบแทนคุณ...."

คนใจดีส่ายหน้า มือโอบไหล่เล็กไว้หลวมๆจนทำให้เจ้าของร่างมองอย่างไม่เข้าใจ "แค่อยู่กับฉัน ไม่ทิ้งฉันไปไหนก็พอ"

"......"

"ได้ไหม" โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ สองสายตาสอดประสานกัน...สิงโตรู้สึกราวกับว่าโดนสะกดจากใบหน้าหล่อเหลาของคนตรงหน้า นัยน์ตากลมใสแวววาวดั่งลูกกวางค่อยๆปรือปิดลงราวกับว่านั่นคือคำตอบ

"อ้าวพี่คิลล์"

พรึ่บ!!

ราวกับว่าแผนที่จะตะล่อมลูกกวางตัวน้อยจะพังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเขาลืมนึกไปว่าไม่ได้อยู่กันสองต่อสอง

แต่ยังมีมารหัวขนอีกตัวน่ะสิ!

"ไม่ได้เจอซะนานเลยนะครับ"

คริสถอนหายใจพรืดจำต้องยอมปล่อยลูกกวางตัวน้อยที่ยังคงงงงวยกับสถานการณ์ตรงหน้า มองสายตาคาดโทษไปหาตัวการที่ยิ้มร่าอย่างไม่สะทกสะท้าน

ต้นไม้ เด็กหนุ่มที่อายุรุ่นราวคราวเดียวกับสิงโต เป็นน้องชายแท้ๆของ'เต้ย' เพื่อนร่วมงานที่จากไปเมื่อสามปีที่แล้ว

'กูฝากดูแลต้นไม้ด้วย'

คำพูดสุดท้ายยังดังก้องอยู่ในหู


คนมาใหม่หรี่ตามองร่างเล็กที่นั่งหน้าแดงอยู่ข้างเจ้าของบ้านที่เกือบจะงาบอยู่แล้ว ท่าทางใสซื่อนั้นมัน..

น่าแกล้งชะมัด


พรึ่บ

นักฆ่าหนุ่มหลุดจากภวังค์เมื่อร่างใครอีกคนมาทรุดนั่งลงแล้วกอดแขนอย่างออดอ้อน คริสเลิกคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ 

"ผมถึงคุณแทบแย่" ต้นไม้ยิ้มร้ายจนคริสรู้สึกถึงภัยแปลกๆที่เจ้าเด็กแสบจะก่อมันขึ้น

แล้วก็เป็นอย่างที่คิด!

"เราไม่ได้มีอะไรกันมาตั้งหลายเดือนแล้วนะครับ"

นักฆ่าหนุ่มถึงกับลมแทบจับเมื่อได้ยินประโยคถัดมานึกอยากจะเขกกระบาลไอ้เด็กที่ทิ้งระเบิดตูมไว้สักทีสองทีแต่ก็สายไปแล้วเพราะเจ้าตัวดันวิ่งปร๋อออกไปซะก่อน หันมองเด็กน้อยข้างกายที่ตอนนี้ก็จ้องเขาตาไม่กระพริบราวกับว่านิ่งค้างไปแล้ว

หึ ว่าแล้วเชียว...ต้นไม้

ไอ้เด็กเวร!

.

.

2 ชั่วโมงถัดมา

สิงโตกำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องนั่งเล่น ตอนนี้ภายในบ้านเงียบสงบเพราะมีแค่เขากับตาที่อยู่ ส่วนคุณลุงของเขาก็เพิ่งออกไปเมื่อครู่บอกไว้แค่ว่ามีงานด่วน ส่วนใครอีกคนที่ดูแล้วอายุน่าจะเท่ากันก็หายไปซะแล้ว

"นี่ นายน่ะ"

สิงโตละความสนใจจากหนังสือที่อ่าน หันไปตามเสียงเรียกก็พบกับเจ้าของเสียงที่เดินยิ้มร่ามาแต่ไกลพร้อมกับถือวิสาสะทรุดลงนั่งที่ว่างข้างๆพร้อมกับจานขนมคุ้กกี้วางลงบนโต๊ะ

"เราชื่อต้นไม้นะ" คนช่างพูดแนะนำชื่อตัวเองก่อน "คุ้กกี้นี้ทำเองเลยนะ เอามาฝาก"

"ขอบคุณนะ" สิงโตเอ่ยพร้อมยิ้มให้อย่างเป็นมิตร

"แล้วนาย เอ่อ...ขอใช้กูมึงได้ไหมวะ" เอ่ยถามไปเพราะเขานั้นไม่ถนัดคำสุภาพสักเท่าไหร่

สิงโตพยักหน้าเป็นเชิงอนุญาตจึงทำให้อีกคนผ่อนคลายยิ่งขึ้น ดีล่ะ คงคุยกันได้สะดวกกว่าเดิม

"โอเค แล้วมึงชื่ออะไร"

"สิง...สิงโต" คนถูกถามตอบสั้นๆเพราะยังคงงงงวยกับท่าทางเป็นมิตรราวกับสนิทกันมาเป็นชาติของอีกฝ่ายซึ่งก็เป็นปกติของตนไม้ที่มักจะสนิทกับใครได้เร็วตามประสาคนช่างพูด

"สิงโตจ้าวป่าน่ะหรอ"

"ใช่"

"ชื่อเท่ห์เป็นบ้าเลยว่ะ"

สิงโตพยักหน้ายิ้มให้น้อยๆ ไม่ถือสาคนข้างๆที่นั่งเบียดจนเขาเกือบตกโซฟา ก็พอรู้อยู่หรอกว่าชื่อเขาน่ะติดอันดับต้นๆของใครหลายคนเลยหล่ะ

"รู้ป่ะ ตอนเด็กกูแม่งโคตรอยากชื่อนี้ชิบหาย"

นั่นไง เขาพูดผิดเสียเมื่อไหร่

"แต่แม่กูบอกว่าชื่อต้นไม้มันน่ารักเหมาะกับกูดี" ต้นไม้พูดอย่างเซ็งๆ "แต่ก็นะ ตอนนี้กูไม่คิดเปลี่ยนหรอก อ้อแล้วก็ไม่ต้องเรียกแทนกูว่าพี่หรือน้องนะเพราะจากที่ถามพี่คิลล์มาเราอายุเท่ากันแค่กูอาจแก่เดือนกว่า" ต้นไม้ร่ายยาวจนคนฟังได้แต่พยักหน้าหงึกๆตามประสาคนพูดไม่เก่ง

"ว่าแต่ ทำไมถึงมาอยู่กับพี่คิลล์ได้ล่ะ"

"คิลล์?" สิงโตขมวดคิ้วมุ่น "ต้นไม้เรียกเขาว่าพี่คิลล์หรอ?" เป็นครั้งแรกที่ถามออกไปเพราะติดใจกับชื่อของใครอีกคน

"อื้ม ใช่สิ ก็เขาเป็นเพื่อนกับพี่ชายกู" ต้นไม้ตอบ "แต่น่าเสียดายที่ตอนนี้พี่กูเขาไม่อยู่แล้ว" เสียงเงียบลงเมื่อจบประโยค คนช่างพูดหน้าเศร้าลงอย่างเห็นได้ชัด

"เสียใจด้วยนะ" สิงโตได้แต่ยกมือขึ้นตบไหล่เบาๆราวกับว่ากำลังปลอบประโลม

"ไม่เป็นไรหรอก" ต้นไม้ตอบ "ไม่รู้จักชื่อเขาหรอ?"

สิงโตพยักหน้า

"แล้วปกติเรียกเขาว่าอะไร"

สิงโตเม้มปากแน่นราวกับว่ากำลังใช้ความคิด

"ลุง"

"ฮ่าๆๆ ตลกชะมัด เรียกอย่างนั้นจริงหรอเนี่ย" ต้นไม้หัวเราะร่วนกับคำเรียกของอีกคน ความจริงแล้วคิลล์ก็ไม่ได้แก่ถึงขั้นเรียกลุงเสียหน่อย แต่จะว่าไปทำไมถึงยอมให้เด็กนี่เรียกได้ล่ะ จำได้ว่าเขาเคยเรียกแล้วโดนฝ่ามืออรหันต์ไปตั้งทีนึง ยอมให้เรียกแบบนี้คงไม่ธรรมดาแล้วล่ะ

อาจจะเป็น....คนพิเศษ

ไม่อย่างนั้นพี่คิลล์คงไม่ย้ำนักย้ำหนาให้เขาดูแลเป็นอย่างดีหรอก

หึๆ ชักจะสนุกแล้วสิ

....ทีแรกก็แค่จะแกล้งนิดหน่อยก็เท่านั้น

แต่ยิ่งเห็นท่าทาง แววตาใสซื่อของคนตรงหน้าแล้วนั้น.....

"สิงโต กูขอถามอะไรอย่างนึงได้ไหม"

เริ่มแผน!

"ว่ามา"

"มึงเป็นเด็กเขาเหมือนกันใช่มั้ย"

"ห๊ะ?" สิงโตชักงัก ใบหน้าเนียนซับสีจางไปถึงใบหู "เด็กงั้นหรอ?" ถามอย่างใสซื่อ

ต้นไม้พยักหน้ารับ "ก็ใช่สิ เพราะเขาไม่เคยพาใครมาบ้านหลังนี้เลย"

"จะมีก็แต่กู แต่เขาก็ให้สิทธิ์แค่นอนหลังสวนนั่น" ชี้ไปที่บ้านหลังเล็กในสวน "แต่แค่นี้ก็เกินพอแล้วล่ะ"

"ทำไมถึงคิดอย่างนั้น"

"ดูจากสายตาที่พี่คิลล์มองก็รู้แล้ว"

"เอ่อ ไม่ใช่หรอก" ปฏิเสธอย่างจริงจัง "เขาเป็นผู้มีพระคุณน่ะ" 


"ก็ดี แต่ขอเตือนไว้ก่อนเลยนะหมอนั่นน่ะอึดแถมยังรุนแรงมากอีกต่างหาก ยังไงก็พยายามเซฟตัวเองหน่อยแล้วกัน" ต้นไม้พูดแค่นั้นก่อนจะเดินออกไปพร้อมรอยยิ้มร้ายทิ้งให้สิงโตนั่งเคว้งอยู่ที่เดิม

อึด

รุนแรง

พยายามเซฟตัวเอง

...หมายความว่าอะไรกันนะ?


100%


TBC.


ต้นไม้ตัวป่วน555

ฮรือออมาช้าอีกแล้ววววววว แถมแค่ครึ่งเดียวอีกต่างหาก ขอโทษนะคะ  ขอบคุณที่ยังติดตาม รักกัน

ฟิคเรื่องนี้เวลาอัพไม่มีตายตัวนะคะ แล้วแต่ความว่างของคนเขียนล้วนๆเลย-_-


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 66 ครั้ง

185 ความคิดเห็น

  1. #156 Mebal (@did-you-know) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 11:59
    น้องตกใจตาค้างไปแล้วววววว ไรท์ค่าาา มาต่อเร็วๆนะคะ คิดถึงเรื่องนี้มาก
    #156
    0
  2. #155 TEW (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 00:20

    หายไปนานคิดถึง รอตลอด นานๆมาก็ไม่เป็นไร อย่าทิ้งเลยก็แล้วกัน ชอบเรื่องนี้ สนุกมากค่ะ

    #155
    0
  3. #154 0897284162 (@0897284162) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 23 พฤศจิกายน 2561 / 22:13

    คิดถึงมาากหายไปนานนแต่ก้ยังรอนะ

    #154
    0
  4. #153 miiiina (@miiiina) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 09:24
    ถ้าน้องไม่รู้สึกอะไร ลุงขาา ฮาเลยนะคะ ฮ่า ๆ
    #153
    0
  5. #152 Blueskycnt (@Skylovelion) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 08:46
    สิงโตจะโดนลุงงาบแล้ว
    #152
    0
  6. #151 Chowa (@Chowa) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 23:25
    เกือบแล้วนะ ต้นไม้แสบจริงๆป่วนจนได้ อยู่ด้วยกันดีๆนะ ไม่แกล้งสิงนะ สงสารลุงอดตามระเบียบ 55555. รอออออออ
    #151
    0
  7. #150 Nid1509 (@0613579132) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:47

    จะรอนะ
    #150
    0
  8. #149 chadaphon_pp (@chadaphon_pp) (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 22:45
    รอนะคะ // สู้ๆค่าา
    #149
    0