(Fic Creepypasta) The Boy That Has Scar

ตอนที่ 3 : สิ่งที่เเปลกประหลาด

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 80
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    19 เม.ย. 62

"คุณ Slenderman?" Aran ตอบกลับไปเบาๆก่อนที่เขาจะก้มลงไปใช้สองมือเล็กๆจับเก้าอี้เหล็กสีขาวนวลเเสนหนักอึ้งสำหรับเขาขึ้นมาวางข้างโต๊ะกลมดีๆ  ในใจเเอบหวั่นเล็กน้อยว่าตนนั้นทำอะไรผิดไปหรือเปล่า เพราะเขาเองก็มั่นใจว่า เขาไม่ได้ทำอะไรผิดกฎ 

"ไม่รู้หรอกนะว่าไปรูุ้ข้อมูลอะไรถูกหรือผิดมาจากไหน  หรือเธอจะมองชั้นยังไงนั่นก็เรื่องของเธอ เเค่อย่าทำอะไรที่คิดว่าไม่ควรหรือผิดกฎเธอจะได้กลับบ้านหรืออยู่ที่นี่อย่างปลอดภัยเเน่นอน" Slenderman เอ่ยออกมาพร้อมกับหย่อนร่างที่เเสนสูงของเจ้าตัว
ลงบนเก้าอี้สีขาวนวล ภายในมือมีเเก้วกาเเฟดำกลิ่นหอมกรุ่น ไอร้อนโชยออกมาด้านบนเเก้วราวกับในหนังสือ ที่ Aran นั้นเคยอ่านมาไม่มีผิด

"ครับ" คำสั้นๆคำเดียวหลุดออกมาจากปากของเด็กชายด้วยเสียงอันเบาหวิว โต้ตอบรับฟังกลับไป  ภายในใจของเขาในตอนนี้ ทั้งตืื่นเต้น อยากรู้อยากเห็น สงสัยเเละหวาดกลัว 
หลากหลายอารมณ์ความรู้สึกปะปนเข้ามาภายในเวลาเดียวกัน  เเต่สิ่งที่ร่างกายเขากลับทำอย่างเเรกนั้นคือ การเดินเข้าไปมองถ้วยกาเเฟใกล้ๆ ด้วยสองตาเล็ก

". . ." ร่างสูงที่เห็นพฤติกรรมเเปลกๆของเด็กชายก็รู้สึกเเปลกประหลาดใจเล็กน้อย  เเต่ก็ไม่ได้พูดขัดหรือเเสดงกิริยาห้ามปรามเเต่อย่างใด เพียงเเค่นั่งมองเด็กชายตรงหน้าพร้อมกับมองสวนของตนไปด้วยเท่านั้น

"กลิ่นหอม" Aran พูดออกมาก่อนที่มือเล็กๆจะเอื้อมไปหยิบยกเเก้วกาเเฟ ขึ้นมาดูอย่างใจจดใจจ่อ จนกาเเฟในเเก้วกระเด็นออกมาใส่มือเด็กชายเล็กน้อย

"ระวังหน่อย"Slenderman กล่าวเตืือนพร้อมกับใช้รยางค์สีดำของตน จับข้อมือ Aran ให้ออกห่างจากเเก้วกาเเฟทันที 

"ขอโทษครับ  เมื่อกี้คุณถามว่า ชอบดอกไม้หรอครับ?" Aran ถามคำถามออกไปพร้อมกับหันไปสนใจดอกไม้หลากสี ที่บางดอกก็กางบางดอกก็หุบ  

"อืม เห็นเธอจ้องเเบบนั้น" ร่างในชุดสุทสีดำยกเเก้วกาเเฟขึ้นมาจิบโดยมีหนังสือพิมพ์บังไว้ทำให้มองเหํ็นส่วนใบหน้าหรืออย่างใด

"ทำไมคุณต้องปิดล่ะ? หรือคุณไม่มีปากเเล้วคุณจะดื่มมันได้ยังไง?" เด็กก็คือเด็ก Aran ยิงคำถามใส่ ชายร่างสูงที่กำลังจิบกาเเฟเเละอ่านหนังสือพิมพ์ฉบับหนา 

"นั่นไม่ใช่คำถามที่จำเป็นที่จะต้องตอบ นี่ก็ดึกมากเเล้วสำหรับเด็ก 6 ขวบ เเบบเธอ" Slenderman พูดออกมาอย่างไม่ค่อยพอใจนัก ใครๆ ก็ถามเเต่เรื่องปากของตน 

"ผม 8 ขวบ ไม่ใช่ 6 สักหน่อย" Aran เเย้งออกไปพร้อมกับเดินหันหลังเพื่อจะกลับห้องของเขา ไม่สิห้องของคนที่พาเขามาที่นี่เเล้วก็ไปโดยที่ไม่บอกกันสักคำ 

"อ่า. . .อย่าเปิดประตูให้ใครตอนกลางคืนล่ะ" รยางค์สีดำสองเส้น ลากเก้าอี้ที่เด็กชายนั่งเมื่อครู่เก็บเข้าที่ดังเดิม ก่อนที่จะเอ่ยเตือน Aran ที่เดินออกไป  โดยที่ตนนั้นก็ไม่รู้ว่าเด็กอายุเท่ากับ Aran นั้นจะมีความสามารถในการจำสถานที่ได้ภายในคืนเดียวได้อย่างไร

   
        หลังจากที่ Aran กลับมาที่ห้องของ L.j เขาจึงทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอยู่ครู่หนึึ่งก่อนที่จะลุกขึ้นมา เปิดตู้เสื้อผ้าหาชุดนอนตัวใหม่ของตน  เมื่อเปิดตู้ออกมาสิ่งที่เขาพบอย่างเเรกคือเสื้อเเละกางเกงขายาวสีดำ ขนาดเล็กพอๆกับตัวเขาเเละป้ายข้อความที่มีหมึกสีดำ เขียนด้วยลายมือหวัด เเปะอยู้ข้างตู้ 

'ถึง Aran ขอโทษที่ไม่ได้บอกกับเธอว่าชั้นจะไม่ได้อยู่กับเธอในวันพรุ่งนี้เเต่อีกไม่นานชั้นจะกลับไปหาเธอนะ' 

        ข้อความสั้นๆได้ใจความ ที่เด็กชายเห็นทำเอาเขานั้นหลุดยิ้มออกมาหน่อยๆ  

". . ." Aran ยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่พักใหญ่ก่อนที่จะถอดเสื้อผ้าของเขาออกทีละชิ้นพับใส่ตะกร้า เดินเข้าห้องน้ำไป

      
       ห้องน้ำจะเรียกว่าหรูหรากว้างใหญ่สำหรับคนธรรมดาคงจะไม่เท่าไหร่ เเต่หากในสายตาของ Aran เเล้ว  มันช่างกว้างขวางซะเหลือเกิน กำเเพงสีฟ้าครามไร้ร่องรอยขีดข่วนเเละคราบสกปรก เหมือนกับมันไม่เคยถูกใช้มาก่อน  ทุกอย่างจะดีกว่านี้หากที่เปิดน้ำสูงน้อยกว่านี้สักหน่อย  เพราะต่อให้ Aran เอื้อม เขย่งหรือกระโดดเขาก็ไม่สามารถเปิดได้ถึงอยู่ดี 


"คุณSlenderman คือว่าผมเปิดน้ำไม่ถึงครับรบกวนช่วยหน่อยได้มั้ย?" Aran โผล่หัวออกมาจากทางหน้าต่างบานเล็ก ตะโกนเรียกปีศาจร่างสูงให้ไปช่วยเปิดน้ำให้เขาหน่อย 

". . .?" ไม่รู้ว่าควรจะประหลาดใจหรือขบขันดี  ที่เห็นมนุษย์ตัวเล็กๆ ที่ไม่เกรงกลัวตนเเถมยังเรียกให้ไปเปิดน้ำให้อีก  ช่างเป็นเรื่องที่หน้าประหลาดใจสำหรับบุรุษร่างสูง

"เร็วหน่อยสิครับ!" Aran เรียกพร้อมกลับปีนลงจากหน้าต่างบานเล็กไปหยิบผ้าเช็ดตัวผืนใหญ่จะมาห่อตัว 

"บอกให้มาไว มาดูเธอโป๊หรือไงกัน? มนุษย์ไร้ยางอายเเบบนี้ทุกคนเลยหรือ?" Slenderman พูดออกมาพร้อมท่าทางที่ยืนกอดอกมองเด็กชาย ที่กำลังหยิบผ้าเช็ดตัวมาห่อ 

"นี่คุณ! //////" Aran รีบหยิบผ้าเช็ดตัวมาคลุมร่างกายของเขาด้วยความตกใจเเละเขินอายอย่างมาก  ใครจะรู้ว่า อีกฝ่ายจะรีบมาขนาดต้องใช้วิธีวาร์ปกัน

". . .เฮ้อ" อีกฝ่ายถอนหายใจพร้อมกับขำในลำคอเบาๆ ทำเอาเด็กชายรู้สึกอายมากกว่าเดิมหลายเท่า 

"คุณไม่ใช่Offenderman!สักหน่อยนะพูดเรื่องลามกอยู่ได้" Aran โต้เเย้งเเละโวยวายออกมาทันทีด้วยความที่เขาทั้งไม่สบอารมณ์เเละขายขี้หน้่าอย่างมาก 

". . ." ไม่มีเสียงตอบกลับมาจากปีศาจร่างสูง เจ้าตัวทำเพียงเปิดน้ำให้ก่อนจะวาร์ปหายไปโดยไม่พูดอะไรอีก 

        ก็ได้! เขาไปเอาก้าวอี้มาก็ได้ เดี๋ยวเขาก็ปิดน้ำไม่ถึงอีก Aran คิดได้ดังนั้นจึงเดินออกไปจากห้องน้ำพร้อมกับหยิบเก้าอี้ไม้เก่าๆที่ไปอยู่ในตู้เสื้อผ้าได้อย่างไรก็ไม่รู้  มาใช้ในการช่วยเป็นที่เหยียบให้เขาปิดน้ำเเทน

------------------------------------------------

". . ." ในขณะเดียวกันSlenderman ที่วาร์ปออกมาบัดนี้เขามานั่งอยู่บนเก้าอี้ที่ห้องทำงานของตน เเละเริ่มคิดอะไรบางอย่างกับสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่

"Aran. . . Masky Hoodie มาที่ห้อง" สิ้นเสียงคำสั่งผ่านการสื่อสารคล้ายๆโทรจิตหรือจะอะไรก็เเล้วเเต่ ที่มีเพียง Slenderman เท่านั้นที่สามารถทำได้ในคฤหาสน์นี้ 

"ครับมาสเตอร์?" ทั้งสองเดินเข้ามา ภายใต้หน้ากากเต็มไปด้วยสีหน้ามึนงงไม่น้อย

"Aran ไว้ใจไม่ได้ ถ้าเห็นว่าทำร้ายใครหรือมีอาการผิดปกติ  ให้รีบบอกชั้นทันที" Slenderman กล่าวคำสั่งที่ดูกำกวมให้กับทั้งสอง ถ้าหากจะให้อธิบายอย่างชัดเจน คงหมายถึง ให้เฝ้าจับตาดู เด็กชายเอาไว้ให้ดี 

"เข้าใจเเล้วครับมาสเตอร์ เรากำลังจับตาดู Aran อยู่ครับ" Hoodie ตอบกลับไปทันที  ไม่ใช่เรื่องหนักหนาสาหัสอะไรสำหรับเขาสองคน เพราะเเค่เด็กตัวเล็กๆเพียงคนเดียว

"ไปได้เเล้ว ไม่มีอะไรเเล้วล่ะขอบใจ" กล่าวจบ พร็อกซี่ทั้งสองจึงเเยกย้ายกันไปทำภารกิจตรวจรอบๆคฤหาสน์ที่กำลังทำอยู่ตามเดิม 

          เเม้เเต่ตัว Slenderman เองก็ยังไม่เข้าใจว่าเหตุใด Aran ถึงดูน่าสงสัยในสายตาตน หากเป็นเพราะรู้ข้อมูลของสมาชิกคร่าวๆนั่นคงเป็นเรื่องปกติ  เพราะ ตอนนี้ก็พอจะมีทั้งเรื่องจริงเเละเรื่องเเต่งปะปนกันในชีวิตประจำวันของมนุษย์  หรืออาจเป็นเพราะ Aran พุดถึง Offender น้องชายของเขากันเเน่ 

 
          เจ้าตัวเลือกที่จะเชื่อความรู้สึกเเรกของตน  มากกว่าที่จะเชื่อความรู้สึกที่สองไม่มีเหตุผลที่เขาจะต้องเป็นห่วงเป็นใยน้องชายของเขาอีกเเล้ว  ความสัมพันธ์ที่เปราะบาง เปรียบเสมือนเเก้ว  หากเเตกไปเเล้วต่อให้พยายามติดหรือต่อกลับเเค่ไหน ก็ไม่สามารถทำให้เหมือนเดิมได้อีก  

--------------------------------------------------

"เฮ้อ!" Aran ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนอนขนาดใหญ่พร้อมกับกลิ้งเกลือกไปมา  เขายังไม่ง่วงที่สำคัญห้องนี้ไม่มีหนังสือสักเล่มเดียวให้เขาอ่าน ของเล่น โทรทัศน์ หรือ เเม้กระทั้งปากกาสมุดหรือดินสอ เป็นห้องที่ว่างเปล่า ราวกับมีเพียงเเค่เฟอร์นิเจอร์ให้พิหลับนอนได้ไปวันๆเท่านั้น 

"กำลังเบื่ออยู้งั้นหรอ?" ชายตัวเล็กใส่ชุดสีเขียว หูที่เเหลมยาว ราวกับหลุดออกมาจากนิยายที่เขาเคยอ่าน  สิ่งที่เรียกว่าเอลฟ์ในความคิดของเด็กชาย 

"Ben Drowned?" หนึ่งในสมาชิก Creepypasta ถ้าจำไม่ผิดเขาอ่านเจอเป็นพวกไซเบอร์ คอยเเฮ็กเเละทำลายระบบอะไรบางอย่าง  ในการปฎิบัติภารกิจต่างๆอีกด้วย

"ดีเลยรู้จักอยู่เเล้วงั้นก็มาเล่นเกมกันเถอะ" Ben พูดออกมาพร้อมกับทำท่าจะลอยทะลุกำเเพงไป 

"เดี๋ยวสิ ผมทะลุกำเเพงเเบบคุณไม่ได้นะ!?" Aran รีบพูดออกไปเพื่อจะหยุดอีกฝ่ายฝห้ใาพาเขาไปที่ห้องเเทน

"ไม่ลองไม่รู้ลองทำสิ?" ว่าไปนั่น เขาเพียงเเค่ต้องการหลอกให้ Aran วิ่งชนกำเเพงเจ็บตัวเล่นๆเท่านั้น 

"งั้นเอาล่ะนะ" จริงๆAran ก็มีเเอบหวั่นอยู่บ้างเเละไม่เชื่อที่พูดสักนิดเเต่ก็ไม่เสียหายที่จะลองดูสักตั้ง  คงเป็นเพราะเขาชอบอ่านนิยายด้วย  เลยค่อนข้างเชื่อกับเรื่องเเละลักษณะการพูดเเบบนี้ 

          เพียงช่วงเวลาสั้นๆตนกลับไม่รู้สึกถึงความเจ็บแวดจากของเเข็งหรืออะไรเลย  สิ่งที่พบเมื่อ Aran ลืมตาเข้ามาเห็นเบ็นหน้าเหวอลอยอยู่ตรงหน้า  สภาพเเวดล้อมเปลี่ยนไป  ของเฟอร์นิเจอร์ในห้องเองก็เช่นกัน  เต็มไปด้วยหน้าจอคอมเเละเเผ่นเกมเต็มไปหมด 

"นายทำได้ยังไง?" Ben ถามออกมาพร้อมกับความเหวอนิดๆก่อนที่เขาจะหายตกใจ เพราะลืมคิดไปว่า เป็นถึงสมาชิกชั่วคราวใน Creepypasta ได้ก็คงจะต้องมีอะไรดี 

"ผมไม่รู้มันเป็นเอง?" Aran ตอบกลับไปด้วยความมึนงงไม่เเพ้กัน  เเต่เรื่องนั้นช่างมาก่อนเขามาที่นี่เพื่ิอเล่นเกมเพราะฉะนั้นเขาจะต้องเล่นให้ได้เยอะที่สุด  นี่จะเป็นครั้งเเรกที่เขาได้มีเพื่อนเล่นเกม  ในชีวิตเขาอยากมีเพื่อนสักคนนอกจากหนังสือมาตั้งนานเเล้ว

         เวลาล่วงเลยผ่านไปไม่รู้นานเท่าไรที่เขานั่งเล่นเกมกับเบ็น  จนกระทั่งตาเหลือบไปเห็นนาฬิกา  บอกเวลาตีสองกว่า  ทำเอาเขาตกใจไม่น้อย  

"ได้เวลานอนเเล้วสิ? ลืมไปเลยว่านายเป็นเด็กน่ะโทษทีเอาไว้พรุ่งนี้มาเล่นด้วยกันใหม่ก็ได้" Ben พูดด้วยความเสียดายเล็กน้อยก่อนที่เขาจะลอย ใช่ลอยไปส่ง Aran ที่ห้อง

"อื้อเราเป็นเพื่อนกันเเล้วใช่มั้ย?" Aran ถามออกไปพร้อมกับยืนมองเบ็นที่กำลังจะทะลุกำเเพงจากไป

"อืม? นายก็เล่นเกมเก่งดีจะยอมเป็นเพื่อนด้วยเเล้วกันตกลงมั้ย ?" Ben พูดพร้อมเเสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ขี้เล่นให้ก่อนจะทะลุกำเเพงหายไป 

        Aran เมื่อเสร็จภารกิจเเล้วเขาจึงล้มตัวลงนอนทันที ไม่กี่นาทีหลังจากนั้นเขาก็เช้าสู่ห้วงนิทรา  เเละเป็นครั้งเเรกที่เขาไม่รู้สึกว่าเขาโดดเดี่ยว  ครั้งเเรกที่มีใครสักคนคุยด้วยจนง่วงนอน  ไม่ใช่จากการอ่านหนังสือจนหลับ 

"Slender? ยังไม่นอนสินะ" Ben ลอยออกมาจากหน้าจอโทรทัศน์ที่เปิดอยู่พร้อมกับเดืนมาอยู่หน้าคนที่เขาคุยด้วย

"มีอะไร Ben นานๆทีจะโผล่มา?" Slenderman ถามออกมาด้วยความเเปลกใจก่อนจะวางเอกสารตรงหน้าตนลง 

"Aran ? ทะลุกำเเพงได้ ไม่เคยคิดว่ามนุษย์จะทำอะไรเเบบนั้นได้หรอกนะ  เเต่เขาทำได้เเค่ครั้งเดียวเเหละ" Ben บอกออกไปขณะที่ตาก็จ้องเครื่องเกมไปด้วย

"มนุษย์ทำเเบบนั้นไม่ได้หรอกนะ" Slenderman บอกออกไปด้วยความเเปลกใจ ทันทีที่ไ้ดยินสิ่งที่อีกฝ่ายพูดออกมา  มันยิ่งเป็นสิ่งที่ไม่น่าเชื่อ มนุษย์ไม่สามารถทำอะไรเหนือธรรมชาติได้  ยกเว้นมาจากการฝึกฝนอันหนักหน่วง ซึ่งมีน้อยคนนักที่จะสามารถทำได้ 

"ไม่รู้สิ นายลองคิดดูเอาเเล้วกันนะ" Ben พูดก่อนจะหายวับกลับเข้าไปในโทรทัศน์ตามเดิม  





ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

5 ความคิดเห็น