บอกรักสะกิดหัวใจยัยราชินีแวมไพร์ (จบเเล้ว)

ตอนที่ 6 : เปิดตัว Paticia Adela

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 804
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 26 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

ณ  ห้องโถงของบ้าน


     "โห~แม่หนูแวมไพร์คนนี้น่ารักชะมัด ....ว่ามั้ยอีธาน"   

เสียงแหลมสูงปนเจ้าเล่ของหญิงสาวผมสีเหลืองทองเรียกสายตาของฉันให้หันไปมองที่เธอกับอีตาอีธานแบบงงๆ

     "ก็งั้นๆ ไม่เห็นมีอะไรพิเศษ"   

ดวงตาของอีตานี่ทำจากถั่วรึไงนะ ฉันออกจะสวย

     "อ่าวๆ มานั่งด้วยกันก่อน"   

แม่สาวผมทองตบเบาะโซฟาข้างๆเธอเป็นการชวนฉันมานั่ง  แต่ขอโทษนะจ้ะ พอดีฉันหยิ่งเกินจะไปนั่งสนทนากับคนเเปลกหน้า

 

     "กรี๊ดดด"   ที่ฉันต้องกรีดร้องโหวกเหวกโวยวายอีกครั้งก็เพราะว่า ยัยผมทองนี่ใช้เวทมนต์ทำให้ฉันลอยไปนั่งข้างเธอ 

     "นี่นายผนึกพลังองค์หญิงของโลกแวมไพร์เชียวเหรอ  กล้าไม่เบานะ"   

ดูเหมือนว่าคนที่ยัยผมทองพูดด้วยจะไม่สนใจในคำพูดนั้นเลย เพราะเขาเอาแต่นอนหลับตาพริมแบบไม่รู้สึกรู้สา

     "อาจารย์กำลังพูดอยู่   หัดฟังซะบ้างสิย๊ะ" 

      เสียงวีนแวดๆตามด้วยคำบ่นคำด่าอีกมากมายถูกถ่ายทอดผ่านหญิงสาวผมทองที่เรียกตัวเองว่าอาจารย์  ทำเอาฉันที่นั่งอยู่อยากวิ่งกลับโลกแวมไพร์ทันที  แต่เมื่อแม่หัวทองนี่หันมาเห็นฉัน จากใบหน้าบูดบึ่งเมื่อครู่ก็กลายมาเป็นใบหน้ายิ้มแย้ม 

     "ฉันแพทริเซีย อเดล"  

 ...นามสกุลของห้าตระกูลพ่อมดสายเลือดบริสุทธิ์   ฉันว่าแล้วยัยนี่ต้องไม่ธรรมดา

     "เออ...วิคตอเรีย ไททาเนีย"

     "เธอคงได้อยู่ที่นี่นานหน่อย โลกปีศาจกำลังวุ้นวาย  คิดว่าอยู่ได้รึเปล่าจ้ะ" 

     "แล้วทำไมต้องผนึกพลังฉันด้วย"    พูดไปก็ขอเหล่มองคนทำหน่อยเถอะ ว่าแต่เขาหลับไปแล้วงั้นเหรอ?

     "กะ...ก็เพื่อความปลอดภัยของตัวเธอ เออ...ฉันจะกลับแล้ว Bye bye~" 

       พูดจบแพทริเซียก็วิ่งออกไปจากบ้านทันที  น่าสงสัย ทำไมต้องพูดอึกอัก ความปลอดภัยบ้าบออะไรกัน ถ้าไม่มีพลังฉันจะปลอดภัยได้ยังไงกันฟร๊ะ แล้วไอ้ที่ว่าอยู่โลกมนุษย์ก็แปลว่าฉันต้องอยู่กับนายอีธานงั้นสิ ม้ายยย ToT

 

   ว่าแต่ผมยาวๆของฉันนี่เกะกะชะมัด หวีก็หาไม่เจอต้องมานั่งหัวเปียกฟูแบบนี้  ต่อไปรังเเคคงขึ้นเต็มหัวแน่เลย~

       "รีฟ...รีฟตื่นสิ" 

       ฉันค่อยๆย่องไปหาเจ้านกสีแดงที่นอนหลับอยู่บนตัวของอีธานเพื่อหวังจะใช้มือสะกิด  หลังจากเรียกแล้วเจ้านกขี้เทราไม่ยอมตื่น นี่หลับทั้งเจ้านายทั้งลูกน้องเลยงั้นเหรอ  ฉันละทึ่งจริงๆที่สามารถหลับได้โดยไม่ตกใจเพราะเสียงแหลมสูงของแพทริเซีย

   

        "รีฟ...รีฟจ๋า~"   ฉันเริ่มหัวร้อนแล้วนะ  ขนาดใช่นิ้วสะกิดยังไม่ตื่น หลับหรือตายกันแน่เนี้ย... ฮึ! หาเองก็ได้

 

   ฉันเดินไปทุกห้องเพื่อหาหวี  แต่ก็ไม่พบอะไรซักอย่าง ชักจะสงสัยซะแล้วว่าพวกพ่อมดแม่มดทำผมกันยังไงขนาดหวียังไม่มีซักกะอัน

  

  ตึง! ตึง! ตึง!

       เสียงฉันทำเองแหละ  หลังจากทนไม่ไหวที่หาหวีไม่เจอฉันก็เลยมานั่งตบโต๊ะที่อยู่ข้างๆนายหัวดำอีธานเพื่อเรียกเขาและๆระบายอารมณ์ไปในตัว  แล้วก็ได้ผลดวงตาสีดำสนิทอันแสนเย็นชา  ลืมขึ้นมามองฉันเขม็ง  ก่อนที่เจ้าตัวจะลุกขึ้นมานั่ง จนสัตว์เลี้ยงที่นอนอยู่ตกลงบนพื้น

          "หวีอยู่ไหน  ผมฉันฟูไปหมดแล้วเนี่ย"

          "มานั่งนี่มา" น้ำเสียงหน่ายๆของคนหน้านิ่งทำเอาคิ้วฉันกระตุกเพราะความหงุดหงิด

          "ฉันจะเอาหวี ไม่ได้อยากนั่ง"

          "...." 

          "เฮ้ย! นายกล้าใช้เวทมนต์กับฉันเลยเหรอ"

  ฉันวีนแวดๆเมื่อเขาใช้เวทเดียวกับที่แพทริเซียใช้ก่อนหน้านี้ แต่ของเขามันดูจะไม่ค่อยอ่อนโยนเท่าไหร่

          "เยอะกว่าใช้เวทมนต์ฉันก็ทำมาเเล้ว" 

   หมายถึงกับฉันหรือใคร

แต่จากที่ฉันเคยอ่านในตำรา ไอ้เวทผนึกมันมีวิธีใช้เเค่จูบหรือไม่ก็เอาของรักของหวงมาทำพิธี และฉันก็ไม่ได้เอาคุณหมีเท็ดดี้สุดที่รักมาด้วย งั้นก็หมายความว่า.... Oh my got !

          "นี่นายจูบฉันเหรอห๊ะ" 

         "ก็ไม่ได้อยากทำเท่าไหร่  แถมปากเธอเอาไปดูดเลือดหมามากี่ตัวก็ไม่รู้"

         "ไอ้พ่อมดบ้า  ฉันจะฆ้านายให้ได้เลยคอยดูสิ" 

         "นั่งนิ่งๆหน่อยได้มั้ย ถ้าฉันร่ายคาถาผิดหัวเธอโล้นไม่รู้ด้วยนะ"

 

        และด้วยเหตุนี้ฉันจึงต้องมานั่งอมทุกข์ให้พ่อมดเพี้ยนๆปนเย็นชา คนนี้ร่ายคาถาใส่ผมอันสวยสดงดงามของฉัน  สาบานได้เลยว่าถ้าผมฉันเป็นอะไรไปฉันจะกระโดดกัดคออีตาบ้านี่ด้วยฟันทู่ๆของมนุษย์นี่เเหละ  เอาให้คอขาดตายเลย

 

        "เสร็จยังเนี่ย ชักช้าอยู่ได้"

        "เออ...วิคตอเรียที่จริงมันเสร็จตั้งนานแล้ว" 

เสียงรีฟที่พึ่งบินมาเกาะไหล่ฉันพูดขึ้น

        "อะ...เออจริงด้วยนะ"  ฉันลุกขึ้นเกาหัวแก้เก้อ ว่าแต่ทรงอะไรเนี้ย  ว่าแล้วก็ใช้มือจับๆไปจนสุดปลายผมดู 

    อื่มๆ ทรงนี้มัน...     แค่ถักเปียสองข้างเองนี่นา ให้ตายสินึกว่าจะอลังการงานสร้างกว่านี้ซะอีก

        "ฉันดูเป็นไงบ้างรีฟ"     มึนหัวชะมัดฉันคงหมุนตัวมากเกินไปสินะ

        "น่ารักมากๆวิคตอรี่จัง" 

        "ฉันชื่อวิคตอเรียต่างหาก?"

        "ฉันอยากเรียกแบบนี้นี่นา น่ารักออก"   

ผ่านมาแค่แปปเดียวแต่รู้สึกว่าฉันจะเข้ากับรีฟได้ดีมากๆ

           “อะ จร้าา”

          “ไปขึ้นรถได้แล้ว” 

 เสียงเย็นชาขัดขึ้นในขณะที่ฉันกำลังหยอกล้อกันอย่างสนุกสนานกับรีฟ

          “จะไปไหนงั้นเหรออีธาน?”    รีฟ

          “พายัยปีศาจไปซื้อของ”  

พูดอย่างกับว่าฉันจะได้อยู่นานจนขนาดซื้อข้าวของเครื่องใช้มาตั้งรกราก  แค่นายปลดเวทผนึกพลังออกรับรองฉันจะหายไปตลอดกาลเลยล่ะ

  

           “งั้นรีฟ  ไปขึ้นรถกันเถอะ”  ฉันป็นคนแรกที่ก้าวออกมาจากบ้าน  และตามมาด้วย... อีธาน “แล้วรีฟล่ะ” ฉันถามพลางมองเข้าไปในบ้าน

           “อยู่เฝ้าบ้าน”  

อ่อ...อยู่เฝ้าบ้านนะเอง  งะ งั้นก็แปลว่าฉันต้องไปกับอีตานี่สองต่อสองอะดิ  น้ำตาจะไหลด้วยความดีใจสงสัยต้องหาซื้อระเบิด เอ้ย! พลุมาจุดฉลองแล้วสิ T-T


....................................................................................

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 26 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #5 khatlovele (@khatlovele) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2560 / 23:27
    โอ๊ย..ชอบมาก
    #5
    1