บอกรักสะกิดหัวใจยัยราชินีแวมไพร์ (จบเเล้ว)

ตอนที่ 4 : แวมไพร์(คลึ่งแวร์วูฟ)ในกำมือ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 885
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 34 ครั้ง
    19 มี.ค. 62

       


           กี่ครั้งแล้วที่ฉันต้องลืมตาขึ้นมาท้ามกลางสิ่งแปลกใหม่  ...ตอนนี้ฉันโดนมัดมือมัดเท้าติดกับเตียงใหญ่สีครีมอ่อน ซึ่งอยู่ในห้องนอนสไตล์เรียบๆของใครบางคน ภายในห้องมีชั้นหนังสือตำราเวทย์อยู่มากมาย และโต๊ะทำงานหนึ่งตัว ไม่บอกก็รู้ว่ามีแต่พวกพ่อมดแม่มดเท่านั้นที่จัดห้องได้เฉิ่มขนาดนี้

           "...ฮึบ อะ! ทำไมเชือกบ้านี่มันถึงทนทานได้ใจขนาดนี้เนี่ย"   

ฉันพึมพำกับตัวเอง รู้สึกหัวเสียมากๆที่ฉีกเชือกสีดำเส้นเล็กๆนี่ไม่ขาด

          "ฮ่าๆ เชือกนี่ทำยังไงก็ไม่ขาดหรอกสาวน้อย"   

ฉันหันไปทางต้นเสียงอย่างเร็ว แต่ก็ต้องเเปลกใจที่บุคคลซึ่งพูดคำนี้ออกมาไม่ใช่มนุษย์แต่เป็น...นกสีแดง

         "งั้นเจ้านกน้อย นายพอจะช่วยปล่อยฉันได้รึเปล่าละ"  

 นกสีแดงนั้นบินมาเกาะตรงหัวเตียงก่อนจะใช้ปีกของมันทำท่าเหมือนเกาหัว

         "นี่มันเชือกเวทมนต์นะแม่คุณ แล้วฉันก็ไม่ใช่เจ้านกน้อยด้วย"   

เจ้านกสีแดงทำหน้างอลๆ แต่ไอ้นกนี่ต้องเป็นบริวารของอีตาหัวดำนั้นแน่ๆเลย ชิพูดหยังกับว่าตัวเองอายุเยอะ

         "นกอย่างนายจะอยู่ได้กี่ปีกันเชียว"   

        "เห็นแบบนี้ฉันก็อยู่มา1000ปีเเล้วนะ"   

 นกปัญญาอ่อนแบบนี้อ่ะนะอยู่มาพันปี   ต่อให้เอาเงินจากทั่วโลกมารวมกันแล้วจ้างให้เชื่อฉันก็ไม่ขอเชื่อดีกว่า -_-^

        "ทำหน้าแบบนี้ไม่เชื่อว่างั้น"                                                                                                                                                

        "ก็เออนะสิค่ะ...คิดว่าตัวเองเป็นนกพิเศษรึไง"   เจ้านกสีแดงเปลี่ยนจากเกาะหัวเตียงมาเกาะที่ท้ายเตียงแทน มันทำหน้าเหนื่อยใจเล็กน้อย

         "ช่างเถอะ ฉันรีฟ"

         "รีบก็ไปสิ  มากวนใจฉันอยู่ได้"

         "โว้ย! ฉันหมายถึงฉันชื่อรีฟว้อย ยัย..."   นกสีแดงทำหน้างอลพลางหันหลังให้ฉัน ขี้น้อยใจชะมัด

         "เฮ้อ~ ฉันวิคตอเรีย"   พูดจบฉันก็เสมองไปทางอื่น แต่ดูเหมือนเจ้านกรีฟที่เมื่อตอนแรกจะงอลๆใส่ฉัน กลับทำท่าทางลิงโลด

         "เธอหิวรึเปล่าฉันมีขนมเต็มเลย"

         "ก็นิ..."

         "เดี๋ยวๆ เธอเป็นแวมไพร์นี่หว่า จะกินอะไรแบบนี้ได้ยังไงกันละเนอะ"   

ฉันยังพูดยังไม่จบนายก็ยังจะขัดฉันอีกนะนกบ้า  ฉันจะบอกนายว่าฉันเลิกกินของไม่สุกไปแล้วต่างหาก  ยกเว้นร้อยปีก่อน

         "ฉันกินได้หมดนั้นแหละน่า"

        ตอนนี้รีฟบินไปหยิบบิสกิตห่อโตมาจากโต๊ะแล้วเอามาป้อนฉันด้วยขาทั้งสองข้างของเขา ToT บอกเลยว่าถ้าไม่หิวจริงไม่ยอมกินหรอก

       

         "นายอยู่กับอีตาผมดำมานานแค่ไหน"   เมื่อกินเสร็จฉันก็เปิดประเด็นถามทันที

         "หมายถึงอีธานงั้นเหรอ ก็ตั้งแต่ฉันเกิดนั้นแหละ"  

      บร๊ะเจ้าช่วย! ถ้าเกิดว่านกตัวนี้มีอายุพันปีจริงๆ แสดงว่าตานั้นคงอายุ...    แต่จะเป็นไปได้ยังไงเขาเป็นมนุษย์ ถึงจะกึ่งเทพก็เถอะ   อย่างมากพวกพ่อมดแม่มดอายุเยอะสุดก็ห้าร้อยปี

     

    แอด~

       "ไง! ยัยผมแดง"   

       "ไวท์ ฉันนึกว่านายจะไม่รอดซะแล้ว"  

 รีฟหันไปพูดกับอีตาไวท์ผมบลอนด์ที่เดินเข้ามานั่งข้างๆเตียงฉัน   เดี๋ยวๆนี่พวกนายรู้จักกันมาก่อนงั้นเหรอ O_O

       "ฉันไม่เป็นไรง่ายๆหรอกน่า"   ไวท์ยื่นช่อกุหลาบสีชมพูอ่อนมาให้ฉัน แต่ขอโทษนะมือฉันโดนมัดอยู่ว้อยยย

       "แล้วอีธานไปไหน"   

 รีฟบินอ้อมหัวของไวท์ก่อนจะเกาะอยู่บนไหล่เขา

      "กำลังคุยกับพวกหัวหน้าสมาพันธ์"   ไวท์ว่าพลางก้มหน้าลงจ้องฉันที่นอนนิ่งอยู่บนเตียง ทำให้ฉันต้องส่งสายตาพิฆาตใส่เขา  แต่ตานี่ก็ยังคงส่งยิ้มมาไม่หยุด  ซึ่งมันทำให็ฉันหงุดหงิดมากๆ


.........................................................


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 34 ครั้ง

54 ความคิดเห็น

  1. #1 khatlovele (@khatlovele) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 08:10
    ชอบมากอัพบ่อยๆน๊ารอยุค๊า
    #1
    1