The Ruined World

ตอนที่ 4 : 04

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 0
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    17 ก.ค. 63

"ว...ว่าไงนะ"

ไฮน์อุทานขึ้นอย่างตกใจ

 

"อย่างที่คุณหนูได้ยินครับ เราไปที่นั่นไม่ได้ ฐานในเมืองถูกทำลายไปแล้ว"

แพทริคเอ่ยขึ้นตอกย้ำความเป็นจริง

 

"แนน..."

 

ไฮน์เอ่ยพึมพำชื่อของเพื่อนสนิทเพียงหนึ่งเดียวของเธอด้วยดวงตาเหม่อลอย

 

"คุณหนู..."

 

แพทริคเอ่ยขึ้นอย่างกังวล ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบ

 

"...เราไปกันเถอะ"

 

"ต แต่คุณหนูก็รู้ว่า---"

 

"เปล่า...ไฮน์ไม่ได้หมายถึงฐานในเมือง"

ไฮน์เอ่ยตัดขึ้น รู้ดีว่าแพทริคคงกำลังเข้าใจความหมายของเธอผิด

 

"ถ้าฐานในเมืองเป็นอย่างที่ลุงว่าจริงๆถึงเราไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์อะไร"

"แล้วคุณหนูจะไปไหน"

 

โทมัสที่ยืนฟังอยู่เงียบๆเอ่ยถาม

 

"ที่ที่ปลอดภัย"

"คุณหนูหมายถึงฐานหลบภัยที่อื่นเหรอครับ"

"ใช่"

ไฮน์พยักหน้ารับคำพลางจ้องไปที่ถ้วยชาในมือนิ่ง

 

"เราจะขึ้นเหนือกัน"

"ขึ้นเหนือ!? คุณหนูหมายความว่าจะไปจักรวรรดิงั้นเหรอ!"

 

โทมัสอุทาน

 

"ใช่ ที่นั่นน่าจะมีศูนย์หลบภัยที่ดีกว่า แถมที่ทางใต้เองก็มีสัตว์ประหลาดนั่นอยู่...อีกอย่างบางทีแนนอาจไปที่นั่นก็ได้"

 

ท้ายประโยคไฮน์เอ่ยพึมพำเสียงแผ่ว

โทมัสกับแพทริคแอบแลกเปลี่ยนสายตากันเล็กน้อย

 

"แต่คุณหนูเองก็น่าจะรู้นะว่าถึงจักรวรรดิจะมีฐานหลบภัยที่ปลอดภัยกว่า แต่ที่นั่นก็มี'เจ้าพวกนั้น'อยู่"

 

"ไฮน์รู้ค่ะโทมัส แต่มันก็น่าจะปลอดภัยกว่าที่นี่อยู่ดี"

 

ไฮน์เอ่ยตอบพลางนึกย้อนไปถึงเจ้าพวกนั้นที่โทมัสพูดถึง

 

จักรวรรดิแอนดราสซึ่งเป็นจักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในขณะนี้ ไม่ว่าจะทั้งด้านวิทยาการ ด้านการแพทย์หรือการทหารก็ก้าวล้ำนำอาณาจักรทั้งหมดที่อยู่โดยรอบไปอย่างที่ไม่มีอาณาจักรหรือประเทศใดเทียบติด แถมกินเนื้อที่ไปกว่า1ใน3ของทวีป

 

แน่นอนว่าภายใต้จักรวรรดิที่ยิ่งใหญ่และเรืองอำนาจแห่งนี้ ย่อมมีด้านมืดและความลับมากมายที่แอบซ่อนไว้อยู่ แม้ภายนอกจะดูแข็งแกร่งและสงบสุขมากแค่ไหน แต่บุคคลระดับสูงภายในจักรวรรดิย่อมรู้ดีว่ายังมีคลื่นใต้น้ำมากมายแอบซุกซ่อนอยู่

 

'เจ้าพวกนั้น' ที่โทมัสพูดถึงก็เช่นกัน

 

เจ้าพวกนั้นหรือก็คือ 'องค์กรเอลิส' เป็นองค์กรขนาดใหญ่ ที่มีอิทธิพลเป็นอันดับ3ในโลกมืด สมาชิกในองค์กรส่วนใหญ่เป็นพวกคนที่มีอำนาจทั้งในที่มืดและที่แจ้ง โดยคนที่เป็นสมาชิกมักพกเข็มกลัดที่บ่งบอกถึงสถานะของตนในองค์กรติดตัวไว้เสมอ

 

เข็มกลัดที่พวกเอลิสมักพกไว้กับตัวเป็นเข็มกลัดรูปนกสยายปีกสีเงินฝังเพชร ปากของนกคาบอัญมณีสีต่างๆเป็นการบ่งบอกถึงสถานะของผู้ถือครอง สีเงินหมายถึงสมาชิกทั่วไปในองค์กรที่ไม่ได้มีอำนาจอะไรมากมาย สีเขียวหมายถึงพวกระดับหัวหน้า สีน้ำเงินคือเหล่าผู้อาวุโสผู้เป็นบุคคลสำคัญยิ่งขององค์กร ซึ่งจะมีผู้ถือครองเพียงแค่12คนเท่านั้น และสุดท้ายผู้ถือครองเข็มกลัดรูปนกที่คาบอัญมณีสีเลือดที่มีเพียงชิ้นเดียวไว้คือผู้อยู่เบื้องหลังที่คอยควบคุมคนในองค์กรทั้งหมด(อยากได้ฉายาแต่ต้องดูชื่อองค์กรก่อน)

 

 

 

โทมัสที่ได้ยินน้ำเสียงหนักแน่นของไฮน์ก็รู้ตัวดีว่าตนคงไม่สามารถเปลี่ยนใจอีกฝ่ายได้จึงหันไปส่งสายตาให้แพทริคแทน

 

ทว่าแพทริคก็ไม่ได้สนใจสายตาของเขาแม้แต่น้อย ตาสีมรกตจับจ้องเข้าไปในแววตาสีฟ้าใสที่ไม่มีความลังเลแม้แต่น้อยของหญิงสาวที่เขาเฝ้าดูแลมาตั้งแต่เด็กแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจนิดๆก่อนเอ่ย

 

"เข้าใจแล้วครับคุณหนู"

"หัวหน้า! ท---"

"คุณหนูตัดสินใจแล้ว และมันเป็นหน้าที่ของพวกเราที่จะปกป้องและทำตามความต้องการของคุณหนู"

 

โทมัสที่ตั้งใจจะเอ่ยแย้งถูกขัดด้วยน้ำเสียงสงบนิ่งของแพทริค ทำให้เขาได้แต่กลืนคำพูดลงไป แล้วขมวดคิ้วสะบัดหน้าไปอีกทางแทน

 

ไฮน์มองปฏิกิริยากึ่งต่อต้านกึ่งจำยอมของโทมัส แล้วกระตุกยิ้มมุมปากเล็กน้อย พลางเอ่ยถามเพื่อเป็นการเปลี่ยนหัวข้อสนทนา

 

"ลุงแพทริคกับโทมัสเองก็มีพลังพิเศษใช่ไหมคะ"

 

ไฮน์เอ่ยถามถึงสิ่งที่เธอสงสัยตั้งแต่ที่ได้เจอกับทั้งสอง

 

มันเป็นความรู้สึกประหลาดที่เธอสัมผัสได้หลังจากเข้าไปใกล้ทั้งสองว่ามีออร่าบางอย่างที่ไม่เห็นด้วยตาเปล่าแผ่ออกมาห้อมล้อมพวกเขาไว้

 

"ครับ พลังของผมคือการสรรสร้าง ส่วนของโทมัสคือไฟฟ้ากับน้ำ(ชั่วคราวก่อน) คุณหนูเองก็คงมีพลังพิเศษเหมือนกันสินะครับ"

 

แพทริคเอ่ยถาม ตัวเขาเองก็สัมผัสได้ถึงพลังจากหญิงสาวตรงหน้า คล้ายเป็นสัญชาตญาณของผู้มีพลังพิเศษที่จะสามารถสัมผัสได้ถึงตัวตนของผู้ที่มีพลังพิเศษเหมือนกันได้

 

ไฮน์พยักหน้าตอบรับพร้อมเอ่ยต่อไป

 

"พลังของไฮน์คือการฟื้นฟู"

 

"การฟื้นฟู? หมายถึงพลังในการรักษาตัวเองน่ะเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ"

ไฮน์พยักหน้าตอบรับ

 

เป็นไปได้ว่าตอนนี้อาจมีมนุษย์หลายคนที่ปลุกพลังพิเศษขึ้นมาแล้วเหมือนพวกเธอ นี่ยิ่งเป็นการยืนยันว่าการเดินทางไปจักรวรรดิครั้งนี้ พวกเธอคงต้องระมัดระวังตัวให้มากขึ้นโดยเฉพาะเธอที่โดนพวกคนในองค์กรAหมายหัวไว้อีก

 

"คุณหนูจะออกเดินทางเมื่อไร"

โทมัสเอ่ยถามขึ้น เมื่อพบว่าหัวข้อสนทนาของไฮน์กับแพทริคคงลากยาวไปอีกหลายเรื่อง

 

"มะรืนนี้"

 

แม้ว่าเธออยากจะเริ่มออกเดินทางตั้งแต่พรุ่งนี้ก็ตาม แต่หลังจากที่กวาดตามองสภาพของโทมัสกับแพทริคแล้วก็ได้แต่กลืนคำพูดนั้นลงคอ

 

โทมัสพยักหน้ารับ

 

"พี่โทมัสกับลุงแพทริคไปพักผ่อนกันก่อนเถอะค่ะ เดี๋ยวไฮน์ไปหาอะไรให้ทาน"

 

ไฮน์เอ่ยแนะขึ้นหลังเห็นสีหน้าท่าทางเหนื่อยล้าของทั้งสอง

 

"ไม่เป็นไรครับคุณหนู เดี๋ยวผมกับโทมัสจัดการเอง"

 

แพทริคเอ่ยค้าน เรื่องอะไรที่ลูกน้องจะนั่งเฉยๆให้เจ้านายคอยบริการกัน แต่มีหรือที่ไฮน์จะยอม ยังไงการที่พวกเขาต้องสะบักสะบอมขนาดนี้ก็มาจากการที่ต้องรีบเดินทางกลับมาหาเธอด้วยความเป็นห่วงทั้งนั้น

 

"ลุงเดินทางมาเหนื่อยมากแล้ว ให้ไฮน์จัดการเถอะค่ะ"

 

แพทริคมองแววตาสีฟ้าประกายตรงหน้าแล้วถอนหายใจอย่างจำยอม มองอีกฝ่ายยิ้มร่าเดินเข้าครัวไปแล้วอดฉีกยิ้มขึ้นมาไม่ได้

 

"โทมัสแกดูสิ คุณหนูนี่ดีจริงๆเลย"

 

โทมัสถอนหายใจอย่างปลงตกเหลือบมองอาการตาแก่เห่อหลานของคนตรงหน้าที่มักจะเก๊กขรึมเวลาอยู่ต่อหน้าคุณหนู แต่พอลับหลังก็มักจะพูดอวยทุกอย่างราวกับไม่ว่าไฮน์จะทำอะไรก็พร้อมสปอยเต็มที่

 

"หัวหน้า...การเดินทางไปจักรวรรดิคราวนี้คงต้องอันตรายมากขึ้นแน่ๆ"

 

แพทริคหุบยิ้มสายตากดต่ำทอประกายเย็นชา ใบหน้าเรียบนิ่งราวกับอาการดี๊ด๊าเห่อคุณหนูเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้น

 

"ใช่ เราไม่รู้เลยว่าเจ้าพวกนั้นจะปลุกพลังอะไรขึ้นมาบ้าง"

 

"แล้วทำไมหัวหน้าถึงยอมให้คุณหนูไปล่ะ"

 

"แกก็น่าจะเห็นสายตาของคุณหนูนะ สายตาแบบนั้นห้ามได้ซะที่ไหน"

 

โทมัสถอนหายใจพยักหน้าเห็นด้วยกับอีกฝ่าย

 

"สิ่งที่เราพอจะทำได้คงมีแค่พยายามปกป้องคุณหนูอย่างเต็มที่เท่านั้น"

 

"ครับหัวหน้า"

 

 

 

 

 

 

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

0 ความคิดเห็น