สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ฝนรักชโลมทราย

ตอนที่ 9 : CH.09 เด็กน้อยอัลมินกับภาพในอดีตที่หวนคืน


     อัพเดท 3 พ.ค. 58
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ทะเลทราย, ชีค, พิงค์คิวา, ตลก, ซึ้ง, น่ารัก
ผู้แต่ง : พิงค์คิวา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พิงค์คิวา Email : phinkkiwa(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/zonic
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 755 Overall : 40,503
596 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 337 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ฝนรักชโลมทราย ตอนที่ 9 : CH.09 เด็กน้อยอัลมินกับภาพในอดีตที่หวนคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





เฟรีนญาหมดอารมณ์อยากกิน หล่อนเดินทอดน่องด้วยหัวใจเล็กที่ตีบตันจากความเจ็บปวด ปากพึมพำถึงคาลิคคนใจทมิฬที่ไม่เคยแคร์ความรู้สึกของหล่อน นอกจากจะเหยียบย่ำให้หล่อนรู้สึกเจ็บปวด ความอยากรู้ถึงเหตุผลในความชังในตัวหล่อนของเขาครั้งนี้มันปรี๊ดสูงขึ้น

“เฟรีนต้องรู้ให้ได้... ว่าทำไมชีคใหญ่ถึงได้เย็นชากับเฟรีนนัก ทั้งที่ทุกคนสามารถพูดคุยและร่วมหัวเราะไปกับชีคใหญ่ได้ แต่กับเฟรีนเพียงคนเดียวที่ดูเหมือนจะได้รับอภิสิทธิ์กับการได้รับความเกลียดชังจากชีคใหญ่ ทำไมเหรอ ทำไมถึงเกลียดกันมากขนาดนี้คะ”

คำพูดของหล่อนเมื่อครู่ถูกบันทึกด้วยมือถือ หล่อนกดปุ่มสองสามครั้งเพื่อส่งไฟล์เสียงไปให้คาลิคด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ 

ระหว่างที่หัวใจกำลังร่ำไห้งอแงเป็นเด็กน้อยถูกทิ้ง เกิดได้ยินเสียงร้องไห้ของจริงขึ้นมา ร่างเพรียวบางที่กำลังเดินตรงไปยังตลาดเป็นอันชะงักฝีเท้า หล่อนเบือนหน้ามองไปยังต้นไม้ที่สูงเพียงสามเมตรตรงริมทางเดิน พบเด็กชายหน้าตาจิ้มลิ้มนั่งร้องไห้จนตาบวมแดง ภาพนั้นทำให้หล่อนนึกถึงตัวเองในอดีตขึ้นมา

ไม่มีอะไรแตกต่างกันเลย...

หล่อนค่อยๆ ก้าวเข้าไปหาแล้วยอบตัวลงนั่งตรงหน้าเด็กชายที่สวมเสื้อผ้าธรรมดาๆ ผิดกับหน้าตาที่ออกจะดูดีมีชาติตระกูล นึกสงสัยขึ้นมาว่าเด็กคนนี้กำลังพลัดหลงกับครอบครัวหรือถูกทิ้งกันแน่

“ทำไมมานั่งร้องไห้อยู่ตรงนี้คนเดียวล่ะ”

เด็กน้อยละสายตาจากพื้นหญ้าตรงหน้าเพื่อแหงนมองเฟรีนญาที่กำลังมองตนเองด้วยนัยน์ตารวดร้าว และหล่อนเป็นอันต้องทุกข์ใจหนักเมื่อได้รับคำตอบจากปากสีแดงเล็กๆ นั้น

“พ่อ แม่ กับพี่ๆ ทุกคนหายไปแล้ว คงกลับบ้านกันหมดแล้วแน่ๆ เลยฮะ” 

คงอายุราวๆ ห้าขวบสินะ หน้าตาน่ารักแบบนี้ไม่มีทางที่พ่อแม่จะทิ้งได้ลงคอ หล่อนยื่นมือไปแตะแก้มเด็กชายอย่างระมัดระวังไม่ให้เด็กชายหวาดกลัวจนเตลิดหนี

“หิวข้าวไหม... ไปหาอะไรหม่ำกัน”

“อัลมินไม่กินฮะ” ตอบออกมาทั้งที่ท้องส่งเสียงประท้วงด้วยความหิว บ่งบอกว่าเด็กน้อยคงไม่มีอาหารตกถึงท้องมานานหลายชั่วโมงแล้ว

“อัลมินอยากไปหาพ่อ หาแม่ หาพี่ๆ ทุกคน”

มันคือประโยคแห่งความปวดร้าว มันทำให้เฟรีนญาแทบหลั่งน้ำตาออกมา เพราะนั่นเป็นคำตอบที่หล่อนใช้ตอบคาลิคผู้แสนอ่อนโยนในวันนั้น ยิ่งนึกถึงอ้อมกอดและฝ่ามือที่แสนอบอุ่นของเขา มันยิ่งทำให้หล่อนปวดร้าวจากความเย็นชาที่แสนร้ายกาจ ทำให้หล่อนยิ่งปรารถนาที่จะช่วยเหลือเด็กชาย

หล่อนอยากโอบอุ้มเด็กชายคนนี้... เพราะหล่อนรู้ดีว่าอัลมินคงกำลังหวาดกลัวและหนาวเหน็บที่หัวใจอย่างรุนแรง

“งั้นไปหาอะไรทานกับพี่... จากนั้นพี่จะพาอัลมินกลับบ้านเองจ้ะ”

เฟรีนญายิ้มหวานละไม ยื่นมือไปกุมมืออัลมินไว้ เด็กน้อยหยุดร้องไห้ ยิ้มกว้างแล้วโผเข้ากอดหล่อนทันที

โอ้ว... ช่างเป็นเด็กที่เชื่อใจคนง่ายดายเหลือเกิน น่ากลัวว่าหากเป็นโจรร้ายลักพาตัวเด็กที่พูดแบบนี้ เด็กชายตัวน้อยๆ คงหลงเชื่อจนชีวิตต้องพานพบกับชะตาที่น่าเวทนา

ดังเช่นหล่อน... ที่หลงเชื่อคำพูดของคาลิค ทำให้หล่อนต้องมาอยู่ภายใต้การปกครองของเขา พร้อมๆ กับหัวใจที่เริ่มจะเเตกสลายเป็นเสี่ยงๆ จากความใจดีที่กลายกลับเป็นความร้ายกาจที่น่าหวาดเกรงของเขา

ขอบคุณเด็กน้อยอัลมินที่ทำให้หล่อนกล้าที่จะแสดงความดื้อรั้นออกมาได้อย่างตรงไปตรงมา

ครั้งนี้แหละที่หล่อนจะเอาจริงเสียที!!! เผื่อว่าผลจากการดื้นรั้นคราวนี้ จะทำให้หล่อนได้รับอ้อมกอดอบอุ่นจากชีคใหญ่อีกครั้ง

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

สนามหญ้าสีเขียวขจีกว้างนับพันเอเคอร์ มีต้นไม้โตโชว์กิ่งก้านและใบสวยเป็นหย่อมๆ แสงแดดที่ร้อนแรงแผดเผาผิวกายของหญิงสาวในชุดเสื้อกีฬาแขนกุดสีชมพูจนกลายเป็นสีน้ำผึ้ง ทว่าใบหน้าของหล่อนยังคงขาวสดใส และดูเซ็กซี่ยิ่งขึ้นเมื่อมีเม็ดเหงื่อซึมไหลบนใบหน้า ข้างกายคือพี่ชายที่กำลังเสวนาอย่างได้อรรถรสกับชายหนุ่มที่มีรูปร่างสูงกว่าพี่ชายของหล่อนเล็กน้อย ก่อนที่ลูกน้องของชายคนดังกล่าวจะเดินเข้ามากระซิบอะไรบางอย่างด้วยใบหน้าส่อเค้าตรึงเครียด

“ผมขอตัวสักครู่”

คาลิคกล่าวอย่างสุภาพกับคู่ค้านักธุรกิจที่ร่วมทุนกัน เขาส่งไม้กอล์ฟในมือให้แคดดี้ ก่อนจะเดินเลี่ยงไปคุยกับราเชนใต้ร่มไม้ เขาถอดแว่นกันแดดออก เผยนัยน์ตาสะท้อนความสงสัยในตัวลูกน้อง

“มีอะไรด่วนรึราเชน”

“ตอนนี้เฟรีนยังไปไม่ถึงโดฮามัสครับ แถมยังติดต่อไม่ได้อีก”

“ควรต้องถึงเมื่อช่วงสายๆ นี่นา..." เขาถอนหายใจ พยายามคิดในแง่ดีแม้ข้อความเสียงที่ได้รับจากเฟรีนญาจะทำให้เขาเป็นกังวลตลอดทั้งคืนก็ตาม "เดี๋ยวก็คงถึง นี่แค่บ่ายสอง อาจแวะเที่ยวเล่นตามประสาเด็กก็ได้” 

“ครับ” ตอบออกไปแบบนั้น ทว่าใบหน้าเต็มตื้นไปด้วยความห่วงใยที่มีต่อเฟรีนญา จนคนที่มองอยู่ถึงกับเผลอขึงตามองอย่างสงสัย เมื่อรู้ตัวว่าถูกลูกน้องจับตามอง จึงรีบปรับเปลี่ยนสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว

“ดูนายจะเป็นห่วงเฟรีนญามากเหลือเกินนะ” ถามด้วยรอยยิ้มละไมอย่างเคย

“ครับ แล้วชีคล่ะครับ ไม่เป็นห่วงเฟรีนบ้างเลยเหรอครับ”

“ฮึ” ยิ้มอย่างใจเย็น แต่ไม่ถูกใจเลยสักนิดกับคำถามแทงใจดำแบบนั้น "นายใจเย็นๆ เถอะ เฟรีนญาเป็นคนดวงแข็ง ไม่เป็นอะไรง่ายๆ หรอก เลิกกังวลไร้สาระได้แล้ว และที่ติดต่อไม่ได้อาจเพราะมือถือแบตเตอร์รี่หมด ลองโทรถามทาซัสหรือยังล่ะ”

“ติดต่อไม่ได้เช่นกันครับ”

น่าประลาด ปรกติทาซัสไม่เคยปล่อยให้มือถือห่างกายหรือปล่อยให้แบตเตอร์รี่หมด นี่ทั้งสองคนกำลังเจอกับปัญหาอะไรหรือเปล่านะ คิดพร้อมกับเผลอแสดงสีหน้าเป็นกังวลออกมาเล็กน้อย แต่มากพอให้เขาถูกราเชนมองด้วยประกายสายตาสงสัย ทำให้คาลิคต้องแสดงออกในสิ่งที่ตรงกับข้ามกับความรู้สึก

“รออีกหน่อย ฉันเชื่อว่าทั้งสองคนต้องปลอดภัย... นายเองก็อย่าโอเวอร์ไปหน่อยเลยน่า เฟรีนไม่ได้เป็นอะไรกับนายสักหน่อย”

“แต่เธอสำคัญต่อชีวิตผมครับชีค”

นัยน์ตาทั้งสองสบจ้องกัน ต่างคนต่างคิดคืองฝ่ายตรงข้าม ก่อนจะเป็นราเชนที่ค้อมศีรษะแสดงความเคารพแล้วเดินผละจากไป คาลิคตวัดดวงตาละจากเบื้องหลังของราเชนอย่างข่มอารมณ์ขุ่มเคืองไว้ไม่ให้กระเจิง เขายิ้มเยียบเย็น ก่อนจะเดินไปร่วมก๊วนไดรฟ์กอล์ฟต่อไป

พร้อมภาวนาเงียบๆ ภายในใจ ขอให้ตัวเองปั้นหน้ายิ้มแย้มเช่นนั้นได้จนจบเกมนี้!

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“พี่สาวฮะ... ทิ้งลุงทาซัสไว้แบบนั้น เขาจะไม่เป็นห่วงเราแย่เหรอ”

ประโยคนั้นส่งผลให้คนถูกถามตกอยู่ในบรรยากาศอึมครึม ทั้งกระอักกระอ่วนใจว่าเบื้องหลังการหนีของหล่อนคราวนี้จะทำให้ใครเป็นห่วงและโกรธหรือไม่

ไม่หรอก... ไม่มีใครเห็นหล่อนเป็นคนสำคัญอยู่แล้วนอกจากพี่ราเชนของหล่อน ซึ่งสำหรับราเชนนั้น หล่อนค่อยส่งข่าวให้เขาทราบภายหลังจากพาเด็กน้อยไปส่งถึงบ้านก็แล้วกัน 

เฟรีนญาสอดส่องสายตามองไปยังสองข้างทางที่รถสองโดยสารสองแถวแล่นผ่าน แม้นี่จะไม่ใช่ถนนลูกรัง แต่ก็มีฝุ่นฟุ้งกระจายจนมองทางไม่ค่อยชัดเจนนัก กระนั้นหล่อนก็พอจะจดจำได้ลางๆ ว่านี่แหละคือเส้นทางที่หล่อนเคยใช้ชีวิตช่วงหนึ่งในวัยเด็ก

“ไม่เป็นไรหรอก ลุงทาซัสเขาเก่ง ว่าแต่อัลมินเถอะ โกรธพ่อกับแม่หรือเปล่าที่ลืมเราไว้” หล่อนถาม มือหนึ่งยังคงโอบไหล่เด็กน้อยไว้ตลอดทาง

อัลมินส่ายหน้า “ไม่ฮะ ครอบครัวเรามีลูกเยอะ จะหลงลืมไว้บ้างก็ไม่เป็นไร พ่อกับแม่และพี่ๆ คงไม่ได้ตั้งใจ”

ก็เคยดูข่าวบ้างเหมือนกันที่พ่อแม่มักลืมลูกไว้โดยไม่เจตนา และหล่อนก็ขอให้กรณีของอัลมินนั้นเกิดขึ้นจากความพลั้งเผลอ มิใช่ความจงใจ ไม่เช่นนั้นหล่อนคงต้องเจ็บปวดหัวใจตามอัลมินไปด้วยอีกคน 

หล่อนมองย้อนไปยังเส้นทางที่รถแล่นผ่าน มีความปรารถนาหนึ่งผุดเข้าที่กลางหัวใจ

บางครั้งหล่อนก็อยากเห็นชายที่หล่อนรักวิ่งตามหล่อนบ้างเหมือนกัน...

หล่อนไม่รู้เลยว่าตลอดเส้นทางที่นั่งอยู่บนรถโดยสารสองแถวนั้น ได้มีสายตาหนึ่งมองจับจ้องมายังหล่อนโดยไม่ละสายตาไปไหนเลย จนกระทั่งความไม่ใส่ใจของหล่อนทำให้ชายคนนั้นทนไม่ไหวจนต้องส่งเสียงขึ้นมา

“เฟรีนญาเอ๋ย... ทำไมเธอถึงไม่มองมาที่ฉันเลยฮึ? เธอมักมองข้ามฉันเสมอเลยนะ”

ได้ยินคนเรียกชื่อตัวเองแล้วก็แปลกใจ เฟรีนญารีบเหลียวมองไปยังคนที่นั่งฟากตรงข้าม ชายคนนั้นนั่งเยื้องหล่อนไปราวสามที่นั่ง หล่อนอาจมองเขาได้ไม่ชัดนัก แต่ลักษณะโครงร่างและน้ำเสียงทำให้หล่อนรู้ว่าเขาคือใคร อารามตกใจจนเบิกนัยน์ตากลมโตมองเขา พร้อมทั้งยิ้มแหยออกมาอย่างไม่คาดฝัน เด็กน้อยเองก็หันไปมองและฟังการสนทนาของคนทั้งสองอย่างสนใจ

“เห็นเป็นฉันแล้วทำหน้าแบบนั้น... ฉันคงดีใจหรอกนะ” ชายหนุ่มอดไม่ได้ที่จะค่อนแคะใบหน้าเหยเกหล่อน 

“โธ่... รุ่นพี่” 

อยากจะเสริมประโยคนี้ต่อไปว่า 'ขนาดเรียนจบไปแล้ว แต่ไหงยังจะบังเอิญมาพบกันที่นี่อีกเนี่ย' หากแต่หล่อนไม่ได้พูดออกไป เพราะยังไงซะ เขาก็คือรุ่นพี่สายรหัสที่แสนดีของหล่อน เพียงเเต่มีเหตุผลบางอย่างที่ทำให้หล่อนอยากหนีเขาไปให้ไกลๆ 

“ช่วยยิ้มหน่อยเถอะ ฉันจะได้ไม่ต้องจมอยู่กับความคิดที่ว่าเธอเกลียดฉันมากจนไม่อยากเห็นหน้า ทั้งที่ฉันออกจะชอบเธอมาก”

นั่นล่ะเหตุผล!

เพราะเขาชอบหล่อน และเขาตามตื้อหล่อนจนไม่มีเวลาได้พักหายใจตลอดเวลาสองปีที่เรียนมหาวิทยาลัยจนกระทั่งเขาเรียนจบปริญญาโท... และทุกครั้งที่มีงานเลี้ยงรุ่น เขาก็มักทำให้หล่อนต้องอายด้วยการสารภาพรักบ้าบอท่ามกลางเพื่อนๆ รุ่นพี่รุ่นน้องและคณาจารย์มากมายที่อยู่ในงาน

แต่จะว่าไป... หล่อนเริ่มที่จะเข้าใจความเจ็บปวดของชายคนนี้ขึ้นมาแล้วสิ เพราะหล่อนกำลังตกอยู่ในสถานะเดียวกับเขา พลอยให้รู้สึกสงสารและเห็นใจกับความใจร้ายที่หล่อนแสดงออกไปด้วยการเมินเฉย

“ถามหน่อยเถอะค่ะ... ทำไมเราถึงบังเอิญเจอกันได้คะเนี่ย”

"อาจเพราะเรามีจุดมุ่งหมายเดียวกัน แต่ที่นั่นเป็นบ้านเกิดของฉัน แต่สำหรับเธอ... ฉันไม่คิดว่าที่นั่นจะเป็นบ้านเกิดของเธอหรอกนะเฟรีน แล้วเด็กคนนั้นล่ะเป็นใคร ใช่ลูกที่เธอแอบคลอดทิ้งไว้รึเปล่า"

“รุ่นพี่อลีบัลเจ้าคะ... เพราะปากเสียแบบนี้ไงล่ะ เฟรีนถึงไม่อยากยุ่งด้วย”

“แต่พี่จริงใจนะ" คำพูดของเขายิ่งทำให้ใบหน้าเธอบูดบึ้งจนเขาต้องรีบแก้ไขสถานการณ์ "เอาล่ะๆ ไม่พูดเล่นแล้วก็ได้ แม้มันจะเป็นความจริงก็ตาม งั้นลองบอกมาหน่อยสิ ว่าเธอกำลังไปไหน”

“เฟรีนกำลังไปส่งเด็กน้อยคนนี้ พอดีพลัดหลงกับพ่อแม่น่ะค่ะ”

อลีบัลมองเด็กน้อยอย่างพินิจพิจารณา ก่อนจะร้องอ๋อออกมาเพราะจำหน้าของเด็กชายได้ จากนั้นเพียงเสี้ยววินาทีเขาก็กัดริมฝีปากแน่น นัยน์ตาเต็มไปด้วยความนัยบางอย่างที่อยากจะบอกให้เฟรีนญาได้รับรู้

“มีอะไรคะ” หล่อนเอ่ยถามเพราะพอจะจับสังเกตได้ถึงความผิกปกติบนใบหน้าของชายหนุ่ม

“ลงรถแล้วค่อยคุยกันจ้ะ”

 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ฝนรักชโลมทราย ตอนที่ 9 : CH.09 เด็กน้อยอัลมินกับภาพในอดีตที่หวนคืน , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6 , โพส : 0 , Rating : 0% / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1
หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน พฤษภาคม 2558"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android