ชายารักจอมป่วน(兰陵王妃)

  • 100% Rating

  • 2 Vote(s)

  • 26,576 Views

  • 355 Comments

  • 458 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    300

    Overall
    26,576

  • Comments
    355

  • Fanclub
    458

ตอนที่ 26 : ตอนที่14: ความประทับใจไหงต้องมาพร้อมกับปัญหาล่ะเนี่ย(2)Rating : 73 / 15 vote(s)

23 ธ.ค. 56

ตอนที่ 26 : ตอนที่14: ความประทับใจไหงต้องมาพร้อมกับปัญหาล่ะเนี่ย(2)Rating : 73 / 15 vote(s)

23 ธ.ค. 56


กว่าชั้นจะคลำทางไปยังคลังเก็บเสบียงของฝ่ายทหารเป่ยโจวเจอนั้นทำเอาชั้นแทบหมดแรงเลยก็ว่าได้ แต่สุดท้ายความโชคดีก็ยังอยู่กับ ชั้นที่ตีหน้าสะตอบอแหลได้เก่ง เอ๋?นี่ชั้นชม หรือด่าตัวเองฟ่ะเนี่ย~
(โดยใช้ข้ออ้างว่าจะไปบอกข่าวกับพี่ชายว่าแม่เจ็บหนักอะไรประมาณนั้นแถมท้ายด้วยการตีบทโศกน่าสงสารสุด หุๆ)

สุดท้ายพอมาที่สถานที่เป็นคลังเก็บเสบียง ชั้นจึงใช้ไม้อ่อนดักโช๊ะหลังคอหนึ่งในทหารที่กำลังเดินรักษาการณ์สลบเหมือดเพื่อลอกคราบ เอ้ย! เปลี่ยนชุดหมอนั่นมาใส่เพื่ออำพรางก่อนทำเดินลัดเลาะไปยังจุดเก็บเสบียงที่แยกเก็บไว้ในแต่ล่ะจุด

(ไรท์เตอร์ขอเถียง! เดาะหลังคอจนสลบเนี่ยมันไม้อ่อนตรงไหนหึยัยชิง!)
 
ด้านเส้าหยางเร่งรีบแจ้งข่าวให้ฝ่ายหลานหลิงหวางทราบ แต่เขากลับพบเพียงท่านราชครูที่กำลังตระเตรียมรถม้าเพื่อไปรอรับหลานหลิงหวางและพวกที่ได้ออกเดินทางไปแล้ว
(บุกชิงตัวเห่อกว่างที่กำลังจะโดนตัดสินโทษประหารด้วยการถูกแขวนคอตอนเที่ยงตรงนี้)
 
"อ้าว! เส้าหยางไยเจ้าถึงกลับมาที่นี่เล่า? แล้วฉีชิวชิวญาติเจ้าไปไหน
 เกิดอะไรขึ้นหรือ?"
 
ท่านราชครูที่เห็นเส้าหยางย้อนกลับจึงถามขึ้นด้วยความตกใจ เส้าหยางจึงไม่อ้อมค้อมที่จะนำข่าวประกาศของแม่ทัพยูที่สั่งปิดประตูเมืองเข้าออกทุกจุดภายในสามชั่วยามให้ท่านราชครูรับทราบโดยด่วน
 
"ทั้งท่านหลานหลิง ท่านอันเต๋อหวางได้นำคนมุ่งหน้าไปที่ลาน
 ประหารก่อนแล้ว ตอนนี้พวกเขาคงเพียงแต่รอจังหวะเพื่อลงมือ
 เท่านั้น พวกเราคงไม่มีทางตามไปเตือนได้ทันอย่างแน่นอน คราวนี้จะ
 ทำเยี่ยงไรดีนี่?!"
 
เส้าหยางรู้ว่าท่านราชครูมิได้เพียงห่วงความปลอดภัยของบุตรชายตน แต่กลับคำนึงถึงความปลอดภัยของทุกคนเป็นหลัก เขาจึงบอกเล่าแผนการของชิงชิงที่ได้วางไว้เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจพวกทหารให้ท่านราชครูได้ทราบ และจึงต่อท้ายว่า
 
"ท่านราชครูโปรดวางใจเถิดข้าจะคอยขี่ม้าตามหลังรถม้านี่เพื่อป้องกัน
 การโจมตีของพวกทหารเป่ยโจว หลังจากทางนั้นชิงตัวท่านเห่อกว่าง
 ออกมาแล้ว ส่วนชิวชิวนั้นท่านมิต้องเป็นห่วงหรอกเพราะหลังจากที่
 ชิวชิวได้ทำการเผาคลังเสบียงทหารเสร็จแล้ว พวกเราจะไปพบกันที่
 ป่าทึบห่างออกไป20หลี่นอกเมืองขอรับ"
 
ท่านราชครูอดประหลาดไม่ได้ที่จะถามออกไปว่า
 
"ด้วยสิ่งประดิษฐ์ที่พวกเจ้าให้มาอย่างนั้นน่ะหรือ? เวรยามที่คลังเก็บ
 เสบียงนั้นหนาแน่นยิ่งนัก ชิวชิวคนเดียวจะสามารถทำมันจะได้สำเร็จ
 หรือ?"
 
"ชิวชิวนั้นมีวรยุทธ์ดังนั้นท่านมิต้องเป็นห่วง เอาล่ะ~เวลาไม่คอยท่า
 แล้วเชิญท่านราชครูรีบไปที่รถม้ากันเถอะ! มิฉะนั้นอาจไม่ทันการณ์"
 
เส้าหยางตัดบทก่อนดึงตัวท่านราชครูขึ้นรถม้าทันที ก่อนที่จะพาตัวเองขึ้นม้าที่ตนขี่มาในตอนแรกอย่างรวดเร็ว แล้วรีบเร่งกันไปยังจุดรับที่ได้วางแผนกันไว้
 
สถานการณ์ ณ ลานประหาร

ในขณะนี้ทั้งภายในและนอกบริเวณมีทหารเป่ยโจวยืนเตรียมพร้อมด้านอาวุธและพลธนูต่างประจำการรอคอยศัตรูในการปรากฏกายเท่านั้น เพื่อรับมือกับการจู่โจมจากพวกไส้ศึกจากแคว้นเป่ยฉีที่หมายจะบุกเข้ามาชิงตัวนักโทษหนานเห่อกว่าง 
ระหว่างนั้นเองรถนักโทษได้เคลื่อนตัวเข้าสู่ลานประหารหลังจากเสียงประกาศกร้าวของท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อดังขึ้น
 
"เอาตัวนักโทษออกมา!"
 
ทันทีที่ท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อประกาศเสร็จ พลทหารนำตัวหนานเห่อกว่างขึ้นมาบนแท่นประหาร โดยทหารที่ยืนรออยู่นั้นนำเชือกที่เตรียมไว้คล้องเข้าที่คอนักโทษทันที ขณะเดียวกันนายทหารอีกสองคนต่างเอาถุงทรายมาผูกติดกับข้อเท้าของนักโทษแต่ละข้างเข้าด้วยกันอย่างรวดเร็ว
 
อันเต๋อหวางกับต้าเฉียวที่ปะปนอยู่ในชุดเครื่องแบบของทหารเป่ยโจวนั้นรู้สึกแทบกระอักที่ได้เห็นสภาพหนานเห่อกว่างที่ไม่เพียงมีใบหน้าที่ทรุดโทรม แต่ทั้งร่างเห่อกว่างในตอนนี้นั้นมันชุ่มด้วยเลือด! อู่เย่(อันเต๋อหวาง)แทบจะกระโจนออกไปช่วยหากไม่ถูกต้าเฉียวดีงแขนไว้แล้วเตือนสติด้วยเสียงกระซิบไปว่า
 
"อย่าท่านอ๋อง! รอให้ถึงเวลาเสียก่อนเถอะขอรับ"
 
เสียงท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อหันไปมองรอบลานประหารก่อนพูดออกมาดังๆว่า
 
"ข้ารู้ว่าเจ้ามาแล้ว!ไยเจ้ายังไม่แสดงตัวอีกหลานหลิงหวางแห่ง
 แคว้นเป่ยฉี! หรือเจ้านั้นขลาดเกินไป ฮ่าๆ! แต่ถึงมา..เจ้าหาได้มี
 โอกาสช่วยชีวิตลูกน้องให้รอดได้หรอก ทหาร!เริ่มการแขวนคอ
 นักโทษเดี๋ยวนี้!"
 
สิ้นเสียงท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อ พวกทหารที่ยืนคอยคำสั่งอยู่ตรงแท่นประหารนั้นเริ่มดึงเชือกที่แขวนคอนักโทษทันที

ทันใดนั้นก็มีรถม้าที่ด้านหลังบรรทุกฟางข้าวที่กำลังลุกเป็นไฟพุ่งตรงเข้ามาภายในลานประหาร ทำเอาทหารเป่ยโจวนั้นถึงแม้จะคอยระวังแต่ไม่คาดว่าจะมีรถม้าพุ่งตรงมาที่ลานประหารแห่งนี้นั้นต่างตื่นตระหนกหนีตายกันสะเปะสะปะทีเดียว

ก่อนที่ฟางซึ่งกำลังท่วมไปด้วยไฟนั้นจะสาดกระจายไปทุกสารทิศโดยบุคคลชุดดำกลุ่มนึงที่กระโดดพุ่งออกมาฟาดฟันใส่ทหารเป่ยโจวทันที
 
จังหวะเดียวกันนั้นมีธนูถูกยิงออกมาเฉียดหัวท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อ ก่อนที่หัวธนูจะเสียบปั๊กลงพื้นไม้ยกระดับที่ตัวท่านแม่ทัพนั้นกำลังยืนอยู่ ตามมาด้วยคนชุดดำที่มีผ้าคาดแขนสีแดงเป็นสัญญาลักษณ์ผู้นำ ซึ่งมาพร้อมกับกลุ่มคนชุดดำอีกกลุ่มโดยใช้คันธนูคานบนเชือกไว้ ก่อนจะไถลพากันโรยตัวลงมาสู่ลานประหาร
 
ท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อที่เห็นเหตุการณ์นั้นรีบออกคำสั่งเสียงดังเพื่อรวบรวมสติของทหารตนที่กลายเป็นฝ่ายตั้งรับอยู่นั้น โดยสั่งออกว่า
 
"ฆ่าพวกมันให้หมด! หลานหลิงหวางมันอยู่ในนั้น! จับไอ้คนชุดดำที่ใช้ผ้าคาดแขนสีแดงหากจับเป็นไม่ได้ ก็ฆ่ามัน! อย่าให้ทุกคนหนีไปได้!"
 
ระหว่างการฟาดฟันที่เกิดขึ้นระหว่างพวกหลานหลิงหวางกับทางทหารเป่ยโจวนั้น ตามแผนอันเต๋อหวางและต้าเฉียวอาศัยช่วงยุ่งเหยิงนี้เข้าชิงตัวเห่อกว่างที่กำลังจะขาดใจตายเพราะโดนแขวนคอทั้งที่ขาทั้งสองข้างถูกถ่วงด้วยถุงทรายขนาดใหญ่นั้นลงมาก่อนที่จะได้เป่าส่งสัญญาณให้พี่สี่ของตนนั้น

อยู่ๆก็มีเสียงระเบิดดังขึ้นติดๆกันถึงสี่ครั้งทำเอาคนของทั้งสองฝ่ายถึงกับอึ้งเสียงกัปนาทที่ได้ยินให้หยุดชะงักกันไปตามๆกันเลยทีเดียว เกาฉางกงหรือสื่อเย่หันไปมองอู่เย่ที่กำลังมองมาที่ตนพอดี แต่กลับแสดงถึงท่าทีบอกใบ้บอกว่าตนไม่รู้เรื่องที่เกิดขึ้นและไม่ใช่ฝีมือตน
 
ในเวลานั้นเองมีรถม้าที่ตามติดมาด้วยเส้าหยางที่ขี่ม้าอีกตัวทะลวงเข้ามาบริเวณลานประหารที่ได้กลายเป็นลานปะทะไปแล้วนั้น เส้าหยางจึงรีบตะโกนออกไปว่า
 
"อู่เย่เร็ว! รีบพาคนเจ็บขึ้นรถอย่าได้ช้า! ข้าจะปาระเบิดเปิดทางเองเร็ว
 เข้า!"
 
หลังจากที่เห็นฝ่ายอู่เย่และต้าเฉียวรีบพาคนเจ็บขึ้นรถม้าเรียบร้อยแล้ว  เส้าหยางก็เขวี้ยงระเบิดปล้องไม้ไผ่เพื่อเปิดทางหนีทันที เขาได้หันไปตะโกนบอกทางฝ่ายสื่อเย่ว่า
 
"รีบหนีเร็ว!ข้าจะปาไอ้ระเบิดแก็สไข่เน่าแล้ว!"
 
ก่อนจะทิ้งท้ายด้วยการเขวี้ยงระเบิดแก็สไข่เน่าไปฝั่งทหารเป่ยโจวนั้นที่พยายามตามติดขบวนของพวกเขาให้สลบกันไปตามๆกัน 
 
"อืม! พวกเราปิดผนึกลมปราณแล้วรีบแยกย้ายกันไป!"
 
เกาฉางกงรีบหันไปบอกพวกพ้องที่ล้วนเคยประจักษ์เห็นถึงฤทธิ์เดชอันน่ากลัวของสิ่งประดิษฐ์นั้นมากับตา ทุกคนพากันผนึกลมปราณแล้วจึงใช้วิชาตัวเบาพาตัวเองและคนอื่นขึ้นไปนั่งในรถม้าทันที

รถม้าที่ตอนนี้เคลื่อนผ่านประตูทางออกของลานประหารที่ได้ถูกแรงระเบิดทำลายเปิดกว้างออกด้วยฝีมือการขว้างของเส้าหยาง ก่อนที่จะมุ่งตรงไปด่านประตูเมืองเข้าออกแคว้นเป่ยโจวทันที
 
"ตามพวกมันไป! อย่าให้รอดได้แม้แต่คนเดียว!"
 
ด้านแม่ทัพยู๋ฉื่อสั่งเสียงกร้าวด้วยความหัวเสียที่พวกนั้นสามารถหลุดรอดจากลานประหารที่เขาอุตสาห์วางกำลังไว้อย่างแน่นหนาไปได้ ก่อนรีบขึ้นม้าพร้อมพวกทหารติดตามเพื่อออกไล่ล่าพวกหลานหลิงหวางที่กำลังมุ่งหน้าตรงไปด่านประตูเมืองเข้าออกแคว้นเป่ยโจวนั่นเอง
 
ภายในรถม้าท่านราชครูสงสารบุตรชายตนยิ่งนักเพราะสภาพเห่อกว่างช่างหนักหนาสาหัสเหลือเกิน ผู้ผ่านโลกมาค่อนชีวิตอย่างเขามีหรือจะไม่รู้ว่าทางรอดของบุตรชายตนนั้นช่างริบหรี่นัก เกาฉางกงรีบขยับเข้าใกล้เห่อกว่างทันทีก่อนให้กำลังใจว่า
 
"เจ้าต้องรอด! อดทนเอาไว้นะเจ้ากับข้ายังต้องคอยปกป้องแผ่นดิน
 แคว้นเป่ยฉีไปอีกนานทีเดียว ข้าจะหาหมอมารักษาเจ้าให้หาย! เจ้า
 ต้องอดทนเอาไว้เห่อกว่าง!"
 
หนานเห่อกว่างรู้ว่าบิดาตนนั้นโศกเศร้าเพียงไร แต่ตอนนี้แค่แรงที่พยายามจะพูดนั้นยังแทบไม่มีเลย แต่เขาจำต้องฝืนกัดฟันพูดเรื่องสำคัญที่ได้รู้มาให้เกาฉางกงผู้เป็นนายรับรู้โดยด่วนว่า
 
"สะสื่อเย่..ข่าวนี้จริงแท้และสะสำคัญยิ่ง..."
 
"เจ้าต้องเก็บแรงไว้ก่อนเพื่อนยาก ไว้ถึงค่ายทหารของเราเจ้าค่อยพูด
 เถอะเห่อกว่าง อย่าให้อาการเจ้าทรุดหนักไปกว่านี้เลยถือว่าข้าขอ
 ล่ะ!"
 
เห่อกว่างส่ายหน้าปฎิเสธอย่างยากลำบากก่อนพยายามเอ่ยต่อว่า
 
"ฮะฮองเต้อู่ตี้ได้ไปขอยะยืมกำลังทหารที่แคว้นตงเว่ยจนบัดนี้ยังมะไม่
 กลับมาฉางอัน  แม่ทัพยู๋ฉื่อดะได้รับคำสั่งหะให้ส่งทหารติดตามอยู่
 ฮะฮึก~..ขะข้าคาดว่าอี้ว์เหวินหยง(ฮองเต้อู่ตี้)ยังอยู่ในเขตแถบชาย
 แดนแคว้นเป่ยฉะฉีของเราขอรับ อะฮึ~"
 
หลังสิ้นประโยคเห่อกว่างก็สลบไปทันที สีหน้าทุกคนที่ได้ยินนั้นต่างพากันเครียดไปตามๆกันแถมยังห่วงเห่อกว่างที่อาการเจ็บหนักขนาดนี้ ครู่ต่อมาเกาฉางกงหันไปถามท่านราชครูเพราะสงสัยในการย้อนกลับมาของเส้าหยางอีกทั้งร้อนใจเรื่องอู่ชิงชิงอย่างไม่มีสาเหตุขึ้นว่า
 
"ท่านพอจะอธิบายให้ข้ารู้ได้หรือไม่ว่าทำไมเส้าหยางถึงย้อนกลับมา
 ในครั้งนี้? แล้วฉีชิวชิวเล่าเขาไม่ได้มาด้วยหรือ? เขาไปไหนหรือ?"
 
หลังจากฟังเรื่องราวจากท่านราชครู เกาฉางกงยิ่งคิดก็ยิ่งโมโหที่นางไม่รู้หรือไรว่ามันอันตรายยิ่งนัก! หากเกิดอะไรขึ้นกับนางแล้วเขาเล่า? เฮ้อ~ถึงท่านราชครูจะบอกว่าชิวชิวนั้นเป็นวรยุทธ์คงไม่ต้องเป็นห่วง สิ่งที่ได้ยินนั้นมันไม่ค่อยได้ช่วยให้เขาสบายใจขึ้นเลยแม้แต่น้อย เพราะกลัวว่านางอาจจะพลาดพลั้งเสียทีขึ้นมาก็เป็นได้
 
แต่เพื่อความปลอดภัยของทุกคนโดยเฉพาะอาการเห่อกว่างที่สาหัสนักในตอนนี้แล้ว เขาจึงได้ตัเพียงภาวนาในใจให้นางปลอดภัยมายังจุดนัดพบ ก่อนที่จะหันไปสั่งให้เร่งความเร็วเพื่อมุ่งหน้าตรงออกนอกประตูเมืองเพื่อพ้นจากอาณาเขตของแคว้นเป่ยโจวให้เร็วที่สุด
 
เส้าหยางที่ขี่ม้าตามหลังรถม้านั้นทยอยทิ้งระเบิดแก็สไข่เน่าอีกสองลูกสุดท้ายเพื่อหยุดยั้งกำลังทหารที่มีแม่ทัพยู๋ฉื่อนำทีมในการไล่ล่าอยู่นั้นเอง พอถึงจุดประตูเมืองที่จะต้องผ่านไปนั้นเส้าหยางโยนระเบิดปล้องไม้ไผ่ที่ยังไม่ได้จุดให้หลานหลิงหวาง(สื่อเย่ อีกในนึงก็คือเกาฉางกง) ที่พึ่งออกมาจากรถม้าแล้วพูดว่า
 
"ท่านนำมาผูกติดกับหัวธนูแล้วค่อยใช้ไต้จุดไฟมาจุดที่ชนวนนี้ก่อนยิง
 ออกไปนะท่าน โปรดเล็งไปที่ประตูเมืองที่ปิดอยู่ด้านหน้าท่านน่ะ
 แหละขอรับ(เพราะเส้าหยางไม่อยากบอกว่าตัวเขานั้นไม่เก่งด้านการยิงธนูจึงได้เร่งให้สื่อเย่
 นั้นรีบทำเร็วๆ)
เร็วเข้าเถอะท่านอย่าช้า!"
 
"มันจะเปิดประตูเมืองได้จริงหรือ?"
 
"จริงขอรับท่านอ๋อง เพราะเสียงที่ท่านได้ยินเมื่อครู่ที่ลานประหารนั้น
 คือเสียงระเบิดชนิดเดียวกันที่ชิวชิวนำไปใช้ในการเผาคลังเสบียง
 ของฝ่ายนั้นขอรับ"
 
สิ้นเสียงอธิบายของท่านราชครู เกาฉางกงก็ง้างเล็งเป้าหมายซึ่งก็คือประตูเมืองที่ปิดอยู่พร้อมทหารเป่ยโจวที่ทำหน้าที่กันปิดประตูเมืองอย่างหนาแน่น หลังจากทำสัญญาณว่าพร้อมท่านราชครูก็จึงใช้ไต้จุดไฟชนวนของระเบิดทันที ตามด้วยฝีมือของสื่อเย่ปล่อยสายคันธนูหลังไฟชนวนระเบิดที่ผูกติดกับหัวธนูนั้นติดไฟทันที ธนูดอกนั้นที่ถูกยิงออกไปปักเข้ากลางประตูเมืองเรียบร้อยหลังจากนั้นเกิดเสียงระเบิดดังขึ้นตามมาติดๆ
 
ถึงจะเหลือเชื่อนักแต่คงต้องเชื่อเพราะอนุภาพของระเบิดปล้องไม้ไผ่สามารถระเบิดประเมืองให้เปิดออกได้ แถมยังกวาดทหารที่ยืนรักษาการณ์ล้มลงดุจใบไม้ร่วงไม่เหลือแม้แต่คนเดียว เส้าหยางจึงรีบตะโกนเตือนขึ้น หลังจากที่หันไปเห็นกลุ่มแม่ทัพยู๋ฉื่อที่กำลังขี่ม้าใกล้เข้ามาเต็มทีแล้วว่า
 
"รีบไปเถอะครับ! พวกนั้นมาแล้วเดี๋ยวจะหนีไม่พ้นนะขอรับ!"
 
ทุกคนที่ได้ยินต่างรีบกรูกันขึ้นรถม้าทันทีก่อนมุ่งตรงออกนอกเมืองไปยังป่าทึบที่ได้ทำการนัดหมายเอาไว้กับชิวชิว แม่ทัพยู๋ทั้งแค้นใจที่ปล่อยให้ศัตรนั้นหนีรอดเงื้อมือตนไปได้ในครั้งนี้ อีกทั้งรู้สึกตกใจกับอาวุธประหลาดที่มีอนุภาพร้ายแรงยิ่งนัก มันทำลายล้างทุกอย่างเสียหายไปหมด
 
ขณะที่กำลังโมโหกับความล้มเหลวในครั้งนี้ของตนเองอยู่นั้น มีทหารขี่ม้าเร็วม้าแจ้งว่าตอนนี้ที่คลังเก็บเสบียงทหารนั้นโดนเผาไหม้เป็นจุล แล้วยังไม่มีทีท่าว่าจะหยุดเลย แม่ทัพยู๋ฉื่อได้ฟังก็ยิ่งโมโหมากขึ้นไปใหญ่ก่อนเบี่ยงทิศวิ่งไปที่คลังเสบียงโดยเร็วทันทีพร้อมคำรามออกไปว่า
 
"ยังต้องมีคนของพวกมันหลงเหลืออยู่เป็นแน่! บังอาจมาเผาคลัง
 เสบียงทหารอย่างนั้นหรือ! พวกเราไป!"
 
ณ คลังเก็บเสบียงของทหารเป่ยโจว
 
ชั้นล่ะสนุ้กสนุก~ เอิ้กๆ อุตสาห์เปิดตัวอย่างสวยด้วยการระเบิดที่เดียวถึงสี่จุดพร้อมกันไปเลยนะเนี่ย หุๆ  ดูไปดูมาชั้นก็แอ๊บสงสารพวกทหารเหมือนกันนะเนี่ย..ที่ต้องโกลาหลกันเพื่อหิ้วน้ำดับไฟ ชั้นล่ะ~สงส้ารสงสารแต่ทำไงได้อ่ะ~ ก็ต้องช่วยชีวิตเห่อกว่างนี่นา ถือคติชั้นยังไม่ได้ฆ่าใครซะหน่อยนี่นาเนอะ เอิ้กๆ แค่เผาโน่นเผานี่เฉยๆเองน้าา~
 
(นี่แกกะเผาให้มันวอดวายหมดเลยหรืองัยย่ะยัยชิง! เค้าให้เผาเพื่อดึงความสนใจเท่านั้นชอบทำเกินหน้าที่อยู่เรื่อยเลยนะหล่อน!)
 
ก่อนที่จะหันไปเห็นไอ้หน้าบาก(แม่ทัพยู๋ฉื่อ)แว้บๆแล้วถึงร้องขึ้นในใจว่า
 
 
 
"เย้ย! มาเร็วไปป่ะเนี่ย? หรือพวกนั้นหนีกันได้เรียบร้อยแล้วล่ะ?"
 
ชั้นหันซ้ายหันขาวเพื่อหาทางหนีทีไล่แล้วงึมงำๆกับตัวเองตามนิสัยพร้อมกับนับระเบิดที่เหลืออยู่ตอนนี้ว่า
 
"แบ่งไปให้เส้าหยางครึ่งนึง ชั้นใช้ไปสี่ตอนนี้เหลือแค่ระเบิดปล้อง
 ไม้ไผ่2 ระเบิดแก็สไข่เน่า1 เอาไงดีๆ หรือจะขว้างแค่ระเบิดแก็สไข่
 เน่าที่เหลือก็พอแล้วมั้งจะได้รีบชิ่ง"
 
"เจ้าน่ะ~ หันมาซิ! แล้วนั่นถืออะไรอยู่?"
 
เวรกรรม~ มัวแต่ตัดสินใจเป็นไงล่ะคราวนี้งานงอกเลยยัยชิงเอ้ย! ก่อนที่จะรวบรวมสติแล้วหันกลับไปบอกนิ่งๆเนียนๆว่า
 
"เออ~ พอดีเมื่อกี้ข้าน้อยเห็นบุคคลที่น่าสงสัยเลยตามมันมาจนถึง
 แถวนี้นะขอรับ แต่พอจะเข้าไปจับกุมข้าเพียงพบเจอของสิ่งเหล่านี้ที่
 ถูกทิ้งไว้ที่พื้นน่ะขอรับท่านแม่ทัพ"
 
ก่อนที่จะยื่นระเบิดทั้งหมดนั้นให้นายทหารที่เดินเข้ามารับเพื่อมอบให้ท่านแม่ทัพยู๋ฉื่อ หลังดูสิ่งของเหล่านั้นเสร็จทุกอย่างก็เหมือนจะรอดหากไอ้แม่ทัพไม่อยู่ๆตวัดตัวเข้ามาดึงหมวกทหารชั้นออกซะเฉยๆน่ะสิ
 
"ข้าว่าแล้วต้องเป็นเจ้า! เจ้าสาวในวันนั้นนี่เอง จับตัวนางไว้!"
 
เรื่องไรต้องอยู่ให้จับล่ะย่ะ! ไหนๆก็ถอดหมวกให้ชั้นแล้วชั้นเลยใช้วิชาตัวเบากระโดดลอยตัวสูงก่อนสลัดเขวี้ยงไอ้ชุดเกราะบ้าบอนี่ออกจากตัวซะเลย(ชุดทหารไรฟ่ะหนักเป็นบ้าเลย!) แต่เอ~รู้สึกว่าตอนเขวี้ยงลงไปจะโดดหัวทหารคนไหนบ้างก็ดูไม่ทันแฮะ~ เหมือนจะโดนหางเลขไปหลายคนอยู่เหมือนกันก่อนจะตวัดมือดึงมีดคู่ออกมาเปิดซิงกันก็งานนี้แหละ อย่างแรกคือการทำลายระเบิดสุดเลิฟของชั้นก่อน
 
(ไม่ได้! เผื่อพวกนั้นจะเอาไปชำแหละก่อนเอามาทำระเบิดขึ้นเอง ชั้นก็แย่น่ะสิ! ไม่ได้ๆอันนี้อาจเป็นรายได้อีกทางในอนาคตให้ชั้นได้อีกหลายตำลึงเลยทีเดียว)
 
(ไม่ค่อยจะงกเลยนะยัยชิงเนี่ย~)
 
"ยากส์~ โช๊ะ! ชิ้ง! ฉับ! ....โช๊ะ! ชิ้ง!  ชับ!"
 
หลังทำลายไอ้ระเบิดที่เหลือเสร็จชั้นกะชิ่งอย่างเต็มที่ แต่ยังแอบขอซ้อม เอ้ย! ฝึกสนามจริงสักเล็กน้อยก่อนหนีก็ยังดี (ไม่ได้เอาให้ถึงตายหรอกน่า~แค่ช้ำๆพอหอมปากหอมคอ หึๆ)
 
(ไหนแกเคยบอกว่าจะไม่ทำร้ายสิ่งมีชีวิตไงล่ะย่ะยายชิง!)
 
จังหวะนั้นเองแม่ทัพยู๋ฉื่อที่ไม่รู้โผล่มาจากทางทิศไหนอยู่ๆก็มาบุกเข้ามาระยะประชิดตัว แถมพี่แกเล่นใช้ดาบฟันโชะเส้นผ่าแปดยาแดงเลยใส่ชั้นทันนี ดีนะที่คราวนี้ชั้นสามารถวิชาก้าวไร้เงาหลบได้ทัน ไม่งั้นไม่อยากจะจิ้นเลยว่าแขนตรูขาดเป็นสองท่อนแล้วจะอนาถแค่ไหน  หลังจากหลบคมดาบนั้นได้ทันชั้นกำลังอยู่ในโหมดโมโหปรี้ดเลยล่ะหันด่าใส่ว่า
 
"ไอ้หน้าบาก! ไม่หล่อแล้วยังนิสัยโหดอีก! รังแกได้แม้กระทั่งผู้หญิงที่
 บอบบางอย่างข้า!"
 
(แกบอบบางตรงไหนฟ่ะยัยชิง?)
 
แม่ทัพยู๋ฉื่อที่ได้ยินคำด่าเหล่านั้นจากปากชิงชิงกลับไม่รู้สึกโกรธแม้แต่น้อย ซึ่งเจ้าตัวก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเพราะอะไรแต่กลับรู้สึกถูกใจในความปากกล้าและฝีมือของนางยิ่งนัก เพราะตลอดชีวิต35ปีที่ผ่านมาหลังจากการเสียชีวิตของภรรยานั้น เขาไม่เคยเจอหญิงใดที่ไม่กลัวเขาแถมยังทำให้เขารู้ถูกใจที่ได้ประฝีมือกับนางอีกต่างหาก เขาจึงคิดภายในใจว่าถ้าหากสามารถสยบนางได้ล่ะก็ คราวนี้เขาอาจจะได้แต่งนางเข้าบ้านเป็นแน่แท้เลยทีเดียว
 
(หึ้ย! ถามชั้นว่าสมยอมแล้วเหรอไงย่ะไอ้หน้าอัปลักษณ์! ชั้นนิยมแต่คนหล่อนิสัยดีเฟ้ย!)
 
"ยอมให้ข้าจับซะดีๆเถอะ หากเจ้าไม่อยากเจ็บตัว!"
 
ชั้นล่ะหน่ายกับวลีอีลูกช่างข่มพวกนี้เสียจริงเลยตัดสินใจใช้วิชามีดคู่สะท้านภพ เพราะฝีมือแม่ทัพยู๋ฉื่อถือจะว่าเก่งแต่ก็ยังไม่ใช่คู่ต่อสู้อย่างชิงชิงคนสวยหรอกย่ะ ชิ! หลังจากชั้นใช้ไปเพียงสามกระบวนท่าของวิชามีดคู่สะท้านภพ  ชั้นก็ฝากรอยรัก เอ้ย! รอยแผลสดใหม่ให้แม่ทัพแห่งแคว้นเป่ยโจวได้สำเร็จ เอิ้กๆ
 
"ซี้บ~ ข้าฝากอีกรอยแผลบนหน้าท่านเป็นของขวัญเล็กน้อยมอบให้ใน
 การพบกันครั้งนี้แล้วนะ คราวนี้ท่านก็หน้าบากสองด้านเลย เอิ้กๆ ไป
 ล่ะ!โอกาสหน้าเราไม่ต้องพบเจอกันอีกนะ!"
 
หลังฝากของที่ระลึกไว้บนแก้มอีกข้างของแม่ทัพยู๋ฉื่อเสร็จ ชั้นรีบใช้วิชาตัวเบากระโดดหวืดหนีทันที เพื่อไปร่วมสมทบที่เหลือที่จุดนัดพบทันทีตามที่ได้นัดแนะกับเส้าหยางก่อนหน้านั้น 
 
ส่วนด้านแม่ทัพยู๋ฉื่อหลังจากที่ชิงชิงให้วิชาตัวเบาหลบหนีไปได้นั้น จากที่เจ้าตัวควรจะอารมณ์เสียที่มีคนบังอาจมาทำให้เขาบาดเจ็บกลับมีรอยยิ้มนิดๆฉายบนใบหน้า พวกนายทหารติดตามที่เห็นนั้นถึงอยากจะรู้ว่าสรุปท่านแม่ทัพนั้นคิดอะไรอยู่ แต่ไม่มีใครกล้าพอที่จะถามเจ้าตัว
 
(ภายในใจท่านแม่ทัพผู้กล้าแห่งแคว้นเป่ยโจวกลับคิดว่าเขาจะต้องได้มีโอกาสเจอเจ้านกขมิ้นน้อยตัวนี้อีกเป็นแน่ อย่าหวังว่าจะรอดพ้นไปจากเขาง่ายๆเหมือนคราวนี้แน่ หึๆ)
 
ณ ป่าทึบออกห่างนอกประตูเมืองแคว้นเป่ยโจวประมาณ20หลี่
 
"ไฮ! เอ้ย!...ข้ามาแล้ว!"
 
พอชั้นเห็นพวกเกาฉางกงที่คอยกันอยู่ข้างรถม้าพร้อมเส้าหยาง ชั้นก็ตะโกนบอกสุดเสียงเลยก็ว่าได้ จวบจนตอนถึงที่หมายแล้ว หลังลงจากม้าชั้นขอตัวขึ้นรถม้าเพื่อเข้าไปดูอาการเห่อกว่างก่อน หลังการตรวจดูอาการพร้อมบาดแผลตามร่างกายแล้วนั้น ชั้นก็เริ่มงึมงำกับตัวเองอีกครั้งขึ้นมาว่า
 
"อืม..อืม เดี๋ยวๆ จริงดิ? โอ้มายก็อด!"
 
"เห่อกว่างเป็นอย่างไรบ้าง? แล้วอะไรคือโอ้มายก็อดหรือชิวชิว?"
 
ท่านราชครูถามด้วยความสงสัยและแปลกใจกับคำศัพท์ประหลาดๆที่ชิวชิวใช้จึงได้เอ่ยถาม เสียงของท่านราชครูนั้นดึงสติชั้นกลับมาแต่จะให้ชั้นบอกคงเป็นไม่ได้เช่นกัน (เพราะจะหาว่าชั้นบ้าน่ะสิ!) ก็แหมจากการตรวจคร่าวๆแล้วมันใช่เลยอ่ะสิ ไอ้การทำร้ายโดยใช้ลูกธนูเหล็กแทงเข้ามิดหัวตามร่างกายอ่ะน่ะ แต่จะถึงหรือเกิน27ดอกหรือไม่นั้นยากที่จะบอกตอนนี้แฮะ~
 
เอาว่ะสู้โว้ย!..ไหนๆก็ช่วยออกมาแล้วมันต้องเอาช่วยให้รอดได้สิฟ่ะ! ก่อนหันไปบอกอย่างจริงจังกับท่านราชครูและสื่อเย่ว่า
 
"เมื่อใดที่ถึงค่ายทหารอย่างแรกขอให้ท่านเชิญหมอมาทำสองสิ่งให้
 เห่อกว่างก่อน อย่างแรกคือการผ่าเอาหัวธนูเหล็กที่ฝั่งไว้ตามร่างกาย
 ของเขาออกให้หมด อย่างที่สองคือการทำความสะอาดร่างกายเขา
 ด้วยน้ำเปล่าผสมเกลือเท่านั้น ข้าขอเน้นน่ะว่าต้องทำอย่างเบามือ
 และสะอาดทุกจุดจริงๆ ส่วนที่เหลือข้าจะเป็นคนรักษาเองแต่ตอนนี้ข้า
 คงต้องขอตัวก่อน แต่จะตามไปสมทบพวกท่านอีกครั้งไม่เกินสามชั่ว
 ยามที่ค่ายทหารของท่านแม่ทัพซื่อเจี้ยง"
 
ชั้นพูดเสร็จก็ลงจากรถม้าทันทีแล้วเดินไปเพื่อขึ้นไปนั่งม้าเดียวกับเส้าหยาง จังหวะนั้นเองเสียงเฮียเกาก็ดังขัดขึ้นมา ในขณะที่ชั้นกำลังเม้าท์ เอ้ย! คุยทักทายกับเส้าหยางก่อนขึ้นม้าว่า
 
"ฮะแฮ่ม! ช้าก่อน! ชิวชิวทำไมเจ้าจึงไม่นั่งรถม้าไปด้วยกันเล่า?"
 
เกาฉางกงดูท่าก็รู้ไม่ใช้หรือว่าชั้นกำลังจะขึ้นม้าไปกับเส้าหยางแล้วจะถามไปเพื่อ?..อืม~คงเป็นมารยาทละมั้ง ชั้นเลยตอบไปว่า
 
"รถม้านั้นคนนั่งเยอะแล้วที่สำคัญไม่ควรไปนั่งเบียดกับคนเจ็บมันไม่ดี
 แถมชั้นยังต้องไปหาสมุนไพรที่ขาดไปบางตัวเพื่อเอามารักษาเพื่อน
 ท่านอีก เดี๋ยวพวกเราค่อยตามไปสมทบพวกท่านที่ค่ายทหารที่ท่าน
 แม่ทัพซื่อเจี้ยงประจำการอยู่อย่างที่ข้าเพิ่งแจ้งพวกท่านไปอย่างไร
 เล่า พวกข้าไปก่อนนะ ไป! เส้าหยางเราต้องรีบทำเวลา!"
 
พูดจบชั้นไม่รอคำตอบจากเกาฉางกงก็ขึ้นม้าที่เส้าหยางขี่แล้ววิ่งออกไปทันที โดยหารู้ไม่ว่าได้เพิ่มอีกคดีที่ริขึ้นม้าบุรุษอื่นที่ไม่ใช่เขาโดยไม่ได้รับอนุญาติก่อนซะงั้น~ ก่อนจะหันหลังกลับขึ้นไปบนรถม้านั้น เขาเอ่ยกับตัวเองเบาๆว่า
 
"อู่ชิงชิงเจ้านี่ช่างน่าตีนัก! เห็นทีคราวนี้เราคงต้องคุยกันยาวเลยที
 เดียวเชียว~ ชายาแห่งข้าหลานหลิงหวาง"
 
ระหว่างทางที่เพิ่งแยกจากพวกหลานหลิงหวางนั้นอยู่ดีๆชั้นก็รู้สึกหนาวยะเยือกขึ้นมาซะเฉยๆ เส้าหยางที่รู้สึกถึงอาการสั่นของชั้นนั้นถามขึ้นว่า
 
"ชิงชิงเจ้าหนาวหรือ?"
 
"ไม่รู้สิ~ มันรู้สึกแปลกอ่ะบอกไม่ถูกเหมือนกันแต่ช่างเถอะ! พวกเรารีบ
 ไปหาสมุนไพรที่ขาดกันก่อนเดี๋ยวจะไม่ทันการ"

......................................................................................
ไรท์เตอร์ไปร่วมมวลมหาประชาชนกบฎหญิงเพื่อไปเยี่ยมเยียนบ้านนายกรักษาการณ์
เล่นเอาทั้งคุณแม่และตัวเองกลับมาหมดแรงกันไปตามๆกัน 
เหนื่อยมั่กๆแต่สู้โว้ย!
เพื่อคนไทยจะได้มีประชาธิปไตยอย่างแท้จริง!


ไรท์เตอร์พยายามอัพต่อให้แล้วนะรีดเดอร์จ๋า..!!
ขอแรงรีดเดอร์ช่วยcommentsกันหน่อยเร็ววว..

รักรีดเดอร์ทุกคนจ้าา จุ้บๆ
 
 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 26 : ตอนที่14: ความประทับใจไหงต้องมาพร้อมกับปัญหาล่ะเนี่ย(2)Rating : 73 / 15 vote(s)

23 ธ.ค. 56

ตอนที่ 26 : ตอนที่14: ความประทับใจไหงต้องมาพร้อมกับปัญหาล่ะเนี่ย(2)Rating : 73 / 15 vote(s)

23 ธ.ค. 56

9 ความคิดเห็น

  1. #171 6892 (@dara-dodo) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 ธันวาคม 2556 / 13:29
    นางเอกอ้าวมากเลยจ๊ะ เชียร์อยู่นะ.  
    #171
  2. #160 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 14:39
    นุกมากจ้า

    อัพต่อเร็วๆนะะะะะะะะะะะะ
    #160

  3. #159 ทั่วไป (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 11:14
    ไรท์ ชอบมากอ่ะ
    #159
  4. #158 ทั่วไป (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 11:14
    ไรท์ ชอบมากอ่ะ
    #158
  5. #156 Lily of valley (@lily-of-valley) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2556 / 01:02
    สนุกมากคะนางเอกเราเก่งดี และสู้ๆๆนะคะwriter
    #156
  6. #154 cattodive (@cattodive) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 21:07
    ชอบมั๊กมากเล้ยจร้า
    #154
  7. #153 itself (@penumbra) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 21:06
    สนุกมากคร่า
    สุ้ๆน่ะคร่ะ
    #153
  8. #152 Oka (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 20:46
    ชอบนะ สนุกมากเลย ทำให้เราไปหาข้อมูลเรื่องหลานหลิงหวางไม่หลับไม่นอนเลย 555 แต่versionนี้สนุกกว่านะ ทำเอาติดงอมแงมเลย หวังว่าจะไม่เศร้าเหมือนหลานหลิงหวางนะ จบhappy ending ป่าว หรือต้องเตรียมทิชชู่ไว้เนี่ย
    #152
  9. #151 ตาตี่แล้วงัย (@pokoopong) (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 23 ธันวาคม 2556 / 20:37
    มีคนมาตกหลุมรักนางเอกอีกคนแล้วว

    น่าดีใจหรือน่าสงสารดีเนี่ย  555
    #151
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android