สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

เสน่ห์นางหงส์

ตอนที่ 3 : ตอน 3


     อัพเดท 29 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ลินิน/เทเรน่า/วิเวียน ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ลินิน/เทเรน่า/วิเวียน
My.iD: http://my.dek-d.com/yu12345
< Review/Vote > Rating : 100% [ 1 mem(s) ]
This month views : 19 Overall : 1,581
17 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 14 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
เสน่ห์นางหงส์ ตอนที่ 3 : ตอน 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 26 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ปฏิพัทธ์ยิ้มร่าเมื่อได้รับข่าวดีจากตมิสาว่าเธอตกลงยินยอมเป็นแบบขึ้นปกให้กับเขาในปักษ์หน้าก่อนปีใหม่ สีหน้าเขาทำให้ดารัน ผู้ช่วยมาดทอมเดินมากระทบไหล่ลูกพี่แล้วกระเซ้า

“หุบยิ้มบ้างก็ได้นะฮะลูกพี่”

“อะไรเล่า” ช่างภาพมือหนึ่งหุบยิ้มทว่าไม่นานก็ผิวปากเดินไปหน้าคอมพิวเตอร์เปิดภาพนางแบบอีกคนที่เขาเพิ่งถ่ายเสร็จมานั่งเลือกและรีทัช

ดารันมองตามอย่างรู้ทัน สายตาที่ปฏิพัทธ์มองตมิสาหวานเชื่อมราวกับจะกลืนกิน คงคิดจะเคลมเองละสิ แต่ดูท่าสาวเจ้าจะยากกว่านางแบบคนอื่นๆ ที่ปฏิพัทธ์เคยคั่ว เพราะคงเอาเงินและชื่อเสียงเข้าล่อไม่ได้เหมือนคนอื่นๆ ตมิสามีครบทุกอย่างแล้วที่ว่ามา

“ไงพี่ สาวๆ พวกนี้สวยสู้คุณนายไฮโซนั่นได้ไหม” ดารันตามมานั่งข้าง ตาจับไปที่ร่างนางแบบอกบึ้มน้องๆ ภูเขาไฟในชุดบิกินีสีหวานนอนทอดกายอยู่บนผืนทรายในหน้าจอ

“สวยแต่ไม่มีเสน่ห์เท่า สำหรับคุณตมิสาน่ะเหรอบอกไม่ถูกว่ะ จะว่าสวยเลิศเลอกว่าคนอื่นมันก็ไม่ใช่แต่มันมีเสน่ห์ไปทั้งเนื้อทั้งตัว เหมือนไฟที่คอยล่อแมลงเม่าให้บินเข้ามา ทั้งที่รู้ว่าอาจจะต้องตาย”

“เหมือนพี่ใช่ไหม” ดารันเบะปากอย่างหมั่นไส้กับลูกพี่ที่หลับตาพริ้มเคลิ้มฝัน

“ยอมรับว่ะ ก็เขาสวยซะขนาดนั้น ฉันจะใช้เวลาที่ทำงานร่วมกันให้เป็นประโยชน์ที่สุด จะเอาใจยิ่งกว่าแม่บังเกิดเกล้าอีก ดูซิว่าสาวเจ้าจะไม่ใจอ่อน”

“พนันสิบเอาหนึ่ง” ดารันหัวเราะขึ้น

“ข้างไหนวะ”

“พี่ไม่มีทางได้แอ้ม” ดารันว่าแล้วหลบฉากได้ทันก่อนที่มะเหงกใหญ่ๆ ของคนตัวโตจะฟาดมาโดน ปฏิพัทธ์หัวเสียแล้วชี้หน้าคาดโทษ

“จำไว้นะเอ็ง”

“ล้อเล่นน่าลูกพี่ ทำเป็นขี้ใจน้อยไปได้ ใครๆ ก็รู้ทั้งนั้นแหละว่าพี่เสน่ห์แรงขนาดไหน ทั้งดารา นางแบบหลงคารมกันจนแทบจะตีกันตาย” ดารันหันมายกยอบีบนวดเมื่อเห็นลูกพี่ใหญ่เริ่มอารมณ์เสีย

“ไม่ต้องมายอ แล้วนี่ให้ไปติดต่อไร่พระจันทร์น่ะได้หรือยัง”

“อ้อเรียบร้อยแล้วฮะลูกพี่ ทางนั้นอนุญาตให้เราไปถ่ายภาพได้ แต่เห็นว่าถ้าเราอดใจรออีกซักอาทิตย์ดอกไม้จะบานสะพรั่ง”

“อาทิตย์หนึ่งเหรอ ทางเราน่ะไม่มีปัญหาหรอก แต่ปัญหามันอยู่ที่นางแบบว่ะ”

“กิตติมศักดิ์ใครก็สั่งไม่ได้ว่างั้นเถอะ”

“แกกล้าไหมล่ะ” ปฏิพัทธ์ย้อนถาม ดารันส่ายหน้าดิก

“ขนาดคุณจี๊ด เจ้าของหนังสือยังไม่กล้า หลันเป็นใครละพี่ถึงจะกล้า แม่หงส์เขาอยากไปวันไหนเราก็คงต้องตามใจละ”

“รู้ตัวก็เลิกบ่นได้แล้ว เอานี่จัดการต่อด้วย” ช่างภาพหนุ่มหยัดกายลุกขึ้น ยกแก้วกาแฟที่เหลือขึ้นดื่มให้หมดแล้วชี้ไปยังหน้าจอ

“พี่จะไปไหนล่ะ”

“นางแบบเขารับปากแล้วก็ต้องไปคุยเรื่องคิวงานสิวะไอ้น้อง” ปฏิพัทธ์ตบไหล่ลูกน้องสาวมาดทอม หัวเราะในลำคอแล้วเดินผิวปากออกไป ดารันเบ้หน้าตามหลัง ให้ตายอย่างไรคนท่าทางฉลาดๆ อย่างตมิสาก็ไม่หลงคารมลูกพี่เธอหรอก

หึพวกผู้ชายมันก็เป็นแบบนี้ เธอก็เลยเลือกจะไม่รักผู้ชาย

 

ลมหายใจถูกผ่อนออกมาจากริมฝีปากเคลือบสีส้มอ่อนเมื่อปฏิพัทธ์เอ่ยขอตัวไปห้องน้ำภายหลังจากเขาคะยั้นคะยอขอให้เธอออกมาทานอาหารกลางวันด้วย ที่จริงหากเป็นเวลาอื่นเธอก็คงปฏิเสธอย่างไม่ลังเลใจแต่เพราะวันนี้แม่อยู่บ้าน เธอก็เลยยังไม่อยากทนฟังเสียงบ่น

ไม่ใช่ว่าเธอไม่รักแม่ ไม่ใช่ว่าเธอไม่รับรู้รับฟังปัญหาของท่าน แต่ฟังมาตั้งหลายปีแล้วเรื่องมันก็วนอยู่ที่เดิม เริ่มต้นและจบลงแบบเดิมๆ จนเธอคร้านจะรับรู้รับฟัง

หญิงสาวมองหลอดสีสวยในแก้วทรงสูง เพิ่งฟังสถานที่ถ่ายแบบจากปฏิพัทธ์เมื่อครู่ ดีเหมือนกัน เธอกำลังเบื่อบ้าน ปกติเที่ยวต่างประเทศ นานๆ ลองขึ้นเหนือดูบ้าง

“ขอโทษนะครับที่ให้รอนาน” ช่างภาพหนุ่มเดินอ้อมมานั่งตรงข้าม หญิงสาวแอบเบ้หน้า

 ใครรอนายกัน ฉันกำลังนั่งคิดอะไรเพลินๆ ต่างหาก

แต่แม้ใจจะคิดอย่างนั้นเธอก็รักษามารยาทพอจะไม่พูดออกไป

“ไร่ที่ว่าชื่ออะไรนะคะ” เธอเอ่ยถามหลังถูกจับจ้องจากคนตรงข้ามอย่างไม่รักษาท่าที ชายหนุ่มกระตือรือร้นเมื่อถูกถามเรื่องงาน

“พระจันทร์ครับ”

“แปลกดีนะคะ” หญิงสาวยักไหล่

“เห็นว่าที่ไร่พระจันทร์เป็นจุดชมพระจันทร์ที่สวยและโรแมนติกที่สุดครับ ผมเองก็ยังไม่เคยไปแต่ลูกน้องผมที่เข้าไปติดต่อขอเข้าไปถ่ายที่ไร่บอกว่าสวยมาก คุณตมิสาจะต้องชอบแน่ครับ”

“ค่ะ” หญิงสาวตอบรับสั้นๆ ละความสนใจเอาไว้เพียงเท่านั้น

 เธอไม่ชอบเที่ยวธรรมชาติเท่าไหร่นัก ดูดอกไม้ ต้นไม้ใบหญ้าไม่เห็นจะน่ารื่นรมย์ที่ตรงไหน แต่ก็ดีกว่าอยู่บ้านฟังพ่อกับแม่ทะเลาะกันอยู่ดี

“ทางเราจองที่พักไว้สามวันครับ ถ้าเกิดคุณตมิสาติดใจอยากเที่ยวเมืองเหนือต่อเจ้านายผมก็ยินดีจ่ายค่าที่พักให้เพิ่มเติม” ปฏิพัทธ์บอกขึ้นทว่าหญิงสาวยักไหล่ เรื่องเงินไม่เคยสำคัญกับเธอมากกว่าความพอใจ แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ต่อรอง

“ขอห้องสวีตนะคะ”

“แน่นอนครับ สำหรับนางแบบกิตติมศักดิ์อย่างคุณ เจ้านายผมไม่อั้นอยู่แล้ว”

“แบบนี้ค่อยคุยกันง่ายหน่อยค่ะ” ตมิสาระบายยิ้มน้อยๆ อาหารตรงหน้าสั่งมาหลายอย่างชนิดที่คนเป็นเจ้ามือคงกระเป๋าแฟบไปนานพอดู เพราะร้านที่เลือกและอาหารที่สั่งหญิงสาวจงใจสั่งที่แพงที่สุด แล้วไหนจะไวน์แดงขวดละหลายพันนั่นอีก เอาให้เข็ดกันไปข้าง นายคนนี้จะได้ไม่ริอ่านมาจีบหงส์ฟ้าอย่างเธอ

ปฏิพัทธ์เองที่บอกขอตัวไปห้องน้ำเมื่อครู่นี้ อันที่จริงเขาแวบออกไปกดเงินจากตู้เอทีเอ็มมาเพิ่ม ราคาอาหารวันนี้เฉียดหมื่นหรือไม่ก็หมื่นต้นๆ อย่างไม่ต้องสงสัย แต่เขาก็ต้องยอมลงทุน คิดจะกินหงส์ฟ้าราคาแพงก็ต้องลงทุนกันหน่อย ถ้าได้มาเถอะเขาจะกินให้เปรมปรีย์เลย

“อาหารที่นี่อร่อยนะครับ แต่ผมไม่ค่อยได้มาบ่อยเท่าไหร่”

แน่ล่ะ กินทีมื้อละเป็นหมื่นแบบนี้ ปีหนึ่งเขามาสองสามหนได้มั้ง

“ค่ะ” ตมิสายิ้มรับ แตะนั่นนิด นี่หน่อยพอเป็นพิธี ส่วนใหญ่จะละเลียดไวน์แดงขวดละหลายพันนั่นเสียมากกว่า ปฏิพัทธ์เสียดายจึงฝืนกินคนเดียวซะเกือบเกลี้ยง

 หญิงสาวมองยิ้มๆ ระคนขบขันทว่าเมื่อเขาเงยหน้าจากจานอาหารขึ้นมองเธอจึงปรับสีหน้าลงเป็นเรียบเฉยดังเดิม

 

หลังขอตัวจากช่างภาพขี้หลีอย่างปฏิพัทธ์มาได้เธอก็แวะเข้าห้างสรรพสินค้า ที่จริงไม่อยากจะซื้ออะไรเพราะที่มีอยู่ก็ไม่รู้จะหยิบฉวยใช้อะไรก่อนหลังดี เพราะมีเยอะเหลือเกิน อย่างรองเท้าแบบไหนที่ถูกใจเธอก็มีมันทั้งเจ็ดสี เจ็ดคู่ รู้ตัวว่าซื้อหามาเกินพอดีแต่ตอนซื้อไม่ทันได้คิด

เธอคิดว่าจะดูกระเป๋าคอลเลกชันมาใหม่เสียหน่อยให้อารมณ์ดีๆ ทว่ามันกลับสะดุดเพราะใครคนหนึ่งที่เธอไม่นึกอยากพบหน้าควงแขนมากับแม่คนนั้นด้วยท่าทางสวีตหวานมีความสุข

เขมทัศน์….

แน่ล่ะเธอไม่ได้รักเขา ฉะนั้นความรู้สึกที่เกิดขึ้นไม่ได้เกิดจากความหึงหวงแน่นอน แต่เธอก็เหมือนผู้หญิงทั่วๆ ไปที่คงจะไม่นึกนิยมยินดีให้แฟนเก่าตัวเองมีความสุขหน้าชื่นตาบานกับแฟนใหม่

เธอเห็นจึงคิดจะหลบไปอีกร้านทว่าหลบไม่ทันเสียแล้วเมื่อเขมทัศน์เกิดตาดีเห็นเธอเข้าเสียก่อน ชายหนุ่มจูงมือหญิงคนรักซึ่งยังเป็นคนเดิมตรงเข้ามาหาแล้วร้องทัก

“จันทร์”

“ตอนนี้เราไม่ได้สนิทกันเหมือนเมื่อก่อน กรุณาเรียกตมิสาจะเหมาะกว่านะคะ” คางมนนั้นเชิดสูง ไม่แม้แต่จะปรายตามองคู่ควงของอดีตคนรักทำให้ปิ่นอนงค์ไม่พอใจนิดๆ

รู้แบบนี้วันนั้นเธอไม่น่าช่วย

“จันทร์ ยังไม่หายโกรธพี่เหรอ” เขมทัศน์ไม่สบายใจ แม้จะผ่านมาหลายปีแล้วแต่สาวเจ้าก็ยังทำเย็นชาห่างเหินกับเขาอยู่เช่นเดิม

 สำหรับเขาไม่ได้คิดอะไรกับเธอแล้ว มีให้แค่ความห่วงใยแบบพี่น้อง เพราะตอนนี้เขากับปิ่นอนงค์ก็คบหากันด้วยดี และมีแพลนจะแต่งงานเร็วๆ นี้

“โกรธ?” นางแบบสาวขึ้นเสียงสูง สีหน้าหมิ่นแคลน “มีอะไรให้ต้องโกรธ”

“ช่างเขาเถอะค่ะพี่เขม นงค์หิวแล้วนะ” ปิ่นอนงค์ตัดบท ชายหนุ่มหันมามองคนรักอย่างเกรงใจ ตมิสาเห็นแล้วก็ยิ่งหมั่นไส้

“ไปสิคะ คนของคุณเร่งแล้ว”

“แล้วเจอกันนะ” เขมทัศน์ส่งยิ้มให้แต่หญิงสาวเหยียดริมฝีปากตามหลัง สาบานเลยว่าถ้าไม่จำเป็นเธอคงไม่ยอมเจอ

ปิ่นอนงค์ลากตัวคนรักแยกห่างออกมาไกลแล้วจึงสะบัดแขนนั้นออกห่างตัวงอนๆ ตวัดสายตามองหลังตรงผึ่งผายของแม่นางแบบสาวแล้วย่นจมูก

หยิ่ง จองหอง ผ่านมากี่ปีก็ยังเป็นเหมือนเดิม

ยิ่งนึกถึงวันนั้น วันที่เธอสู้อุตส่าห์เอาตัวเข้าไปช่วยเหลือ มันก็ยิ่งเจ็บใจ

วันนั้นหลังพาอดีตคนรักของเขมทัศน์ไปพักในห้องพัก แม้ไม่ถึงขั้นเช็ดเนื้อเช็ดตัวให้แต่ก็ใจดีให้นอนบนเตียง ในขณะที่เธอเสียสละเอาฟูกมานอนด้านล่าง กลางดึกแม่หงส์ฟื้นตื่นขึ้นมากลับร้องเอะอะโวยวายหาว่าเธอมอมยาคิดกรรโชกทรัพย์

“เธอทำอะไรฉัน บอกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ ของฉันหายไปหรือเปล่า” เจ้าตัวคนเพิ่งสร่างเมามองจับไปหาปิ่นอนงค์อย่างไม่ไว้วางใจทำให้คนที่ถือตัวว่ามีบุญคุณในระดับหนึ่งขุ่นเคืองถึงขนาดลุกขึ้นมาเท้าสะเอวมองกลับแล้วชี้มือไปยังกระเป๋าถือของไฮโซสาว

”ตรวจดูซะว่าข้าวของเธออยู่ครบไหม คนอะไรไม่รู้จักบุญคุณ”

ตมิสาไม่สนใจว่าเจ้าของห้องจะพูดอะไร เธอคว้ากระเป๋าขึ้นมาค้นดู ข้าวของทุกอย่างอยู่ครบจึงได้กวาดสายตามองไปรอบห้องพักที่ขนาดกว้างขวางพอใช้ทว่าเธอเห็นว่ามันเล็กเท่าหยิบมือ

“แล้วฉันมาที่นี่ได้ยังไง”

“ฉันพามา”

“เห็นไหม เธอมอมยาฉันแล้วคิดจะพาฉันมารูดทรัพย์” ไฮโซสาวกล่าวหาทำให้ปิ่นอนงค์ฉุนจัด ทำดีครั้งนี้นอกจากจะไม่ได้ดีแล้วยังกลายเป็นผู้ต้องหาอีก

“นี่เธอจำอะไรไม่ได้เลยจริงๆ เหรอฮะ ใช้สมองที่ยัดไว้แต่ขี้เรื่อยของเธอตรองดูซิว่าก่อนหน้านี้เธอไปไหนกับใคร แล้วกินอะไรเข้าไปบ้าง” ปิ่นอนงค์ตวาด คิ้วเรียวของคนฟังขมวดมุ่น แม้จะไม่พอใจเพราะตั้งแต่เกิดมายังไม่เคยมีใครใช้สุ้มเสียงแบบนี้กับตัวเองมาก่อน ทว่าสมองยังคิดตาม

เธอไปเที่ยวผับกับภาสกร

เขาคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเหล้า เธอเองดื่มไปแค่ไม่กี่แก้ว แต่เพราะปกติไม่ใช่คนชอบดื่มของพวกนี้อยู่แล้วเพราะเป็นคนรักสุขภาพ ไม่นานก็เริ่มมึนๆ จึงปฏิเสธการดื่ม แล้วสุดท้ายขอเป็นน้ำส้ม

จากนั้น....

ทำไมเธอจำไม่ได้

“ฉัน….” หญิงสาวครุ่นคิด คิดไม่ออกจริงๆ

“ฉันจะบอกให้เอาบุญนะว่าเธอน่ะถูกไอ้ดารานั่นมันวางยา เลี้ยวเข้าม่านรูดเตรียมไปปู้ยี้ปู้ยำ”

“ม่านรูด!” คนหน้าสวยตาโต ตะปบมือเข้ากับเนื้อตัว เมื่อเห็นชิ้นส่วนทุกอย่างยังเป็นปกติดี หน้าเผือดสีเมื่อครู่จึงค่อยซับสีเลือดขึ้น จากนั้นคอระหงจึงตั้งขึ้นเหมือนเดิมยิ่งทำให้ปิ่นอนงค์หมั่นไส้

“เออ”

“นี่อย่ามาทำเสียงแบนี้ใส่ฉันนะ” แม้จะอยู่ในสถานการณ์อย่างนี้ทว่าคนอย่างตมิสาที่ตั้งแต่เกิดมาไม่เคยลงให้ใครจึงอดไม่ได้

“เธอนี่มันไม่รู้จักบุญคุณใครเลยจริงๆ นะ อย่างนี้มันน่าปล่อยให้ถูกรุมโทรม” ปิ่นอนงค์เสียงขุ่น ตมิสาได้ยินอย่างนั้นน้ำเสียงจึงอ่อนลงเล็กน้อย

“เธอเหรอช่วยฉัน”

“ไม่เชิง”

“ไม่เชิง!” ตมิสาขึ้นเสียงสูง แววตาที่ทอแสงอ่อนลงเมื่อครู่เจิดจรัสขึ้นมาใหม่ “แล้วยังจะหาว่าฉันไม่รู้จักบุญคุณ คิดจะโมเมตีขลุมหรือไง”

“หุบปากสวยๆ ของเธอแล้วฟังฉันให้จบ ที่ฉันบอกว่าไม่เชิงก็เพราะว่าคนที่ช่วยเธอให้รอดจากการมีผสามีเป็นดาราเป็นเพื่อนฉัน แล้วเขาก็โทรบอกฉันให้พาเธอมาที่นี่แทนที่จะปล่อยให้นอนม่านรูดให้เป็นข่าวฉาวโฉ่ เพราะที่ผ่านมามันก็โฉ่จนไม่รู้จะโฉ่ไปทางไหนอยู่แล้ว” อดไม่ไหวที่จะประชดขึ้น

“เพื่อนเธอ ใครเหรอ”

“ไม่จำเป็นต้องรู้ ถ้าเธอฟื้นแล้วก็ไปซะ” ปิ่นอนงค์บอกขึ้นอย่างเย็นชาทำให้ริมฝีปากที่กำลังจะเอ่ยคำขอบคุณออกมาต้องหุบปากสนิทแล้วควานหากระเป๋าสตางค์ใบเล็กในกระเป๋าสะพาย หยิบเงินออกมาแบบไม่ต้องนับแล้ววางแปะไว้บนหัวเตียง

“ฝากให้เพื่อนเธอด้วย”

“ค่าอะไร” ปิ่นอนงค์เจ็บจี๊ดแทนคนเป็นเพื่อน ความรักความหวังดีของคณาธิปมีค่าแค่เศษเงินของตมิสา ผู้หญิงคนนี้ไม่เหมาะสมจะได้ความรักจากใครไปเลยจริงๆ

“ค่าเสียเวลาของเขา ฉันไปล่ะ” ตมิสาหมุนตัวออกไปจากห้องนั้นทันที ทิ้งให้เจ้าของห้องยืนตัวสั่น มือกำแน่นจนเส้นเลือดเต้นระริก

เธอจะพยายามจนสุดความสามารถให้คณาธิปตัดใจจากแม่นี่ซะ

 

“นงค์” เขมทัศน์แตะมือหญิงคนรักแล้วสบสายตาเว้าวอนไปหาเมื่อเห็นสาวเจ้ายืนนิ่ง “โกรธพี่มากเหรอ พี่ไม่ได้คิดอะไรกับจันทร์แล้วจริงๆ”

“เปล่าค่ะ นงค์ไม่ได้คิดว่าพี่จะกลับไปหาเขา”

“อ้าว นึกว่าหึงพี่ซะอีก”

“เชอะเรื่องอะไรจะหึง คนอย่างแม่นั่นถ้าพี่คิดอยากกลับไปคืนดีก็เชิญเลย นงค์จะไม่ว่าซักคำ เพราะจะถือว่าปล่อยผู้ชายไม่ฉลาดคนหนึ่งไป” หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นสูงทำให้เขมทัศน์หัวเราะแล้วกระทบไหล่เย้าแหย่

“แล้วก็บอกว่าไม่หึง”

“ไม่ได้หึง” ปิ่นอนงค์ทำเสียงขุ่นกลบเกลื่อนแต่ไม่ยอมสบตา สองขาก็เดินจ้ำอ้าวไปอีกทาง ชายหนุ่มจึงรีบสาวเท้าตามไป เมื่อเห็นหญิงคนรักเลี้ยวเข้าร้านไอศกรีมทั้งที่อากาศช่วงใกล้ปีใหม่ค่อนข้างหนาว

หลังสั่งไอศกรีมรสโปรดมานั่งละเลียดเข้าปากอารมณ์ร้อนๆ ของปิ่นอนงค์จึงค่อยดีขึ้น เขมทัศน์ถอนหายใจโล่งอกแล้วจึงเอ่ยถามถึงคณาธิป

“ตอนนี้ธิปเป็นไงบ้าง ไม่ได้เจอกันตั้งหลายปี สบายดีอยู่หรือ”

“ก็เรื่อยๆ เหมือนเดิมนั่นแหละค่ะ เหมือนเดิมทุกอย่างรวมทั้งเรื่องแฟนด้วย เห็นว่าช่วงนี้งานรีสอร์ตกำลังเป็นไปได้ด้วยดี มีแขกมาพักเต็มตลอดก็เลยไม่มีเวลาว่างจะหาเมีย นี่นงค์ก็กะว่าภายในปีนี้ไม่มีอะไรคืบหน้าจะหาให้ซะหน่อย” เมื่อพูดถึงเพื่อนชายคนสนิทหญิงสาวก็เจื้อยแจ้ว

“ธิปนี่มันก็เก่งนะ เริ่มต้นจากศูนย์จนเดี๋ยวนี้ข้ามไปถึงร้อย”

“ใช่ค่ะ จากไม่มีอะไรเลยจนเดี๋ยวนี้มีไร่โน่นนี่ตั้งหลายร้อยไร่ แล้วไหนจะรีสอร์ตอีก แต่มีเรื่องเดียวนั่นแหละที่ยังไม่ประสบความสำเร็จซักที”

“ดูนงค์จะเป็นห่วงเป็นใยธิปจนออกนอกหน้าไปแล้วนะ พี่หึงนะจะบอกให้” เขมทัศน์แสร้งพูดไปอย่างนั้นเองเพราะรู้ดีว่าระหว่างสองคนนี้มีแค่ความเป็นเพื่อนเท่านั้น

“นงค์ก็ว่าจะเปลี่ยนใจอยู่เหมือนกันละค่ะ ถ้าเห็นพี่เขมมีท่าทางอาลัยอาวรณ์แม่หงส์นี่นิดเดียว นงค์ไปแน่” หญิงสาวขู่ขึ้นชายหนุ่มจึงเล่นบทโอดครวญ

“อย่าทำกับพี่แบบนั้นเลยน่า”

“ไมรู้ล่ะ พรุ่งนี้นงค์ต้องขึ้นไปดูงานแถวๆ ไร่พระจันทร์  จะแวะไปหาธิปซักหน่อย”

“อย่าให้รู้นะว่าแอบตีท้ายครัวพี่ ไม่งั้นจะเผาไร่พระจันทร์ให้เป็นพระอาทิตย์เลย” ชายหนุ่มขู่ขึ้นแต่คนเป็นแฟนยักไหล่

“ธิปเขาไม่กลัวหรอกค่ะ ตอนนี้กลายเป็นผู้มีอิทธิพลไปซะแล้ว ลูกน้องมีอีกเป็นโขยง แต่ไม่ต้องห่วงหรอกนะคะนงค์ไม่ได้ไปคนเดียว เพื่อนในกลุ่มเราจะนัดเจอกันที่นั่น”

“อ้าว แบบนี้เราก็ไม่ได้ไปเที่ยวด้วยกันสิ” คนเป็นแฟนหน้ายุ่ง ตั้งใจจะขอแต่งงาน ทว่าหญิงสาวกลับจะทิ้งเขาไปฉลองกับเพื่อนซะอย่างนั้น

“ก็นงค์มีงานนี่คะ แล้วก็ใกล้ปีใหม่เข้าพอดี เพื่อนๆ นงค์เขาขึ้นเหนือกัน นานๆ ได้รวมตัวกันซักที ถ้าพี่ทัศน์ไม่ว่าอะไรก็ตามไปด้วยกันสิคะ ไร่พระจันทร์สวยจะตาย นงค์ไปแล้วยังติดใจ พระจันทร์ที่ไร่ของธิปกลมโตสะท้อนลงมาในผืนน้ำสวยอย่าบอกใคร” ปิ่นอนงค์เจื้อยแจ้วทำให้เขมทัศน์เกิดไอเดีย

ได้ยินมาว่าไร่พระจันทร์สวย โรแมนติกที่สุด มีคู่แต่งงานหลายคู่เลือกไปถ่ายภาพพรีเวดดิ้งกันที่นั่น อย่างนั้นเขาจะใช้ไร่พระจันทร์นี่แหละของปิ่นอนงค์แต่งงาน

คิดอย่างนั้นชายหนุ่มจึงให้คำตอบ

“ตกลง แล้วพี่จะตามไป”

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
เสน่ห์นางหงส์ ตอนที่ 3 : ตอน 3 , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 26 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 3
สนุก น่าติดตามมากค่ะ
Name : nan.4n< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nan.4n [ IP : 1.2.255.87 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 สิงหาคม 2556 / 11:50


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ธันวาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android