สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

FIC : Bad Guys Darling ร้ายแบบนี้ นี่แหละแฟนผม ! BEAST/YAOI

ตอนที่ 9 : Compartment 7 :: You & I ^^


     อัพเดท 6 ก.ย. 57
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: Yaoi , FIC , 2jun , doojun x junhyung , Woonseob , Seungkwang , Doojun , Junhyung , Dongwoon , Yoseob , Hyunseung , Kikwang , B2ST , Beast
ผู้แต่ง : young sister ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ young sister
My.iD: http://my.dek-d.com/young_sister
< Review/Vote > Rating : 100% [ 4 mem(s) ]
This month views : 266 Overall : 13,768
450 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 242 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
FIC : Bad Guys Darling ร้ายแบบนี้ นี่แหละแฟนผม ! BEAST/YAOI ตอนที่ 9 : Compartment 7 :: You & I ^^ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 686 , โพส : 19 , Rating : 25 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด












Bad Guys Darling !! ร้ายแบบนี้ .. นี่แหละแฟนผม ^^

Compartment 7 : You & I

Author : Young_Sister 

 
 






 

ดูจุนนอนแผ่อยู่บนโซฟานิ่ง อาการไม่ต่างอะไรจากคนเมาค้าง ให้ตายเถอะ นี่เป็นครั้งแรกเลยจริงๆที่ต้องมารับรู้ถึงความรู้สึกอะไรแบบนี้ ปวดหัวจนไม่อยากจะลุกไปไหน แถมคืนนี้เขายังต้องเข้าไปตรวจเช็คความเรียบร้อยและเคลียร์งานที่คลับซะด้วยสิ จะไหวมั้ย ?? ขืนไม่ไหวมีหวังโดนซึงโฮบ่นหูชาแน่ แค่เขาไม่ค่อยได้เข้าคลับก็ต้องประชดประชันเรื่องที่ว่าใครเป็นเจ้าของคลับทุกที เขาเป็นเจ้าของ B2ST Club แล้วไง ในเมื่อซึงโฮก็เป็นผู้จัดการคลับนี่ เพราะงั้นก็ถูกแล้วที่หมอนั่นจะต้องอยู่คุมคลับบ่อยกว่าเขา

 

แต่ ทำไมวันนี้ถึงรู้สึกแปลกๆ แค่ลืมตาขึ้นมาก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นไอมาคุครอบคลุมไปทั่วทั้งห้อง เมื่อคืนเขาทำอะไรผิดไปหรือเปล่าจุนฮยองถึงไม่ยอมคุยด้วย กะจะไปเค้นถามจากปากก็ไม่ไหว อยากนอนนิ่งๆมากกว่า ไอ้เตกีล่าแม่งกวนตีน ตอนกินแล้วนอนไม่เห็นจะมีอาการอะไร แต่พอตื่นขึ้นมาเท่านั้นแหละ รู้เรื่อง !!


“ จุนฮยอง มานี่ ” เสียงทุ้มตะโกนเรียกทันทีที่เห็นจุนฮยองยอมโผล่หัวออกมาจากห้องนอนสักทีหลังจากที่หมกอยู่ในนั้นนานเกือบครึ่งค่อนวัน ดวงตาสีนิลปรายตามองดูจุนนิ่ง ใบหน้ามนก็นิ่งเฉยราวกับไม่มีความรู้สึก ก่อนที่เจ้าตัวจะเดินลากเท้าเข้าไปหาดูจุนแบบเอื่อยเฉื่อย


“ อะไร ”


“ อ้าว พูดได้แล้วเหรอ กูนึกว่ามีแฟนเป็นใบ้ ”  


“ ถ้าจะเรียกกูมาเพื่อกวนตีน ก็อย่าเรียกว่ะ อารมณ์ไม่ดี ” จุนฮยองกระแทกเสียงใส่ดูจุนอย่างหัวเสีย แค่เห็นหน้าก็อารมณ์ไม่ดีแล้วยังจะมากวนตีนอีก เดี๋ยวก็ปั๊ด !!


“ อารมณ์ไม่ดีอะไรนักหนาวะ มานั่งมา เดี๋ยวเปิดปิก้าจูให้ดู ” มือหนาตบโซฟาเรียกให้จุนฮยองมานั่งข้างๆพลางขยับตัวไปจนชิดกับพนักพิงโซฟาเพื่อให้มีที่ว่างสำหรับคนตรงหน้า แต่แทนที่จุนฮยองจะนั่งลงดีๆเขากลับเลือกที่จะกระโดดขึ้นไปนั่งบนหน้าท้องดูจุนแทน เล่นเอาไอ้คนถูกทับถึงกับจุก


“ ไม่ได้จะเบาเลยนะมึง กระโดดขึ้นมาได้ไงวะ ”


“ แค่นี้ทำเป็นบ่น ทีตอนจะเอากูยังไม่เห็นจะบ่นสักคำว่ากูหนัก ” 


“ มึงเป็นอะไรเนี่ย วันนี้ทำตัวแปลกๆ เมาค้างไง ” ดูจุนว่าพลางผลักหัวคนบนตัวด้วยความหมั่นไส้ จุนฮยองจึงปรายตามองเขาค้อนๆ


“ มึงชอบบอกว่ากูเป็นเด็กไม่ใช่เหรอ นี่ไง กูกำลังทำตัวเป็นเด็ก ”


“ ปัญญาอ่อนล่ะ ”


“ พูดมาก รีบๆเปิดปิก้าสักที ”


“ เออ ไอ้เด็กติดการ์ตูน ” คนโดนทับเอื้อมมือไปหยิบรีโมตพร้อมกับเปิดไปช่องการ์ตูนซึ่งเป็นเวลาของปิก้าจูพอดิบพอดี ดวงตาสีนิลจดจ้องไปที่หน้าจอโทรทัศน์อย่างตั้งอกตั้งใจพลางคว้าหมอนข้างตัวขึ้นมากอดโดยมีดูจุนมองตามยิ้มๆ เพราะจุนฮยองในตอนนี้ก็ไม่ต่างอะไรกับเด็กสามขวบเลยแม้แต่นิด


ดูจุนขยับตัวเล็กน้อยเพื่อให้จุนฮยองที่นั่งอยู่บนหน้าท้องนั่งได้สบายๆ และเพื่อให้ตัวเองไม่จุก เพราะดูท่าแล้วจุนฮยองคงปักหลักปักฐานอยู่บนตัวเขานี่แหละ ก็เล่นกอดหมอนแน่น แถมยังนั่งพิงโซฟาสบายใจเฉิบซะขนาดนั้น คงไม่ยอมลงไปนั่งที่โซฟาแล้วล่ะ


“ ชอบเหลือเกินนะปิก้าเนี่ย ”


“ ก็เหมือนกับที่มึงชอบแจซุนนั่นแหละ ”


“ มึงรู้แล้วเหรอ จำได้แล้วใช่มั้ย ” ดูจุนถามออกมาด้วยความตกใจพร้อมๆกับหัวใจที่เต้นรัว และเขาก็คงจะยิ้มกว้างออกมาจนปากแทบฉีก ถ้าหากว่าคำตอบของคนบนตัวไม่ใช่แบบนี้


“ เออ จำได้ !! จำได้ดีด้วย เล่นละเมอถึงทั้งคืนขนาดนั้นจะให้กูลืมได้ไง ”


……………………………


“ กูพูดแค่นี้ถึงกับใบ้แดกเลยเหรอไง ไม่คิดจะแนะนำให้รู้จักบ้างเหรอ แจซุนของมึงน่ะ ” น้ำเสียงที่บ่งบอกได้ถึงความประชดประชันขั้นแอดวานซ์ของจุนฮยองทำให้ดูจุนถึงกับขมวดคิ้วพร้อมกับที่สมองค่อยๆประมวลผลและประติดประต่อเรื่องราวที่เกิดขึ้นช้าๆ ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมาบางๆเมื่อพอจะเดาได้ถึงสาเหตุที่ทำให้จุนฮยองหงุดหงิดตั้งแต่ตื่นนอนยันถึงตอนนี้


“ อยากรู้จักเปล่าล่ะ ”


“ เฉยๆ แต่ถ้าได้รู้จักก็ดี ”


“ ไม่ต้องรู้จักหรอก ไม่มีความจำเป็นอะไรที่มึงต้องรู้จักกับแจซุน รู้ไว้แค่ว่าตอนนี้กูมีมึงคนเดียวก็พอ ” แค่คำว่า กูมีมึงคนเดียว เพียงสั้นๆของดูจุนที่ไม่ได้ฟังดูหวานหูอะไรมากมาย แต่กลับทำให้จุนฮยองอมยิ้มออกมาได้อย่างง่ายดาย ทั้งๆที่หงุดหงิดมาตลอดทั้งคืนจนมาถึงตอนเช้าก็ยังไม่หาย ทำยังไงก็ไม่มีท่าทีว่าจะอารมณ์ดีขึ้นมาเลยสักนิด แต่แค่คำพูดไม่กี่คำของยุนดูจุนมันทำให้รู้สึกดีได้ถึงขนาดนี้เลยเหรอ แปลกๆไปนะหัวใจ


“ ก็ไม่ได้ว่าอะไรนี่ มึงจะชอบใครคบใครก็เรื่องของมึงสิ ไม่เกี่ยวกับกู ดีซะอีกถ้ามึงจะกลับไปหาแจซุน จะได้ปล่อยกูไปสักที ”


“ มั่นใจเหรอว่าอยากจะไปจากกู ”


“ แล้วมีเหตุผลอะไรที่กูต้องไม่อยากไปจากมึง ”


“ ปากดีว่ะ ถ้ากูไปขึ้นมาจริงๆ อย่ามาร้องไห้ขี้มูกโป่งก็แล้วกัน ” ดูจุนยื่นมือไปบีบจมูกคนบนตัวด้วยความหมั่นเขี้ยว


“ ให้ตายยังไงกูก็ไม่มีทางร้องไห้เพราะมึง ปล่อย มันเจ็บ จมูกแดงหมดแล้วเนี่ยเห็นมั้ย ”


“ แล้วกูจะคอยดู ”


“ เออ คอยได้คอยไป ยังไงก็ไม่มีวันได้เห็น โอ้ยยย เจ็บ ” เสียงโวยวายดังลั่นเมื่อถูกดูจุนบีบจมูกจนแดงแป๊ด มือเล็กคว้าหมอนข้างตัวฟาดเข้าไปที่หน้าของไอ้คนที่เขานั่งทับเต็มแรง จนเจ้าตัวต้องรีบยกมือขึ้นมาบังหน้าเอาไว้


“ จุนฮยองมันเจ็บ โอ้ยยย ไอ้เด็กบ้า จะเล่นกันแบบนี้ใช่มั้ย ”


“ ตายๆไปเลยมึงน่ะ ย๊ากกกกกกก ไอ้คนขี้โกง กูเจ็บอยู่นะ เบาๆหน่อยไม่ได้เหรอไงวะ ” จุนฮยองฟาดหมอนเข้าไปที่หัวของดูจุนอีกรอบด้วยความหมั่นไส้หลังจากที่ตัวเองถูกจับพลิกลงมานอนอยู่ข้างล่างเป็นที่เรียบร้อย


“ มึงมันพวกมาโซคิสม์ ชอบความรุนแรงไม่ใช่ไง มาให้จูบซะดีๆ โทษฐานทำร้ายร่างกายกู ”


“ ย่าห์ !! กูไม่ใช่มาโซคิสม์ มึงมันโรคจิตชัดๆ ในหัวมีแต่เรื่องหื่นๆ อ๊ากกกก ไม่ให้จูบโว้ยยยยย ” หมอนที่เคยใช้ฟาดดูจุนถูกยกขึ้นมาปิดหน้าตัวเองแน่น ก่อนที่เจ้าตัวจะดิ้นสุดแรงจนดูจุนถึงกับหงายหลังตกโซฟา จุนฮยองรีบพลิกตัวนอนคว่ำด้วยความเร็วสูงพร้อมกับดึงผ้าห่มผืนที่ดูจุนลากออกมาห่มขึ้นคลุมตัวมิด

 

“ คิดว่าทำแบบนี้แล้วจะหนีพ้นเหรอไอ้ห้อย ไม่มีทาง ทำร้ายร่างกายกูกี่รอบจะคูณสองให้หมด ”


และแล้วสงครามเล็กๆระหว่างยุนดูจุนกับยงจุนฮยองก็ได้เริ่มขึ้น ดูจุนกระโดดขึ้นไปทับจุนฮยองอีกรอบพร้อมกับพยายามดึงผ้าห่มออก ในขณะที่จุนฮยองเองก็ขืนผ้าห่มเอาไว้สุดฤทธิ์ ใบหน้ามนแดงก่ำจะเป็นจะตายกับการต่อสู้ขัดขืน ก่อนที่เจ้าตัวจะหัวเราะลั่นเมื่อถูกดูจุนจี้เข้าที่เอวหลายที


“ ฮ่าๆ ไอ้บ้าดูจุน เลิกจี้เอวสักที โอ้ย 5555 บอกให้พอไง ฮ่าๆ ”


“ ไอ้เด็กบ้าจี้ แม่งเวียนหัวว่ะ เตกีล่ากำลังจะฆ่ากู ” ดูจุนฟุบหน้าลงกับท้ายทอยจุนฮยองมึนๆ ทั้งๆที่ตอนแรกยังสรวลเสเฮฮากับการกลั่นแกล้งจุนฮยองอยู่แท้ๆ บางทีอาจจะเป็นเพราะเขาเคลื่อนไหวเร็วเกินไปเลยทำให้มึนหัวจนอยากจะอ้วกออกมาซะให้ได้แบบนี้


“ สมน้ำหน้า อยากแกล้งกูดีนัก มึนหัวก็เข้าไปนอนในห้องสิ จะมานอนทับกูอยู่ทำไม ”


“ ไม่อยากขยับอะ นอนนิ่งๆเลยนะมึง ไม่งั้นกูอ้วกใส่หัวมึงแน่ ”


“ ไอ้บ้า !! ห้ามอ้วกนะ ยังไงก็ห้ามอ้วก กูจะนอนนิ่งๆไม่ขยับเลย โอเคมั้ย ”


“ น่ารักว่ะ ”


“ หุบปากไปสักทีเถอะ เดี๋ยวก็ได้อ้วกออกมาจริงๆหรอก ”


“ หัวใจมึงเต้นโคตรแรงอะ ขนาดกูนอนทับจากทางด้านหลังยังสัมผัสได้ถึงจังหวะการเต้นเลย เป็นอะไรวะ เขินกูหรือหายใจไม่ออกที่ถูกทับ ”


“ ไม่ใช่ทั้งสองอย่างนั่นแหละ เลิกถามแล้วนอนนิ่งๆสักที กูหนัก ” จุนฮยองทำเป็นโวยวายกลบเกลื่อนที่ถูกจับได้ว่าหัวใจเขาเต้นแรงแค่ไหน ถึงจะดื้อด้านไปหน่อยเขาก็ไม่ใช่คนโง่ ที่จะไม่รู้ว่าตัวเองกำลังหวั่นไหว แต่เพราะไม่อยากจะยอมรับความจริงข้อนี้ จึงเฝ้าบอกตัวเองเสมอ ว่าความรู้สึกแปลกๆที่เกิดขึ้น มันก็แค่ความเคยชิน ที่มียุนดูจุนอยู่ด้วยกันทุกวันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตประจำวันเท่านั้น ไม่ได้รู้สึกอะไรนอกเหนือไปมากกว่านี้สักนิด ไม่เลยจริงๆ 

 






 



 

…………………………………………………….




 

Monday [ 12.4o น. ]

สวนหย่อมข้างตึกคณะ Applied music



 

~ นานึน นอล คือรยอโบนดา จีกืม มี ซูนกานดืลรี ( ฉันพยายามจินตนาการถึงเธอ ในห้วงเวลานี้ ) นอนึน นายาเก นานึน นอเยเก มอตอน อีมีนจี ( เธอกับฉัน และฉันกับเธอ อยากรู้จังว่ามันหมายความว่ายังไงกันนะ ) ~


ซนดงอุน !! เสียงใสดังขึ้นแทนเสียงเพลงพร้อมกับที่หูฟังถูกเจ้าของเสียงดึงออกจากหูทั้งสองข้างโดยไม่ได้รับอนุญาต ดงอุนที่กำลังหลับตาพริ้มพร้อมจะหลับได้ทุกเมื่อถึงกับสะดุ้ง เปลือกตาที่เพิ่งจะปิดลงเปิดขึ้นอีกครั้งพร้อมกับกระพริบถี่ๆมองคนตรงหน้าอย่างเหลือจะเชื่อ


นี่ผมกำลังฝันหรือความจริง พี่มาได้ไง ดงอุนที่นอนเหยียดตัวอยู่บนเก้าอี้ยาวยื่นมือขึ้นไปหยิกแก้มนุ่มของคนตรงหน้าเบาๆ และก็น่าแปลกที่ครั้งนี้โยซอบไม่โวยวายหรือปัดมือเขาออกเหมือนทุกที แถมยังเอาอะไรบางอย่างแปะลงมากลางหน้าผากเขาจังๆ


เดินมาสิ ถามอะไรแปลกๆ


เอาอะไรมาแปะหน้าผาก ผมไม่ใช่ผีจีนนะที่จะแปะยันต์แล้วจะอยู่นิ่งๆน่ะ


ดาวดวงสุดท้ายไง ไม่อยากได้เหรอ ทันทีที่โยซอบพูดประโยคนี้จบดงอุนก็ถึงกับเด้งตัวลุกขึ้นมานั่งด้วยความเร็วสูง เมื่อกี้โยซอบว่าไงนะ ดาวดวงสุดท้ายงั้นเหรอ มือหนาลูบหน้าผากตัวเองเบาๆพร้อมกับดึงสติ๊กเกอร์ออกมามองให้เต็มสองตาว่ามันคือดาวจริงๆ


ทำไมถึงให้ง่ายๆล่ะ ผมยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ


ก็อยากให้


งั้นก็หมายความว่า ……… ”


ฉันจะไปเที่ยวกับนาย


พี่โยซอบ พี่ไข้ขึ้นหรือเปล่า ดงอุนยื่นมือข้างหนึ่งไปแตะหน้าผากโยซอบส่วนอีกข้างก็แตะหน้าผากตัวเองเพื่อเป็นการเปรียบเทียบความร้อนในร่างกาย ทุกอย่างปรกติ แต่ทำไมยังโยซอบถึงดูไม่ปรกติ


ฉันไม่ได้เป็นอะไรทั้งนั้นแหละ ตกลงว่าจะไปมั้ย จะได้โทรบอกถ้าคิดได้แล้วว่าอยากไปเที่ยวไหน


โหยยย พี่โยซอบชวนเองทั้งทีมีเหรอที่ซนดงอุนคนนี้จะปฏิเสธ


งั้นตกลงเจอกันวันอาทิตย์ ส่วนเรื่องรายละเอียดจะโทรบอกทีหลังนะ ไปแหละ ฉันมีเรียน นายก็อย่ามัวแต่มานอนเล่นจนลืมเข้าเรียนล่ะ


ค้าบพี่รหัส ดงอุนตอบรับยิ้มๆ โยซอบจึงแลบลิ้นใส่เขาทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะเดินจากไปทิ้งให้ดงอุนมองตามอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจ แต่ก็ช่างเถอะ จะแปลกยังไงก็ช่าง อย่างน้อยโยซอบก็เป็นคนชวนเขาเอง แค่นี้มันก็เป็นอะไรที่ทำให้อารมณ์ดีได้ทั้งวันแล้ว เรื่องมหัศจรรย์อันดับ 1 ในชีวิตของซนดงอุนคงจะหนีไม่พ้นยังโยซอบคนนี้เลยจริงๆ  


 

ตั้งแต่เจอกันมาก็มีเรื่องให้แปลกใจอยู่เรื่อย ดูสิว่าครั้งนี้จะมีอะไรแปลกๆอีกมั้ย


 

โยซอบเดินอมยิ้มมาตลอดทางหลังจากที่แยกกับดงอุนแล้ว ความจริงก็ไม่ได้จะให้ดาวดวงสุดท้ายไปง่ายๆแบบนี้หรอกนะ แต่เพราะเชื่อในสิ่งที่ซึงโฮบอกหรอกถึงได้ยอม คิดไปคิดมาเขาก็ควรจะโทรไปรายงานคนคิดแผนสักหน่อยดีกว่า ว่าซนดงอุนยอมไปเที่ยวด้วยแล้ว .. มือเล็กรีบกดเบอร์โทรออกหาซึงโฮทันทีที่คิดได้


ตื๊ดดด ตื๊ดด ตื๊ดดด ~


 ( ว่าไงเด็กน้อย สิ่งที่พี่ให้ไปทำเรียบร้อยดีมั้ย )


“ เรียบร้อยฮะ โยยังอดเสียดายไม่ได้เลยที่ต้องยอมให้ดาวดวงสุดท้ายไปง่ายๆแบบนี้ ”


( ดาวดวงสุดท้ายแลกกับหัวใจซนดงอุนถือว่าคุ้มนะครับโย เชื่อพี่สิ ไปเที่ยวครั้งนี้ถึงแม้อาจจะไม่ได้หัวใจไอ้เด็กนั่นมา 100% แต่รับรองว่าได้มาเกินครึ่งแน่ )


“ จะได้มายังไงอะพี่ซึงโฮ แค่ไปเที่ยวเองนะ หรือว่ามีพี่ซึงโฮจะให้โยทำอะไร ”


( ไม่ต้องทำอะไรเลย แค่โยเป็นโยก็พอแล้ว เดี๋ยวนอกนั้นพี่จัดการเอง )


“ จัดการเอง หมายความว่าไง พี่ซึงโฮจะทำอะไร บอกมาเลยนะ เดี๋ยวโยตั้งตัวไม่ทัน ”


( ไม่มีอะไรหรอกน่าเด็กน้อย อย่าคิดมาก วันอาทิตย์ไปเที่ยวสวนสนุกนะ พี่เตรียมบัตรไว้ให้แล้ว 2 ใบ โอเคมั้ย )


“ พี่ซึงโฮรู้ได้ไงว่าโยอยากไปสวนสนุก ชอบอะ .. งื้อออ .. อยากไป ” โยซอบ กระตือรือร้นขึ้นมาทันทีที่ได้ยินคำว่าสวนสนุก แค่คิดว่าจะได้ไปเที่ยวก็ตื่นเต้นจนแทบจะทนไม่ไหวอยู่แล้ว ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่ายังโยซอบคนนี้ชอบสวนสนุกที่สุด


( มีอะไรบ้างล่ะที่พี่ไม่รู้เกี่ยวกับโย เดี๋ยวยังไงถ้ามีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือแนะนำพี่จะโทรหานะ ตอนนี้ขอตัวไปทำธุระก่อนนะครับ )


“ ค้าบบบบบบ .. บ๊ายบาย ”


( บ๊ายบายครับ )


โยซอบยิ้มกว้างจนเห็นลักยิ้มหลังจากที่วางโทรศัพท์จากซึงโฮ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้ไปเที่ยวสวนสนุก จำได้ว่าครั้งล่าสุดดูจุนเป็นคนพาไปแต่กลับไม่ยอมเล่นอะไรเลย ปล่อยให้เขากับกีกวังวิ่งวุ่นไปทั่ว เล่นโน่นเล่นนี่จนเกือบจะครบทุกเครื่องเล่นที่มีอยู่ มันเป็นอะไรที่สนุกสุดเหวี่ยงเลยจริงๆ แต่ครั้งนี้เขาต้องไปกับซนดงอุนนี่น่า หมอนั่นจะชอบหรือเปล่าอะ เพลย์บอยกับสวนสนุกมันเข้ากันเหรอ


“ พี่คิดอะไรอยู่กันแน่นะ พี่ซึงโฮ โยอยากจะรู้จริงๆ ”



 

…………………………………..



 

Sunday [ 10.10 . ]

สวนสนุก xxx



10 นาฬิกา 10 นาที แสดงว่ามีคนคิดถึง แหม ไม่ต้องคิดถึงผมก็ได้นะพี่โยซอบ อยู่ใกล้กันแค่นี้เอง ” ดงอุนสะกิดแขนแซวคนตัวเล็กที่เดินอยู่ข้างๆอย่างอารมณ์ดี นานแค่ไหนแล้วที่ไม่ได้มาสวนสนุก ไม่ใช่ว่าไม่ชอบหรอกนะ ก็แค่ไม่ค่อยมีโอกาสได้มาแค่นั้นเอง อีกอย่างมากับยังโยซอบทั้งทีก็ต้องอารมณ์ดีเป็นพิเศษอยู่แล้วจริงมั้ย


“ ฉันบอกเหรอไงว่าคิดถึงนาย คนอย่างซนนัมซินน่ะไม่จำเป็นต้องให้ยังโยซอบคิดถึงหรอก เพราะมีคนอื่นคิดถึงเยอะแยะอยู่แล้ว ”


“ แต่ซนนัมซินก็ยังต้องการความคิดถึงจากยังโยซอบนะ ถ้าไม่ใจร้ายก็คิดถึงกันสักนิดเนอะ”


“ ไม่ใจร้ายแต่ไม่คิดถึง อยู่ใกล้กันแค่นี้จะให้คิดถึงยังไงอีก ”


“ แล้วถ้าไม่ได้อยู่ใกล้ล่ะครับ จะคิดถึงมั้ย ” ดงอุนเอียงคอถามยิ้มๆ โยซอบจึงเอียงคอลงตามเขาพร้อมกับยิ้มกว้างออกมา


“ คิดถึงฮะ ” คำตอบสั้นๆบวกกับรอยยิ้มใสๆเล่นเอาซนดงอุนถึงกับชะงัก  ไม่เคยเห็น ยังโยซอบโหมดนี้ไม่เคยเห็นจริงๆ .. น่ารักอะ


“ พี่โยซอบ ”


“ อะไร ”


“ รู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำร้ายตัวเอง ”


“ ฉันทำร้ายตัวเองตรงไหนอ่า ”


“ ตรงนี้ ” ดงอุนใช้นิ้วชี้แตะลงไปที่ริมฝีปากของโยซอบเบาๆ จนเจ้าตัวถึงกับคิ้วขมวด เพราะไม่เข้าใจในสิ่งที่ดงอุนต้องการจะบอก


“ คำพูดของพี่มันทำให้ผมอยากกอดและรอยยิ้มของพี่มันทำให้ผมอยากจูบ ยิ่งพี่น่ารักผมก็ยิ่งอยากจะทำมากกว่าจูบแล้วก็กอด ”


“ ไอ้ทะลึ่ง ” มือเล็กข่วนเข้าที่หน้าดงอุนจนขึ้นรอยแดง เล่นเอาคนถูกข่วนถึงกับร้องเสียงหลง


“ โอ้ยยยย !! พี่ข่วนผมอีกแล้วนะ ความหล่อของผมมันทำให้พี่เดือดร้อนเหรอไงถึงได้ชอบทำร้ายนัก ”


“ เว่อร์ ”


“ ไม่ได้เว่อร์ ความจริงทั้งนั้น ”


“ เล็บฉันไม่ยาวสักหน่อย ข่วนไปก็แค่ขึ้นรอย ไม่ทำให้หน้านายเป็นแผลเลือดออกหรอก ”


“ แต่มันก็ทำให้ผมเจ็บ ”


“ ช่างนายสิ ใครใช้ให้ทำตัวน่าข่วนดีนัก ไปกินข้าวได้แล้ว จะได้รีบไปเล่นเครื่องเล่นกัน ” โยซอบเดินนำดงอุนออกไปหาร้านอาหารหน้ามุ่ย วันนี้อุตส่าห์ว่าจะทำตัวน่ารักตามคำแนะนำของซึงโฮสักหน่อยแต่ก็ถูกกวนประสาทซะนี่ แล้วแบบนี้จะให้ทำตัวน่ารักยังไงไหว เขาไม่ใช่หุ่นยนต์นะถึงจะได้ไม่รู้สึกอะไรเวลาถูกหมอนั่นโจมตีด้วยสายตา รอยยิ้ม แล้วก็คำพูด ความจริงก็ไม่ได้อยากจะทำร้ายร่างกายดงอุนหรอก ก็แค่เขินทีไรแล้วมือมันไปเองทุกที



 

ร้านอาหาร xxx



 

“ ที่สวนสนุกมีร้านอาหารแบบนี้ด้วยเหรอ ผมเพิ่งเคยเห็นนะเนี่ย ” ดงอุนว่า พลางตักอาหารเข้าปากในขณะที่สายตาก็มองสำรวจไปรอบห้อง VIP ชั้นสองที่เขากับโยซอบกำลังนั่งอยู่ด้วยความสนใจ ดูยังไงก็ไม่เหมือนร้านอาหาร เหมาะแก่การทำเป็นห้องคาราโอเกะมากกว่า เป็นส่วนตัวซะขนาดนี้ แถมยังเก็บเสียงอีก


“ ฉันก็เพิ่งเคยเห็นเหมือนกัน ”


“ อ้าว พี่ไม่เคยมากินร้านนี้เหรอ เห็นเดินเข้ามาปุ๊บ เจ้าของร้านก็เชิญขึ้นมาบนนี้ปั๊บ นึกว่ามากินบ่อยจนสนิทกับเจ้าของร้านซะอีก ”


“ เจ้าของร้านสนิทกับพี่ซึงโฮน่ะ พี่ซึงโฮเลยแนะนำให้มากินร้านนี้ ” โยซอบตอบออกไปตามความจริง เพราะซึงโฮเป็นคนบอกเขาเองว่าให้มากินข้าวร้านนี้ แถมยังย้ำแล้วย้ำอีก จนอดสงสัยไม่ได้เหมือนกันว่าทำไมถึงต้องเป็นร้านนี้


“ ช่างเป็นคำแนะนำที่ดีมาก  เพราะห้องแบบนี้มันทำให้ผมปล้ำพี่ได้ง่ายๆเลยนะ นั่น ฮ่าๆ ”


“ โรคจิต ในหัวนายมันอัดแน่นไปด้วยเรื่องเพศศึกษาเหรอไง ”


“ ในหัวผมมีทั้งทฤษฎีแล้วก็ปฏิบัติเลยนะ อยากลองทดสอบความรู้ดูมั้ยล่ะ ”


“ ไม่ดีกว่า เกรงใจ ”


“ แต่ผมเต็มใจ ”


“ นายมันก็เต็มใจกับคนอื่นเขาไปทั่วนั่นแหละ เอ้า รีบๆกิน ฉันอยากไปเล่นเครื่องเล่นใจจะขาดแล้ว ” มือเล็กจิ้มไก่ในจานตัวเองจ่อไปที่ปากดงอุนรีบๆ ดงอุนงับไก่เข้าปากพลางเคี้ยวตุ้ยๆ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้กลืนไก่ชิ้นแรกลงคอ ชิ้นที่ 2 ที่ 3 ก็ตามมาติดๆ จนแก้มพองเป็นปลาปักเป้า เพราะภายในปากอัดแน่นไปด้วยเนื้อไก่


“ อออ่อน อมอืนไอไอ้ ”


“ นายพูดอะไร ฉันไม่เข้าใจหรอกนะ รีบๆกลืนลงไปเลย ” โยซอบทำท่าจะยัดไก่เข้าไปในปากของดงอุนอีก จนเจ้าตัวต้องรีบจับมือคนตัวเล็กไว้แน่น ก่อนจะรีบเคี้ยวของเก่าที่อยู่ในปากลงคออย่างรวดเร็ว


“ ผมบอกว่าพอก่อน ผมกลืนไม่ได้ พี่จะฆ่าผมเหรอไง ยัดเอาๆ ”


“ คงงั้นมั้ง ”


“ ใจร้ายยยยยยยยยยยยย ”


“ เพิ่งรู้เหรอว่าฉันใจร้าย นั่งกินไปก่อนนะ เดี๋ยวมา ไปเข้าห้องน้ำแปป ” พูดจบก็ลุกขึ้นเดินออกจากโต๊ะไปทันที แต่ยังไม่ทันที่โยซอบจะได้เปิดประตูไฟในห้องก็พร้อมใจกันดับสนิท


เคร้ง !!


เสียงช้อนตกกระทบกับจานข้าวเสียงดังจนคนที่กำลังจะเอื้อมมือไปเปิดประตูต้องรีบหันกลับไปมอง ดวงตากลมมองฝ่าความมืดไปรอบห้อง แต่ก็เปล่าประโยชน์ มองไม่เห็น ภายในห้องมืดเกินไป


“ ดงอุน นายเป็นอะไร ”


………………………………..


“ ซนดงอุน !! ไม่ได้ยินที่ฉันถามเหรอ ”


………………………………


“ ดงอุน อย่าเงียบ !! ฉันมองไม่เห็นนาย พูดอะไรออกมาให้ได้ยินหน่อย ”


“ พะ พี่โยซอบ ผมอยู่นี่ ผะ ผม มองไม่เห็น ” น้ำเสียงตะกุกตะกักของดงอุน ทำให้คนฟังถึงกับใจคอไม่ดี โยซอบเดินฝ่าความมืดตามเสียงไป โดยไม่รู้เลยสักนิดว่าควรจะไปทางไหน


พรึ่บ !!


“ อ่ะ ” คนตัวเล็กร้องเสียงหลงเมื่อถูกแขนแกร่งของดงอุนคว้าเข้าที่เอว พร้อมกับดึงลงมานั่งตัก ใบหน้าหล่อเหลาซบลงบนบ่าเล็กราวกับคนหมดแรง แต่อ้อมแขนกลับกระชับกอดโยซอบแน่น


“ เป็นอะไร อย่าบอกนะว่ากลัวความมืด ”


“ อือ ”


“ ทีเที่ยวกลางคืนไม่เห็นกลัว ในคลับมืดจะตาย ”


“ มันไม่เหมือนกันนะ ระหว่างในคลับกับห้องมืดๆ ” เสียงตอบกลับแผ่วเบากับร่างกายที่สั่นเทา ทำให้โยซอบแน่ใจได้ทันทีว่าซนดงอุนกลัวความมืด แล้วเขาควรจะทำยังไงดี ไม่เคยเห็น ตั้งตัวไม่ทัน ซนดงอุนคนที่พูดจาเจื้อยแจ้วตลอดเวลา ตอนนี้ปิดปากเงียบสนิท เนื้อตัวเกร็งไปหมด จนเขาทำอะไรไม่ถูก


“ ดงอุน ปล่อยฉันก่อน ”


“ พี่จะไปไหน อย่าไปนะพี่โยซอบ อย่าทิ้งผมไว้ในความมืดคนเดียวแบบนี้ ”


“ ฉันไม่มีวันทิ้งนาย แต่ฉันกำลังจะปกป้องนายต่างหาก ” โยซอบดันแขนดงอุน ที่กอดเขาออกพร้อมกับพลิกตัวหันหน้าเข้าหาดงอุนแทน มือเล็กลูบแก้มคนตัวสูงแผ่วเบา ก่อนจะดึงเข้ามากอดด้วยความอ่อนโยน ดงอุนซบหน้าลงกับอกโยซอบนิ่งราวกับเด็กน้อยที่กำลังซึมซับไออุ่น ในขณะที่แขนแกร่งก็โอบกอดรอบเอวคนตัวเล็กแน่น


“ ถ้าความมืดทำให้นายหวาดกลัว ฉันก็จะเป็นแสงสว่างโอบกอดนายเอาไว้เอง ” ริมฝีปากเรียวจูบลงที่เรือนผมนุ่มด้วยความนุ่มนวล โดยไม่รู้เลยว่าการกระทำและคำพูดของตัวเองกำลังทำให้หัวใจของซนดงอุนเต้นแรงแค่ไหน ไออุ่นจากตัวโยซอบเป็นอะไรที่ทำให้รู้สึกดีได้อย่างน่าอัศจรรย์ ไม่ว่าจะที่ไหน เมื่อไหร่ ยังไง เขาก็ยังต้องการและโหยหาอ้อมกอดจากคนๆนี้เสมอ อ้อมกอดที่ทำให้หัวใจเต้นรัวผิดจังหวะทุกครั้งที่ได้สัมผัส



30 นาทีต่อมา



 

ดงอุนนั่งกินไอติมด้วยความรู้สึกผ่อนคลายหลังจากที่โยซอบลากเขาออกมาจากห้องอาหารมืดๆนั่นได้แล้ว และเนื่องมาจากว่าหน้าเขาซีดราวกับศพ โยซอบจึงพามานั่งกินไอติมริมน้ำพุก่อนไปเล่นเครื่องเล่น เพราะกลัวเขาไม่ไหว .. ช่างน่ารักซะจริงๆพี่รหัสคนนี้


“ ตำนานชิงช้าสวรรค์ .. พวกคู่รักมักจะเชื่อว่าถ้าหากจูบกันตอนที่ชิงช้าสวรรค์หยุดนิ่งอยู่ตรงจุดสูงสุดจะทำให้ความรักยืนยาวไปชั่วนิรันดร์ และถ้าหากขอพร พรนั้นก็จะสมตามปรารถนา ” เสียงทุ้มอ่านข้อความในใบปลิวที่เขาเผลอหยิบติดมือออกมาจากร้านอาหารเสียงดัง จนโยซอบที่นั่งข้างๆหันมามองด้วยความสนใจ


“ มีเรื่องแบบนี้จริงๆเหรอ ”


“ อยากรู้ว่าจริงไม่จริงลองไปเล่นชิงช้าสวรรค์กันมั้ยล่ะ ”


“ ไป ฉันอยากลองอธิษฐานดูสักครั้ง แต่เอาไว้เล่นเป็นเครื่องเล่นสุดท้ายของวันนี้นะ ”


“ ได้สิครับ วันนี้ผมตามใจพี่อยู่แล้ว เพราะพี่น่ารักที่สุด ขอบคุณนะที่กอดผมในห้องมืดนั่น ”


“ อือ ว่าแต่นายรู้ได้ยังไงว่าฉันอยู่ใกล้ๆ ถึงได้ดึงลงไปนั่งตัก ”


“ กลิ่นขนมเค้กจากตัวพี่มันบอกผมว่าพี่อยู่ใกล้ๆ ”


“ จมูกดีเหลือเกินนะ ”


“ แน่นอนสิ มันเป็นกลิ่นประจำตัวพี่นี่ ผมต้องจำได้อยู่แล้ว อีกอย่างผมชอบกลิ่นขนมเค้กจากตัวพี่ ได้กลิ่นทีไรรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ”


“ ถ้าชอบก็ยื่นมือขวามาดิ ” โยซอบยื่นมือซ้ายของตัวเองออกมาข้างหน้าพร้อมกับยิ้มกว้าง ดงอุนมองการกระทำของคนตรงหน้าอย่างไม่ค่อยจะเข้าใจนักแต่ก็ยอมยื่นมือขวาออกมา โยซอบจึงจับมือของดงอุนเอาไว้พร้อมกับชูขึ้นมาในระดับหน้า


“ ฉันจะอยู่ข้างๆให้นายได้กลิ่นขนมเค้กตลอดเวลา จะได้รู้สึกดีไปนานๆนะ ”


“ วันนี้พี่กินยาผิดซองหรือเปล่า ทำไมถึงได้น่ารักกับผมจัง ”


“ แล้วไม่ชอบเหรอไง ”


“ ไม่ชอบก็ไม่ใช่ซนดงอุนแล้ว .. เนอะ ”


“ เนอะ ” โยซอบกับดงอุนมองหน้ากันยิ้มๆพลางจับมือกันแกว่งไปมาเหมือนเด็กๆ


“ งั้นก็ไปตะลุยเครื่องเล่นกันเลย Let’s Go !!



 

อีกด้านของสวนสนุก



 

“ พี่ฮยอนซึง กีกวัง เร็วๆเข้าสิ เค้ายังอยากเล่นเครื่องเล่นอีกหลายอันนะ ” ฮยอนอาที่เดินล่วงหน้าไปก่อนวิ่งกลับมาลากแขนฮยอนซึงกับกีกวังคนละข้างให้เดินเร็วขึ้น เล่นเอากีกวังถึงกับหน้าเหวอ เพราะยังไม่หายมึนหัวจากเครื่องเล่นที่เพิ่งเล่นมา ไม่ไหวนะ ถ้าเครื่องเล่นที่ฮยอนอาเลือกจะมีแต่เครื่องเล่นผาดโผนชวนอ้วกแบบนี้ อีกอย่างวันนี้มันวันอาทิตย์ซึ่งเป็นวันหยุดที่เขาโหยหา เขาอยากจะนอนอยู่บ้านเฉยๆมากกว่า แต่ก็ถูกยัยตัวแสบลากออกมาข้างนอกจนได้


“ ฮยอนอา พี่ว่าค่อยๆเดินก็ได้ ดูหน้ากีกวังไม่ไหวแล้วนะ ” คนตัวสูงสุดรั้งแขน ฮยอนอาเอาไว้เพื่อให้เธอหยุดเดินเมื่อเห็นว่าหน้าของกีกวังซีดลงแค่ไหน ฮยอนอาชะงักเล็กน้อยพร้อมกับหันไปมองหน้ากีกวังด้วยความตกใจ หน้ากีกวังซีดขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมเธอถึงไม่ได้สังเกตเลย


“ หน้านายซีดจริงๆด้วย ง่า ขอโทษนะกีกวัง ฉันไม่รู้ว่านายมึนหัว ”


“ ทำหน้าเป็นแมวหงอยไปได้ ฉันไม่เป็นไรสักหน่อย ไปเที่ยวเล่นกับพี่ฮยอนซึงก่อนไป เดี๋ยวฉันพักกินน้ำกินขนมแล้วตามไป ”


“ โหยยยยย ไม่เอาหรอก พี่ฮยอนซึงชอบเล่นเครื่องเล่นที่ไหนกัน จะดีใจ เสียใจ ตื่นเต้น ตกใจ ก็มีอยู่หน้าเดียวเนี่ย ไม่หนุกๆ รอเล่นกับนายดีกว่า ”


“ นินทาระยะเผาขนเลยนะยัยเห็ด ” ฮยอนซึงโยกหัวฮยอนอาไปมาจนเจ้าตัวถึงกับหน้ายู่


“ ก็มันเรื่องจริงนี่ ”


“ หน้าเดียวยังไงก็ได้หัวใจแร็ปเปอร์แห่ง 4minute แหละ ”


“ เค้าชอบของแปลกพี่ไม่รู้เหรอไง แบร่ พากวังไปหาไรกินดีกว่า เค้าก็หิวแล้วเหมือนกัน ” ฮยอนอาแลบลิ้นใส่ฮยอนซึงด้วยความหมั่นไส้ ก่อนจะกระโดดไปกอดแขนกีกวังแล้วพาเดินนำออกไป แต่เดินออกไปได้แค่สองสามก้าวฮยอนซึงก็เดินเข้ามาจับมืออีกข้างของกีกวังเอาไว้ ทำให้ทั้งฮยอนอาและกีกวังต่างก็พร้อมใจกันหันมามองหน้าเขาด้วยความงงงวย


“ มองทำไม ไม่เคยเห็นคนหล่อเหรอไง ”


“ คนหล่ออะเคยเห็น แต่คนแปลกอะเพิ่งเคย จับมือผมทำไม ”


“ หน้าซีดอย่างกะไก่โดนเฉือดแบบนี้จะให้ฉันปล่อยนายเดินไปเองได้ไง เดี๋ยวล้มแล้วรับไม่ทัน ”


“ ผมไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นสักหน่อย อีกอย่างฮยอนอาก็กอดแขนผมแน่นซะขนาดนี้คงไม่ล้มลงไปง่ายๆหรอก ”


“ คิดว่ายัยเห็ดจะเอานายไหวเหรอไง มีหวังล้มลงไปด้วยกันทั้งคู่ แล้วก็คงได้แผลทั้งคู่ ”


“ แต่ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะถึงต้องจับมือ ”


“ ดื้อว่ะ ”


“ พอ !! เลิกเถียงกันสักที เดี๋ยวเค้าตัดสินใจเองว่าจะเอาไง ” ฮยอนอารีบห้ามศึกน้ำลายระหว่างกีกวังกับฮยอนซึงทันทีที่เริ่มสัมผัสได้ว่าสองคนนี้คงไม่ยอมลงให้กันง่ายๆ กีกวังกับฮยอนซึงจ้องหน้ากันนิ่งก่อนจะสะบัดหนีไปคนละทาง ฮยอนอามองท่าทางของสองพี่น้องแล้วก็ขำออกมาเบาๆพร้อมกับดันหลังกีกวังให้เดินออกไปข้างหน้า จากนั้นก็ลากฮยอนซึงมายืนต่อกีกวังแล้วก็จับมือฮยอนซึงให้มาจับไว้ที่ไหล่กี กวังโดยที่ตัวเองวิ่งมาอยู่ข้างหน้ากีกวังอีกที


“ อยู่ท่านี้นะ ถ้าใครเอามือออกเจองอนแน่ ” มือเล็กจับมือกีกวังให้มาจับที่ไหล่ตัวเองพร้อมกับหันไปขู่สองคนข้างหลังด้วยสายตาดุๆ แต่ฮยอนซึงกลับมองว่ามันน่ารักซะจนอดไม่ได้ที่จะยื่นมือไปบีบแก้มขาวๆนั่นด้วยความหมั่นเขี้ยว


“ เด็กน้อย ”


“ เด็กก็แฟนพี่แหละ .. เอาล่ะ จับแน่นๆนะทุกคน รถไฟขบวนนี้จะออกเดินทางไปหาไรกินแล้ว เยเย้ ” ฮยอนอาหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดีพร้อมกับเดินนำไปโดยมีกีกวังจับไหล่เอาไว้และฮยอนซึงจับไหล่กีกวังอีกที ถึงแม้จะดูอึดอัดแต่มันกลับทำให้กีกวังหัวเราะออกมาได้ เจอฮยอนอาโหมดนี้ใครไม่ยิ้มให้มันรู้ไป คิมฮยอนอาเกินกว่าคำว่าน่ารักจริงๆ


~ นี กา นา รึล อิด จี มด ทา เก จา กู นี อัพ เพ ซอ โต นี มัม จา กู เน กา ฮึน ดึล ลอ พอ ซอ นัล ซู ออบ โต รก นี อิบ ซุล รึล โต ฮุม ชี โก มอล ลี ทัล ลา นา บอ รยอ นาน Trou a a a ble! Trouble! Trou! Trouble Maker! ~


ยังเดินไปได้ไม่ถึงไหนเสียงโทรศัพท์ในกระเป๋าถือของฮยอนอาก็ดังขึ้น ขบวนรถไฟสายนี้จึงต้องหยุดชะงักลงกะทันหัน เพราะหัวรถไฟต้องจอดรับโทรศัพท์


“ อันยอง ฮยอนอาค่ะ …. ว่าไงคะพี่ ห๊า !! มีงานถ่ายแบบ ก็ไหนบอกยกเลิกไปแล้วไง …….. ไม่เอาไม่ไปหรอก …. โหยยย พี่อะ แบบนี้ทุกที สัญญามาเลยว่าจะคืนวันหยุดย้อนหลังให้เค้า …….. ก็ได้ๆ  …….. ตอนนี้อยู่สวนสนุก xxx ค่ะมารับด้วยนะ …… อ๋อ ค่ะๆ โอเค เดี๋ยวเดินออกไปรอ ”


“ มีอะไร งานเข้าเหรอ ” ฮยอนซึงถามเมื่อเห็นว่าฮยอนอาวางโทรศัพท์แล้ว เธอจึงพยักหน้ารับหน้างอ


“ เค้ามีถ่ายแบบอะ พวกพี่ๆอยู่แถวนี้พอดีเลยจะแวะเข้ามารับ เดี๋ยวยังไงพี่กับกีกวังก็เที่ยวเผื่อเค้าด้วยแล้วกัน เพราะเค้าคงต้องกลับก่อน ”


“ เฮ้ย ได้ไง ถ้าจะกลับก็ต้องกลับพร้อมกันสิ ” กีกวังแย้งอย่างไม่เห็นด้วย ฮยอนอาจึงใช้นิ้วชี้เกาคางเขาหยอกๆ


“ โอ๋ๆ ไม่ซีเรียสนะ ฉันแค่ไปทำงานเอง นายกับพี่ฮยอนซึงจะรีบกลับทำไม ไหนๆก็มาแล้ว ไปถ่ายรูปมาอวดเยอะๆด้วย ไม่งั้นงอน ”


“ ขู่ตลอดอะ ”


“ ยังไม่ชินอีกเหรอไง ไปหาอะไรกินกันได้แล้ว ฉันจะออกไปรอรถมารับที่หน้าสวนสนุก ไม่ต้องไปส่งนะ เดี๋ยวจะตกเป็นเป้า ปาปารัสซี่ยิ่งจ้องจะงาบฉันอยู่ด้วยช่วงนี้ ”


“ ถ้างั้นก็ตั้งใจทำงานนะ ขึ้นรถแล้วโทรหาพี่ด้วย เข้าใจมั้ย ” ฮยอนซึงยีหัวฮยอนอาเบาๆ เธอจึงพยักหน้าให้เขายิ้มๆ ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นไปกระซิบข้างหูคนตัวสูงเสียงแผ่ว


“ รักพี่นะคะ ”


“ เหมือนกันครับ ”


กีกวังมองฮยอนซึงกับฮยอนอายิ้มให้กันด้วยความรู้สึกหน่วงๆ ใจหนึ่งก็อยากจะยิ้มตามที่ได้เห็นรอยยิ้มหายากของฮยอนซึง แต่อีกใจก็นอยด์ซะจนไม่อยากจะรับรู้อีกแล้วว่าพวกเขาสองคนรักกันแค่ไหน ฮยอนซึงไม่ใช่คนยิ้มยากเพียงแต่ว่าน้อยครั้งนักที่จะได้เห็นเขายิ้มกว้าง ไม่ว่าจะใครคนไหน จางฮยอนซึงก็มีให้แค่รอยยิ้มมุมปากหรืออมยิ้มขำๆเท่านั้น คงจะเว้นแต่คิมฮยอนอาคนนี้เท่านั้นที่ไม่ว่าจะทำอะไรเธอก็ยังเป็นคนเดียวที่ได้ครอบครองรอยยิ้มหายากของฮยอนซึง


 

คำว่ารักของพี่ที่ให้ฮยอนอามันคงมาจากหัวใจ แต่คำว่ารักที่ให้ผมคงเป็นแค่โซ่ตรวนสำหรับใช้พันธนาการไม่ให้ผมไปจากพี่ได้ แค่นั้นเองใช่มั้ย



 

………………………………………



 

คอนโดจุนฮยอง

[ 15.03 . ]



 

 จุนฮยองยืนฮัมเพลงล้างจานอย่างอารมณ์ดี วันนี้ทั้งวันเขาเสียเวลาอันมีค่าไปกับการทำความสะอาดห้องเกือบครึ่งค่อนวัน และตอนนี้ทุกอย่างก็ใกล้จะเสร็จหมดแล้ว งานของเขาเหลือแค่ล้างจานกองโตนี่ให้เสร็จ ส่วนดูจุนก็เหลือแค่ดูดฝุ่นในห้องนั่งเล่นกับห้องนอนเท่านั้น ความจริงเขาไม่ใช่คนที่มีความอดทนมากพอที่จะมานั่งหลังขดหลังแข็งทำความสะอาดห้องงกๆแบบนี้หรอกนะ ปรกติจ้างแม่บ้านทำตลอด แต่เพราะดูจุนบอกว่าถ้าวันนี้ช่วยกันทำความสะอาดห้องตอนเย็นจะพาไปซื้อของที่ซุปเปอร์มาเกตแล้วก็จะทำของโปรดให้กินหรอกถึงได้ยอมทำตามที่หมอนั่นบอก  อาหารฝีมือดูจุนมันเป็นอะไรที่โคตรอร่อย ยิ่งกินยิ่งติดใจ นี่บอกเลยว่าชอบมาก


“ จุนฮยองเสร็จยัง กูเสร็จแล้วนะ ” เสียงทุ้มเอ่ยถามพร้อมๆกับที่เจ้าของเสียงเดินเข้ามาเปิดตู้เย็นหาอะไรเย็นๆดื่มด้วยความกระหาย


“ ยังไม่เสร็จ ไม่เห็นเหรอไงว่าล้างจานอยู่ ”


“ อ้าว มึงยังไม่เสร็จเหรอ กูนึกว่ามึงเสร็จกูไปแล้วซะอีก ”


“ มึงอยากถูกกูตบด้วยจานมั้ย ถ้าไม่อยากก็รีบๆไสหัวออกไปสักที ไม่ต้องมายืนลอยหน้าลอยตากวนตีนกูอยู่ตรงนี้ ” จุนฮยองบ่นพลางเป่าผมหน้าม้าที่เริ่มยาวลงมาทิ่มตาขึ้น ดูจุนมองท่าทางของคนตรงหน้าขำๆ ก่อนจะเดินไปยืนซ้อนทับจุนฮยองจากทางด้านหลังพร้อมกับก้มลงไปงับใบหูขาวเบาๆด้วยความหมั่นเขี้ยวเล่นเอาคนที่กำลังล้างจานอยู่ถึงกับสะดุ้ง


“ ทำบ้าอะไรของมึง กูตกใจหมด ”


“ กูอยากถูกมึงตบด้วยปากมากกว่าจานอะ ” 


“ ฝันไปเถอะ !! ถอยออกไปห่างๆด้วย เกะกะ กูจะล้างจาน ” ปากอิ่มบ่นพลางเป่าผมหน้าม้าของตัวเองที่หล่นลงมาปกตาขึ้นอีกรอบ ดูจุนเห็นว่าจุนฮยองเป่าผมหน้าม้าหลายรอบแล้วจึงยอมถอยห่างออกมาจากคนตรงหน้า ทำให้จุนฮยองถึงกับถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะคิดว่าคนข้างหลังยอมถอยออกไปแล้ว แต่แค่เวลาเพียงไม่กี่นาทีดูจุนก็กลับมาอีกรอบ อีกทั้งยังเสยผมหน้าม้าจุนฮยองขึ้นจนหมด


“ มึงจะทำอะไรกับผมหน้าม้ากู ” จุนฮยองจะหันหลังกลับไปมองหน้าดูจุน แต่ก็ถูกคนข้างหลังจับหัวให้หันกลับไปทางเดิมอยู่ดี


“ มัดจุก ผมมึงยาวแล้วนะจุนฮยอง จะตัดออกมั้ย ”


“ รอว่างๆค่อยไปตัด ”


“ กูจะพาไปตัดเอง อย่าให้เห็นนะว่าแอบไปตัดผมก่อนที่กูจะพาไป ”


“ แค่ไปตัดผม กูไปเองได้ มึงจะอะไรนักหนาวะ ”


“ กูจะไปด้วย ขืนให้มึงไปคนเดียวเดี๋ยวไถผมอีก แค่ซับผมกับตัดหน้าม้าไม่ให้ยาวลงมาทิ่มตาก็พอแล้ว ไม่ต้องทำอะไรมาก ”


“ แต่กูอยากไถข้างออกอะ ผมยาวแบบนี้มันดูมุ้งมิ้ง งุ้งงิ้ง ง้องแง้ง ยังไงก็ไม่รู้ ”


“ กูชอบแบบนี้มากกว่าให้มึงไถผม ”


“ ทำไม กลัวกูแมนกว่ามึงเหรอไง ” จุนฮยองถามยิ้มๆในขณะที่มือก็ยังคงล้างจานไปเรื่อยๆ


“ ในตัวมึงยังมีความแมนหลงเหลืออยู่อีกเหรอ ทำไมกูไม่เคยมองเห็นเลยวะ ”


“ กูแมนโว้ย !! ” ดวงตาสีนิลหันมาค้อนขวับใส่คนข้างหลังอย่างเอาเรื่อง ดูจุนจึงยิ้มออกมาบางๆพลางผลักหัวกลมให้หันหน้ากลับไปล้างจานต่อ


“ ครับๆ แมนก็แมน รีบๆล้างจานได้แล้ว จะได้อาบน้ำแต่งตัวไปซุปเปอร์มาเกตกัน ” พูดจบก็โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงไปจนแก้มชิดกับแก้มนุ่มของจุนฮยอง หน้าอกแกร่งทาบทับทุกสัดส่วนของแผ่นหลังบาง มือหนาสอดเข้ามาทางเอว ก่อนจะหยิบจานในอ่างที่จุนฮยองขัดเสร็จแล้วขึ้นมาล้างน้ำเปล่าโดยไม่รู้เลยว่าการกระทำของตัวเองกำลังทำให้ยงจุนฮยองเขินขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล ความเงียบบังเกิดขึ้นทันที ไม่มีใครพูดอะไรออกมาสักคำเอาแต่ตั้งหน้าตั้งตาล้างจานกันอย่างเดียว


“ ล้างจานเสร็จแล้วก็ไปอาบน้ำก่อนสิ เดี๋ยวกูอาบต่อมึงก็ได้ ” จุนฮยองบอกเมื่อเห็นว่าดูจุนล้างจานใบสุดท้ายเสร็จ ใบหน้ามนเง้างอด้วยความเขิน ไม่กล้าจะมองหน้าดูจุนตรงๆ เพราะกลัวถูกจับได้ว่าตัวเองกำลังหน้าแดง


“ เดี๋ยวค่อยไป ล้างมือให้มึงก่อน แต่มือมึงนี่ก็สากเหมือนกันนะ ” ดูจุนล้างมือให้คนในอ้อมกอดอย่างเบามือ นิ้วเรียวถูไถไปทั่วมือจุนฮยองทุกซอกทุกมุมด้วยความใส่ใจ ใบหน้ามนนิ่วหน้าด้วยความสงสัย มือเขาสากตรงไหน ออกจะนุ่ม


“ สากตรงไหนวะ ”


“ สากที่รุด ”  เสียงทุ้มกระซิบข้างหูแผ่วเบาทำให้จุนฮยองถึงกับยิ้มกว้างจนแก้มแทบแตก ความจริงก็ไม่ได้อยากจะยิ้มหรอกนะ แค่ไม่ไหวจะทนเท่านั้นเอง บางทีเขาควรจะหาเวลาว่างไปหาหมอดูสักครั้ง ช่วงนี้ชักจะเริ่มรู้สึกว่าหัวใจตัวเองกำลังมีปัญหา เวลาอยู่กับยุนดูจุนทีไรถึงได้ชอบเต้นเป็นจังหวะแปลกๆ

 

 

30 นาทีผ่านไป



จุนฮยองนั่งเช็ดผมอยู่หน้ากระจกด้วยความสดชื่น ทำความสะอาดห้องมาทั้งวันเล่นเอาปวดเมื่อยไปหมดทั้งตัว ไม่เคยคิดเลยจริงๆว่าเขาต้องมาทำอะไรแบบนี้ แต่ก็ช่างเถอะ เพราะถือว่าคุ้ม ได้ออกกำลังกายไปในตัวแถมยังได้กินอาหารฝีมือดูจุนอีก แบบนี้มันยิ่งกว่าคุ้มชัดๆ


~ ชีนากานึน กดกด แมรยอกกี ดา ฮึลรอ นีกา แชอิล โชฮวา นอ ฮานามยอนเดว คาซึมเม แซกยอดวอ นีกา แซซังเง ซอ แชอิล โซจุงแฮ Every time I like you . Oh my love for you นอบัคเกน ออบซอ นาน I belong with you . Crazy love for you นอบัคเกน ออบซอ นาน ~


ไอโฟนที่วางอยู่บนหัวเตียงดังขึ้นเสียงดังจนจุนฮยองต้องเลิกเช็ดผมแล้วเดินไปรับโทรศัพท์แทน คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันทันทีที่เห็นว่าใครโทรมา ดวงตาสีนิลมองไปที่ประตูห้องน้ำหวาดๆ ก่อนจะตัดสายทิ้ง แต่รู้สึกว่าคนโทรมาจะดื้อด้านกว่าที่คิด เพราะพอถูกตัดสายปุ๊บก็โทรกลับมาใหม่ปั๊บ เล่นเอาจุนฮยองแทบจะยีหัวตัวเองให้รู้แล้วรู้รอดเพื่อระบายความหงุดหงิด


 

มึงอยากให้กูถูกดูจุนมันฆ่าตายเหรอไง ถึงได้กระหน่ำโทรมาขนาดนี้


 

“ ฮัลโหล โทรมาทำไมนักหนาวะ กูยุ่งอยู่ ” จุนฮยองกดรับสายเสียงค่อย เพราะไม่อยากให้ดูจุนที่อาบน้ำอยู่ได้ยินหรือรับรู้เกี่ยวกับบทสนทนาของเขา


( ไม่มีอะไร แค่คิดถึง อยากเห็นหน้า )


“ ให้กูส่งรูปไปให้ดูต่างหน้าเลยมั้ยงั้น ”


( ก็ดีนะ เอาแบบเซ็กซี่ๆด้วยล่ะ )


“ ห่า !! กูประชด ต่อไปถ้าไม่มีธุระอะไรมึงไม่ต้องโทรมาอีกนะ ”


( ทำไม กลัวยุนดูจุนรู้เหรอว่ามึงคุยโทรศัพท์กับกู )


“ กงๆกลัวๆที่ไหน อย่างกูเนี่ยนะจะกลัวมัน มั่วว่ะ ”


( ถ้าไม่กลัวก็คุยกับกูต่อสิ ) น้ำเสียงท้าทายจากปลายสาย ทำให้จุนฮยองถึงกับอึกอัก  ใจหนึ่งก็ไม่อยากเสียหน้า แต่อีกใจก็ขี้เกียจทะเลาะกับดูจุนเรื่องแอล หมอนั่นยิ่ง เอะอะอะไรก็จะกดอย่างเดียวซะด้วยสิ หื่นจนเข้าเส้นเลือด

 

“ กูไม่ได้กลัวมันแต่ไม่มีอะไรจะคุย ”


( ไม่คุยกับกูก็ได้ แต่มาเปิดประตูห้องให้หน่อย ตอนนี้กูอยู่หน้าห้องมึง )


“ อะไรนะ !! มึงอยู่หน้าห้องกู นี่อำกูเล่นใช่มั้ย ”


( ไม่เชื่อก็ออกมาดูดิ )


“ มึงอยากตายนักเหรอไงวะ กลับไปซะ ”


( กูไม่ไปจนกว่าจะได้เห็นหน้ามึง )


“ แอล !!


( ออกมาสิแล้วกูจะไป )


“ โธ่โว้ย ” จุนฮยองสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนจะรีบกระโดดลงจากเตียงไปค้นเสื้อยืดในตู้ออกมาใส่เพราะเขารู้ดีว่านิสัยแอลเป็นยังไง ทั้งดื้อทั้งรั้น ไม่เคยจะฟังใคร ถ้าเขาไม่ยอมออกไปหมอนั่นต้องยืนสิงสถิตอยู่หน้าห้องเขาไม่ยอมไปไหนแน่


และยังไม่ทันที่จุนฮยองจะได้หยิบเสื้อออกมาใส่ เสียงประตูห้องน้ำก็เปิดออกมาซะก่อนทำให้จุนฮยองถึงกับสะดุ้ง ร่างบางหันไปมองหน้าดูจุนพลางกลืนน้ำลายลงคอฝืดๆ รู้สึกหัวใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ดูจุนใส่แค่กางเกงยีนส์ตัวเดียวโดยที่ท่อนบนเปลือยเปล่า มีผ้าขนหนูผืนเล็กพาดเอาไว้บนหัวเพื่อใช้เช็ดผม สภาพของยุนดูจุนใน ตอนนี้ช่างไม่ปลอดภัยต่ออัตราการเต้นของหัวใจเขาซะจริงๆ


( จุนฮยองเป็นอะไร เงียบทำไม ฮัลโหล มึงได้ยินกูเปล่า )


“ เออ ได้ยิน มึงเลิกตะโกนสักที หูกูจะหนวกอยู่แล้ว ” จุนฮยองกำลังจะหยิบเสื้อยืดในตู้ขึ้นมาใส่เพื่อรีบออกไปไล่แอลกลับบ้าน แต่ยังไม่ทันจะได้ทำอะไรก็ถูกดูจุนคว้าเอวเข้าไปกอดแถมยังก้มหน้าลงมาแนบหูกับโทรศัพท์ของเขาอย่างถือวิสาสะ และแค่ฟังเสียงโวยวายที่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ดูจุนก็รู้แล้วว่าปลายสายคือใคร จุนฮยองกระทุ้งศอกใส่คนข้างหลังเบาๆเพื่อให้ดูจุนถอยออกไป คนถูกกระทุ้งจึงยู่หน้าเล็กน้อย ก่อนจะถูสันจมูกลงกับไรผมตรงท้ายทอยของจุนฮยองอ้อนๆ


“ อย่าเพิ่งกวน กูจะใส่เสื้อ ”


“ ไม่ต้องใส่เพราะกูไม่ให้มึงออกไป ”






NC
 

** สำหรับฉากไม่เหมาะสมในตอนนี้ 

ไรต์จะไม่แปะลิ้งค์ใดๆให้นะค่ะ 

แต่จะลงไว้ที่ส่วนตัว ซึ่งลิ้งค์สามารถเสาะหาได้ทางเฟชบุ๊คแฟนเพจน้า 
… 





 

…………………………………………………….


 

               จุนฮยองนั่งยัดขนมเข้าปากด้วยความหิว ตอนนี้เขากับดูจุนไปซื้อของที่จะใช้ทำอาหารเย็นและขนมขบเคี้ยวมาจากซุปเปอร์มาเกตเรียบร้อยแล้ว ดูจุนกำลังขับรถกลับคอนโดโดยมีเขานั่งกินมาตลอดทาง วันนี้รู้สึกจะเสียพลังงานไปเยอะเกินกว่าเหตุ เพราะงั้นต้องกินเยอะๆหน่อย

 

~ I'm' gonna make you love me นอล ซารางฮันดาโก นาน นีกา อิดซอ แฮงบกแฮ ออนเจนา นอปุนิลกอล  Because of you you you you (นอ ฮานามาน แซงกักแฮ) you you you you อีเจน นาล ซารางแฮจวอโย นาล ซารางแฮจวอโย นาล พาราบวาจวอโย ~


ไอโฟนสีดำสั่นรัวในกระเป๋ากางเกงจนดูจุนต้องชะลอความเร็วรถลงเพื่อรับโทรศัพท์ ชื่อที่โชว์ขึ้นบนหน้าจอสร้างความสงสัยให้เขาเล็กน้อย รู้สึกว่าวันนี้จีโอจะโทรหาเขาเป็นครั้งที่สามแล้วนะ


“ ขยันโทรหากูจังเลยนะมึง แอบคิดไรกับกูเปล่าเนี่ย


( ห่า !! สยองว่ะ พูดออกมาได้เดี๋ยวก็ไม่บอกเรื่องโยเลยนี่ )              

  

ทำไม โยเป็นอะไร


( ไม่ได้เป็นอะไร แค่จะโทรมาบอกว่าถ้าอยากรู้ว่าคนที่โยคุยด้วยเป็นใครก็ลองไปสวนสนุกดูสิ )


ตอนนี้โยอยู่สวนสนุกงั้นเหรอ


( เออ เด็กที่กูให้สะกดรอยตามโยโทรมาบอกว่าเห็นโยอยู่กับใครไม่รู้ที่สวนสนุก แต่ที่แน่ๆผู้ชายคนนั้นไม่ใช่อีกีกวัง )


“ ขอบใจจีโอ แค่นี้แหละ กูขับรถอยู่ ”


( มีไรก็โทรมาแล้วกัน )


“ อือ ” ดูจุนตอบรับพร้อมกับกดวางสายหน้านิ่ง นับถือเลือดนักสืบในตัวเพื่อนเขาจริงๆ เมื่อสามสี่วันก่อนเขาโทรหาจีโอบอกให้ช่วยสืบหน่อยว่าโยซอบกำลังคุยกับใคร แต่กลับถูกบ่นจนหูชาว่าไม่มีข้อมูลอะไรสักอย่างจะสืบได้ไง สุดท้ายมันก็หาหนทางให้เขาได้เจอกับคนๆนั้นจนได้ คนที่ยังโยซอบยอมโกหกเพื่อปกป้อง


“ จุนฮยอง เดี๋ยวกูกลับไปส่งมึงที่คอนโดแล้วจะเลยไปสวนสนุกนะ ”


“ มึงไปสวนสนุกแล้วข้าวกูล่ะ ไหนสัญญาว่าจะทำข้าวเย็นให้กินไง ”


“ เอาไว้วันหลัง วันนี้กูต้องรีบไปรับโย ”


“ ถ้ามึงรีบขนาดนั้นก็จอดตรงนี้ กูจะกลับแท็กซี่ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาอันมีค่าในการไปรับน้องชายสุดที่รักของมึง ” จุนฮยองกระแทกเสียงประชดดูจุนด้วยความโมโห ทั้งๆที่เขาตั้งหน้าตั้งตารอกินอาหารฝีมือดูจุนมาทั้งวัน ยอมทำงานบ้านที่เกลียดแสนเกลียด เพียงเพราะดูจุนสัญญาว่าจะทำกับข้าวให้กิน แต่ดูสิ่งที่ดูจุนทำสิ ยกเลิกสัญญาง่ายๆราวกับว่ามันไม่เคยมีความสำคัญมาตั้งแต่แรก


“ มึงโตแล้วมีเหตุผลหน่อยจุนฮยอง อย่ามาทำตัวงี่เง่าว่ะ ”


“ เออ กูมันงี่เง่า ไร้สาระ ไม่มีเหตุผล แล้วมึงมาทนอยู่กับกูทำไม แน่จริงก็ปล่อยคนงี่เง่าอย่างกูไปจากชีวิตมึงสิ ” คำท้าของจุนฮยองทำให้ดูจุนหักพวงมาลัยเข้าข้างทางด้วยความเร็วสูง มือหนากำพวงมาลัยรถแน่น ก่อนจะหันไปจ้องคนข้างๆด้วยสายตาดุดัน แต่แทนที่จุนฮยองจะหลบตาเหมือนทุกที ดวงตาสีนิลกลับจ้องตอบดูจุนเขม่น ทำไมเขาต้องหลบ ในเมื่อคนผิดคือยุนดูจุน


“ อย่าท้าทั้งๆที่ตัวมึงเองก็ยังไม่มั่นใจว่าจะไปจากกูได้ ถ้ากูยอมปล่อยมึงไป ”


“ กูไม่ อื้อออ ” คำพูดทุกคำถูกกลืนลงคอจนหมดสิ้นเมื่อถูกดูจุนปิดปากด้วยปากของเขา ริมฝีปากเรียวบดขยี้ปากอิ่มอย่างเอาแต่ใจ หนักหน่วง อ้อยอิ่ง แต่เร่าร้อน จนจุนฮยองไม่รู้แล้วว่าควรรู้สึกยังไง โกรธ น้อยใจ เสียใจ เจ็บใจ เกลียดชัง หรืออะไร ความรู้สึกหน่วงๆที่หัวใจในตอนนี้มันเรียกว่าอะไรกันแน่ อยากเป็นคนสำคัญงั้นเหรอ น้อยใจที่ดูจุนผิดสัญญาหรือเปล่า หรือว่าจริงๆแล้วเขากำลังอิจฉาโยซอบกันแน่


 

ในชีวิตมึงจะมีใครสำคัญกว่ายังโยซอบบ้างมั้ย ยุนดูจุน

 

 

 

 

.......................................................................................





 

Talk !

-กลับมาคราวนี้ไรต์จะมาลาสอบด้วยสองอาทิตย์นะฮัฟ รอๆเค้านะ ^^

-ช่วงนี้ที่ไม่ค่อยได้อัพเพราะใกล้สอบนี่แหละ ขอโทษน้า

-เรื่องนี้ถึงไรท์จะแต่งช้า แต่เกี่ยวก้อยสัญญาเลยว่าไม่ดองแน่นอน 

-ปล่อยบอร์ดว่างนานๆก็มีคนเลิกติดตามไปเยอะ แต่ไม่เป็นไร ไรท์เข้าใจ 

-ขอบคุณมากสำหรับคนที่ยังติดตาม และรอ Bad Guy Darling ไรท์ขอบคุณจริงๆ ปลาบปลื้ม ^^

-ส่วนใครเล่นทวิตมาฟินกัน ด้วยแท็กนี้เลย #FBGD ท้วงฟิค ให้กำลังใจ บ่น ฟิน หรืออะไรก็แล้วแต่ ไรท์จะตามไปหลอนทุกแท็ก 55 

 

-สุดท้ายขอให้มีความสุขในการอ่านฟิคฮัฟ 55  #รักคนอ่าน ^^


# ใครใกล้สอบก็ขอให้สอบผ่านทุกวิชานะค่ะ สู้ๆ ^^















cinna mon


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
FIC : Bad Guys Darling ร้ายแบบนี้ นี่แหละแฟนผม ! BEAST/YAOI ตอนที่ 9 : Compartment 7 :: You & I ^^ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 686 , โพส : 19 , Rating : 25 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#19 : ความคิดเห็นที่ 313
วาวววววววว เห็นแววดราม่ามาไหวๆ ชักจะตื่นเต้นขึ้นทุกตอน
ฮุยยยย ลุ้นอาาาา
Name : ibib [ IP : 171.5.6.51 ]
Email / Msn: ibpo_potemus(แอท)hotmail.com
วันที่: 1 พฤษภาคม 2557 / 21:09

#18 : ความคิดเห็นที่ 202
ไรท์เตอร์คะ ขอเอ็นซีหน่อยยย~
เพิ่งว่างตามมาอ่านอ่ะ ลิ้งค์เปิดไม่ได้
l3lue_l3lue@hotmail.com
Name : 2543 [ IP : 223.205.19.6 ]
Email / Msn: -
วันที่: 11 พฤศจิกายน 2556 / 01:57


#17 : ความคิดเห็นที่ 169
พี่โยน่ารักมากๆเลย
ชอบตอนที่พี่โยกอดพี่อุ่นในห้องอาหาร
พี่โยดูแบบ... อบอุ่นมากๆเลย ชอบบบบบบบบบ

คุณยงอย่างอนคุณลุงเลยน่ะ
PS.  두준오빠&현승오빠 준형오빠&요섭오빠 기광오빠&농운오빠
Name : KARN_JUNSEOB< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KARN_JUNSEOB [ IP : 125.26.89.32 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 ตุลาคม 2556 / 18:16

#16 : ความคิดเห็นที่ 152
สนุกมากเลยค่ะ จากที่เมน จุนซอบ ต่อไปนี้จะเมน 2จุนละ >< จะรอตอนต่อไปนะค่ะ สุ้ๆค่ะ
Name : kaanott< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kaanott [ IP : 115.67.101.84 ]
Email / Msn: knotkyoodai(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2556 / 13:34

#15 : ความคิดเห็นที่ 144
อุ่นซอบน่ารักอ่ะ -////-
Name : lovely holiday< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovely  holiday [ IP : 223.204.10.23 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2556 / 16:30

#14 : ความคิดเห็นที่ 143
อุ่นซอบน่ารักอ่ะ -////-
Name : lovely holiday< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lovely  holiday [ IP : 223.204.10.23 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ตุลาคม 2556 / 16:27

#13 : ความคิดเห็นที่ 142
อุ่นซอบน่ารักมากอ่ะ >///<
PS.  yang yoseob aegyo so cute!!!
Name : iloveu68< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iloveu68 [ IP : 110.168.94.251 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2556 / 11:25

#12 : ความคิดเห็นที่ 141
จุนฮยองของเจ๊น้อยใจดูจุนมันอีกแล้ว
แต่ก็นะมันก็น่าน้อยใจอ่ะแหละ อะไรๆก็ยังโยๆ
น้องแกมันก็โตแล้วนะเว่ย ไม่ใช่เด็กสามขวบ
แล้วคนคอยตามดูก็มีแล้วจะห่วงอะไรนักหนาวะ
แต่ถ้าแน่จริงก็ลองปล่อยยงจุนมันไปดิ คิดว่าตัวเองจะอยู่ได้เหมือนกันหรือไง หมั่นไส้ ชิ
PS.  !! Super Junior ... BEAST ... Infinite ... B.A.P ... EXO !!
Name : !!~...kihae...~!!< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ !!~...kihae...~!! [ IP : 125.25.87.224 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 ตุลาคม 2556 / 23:07

#11 : ความคิดเห็นที่ 140
ขอเหมาสองตอนรวบ
อ่านเพลิน ยกยอดมาเม้นท์ตอนนี้นะค่ะไรต์
บอกเลย น่ารักมาก ในตัวจุนฮยองมีครบทุกอารมณ์จริงๆ
น่ารักเกินจะทานทน
โยก็น่ารัก มีแต่คนน่ารัก ฮยอนอา ก็รัก
นี่แหละไรเตอร์ แต่งตอนน่ารักได้ฟินมาก
ชอบ มากค่ะไรต์ รอเสมอ ^^

ปล. ทำไมกวังถึงเจ็บตลอด ให้กวังมีความสุขบ้างนะไรต์ ><
Name : Diary ^^< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Diary ^^ [ IP : 61.19.231.98 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 ตุลาคม 2556 / 15:09

#10 : ความคิดเห็นที่ 138
ห้อยศรี งอนอีกแล้วววววววววววววว

แต่งอนเยอะๆก็ดี ชอบ

ลุงจะได้ง้อ เราจะได้ฟิน ฮ่าๆๆๆ #แทะหมอนแปป
PS.  I LOVE Kris Tao
Name : pi_ta< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pi_ta [ IP : 49.0.118.171 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 ตุลาคม 2556 / 23:22

#9 : ความคิดเห็นที่ 137
อิจฉาก็พูดไปค่ะเฮีย-..-
คึๆๆ โยเป็นน้องชายนี่คะ ก็ต้องหวงเป็นธรรมดา
จุนฮยองน่ารักมากอ่ะ #บรั้ยส์~!
ชอบอมากเลย>< อ่านแล้วก็เขินๆ
Name : b2st>< [ IP : 58.8.30.184 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 ตุลาคม 2556 / 21:47

#8 : ความคิดเห็นที่ 136
โด๋กำลังดีแท้ๆ จีโออ่ะทำโจ๊กนอยส์ ทำงานเข้าโยกะอุน ซึงโฮอุตส่าห์ช่วยโยแท้ๆ
กวังก๊ยังน่าสงสารเหมือนเดิม ยัยเห๊นนางไม่รุไรบ้างเลย เอิ่มนะ
รออ่านตอนต่อไปยุุน้า กำลังอินเลย แงๆๆๆๆๆๆๆ
Name : JickSaw Sood Zaa [ IP : 171.5.226.34 ]
Email / Msn: 831-forever(แอท)hotmail.co.th
วันที่: 1 ตุลาคม 2556 / 10:55

#7 : ความคิดเห็นที่ 135
ยังไงดีตอนนี้ จะเริ่มจากตรงไหน ปิก้าจู แจซุน ง้องแง้ง มัดผม ล้างจาน เอ็นซี หรือระเบิดลงที่รถ สับสน 555
ชอบอะไรต์ ชอบมากจริงๆ รอนาน แต่รู้สึกว่าคุ้ม มันหลากหลายอารมณ์มาก
พี่ดู๋ค่ะ ถึงนังโจ้กมันจะจำพี่ไม่ได้ แต่มันก็กำลังจะรักพี่แล้วนะ กริ้วววววววว พูดเองเขินเอง // จิกหมอนรั่วๆ

อุ่นซอบนี่หมอนแทบขาด น่ารักมากกกกกกกก แบบนี้อันตรายต่อหัวใจรีดเดอร์นะไรต์
คือโยน่ารักมากอะ มากจนอิ๊นี่ไม่ทน 5555 ชอบโย รักโย หลงโย
แกไปไหนไม่รอดหรอกอุ่น โยมันน่ารักขนาดนี้

2ฮยอนกวัง คือแบบ รักสามเศร้าเราสามคน ถ้าฮยอนอารู้จะเป็นไง
โอ้ยยย สงสารเห็ด สงสารกวัง ไรต์ขอแบบ ให้ซึงเจ็บๆสักทีเถอะ

ปล. ข้อสอบรอไรต์อยู่ รีดเดอร์ก็รอไรต์เหมือนกันนะ 55 สู้ๆ
Name : snowwing< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ snowwing [ IP : 115.67.101.99 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 กันยายน 2556 / 03:35

#6 : ความคิดเห็นที่ 134
อย่างน่ารักเลย
ทั้งคู่แต่ไหง
ตอนสุดท้ายมาทะเลาะกันซะงั้นง่าาาาา
ดูจุนมาเคลียร์กะจุนฮยองด้วย
ถ้าไม่เคลียร์มีเคือง
เด๋วยุให้จุนฮยองไปหาแอลเลยนี้
55555
อย่าเลย
รออ่านจร้า
Name : Moomay [ IP : 171.96.17.209 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 กันยายน 2556 / 22:32

#5 : ความคิดเห็นที่ 133
อิห้อย อิจฉาน้องหนูโยสิน่ะ อิลุงก็เกิ๊นบังอาจทำร้ายจิตใตอิห้อยได้ แบบนี้ต้องให้อิห้อยเรียกร้องความสนใจบ้างละ น่าสงสารอิห้อยคงสับสนทางเพศอยู่สิน่ะ เฮ้อ ต่อ เร็ว ๆ น่ะไรท์
Name : kurobuta [ IP : 125.25.78.143 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 22:23

#4 : ความคิดเห็นที่ 132
ทำไมน่ารักกันแบบนี้ ยังจำไม่ได้สินะ แหมมีการจะผ่าไปตัดผงตัดผม โอ๊ย

กลัวสุดที่รักทำผมแผงๆล่ะสิ โอ๊ย แต่ในใจก็สงสารแอลนะแบบ ได้ยินอะไรแบบนั่น

แต่ก็ซะใจนะ 5555555 (โรคจิตหรือป่าวเรา) ดูจุนจะผิดสัญญาโจ๊กมันอีกแล้ว

โจ๊กแกน้อยใจก็มาบอกเถอะ ไม่ต้องมาอ้าง อยากอยู่กับดูจุนนานๆก็บอกมาก



ขอบคุณสำหรับฟิคจ้า
Name : อัพทูยู?< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ อัพทูยู? [ IP : 180.180.59.161 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 22:02

#3 : ความคิดเห็นที่ 131
อยากอ่านต่ออ่ะ T_T
Name : โดดเดี่ยว เดียวดาย ไร้หัวใจ [ IP : 49.231.99.104 ]
Email / Msn: aliya_bew(แอท)hotmail.com
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 21:54

#2 : ความคิดเห็นที่ 130
คิดถึงไรท์ที่สุด ขอบคุณสำหรับฟิคเรื่องนี้นะค่ะ สู้ๆ เค้ารออยู่นะ ตะเอง
Name : lukear beauty< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lukear  beauty [ IP : 110.164.144.192 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 21:44

#1 : ความคิดเห็นที่ 129
อัพแล้วววววว เย่เย้ๆๆๆๆๆ รอนานมากกก เข้ามารอไรทุกวันอ่ะ

พอไรทวิตว่านิยายอัพแล้วรีคนแรกเย้ยยย แล้วก็คริกอ่านทันที

จุนน้อยใจน่ารักกก ดงอุนก็ไม่ใช่ย้อยกล้วควมมืดซะด้วยยย

แต่คู่กีกวังที่ไหนไม่ชอบซึงทุกทีเลยแต่รักฮยอนอาน่ะโทษซึงเต็มๆอ่ะ

เฉยย555555
Name : Sunway< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sunway [ IP : 171.99.0.22 ]
Email / Msn: nebenmo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 กันยายน 2556 / 21:35

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android