“สวัสดีค่ะ ฉันคริสตัล จองค่ะ ฉันพึ่งงย้ายมาจากอเมริกาค่ะ”
ฉันก้มหัวทักทายคุณครูและเพื่อนๆร่วมชั้น วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันมาโรงเรียน (ทั้งๆที่คนอื่นเรียนกันไปแล้ว 2 สัปดาห์ -_-* 555) ก็ฉันพึ่งมาจากอเมริกาเมื่อ 2 วันก่อนเองนะ (เมื่อวันเสาร์์ วันหยุด พอดีวันนี้วันจันทร์เลยต้องมาเรียน 555)
เงียบกริบ... ไม่มีแม้แต่เสียงปรบมือต้อนรับ ชิ T_T
“เอ่อ เอาล่ะจ้ะ เธอไปนั่งที่ได้ นั่งตรงนู้นแล้วกัน ข้างหลังที่ว่างน่ะ”
คุณครูชี้ไปที่มุมหนึ่งของห้อง เออ! มุมดี #หลับดี มาก! =_=
“นี่คริสตัล เธอจะมากินข้าวกับพวกเราก็ได้นะ”
เสียงร้องเรียกทักมาระหว่างที่ฉันยังงงๆกับโรงเรียนใหม่และเพื่อนใหม่ เชื่อป้ะ ตั้งแต่เข้าฉันยังไม่ได้คุยกับใครเลย T^T ฉันหันไปก่อนจะยิ้มแล้วเดินไปหา
“ได้จริงหรอ”
ฉันถามเพื่อความแน่ใจ ก็วันนี้เป็นวันแรกที่ฉันมาโรงเรียนนี้ครั้งแรกนี่ ไม่เคยมีเพื่อนใหม่ด้วย มีแต่เพื่อนที่คบมากันตั้งแต่เด็ก และเป็นการมาครั้งแรกที่เฮ็งซวยที่สุด ไม่น่าขอแม่มาเกาหลีเลยให้ตาย T^T
“ได้จริงสิจ๊ะ มาสิ เดี๋ยวฉันจะพาเธอไปรู้จักกับเพื่อนๆคนอื่นๆเอง”
เธอแนะนำ ว่าแต่เธอชื่ออะไรนะ ฉันจำไม่ได้ =_=;; (หรือไม่รู้)
“เอ่อ เธอจะโกรธมั้ย ถ้าฉันจะถามว่าเธอชื่ออะไร ^^;;”
“อ้าว ไม่หรอกจ้ะ ฉันยังไม่เคยแนะนำตัวกับเธอเลยนี่ ฉันชื่อซูจีจ้ะ เบซูจี”
แล้วซูจีก็พาฉันเดินลงไปชั้นล่าง ที่นี่ก็หัวทองเยอะดีนะ (ก็มันโรงเรียนนานาชาติ =_=) ที่นี่เป็นโรงเรียนนานาชาติศิลปะ ฉันอยากเรียนแบบนี้มานานแล้ว 555 แป๊ปนึงเราก็เดินมาถึงคาเฟ่ทีเรียของโรงเรียน
เธอพาฉันไปตรงที่นั่งโต๊ะใหญ่ๆริมสุดของคาเฟ่ที่เรีย เธอวางกระเป๋าไว้ก่อนจะเดินไปซื้ออาหาร ฉันจึงทำตามบ้างแล้วก็ได้ไอ้เส้นๆน่ากินๆนี่มากับบลูเบอรี่ชีสเค้ก ของโปรด ><!
ไม่นานนัก (เพื่อนที่ฉันคิดว่า) เป็นกลุ่มของซูจีก็เดินมา หลายคนมองหน้าฉันอย่างสงสัยแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมาแล้ววางกระเป๋าแล้วไปซื้ออาหารก่อนจะกลับมา
“นี่ทุกคน นี่คือคริสตัล เด็กใหม่ พึ่งเข้ามาวันนี้”
และซูจีก็แนะนำฉัน (สักที) ก่อนจะแนะนำคนอื่นๆทุกคน
“นี่นาอึน ซอลลี่ จียอง อารึม ไค เซฮุน จินยอง แล้วก็แจบอม”
เธอไล่ตั้งแต่ผู้หญิงหน้าตาสวยที่ชื่อนาอึน ผู้หญิงหน้าตาหน้ารักที่ชื่อซอลลี่ ผู้หญิงที่หน้าตาหวานๆหน่อยชื่อจียอง ผู้หญิงที่หน้าหมวยๆหน่อยชื่ออารึม ผู้ชายที่ผิวเข้มๆหน่อยแที่ชื่อไค ผู้ชายหน้าตาดูดีหล่อๆที่ชื่อเซฮุน ผู้ชายที่หน้าตากวนๆชื่อจินยอง แล้วก็ผู้ชายหน้าตาหล่อแบบน่ารักเท่ๆชื่อแจบอม ...แต่รู้อะไรป้ะ ทุกคนหน้าตาดีหมดเลย แม้แต่ซูจีก็เหอะ นี่ฉันหน้าตาดีป่าวว่ะ เดี๋ยวเค้าหากาหลงฝูง T_T (ถ้าน้องจองหน้าตาไม่ดีก็ไม่มีใครดีแล้วล่ะ) #นี่ฉันจำได้หมดได้ไงแว้ 55
ทุกๆคนเริ่มให้ความสนใจฉันแล้วก็คุยกับฉันมากขึ้น ตอนนี้ฉันเริ่มไม่รู้สึกแปลกแยกแล้วอ่ะ โดยเฉพาะตอนที่ทุกคนรู้ว่าฉันมาจากอเมริกา ทุกคนดูจะสนใจฉันมากกว่าเดิมอ่ะ 55555
“เธอเป็นคนเกาหลีแต่ไปเติบโตอเมริกาหรอ”
จียองถาม
“อ่าหะ พ่อแม่ฉันอพยบไปน่ะ ตั้งแต่ฉันยังไม่เกิดเลย”
“อ้อ เหมือนรุ่นพี่คริสเลยเนาะ แต่รายนั้นไปอยู่แคนาดาแล้วพึ่งกลับมา”
แล้วทุกคนก็ออกนอกเรื่องฉันไปพูดเรื่องรุ่นพี่ที่ชื่อคริสกันหมด ฉันฟังจนพอจับใจความได้แล้วล่ะว่ารุ่นพี่คริสเป็นคนที่ป๊อปมากๆหล่อสุดๆเรียนเก่งมาก หุหุ ชักอยากเห็น -.- ส่วนพวกผู้ชายก็เริ่มเล่นกันและ อันนี้ฉันไม่สนนะ พวกผู้ชายเล่นกันโหดๆจะตายไป T_T
“ฉันนะ อยากกรี๊ดรุ่นพี่คริสมากเลยแหล่ะ ตอนนั้นๆนะเธอ ฉันเห็นพี่เค้าเข้ามาใกล้ใช่ม่ะ แล้วพี่เค้าก็บอกว่าขอเก้าอี้ที่ไม่มีคนนั่งได้มั้ย ฉันโคตรเขินอ่ะ”
ซอลลี่เล่าไปเขินไป ในนี้คงมีแต่นาอึนเท่านั้นแหล่ะมั้งที่ไม่ได้คลั่งไคล้รุ่นพี่คริสไปด้วย ฉันนั่งฟังอย่างเงียบๆ พอมีเรื่อไอ้พี่คริสนี่ก็ลืมฉันกันไปหมดเลยนะย่ะ
“รุ่นพี่คริสคือใครหรอ”
ฉันโพล่งออกไป ก็อยากมีส่วนร่วมอ่ะ -.-
“รุ่นพี่คริสคือรุ่นพี่ที่หล่อมากเก่งมากหน้าตาดีมากนิสัยดีมากสุภาพบุรุษมากและ...มาก”
ซูจีตอบ แต่ก็โดนนาอึนขัดคอ
“นี่ยัยซูจี เธออย่ามาเป่าหูคริสตัลนะย่ะ ขอคนปกติไว้บ้างเหอะ ไม่ใช่คลั่งไคล้เข้าขั้นโรคประสาทอย่างพวกเธอ”
“ก็ฉันไม่ได้สวยเลือกได้แบบเธอนี่ยัยนาอึน ชิชิ สวยแล้วไม่เลือก ทีตอนนั้นรุ่นพี่เลย์เพื่อนรุ่นพี่คริสมาจีบยังไม่เอาเลย เธอเห็นมั้ยคริสตัล อย่าเป็นแบบยัยนี่นะ เธอยิ่งสวยๆอยู่ =_=”
พวกเธอก็สวยกันนะ พวกกลุ่มนี้หน้าตาดีกันทุกคนเลย ว่าแต่ฉันสวยจริงหรอ -.-
“ฮ่ะๆ”
ฉันได้แต่หัวเราะ =_=;;
“จริงๆนะ เธอต้องได้เห็นแหล่ะคริสตัล เธอจะรู้ว่าพระเอกนิยายมีอยู่จริงบนโลกนี้ แอร๊ย >///<”
จียองเสริม
“ใช่ๆ เหือก O.o นั่นรุ่นพี่คริสนี่! กรี๊ด”
อารึมเหมือนโดนผีเข้า อยู่ดีๆก็สะดุ้ง -.- ว่าแต่ได้ยินอะไรๆรุ่นพี่คริสนะ
“กรี๊ดจริงด้วย เด่นมาแต่ไกลเลย เธอตาดีมากอารึม >.<”
ซอลลี่ร้องแล้วดันหน้าฉันข้างขวาหน้าจียองข้างซ้ายให้หันไปดู ไหนแว้ หันไปทางไหนก็มีแต่คนหล่อๆ ใช่คนหัวทองนั่นป่าวแว้ อาจจะใช่นะ แต่หล่ออ่ะ >.<
“นี่ๆ คนไหนหรอ”
แกล้ง (แหล) เพื่อความแน่ใจ -.-
“คนผมทองตัวสูงๆเสื้อขาวนั่นไง”
ใช่จริงด้วยอ่ะ กรี๊ด หล่อจริงจัง >.<
“นั่นคือรุ่นพี่คริสหรอ”
“ใช่ เค้าเป็นคนจีนแต่ย้ายไปอยู่แคนาดาก่อนจะมาเกาหลี ฉันล่ะชอบคนจีนจริงเล้ย >.<”
ซูจีบอก
“คนจีนนี่หล่อกันทุกคนเลยเนอะ ไม่ใช่มีแค่พี่คริสนะ มีพี่เลย์ พี่ลู่ฮาน อีก ไหนจะรุ่นพี่เทาสุดเท่สุดหล่อ กรี๊ด ><”
อารึมร้อง
“เฮ้ยยัยอารึม เธอรู้จักคนจีนทุกคนในโรงเรียนนี้หมดแล้วมั้งเนี่ย =_=”
“บ้า ยังไม่หมดซะหน่อย -///- ยังไม่รวมคนที่พึ่งเข้ามาอีกตั้งหลายคนแนะ”
“ยัยบ้า -_-”
“เธอแหล่ะบ้า ขนาดหล่อขนาดซงจุนกิเธอยังว่าไม่หล่อ ฉันสงสัยแล้วล่ะว่าเธอจะเป็นผู้หญิงจริงหรือเปล่า”
อารึมแขวะนาอึน นาอึนเลยตีแขนอารึมไปทีนึง
“โอ๊ยพวกเธออย่าทะเลาะกันดิ มาดูความหล่อของพี่คริสดีกว่า ฉันจะละลาย >///<”
ซอลลี่ร้องบอก ฉันจึงละความสนใจจากอารึมและนาอึนไปหาคนหล่อคนนั้นอีกครั้ง คราวนี้เค้ามองมาด้วย ฉันรีบหลบสายตาทันที ไม่ถนัดนี่นา -.-
“กรี๊ดๆ เมื่อกี้พวกเธอเห็นม้ายยย >///< รุ่นพี่คริสหันมาทางฉันด้วยอ่ะ” ซูจี
“ไม่ใช่หรอกย่ะ ทางฉันต่างหาก >.<” จียอง
“ฉันสิ เมื่อกี้ๆเค้าสบตาฉันด้วย” ซอลลี่
ไม่ใช่หรอก -.- ทางฉันต่างหาก คิคิ. ฉันรู้สึกร้อนไปทั้งตัวเลยอ่ะ >_< (เขิน)
“พอๆ เลิกบ้าได้และ ฉันล่ะสงสารพี่คริสจริงๆ ถูกคนหื่นๆแบบบอกแกลวนลามทางสายตา -_-”
นาอึนตีแขนรัวไปให้ทุกคนยกเว้นฉันที่ไม่ได้ (แสดงออกมา -.-) ใช่ๆ รุ่นพี่คริสของฉันต่างหาก 5555555
“โถ่ ยัยบ้านาอึน ดูนั่น รุ่นพี่คริสหลุดสายตาไปและ เพราะเธอเลย”
และทุกคนก็รุมนาอึน (?) แต่รุมได้ไม่นานหรอก เพราะนาอึนก็โวยเหมือนเดิม 5555
“ไปๆเลิกบ้า ขึ้นชั้นเรียนได้แล้วๆ ต่อไปฉันมีศิลปะ อาจารย์ชอบปิดประตูไว -_-;;”
นาอึนพูดแล้วก็เตรียมเก็บของก่อนจะสะกิดซอลลี่ก่อนจะลากไป คาดว่าคงจะเรียนคาบเดียวกันแหล่ะมั้ง =_=;;
“เธอมีอะไรต่อไปอ่ะคริสตัล”
ซูจีร้องถามระหว่างเตรียมเก็บของ
“มี Dance อ่ะ”
ฉันบอก Dance นี่พอได้เพราะตอนอยู่เมกาเคยเรียนมา -.- ฉันเคยแข่งได้ที่ 1 ด้วยแหล่ะ >.<
“จริงดิ ฉันก็มี Dance เหมือนกัน อยากจะบอกว่าอารึม เซฮุน ไค ก็มี Dance เหมือนกัน 555”
“จริงหรอ”
“อ่าหะ”
ซูจีว่าก่อนจะลากฉันเดินขึ้นไปที่ชั้น 3 อีกครา =_=;; บันไดเยอะไปป้ะ 555 แต่ไม่เป็นไร ออกกำลังกายๆ
กว่าจะถึงชั้นสามได้ก็เล่นเอาฉันหอบ =_=;; 5555 เชื่อว่าทุกๆคนก็คงคิดแบบฉัน โรงเรียนนี้กว้างน่าดู ใหญ่กว่าโรงเรียนที่ฉันเรียนที่อเมริกาอีกแหะ และที่สำคัญ เดินไปทางไหนก็มีแต่เสียงเพลง ชอบ >.<
เอาล่ะ บันไดช่วงสุดท้าย สู้ๆ =_=;; ฉันมองไปข้างบนอย่างท้อเล็กๆ เยอะใช่ย่อยอ่ะ ห้วย! เอ๊ะ! นั่นมัน... พี่คนหล่อ! >.< ฉันมองไปอย่างตะลึงเล็กน้อยและเหมือนพี่คริสจะรู้ตัวเพราะพี่คริสก็หันมาทางฉัน ฉันจึงรีบหลบสายตาอีกทันที >_< กรี๊ดดด!
ซูจีกับอารึมก็เหมือนจะตะลึงไม่น้อยพวกเธอสองคนนั้นจึงรีบหันไปสะกิดกันและกันก่อนที่จะเร่งขึ้นบันไดไป และเมื่อผ่านบันไดและพี่คริส จึง...
“กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!!!”
“พวกเธอเห็นม้ายยยยยย ><!”
“พี่คริ๊สสสสสสสสสสสสสสส >3<”
และทั้งสองคนนั้นจึงกรี๊ดกร๊าดกันไปไม่หยุดจนห้องเรียน เออเยี่ยม =_=!
28-1-13
สาวๆเรื่องนี้ท่าจะบ้าค่ะ 55555
มันเป็นเรื่องที่แต่งอิงความเป็นจริงสุดแล้ว
เพราะโรงเรียนนักเรียนม.ปลายส่วนมากก็แบบนี้ทั้งนั้นจริงมั้ย? XD
แอบเอาเฮียโผล่มาก่อน หนุ่มป๊อปหนุ่มฮอตต <3
ขอคนละเม้นต์ เดี๋ยวพรุ่งนี้มาต่อให้อีก 50% >.<
[50% ต่อ]
เลิกเรียนแล้วจ้า!
“เลิกเรียนแล้ว! เจี๊ยวจ๊าวๆๆๆๆๆๆๆๆ”
เสียงเจี๊ยวจ๊าวดังแจ๊บเจี๊ยว -.- ใช่ ก็นี่มันคือเวลาเลิกเรียนแล้วไง ผู้คนก็เลยดีใจส่งเสียงดัง แต่ไม่ใช่ฉันหรอกนะ -.- เตรียมกลับบ้านนนน!
“นี่คริสตัลๆ เธอกลับบ้านยังไง มีคนมารับหรือเดินกลับบ้าน พวกเราตัดสินใจว่าพวกเราจะไปดูพี่คริสเล่นบาสกันก่อนกลับบ้านน่ะ เธอจะไปด้วยหรือเปล่า?”
อารึมหันมาถามฉัน
“ฉันเดินกลับบ้านน่ะ บ้านอยู่แถวนี้แหล่ะจ้ะ ว่าแต่พี่คริสเล่นบาสด้วยหรอ”
“เยส >.< เป็นกัปตันชมรมบาสด้วยแหล่ะ เท่สุดๆ ไปดูมั้ยล่ะ เธอจะได้เห็นว่าพี่เค้าเท่ขนาดไหน ><!”
กรี๊ด! พี่คนหล่อเล่นบาสด้วยหรอ ถึงว่าล่ะ สูงขนาด >_<!
“มาๆนะ คริสตัล เธอต้องไปเห็นให้ได้เลย ><”
ซูจีเริ่มซี้ =_=;;
“โอเคๆ ไปก็ได้ๆ”
ฉันยักไหล่ (ทั้งๆที่ในใจอยากไปแทบตาย >.<) แล้วซูซี่ จียอง อารึมก็ลากฉันไป ส่วนซอลลี่ก็ลากนาอึนที่ทำหน้าอยากจะฆ่าซอลลี่แทบตายไปด้วย ไม่นานนักก็มาถึงโรงยิมที่ชื่อว่า Jungle เอิ่ม... มีหลายชื่อด้วยนะ 55555
ฉันมองเข้าไปในสนามบาสที่กว้างใหญ่ก่อนจะไปสะดุดที่คนสูงๆผมทองรูปร่างหน้าตาดี รุ่นพี่คริสไง! ><! พี่คริสกำลังเดาะลูกบาสด้วยความคล่องแคล่วแต่เมื่อลูกบาสมันมาใกล้ๆฉัน ฉันก็พึ่งรู้สึกได้ถึงความจริงของฉัน... ฉันกลัวลูกบาส!
ฉันรู้สึกได้ทันทีว่าหน้าฉันซีดลงเยอะ กรี๊ดดด ดูเล่นกันดิ น่ากลัวที่สุด พี่คริสอะไรนั่นฉันไม่สนแล้ว แต่ลูกบาสมันกำลังเข้ามาใกล้ๆฉ้านนนนนนนนนนนนนนน! ฉันรีบกระโดดไปหลบหลังอารึมแต่โชคร้ายที่ลูกบาส...
บังเอิญโดนหัวฉันพอดี แง T_T ฉันนั่งแล้วก้มลงกับพื้น เจ็บบบบ! T^T
“โอ๊ยๆ เจ็บ T_____T”
“เฮ้ย คริสตัล เป็นไรป้าว”
ซูจีทำตาโต เป็นดิ ไม่งั้นฉันไม่นั่งลงแล้วดิ้นหรอก ฮุ้ย อะไรกันเนี้ย! ทำไมคนหล่อต้องเลี้ยงลูกบาสมาโดนหัวฉันด้วย T^T
“เฮ้ๆ เป็นอะไรหรือเปล่า ขอโทษนะ”
เสียงหนึ่งดังโหวกเหวกขึ้น ฉันจึงค่อยๆเงยหน้าขึ้นมาดู เชื่อป้ะ น้ำตาฉันคลอเบ้าเลยแหล่ะ TOT
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
และฉันก็ต้อเบิกตาขึ้นโตๆอีกครั้งเมื่อเป็นพี่คริส! พี่คริสก้มลงนั่งแล้วมองดูฉันที่ตอนนี้ลงไปกองกับพื้นเรียบร้อย T^T
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับน้อง”
ฉันหันไปมองหน้าก่อนจะหลบหน้าก้มลงอีกครั้งอย่างรวดเร็ว
“ม่ะ ไม่เป็นไรคะ =___=;;”
“แน่ใจนะ?”
“อื้อ”
ฉันตอบเสียงอู้อี้ เขินจนใจจะทะลุออกมาแล้วเนี้ย >///<
“เอ่อ งั้นพี่ไปก่อนนะ”
ฉันไม่ตอบแต่พยักหน้า แล้วฉันก็รู้สึกได้ว่าพี่คริสเดินจากไป โปรดอย่าปล่อยมือฉ้านน~ #ไม่ใช่และๆ
“นี่ๆคริสตัล เธอเห็นหรือเปล่า! เมื่อกี้พี่คริสใกล้เธอมากเลยนะ >///<”
อารึมร้องอย่างตื่นเต้น
“นั่นสิๆ ฉันล่ะอิจฉาคริสตัลจริงๆ กรี๊ดดด ผู้ชายอะไร เท่สุดๆ ><!”
จียอง
“อิจฉาที่โดนลูกบาสเด้งใส่หัวน่ะนะ -_-;;”
นาอึนขัดอีกครั้ง
“ซอลลี่ เธอเอายัยนาอึนออกไปดิ๊ คนกำลังฟิน -_-;;”
ซูจีร้อง นี่พวกเธอจะไม่สนใจฉันกันเลยใช่ม้าย T^T ฉันค่อยๆพยุงตัวเองขึ้นก่อนจะร้องบอก
“นี่พวกเธอ ไม่เอาแล้วนะ ฉันจะกลับแล้ว =_=;;”
“อ้าวจะกลับแล้วหรอ”
“อื้อ”
“ฉ้านไปด้วยยยย”
นาอึนร้องอย่างลำบาก เพราะกำลังถูกซอลลี่ลากคออยู่ เอ่อ...สงสารดีนะ =_=;;
“งั้นไปกัน เดี๋ยวค่อยมาใหม่ พรุ่งนี้ก็ยังไม่สาย คิคิ”
ซูซี่ร้องก่อนจะลากทุกๆคนเพื่อกลับบ้าน
วันรุ่งขึ้น
“คริสตัล มาเรียนแล้วหรอ ><!”
เสียงนึงร้องทักฉันจึงหันไปมองก่อนจะร้องทักทายระหว่างจะเดินไปห้องเรียน
“สวัสดีซูจี”
“เมื่อกี้ๆ ฉันเจอพี่คริสด้วยแหล่ะ เดินสวนทางกัน กรี๊ดดด ฉันอยากจะร้อง”
เอาอีกแล้ว แต่เช้าเลยจริงๆ (แอบอิจฉาเบาๆ)
“ตลอดเลยนะ”
“ก็จริงนี่ คนอะไรก็ไม่รู้ เท่ได้อีกอ่ะ >///<”
“บ้าแล้วเพื่อนฉัน 5555”
แหมก็นิดหน่อย ตอนนี้ฉันสนิทกับยัยพวกนี้มากๆเลยแหล่ะหลังจากเข้าเรียนได้ประมาณ 1 อาทิตย์แล้ว (เวลามักผ่านไปรวดเร็วเสมอ) แต่ละคนก็มีนิสัยแตกต่างกันไป (แม้จะบ้าผู้ชายเหมือนกันก็เหอะ) แต่คนที่ฉันสนิทด้วยที่สุดก็คงไม่พ้นยัยซูจี ผู้ซึ่งมาถ่ายทอดอิริยาบทของพี่คริสให้ฉันฟัง
ตั้งแต่วันที่ฉันโดนลูกบาสหล่นใส่หัวโดยพี่คริสวันนั้น ฉันก็รู้สึกว่าฉันเดินผ่านพี่เค้าบ่อยขึ้น (แต่ก็ยังไม่เคยคุยหรือทัก ._.) แล้วก็เดินผ่านเฉยๆนั่นแหล่ะ ไม่ได้อะไรเลย 5555
“สวีสดีคริสตัลซูจี”
เมื่อเข้าถึงห้องฉันก็ได้ยินเสียงร้องทักของไคร้องทักมา ฉันกับซูจีจึงร้องทักกลับไป และซูจีก็ไปเม้าท์เรื่องพี่คริสให้จียอง อารึมและซอลลี่ที่ร้องเป็นเสียงเดียวกันด้วยความอิจฉา ส่วนฉันก็ก้มลงเปิดกระเป๋าหาสมุด... เฮ้ย! อยู่ไหนเนี้ย!
ไม่มีอ่ะ -0- ฉันเอามันไปไว้ไหนแว้ เอ๊ะ! เดี๋ยวนะเมื่อเช้า ฉันนั่งอยู่ที่ม้้านั่งหน้าโรงเรียนน่ะสิ สงสัยลืมไว้ตรงนั้น ว่าแล้วก็เตรียมจะลุกไป แต่เหมือนเซฮุนจะเห็น จึงร้องทัก
“คริสตัล จะไปไหนน่ะ จะถึงเวลาเรียนแล้วนะ”
“จะไปเอาสมุดน่ะ ลืมไว้”
ว่าแล้วฉันก็เดินออกมาแล้วเดินลงไปข้างล่างด้วยความรีบร้อนก่อนจะเดินมาถึงม้านั่งแล้วหาสมุด... มันหายไปไหนนะ
“เฮ้ มันหายไปไหนเนี้ย นั่นมันสมุดบันทึกฉันนะ T_T”
สรุปคือมันหาย =_=;; ขอทีว่าคนที่เก็บไปได้อย่าเปิดอ่านเลย จะเอาไปทิ้งที่ไหนก็เอาไปทิ้งเถอะ แต่อย่าเปิดอ่าน T^T มันมีเรื่องน่าอายเยอะ
เมื่อคิดและปลงตก ฉันจึงเดินกลับด้วยท่าทางหงอยๆภาวนาอย่ามีใครเปิดอ่าน ในนั้นฉันเพ้อไว้...ค่อนข้างเยอะ =_=;;;
“โอ๊ะ ขอโทษค่ะ”
ฉันร้องเมื่อเดินเข้าเกือบจะชนใครคนหนึ่งระหว่างเดินก้มหน้าก่อนจะเบิกตาขึ้นเบาๆเมื่อคนที่ฉันจะเดินชนนั้นคือพี่คริส!
“ขอโทษครับๆ”
พี่คริสร้องบอกเสียงทุ้มหน้าตื่นนิดๆ ฉันหลบสายตาก่อนจะโค้งเพื่อเป็นการขอโทษอีกครั้งแล้วรีบหลบออกมา กรี๊ดดดดดดดดดดดด! เขินอ่ะ ฉันได้พูดกับพี่คริสสสสสสส!
[ก่อนหน้านั้น 10 นาที]
“เฮ้ยไอ้คุณคริสครับ”
เลย์พูดขึ้นก่อนจะต่อยไปที่ท่อนแขนอันแข็งแกร่งของคริสอย่างเล่นๆเมื่อเดินมานั่งที่ม้านั่งหน้าโรงเรียนเพื่อรอเพื่อนอีกคนที่วันนี้ตื่นสายอย่างมินโฮ
“อะไรว่ะ”
คริสยักไหล่ตอบก่อนจะทรุดตัวนั่งที่ม้านั่ง
“นายเห็นน้องคนนั้นป้ะ” เลย์พูดขึ้นและพยักหน้าไปทางเด็กผู้หญิงปีหนึ่งคนหนึ่งที่หน้าตาน่ารัก คริสเงยหน้าขึ้นแล้วหันไปมองตาม “ฉันจะจีบดีป้ะว่ะ น่ารักชะมัด”
คริสขมวดคิ้วก่อนจะหันไปมองน้องคนนั้นอีกครั้ง และเมื่อได้สบตาเขาก็รู้สึกว่าน้องคนนั้นทำท่าจะละลาย
“เสียใจด้วยว่ะ น้องเค้าชอบฉัน ฮ่าๆ”
“โถ่ อีกแล้วเรอะ แกนี่”
เลย์สบถออกมาด้วยความเสียดาย คริสส่ายหน้า ชีวิตเขานี่แทบไม่ต่างอะไรกับดาราเพราะทั้งๆที่อยู่ในโรงเรียนเขาก็มีแฟนคลับตามติดชีวิตดิ่งกว่าดารา เกิดมาหน้าตาดีมันก็ใช่จะดี ทุกๆครั้งที่เขาเปิดล็อกเกอร์เขาจะต้องพบจดหมายและดอกไม้สอดไปทุกครั้ง ซึ่งเค้าก็ไม่ได้ขยันพอที่จะเปิดหมดทุกฉบับ จนบางครั้งต้องแอบเอาไปทิ้งบ่อยๆ
ใครว่าว่าเลย์หน้าตาไม่ดีก็ไม่ใช่ แต่เลย์เป็นคาสโนว่าที่สาวๆสวยๆในโรงเรียนนี้รู้จักทุกคน และสาวๆก็ไม่อยากจะยุ่งด้วยเท่าไรเพราะกลัวว่าเลย์จะไม่จริงจังด้วย แต่ก็มีอยู่คนนึงที่เลย์อยากจะจริงจัง แต่บังเอิญสาวเขาไม่เล่นด้วย
“ก็หยุดเจ้าชู้สิ เดี๋ยวก็มี”
คริสพูดปนหัวเราะแล้วเอามือเท้าข้างตัวก่อนจะสะดุดอะไรบางอย่างที่อยู่ใต้มือ เขาก้มลงไปมองอย่างสงสัยก่อนจะขมวดคิ้วออกมา
“มีอะไรว่ะ”
เลย์ร้องถาม
“เจอสมุดของใครก็ไม่รู้”
“ของใคร?”
“จะไปรู้มั้ยเนี้ย ดูท่าจะเป็นสมุดบันทึกซะด้วยแหะ”
คริสพูดเบาๆก่อนจะพลอกหน้าพลิกหลังสำรวจสมุด
“ทิ้งไว้ตรงนี้แหล่ะ เดี๋ยวเจ้าของก็คงกลับมาเอา”
เลย์พูดก่อนจะมองไปเห็นมินโฮที่พึ่งเดินเข้าโรงเรียนมา เขาจริงรีบวิ่งไปหามินโฮ คริสก้มลงมองสมุดอีกครั้งไม่รู้อะไรทำให้เขาตัดสินใจเก็บมันลงกระเป๋า...จะเอาไปคืนเจ้าของต่างหาก
[พักเที่ยง]
“คริสตัลลล! วันนี้เธอเอาอะไรมากินนนนนนน”
ซูจีร้องลั่นทันทีที่ทรุดตัวลงนั่งแล้วหันมาจ้องฉันตาแป๋ว ที่ถามไม่ใช่อะไรหรอก เพราะป้าแม่บ้านชอบที่จะเอากับข้าวที่น่ากินมาให้ฉันเอาไปโรงเรียนน่ะสิ ยัยนี่เลยมาเบียดเบียนฉันทุกครั้งทั้งๆที่ของตัวเองก็น่ากิน (ฉันก็เลยแอบเบียดเบียนบ่อยๆ)
ฉันนั่งกินทั้งๆที่ในใจมันล่องลอยไปหาพี่คริสหมดแล้ว เพราะเรื่องเมื่อเช้าน่ะสิ มันทำให้ฉันนั่งเพ้อไปได้ทั้งวันและดูท่าจะอีกสองสามวันเลยด้วย >///< ก็พี่คริสทั้งหล่อทั้งสุภาพบุรุษ!
“นี่ยัยคริสตัล วันนี้เป็นไรย่ะ ทำไมดูเหม่อๆเพ้อๆ หรือว่าเธอแอบคิดถึงใคร!”
ซูจีชี้หน้าถาม ซึ่งทุกๆคนก็เห็นด้วย
“บะ บ้าหรอ ฉันก็ปกติดีนี่”
“ไม่แล้วม้าง ป่วยหรือเปล่า”
นาอึนทำหน้าที่ถามคำถามที่ดูจะปกติที่สุด ฉันส่ายหน้าและกินข้าวต่อพร้อมที่ใจที่ลอยไปหาพี่คริส >///<
“นี่พวกเธอ เดี๋ยวฉันไปห้องสมุดก่อนนะ”
ฉันพูดกับทุกคนแล้วเก็บของลงเข้ากระเป๋า วันนี้ต้องไปขอยืมหนังสือทำรายงานสังคมที่ฉันต้องมานั่งทำย้อนหลังเพราะเข้าเรียนช้า มันเป็นงานที่อาจารย์สั่งตั้งแต่เปิดเทอมและยัยพวกนี้ทำเสร็จหมดแล้ว TT^TT และฉันคิดว่าฉันคงจะต้องหยุดคิดเรื่องพี่คริสได้แล้วไม่งั้นงานไม่เสร็จแน่ 55555
“จะรีบไปแล้วหรอ แล้วเธอไม่รอดูพี่คริสหรอ”
อารึมร้องถามเพราะปกติพี่คริสจะชอบมากินข้าวที่นี่ทุกครั้ง และยัยพวกนี้ก็มาจับกลุ่มกรี๊ดกันทุกครั้ง
“ให้คริสตัลเค้าปกติมั้งเถอะยัยอารึม แกก็ไปเป่าหูคริสตัลทุกวันดีนะที่คริสตัลไม่คล้อยตาม”
ใครบอกล่ะว่าไม่คล้อยตาม ตอนนี้ฉันแทบจะบ้าอยู่แล้ว >///<
“งั้นฉันไปก่อนนะ”
ฉันบอก
“โอเค ไปดีมาดีนะจ๊ะ”
ซูจีบอกท่าทางคุณหนูฉันเลยค้อนให้ทีนึง ฉันเดินไปที่ห้องสมุดในใจก็นึกถึงพี่คริส คนอะไรก็ไม่รู้ ทั้งหล่อทั้งน่ารัก ฉันล่ะอยากเพ้อจริงๆ (นี่ไม่เพ้อ?)
ฉันเดินเข้าไปในห้องสมุดของโรงเรียนที่นี่ที่ใหญ่ราวกับร้านหนังสือ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันเข้ามาที่ห้องสมุด เวลาปกติฉันไม่อยากเข้าหรอก ฉันไม่ค่อยถูกกับหนังสือเท่าไร -.-
ฉันเช้าไปถามบรรณารักษ์ว่าโซนหนังสือเกี่ยวกับประวัติศาสตร์อยู่ไหน ฉันต้องทำรายงานเกี่ยวกับการปฎิวัติของรัสเซีย ฉันล่ะสงสัยจริงๆว่าครูจะให้เรารู้เกี่ยวกับเรื่องราวคนสมัยก่อนทำไมทั้งๆที่เราไม่ได้จะไปมีชีวิตสมัยก่อนสักหน่อย =_=;;
“...ชั้น Q3 นี่มัน A1 A กับ Q มันห่างกันหลายตัวนะ -_-^^” ฉันบ่นเบาๆ “..G4 G5 G6... M7 M8...O2 O3...Q1 Q2 Q3! อ้ะเจอแล้ว”
ฉันร้องออกมาเบาๆอย่างดีใจเมื่อพบหนังสือที่ต้องการแต่ว่า... มันอยู่สูงเกินไป =_=;; โอเคๆ ฉันเดินไปเอาบันไดก่อนจะเอามาพาดราวหนังสือแล้วปีนขึ้นไป
“Russia Revolution...สังคมรัสเซียสมัยก่อน...การปฏิวัติรัสเซีย...โอเค เอาไปหมดนี่เลยแล้วกัน”
ฉันพึมพำก่อนจะหยิบหนังสือเล่มหนาๆทั้งสามเล่มก่อนจะกอดเอาไว้และเตรียมตัวจะลง แต่เมื่อมองไปข้างล่างฉันก็อยากจะร้องออกมาเสียงสั่น
“ทะ ทำไม TT_TT มันสูงจัง”
ไม่เอานะ ไม่ลงอ่ะ มันสูงเกินไปอ่ะ แง T^T ใครก็ได้ช่วยด้วยย ฉันเกาะบันไดและฉันหนังสือแน่นก่อนจะสอนส่องสายตาหาคนช่วย เมื่อเจอผู้ชายอ้วนๆคนนึง ฉันจึงร้องเรียก
“พะ พี่คะ ช่วยฉันด้วย T^T”
ฉันร้องและทำหน้าจะร้องไห้ แต่นายคนนั้นทำหน้าเหมือนเห็นพี่แล้วรีบวิ่งออกไป อะไรแว้ คนนะไม่ใช่ผี T^T
“อ้าวน้องครับ ไปทำอะไรบนนั้นน่ะ”
เสียงหนึ่งดังขึ้นฉันจึงหันไปมองแล้วอยากจะร้องกรี๊ดออกมาถ้าไม่ใช่สถานการณ์นี้ พี่คริส!
“ฉัน....ลงไปไม่ได้ค่ะ T^T”
ฉันร้อง อันนี้จากใจเลย ไม่ได้ดัดจริตหรืออะไรทั้งนั้น ตอนนี้กลัวมากเสียวตก T_T ฉันเห็นพี่คริสทำหน้าขมวดคิ้ว
“อ้าว ทำไมลงไม่ได้ล่ะครับ”
“กะ ก็มันสูง...”
ฉันพูดเสียงอ่อนงุบงิบก่อนจะเห็นพี่คริสยิ้มขำออกมา
“ก็ถ้าไม่ลงแล้วจะได้ไปมั้ย”
“ฉันกลัวนี่ ก็มันสูง”
ฉันก็พึ่งรู้เหมือนกันว่านอกจากลูกบาสแล้วฉันยังกลัวความสูงอีก T^T
“งั้นเอางี้ เดี๋ยวน้องกระโดดลงมานะ เดี๋ยวพี่รับ”
“ไม่ ไม่เอ้า ไม่มีทาง T_T”
จะให้ฉันโดดไปเนี้ยนะ! ถึงเป็นพี่คริสรับฉันก็ไม่เอาหรอก
“แล้วน้องจะลงยังไงล่ะ”
ฉันขมวดคิ้วคิดก่อนจะเสนอออกมาเสียงอ่อน
“พี่ปีนขึ้นมารับฉันหน่อยสิคะ”
พี่คริสระเบิดหัวเราะออกมา ทำไมมันน่าขำขนาดนั้นเลยหรอ แค่พี่คริสปีนขึ้นมา ฉันเชื่อว่าฉันสามารถลงไปได้นะถ้าเป็นแบบนั้น
“บ้าแล้ว ยิ่งถ้าพี่ปีนขึ้นไปด้วยก็ยิ่งจะตกน่ะสิ บันไดนี้มันรับน้ำหนักได้แค่คนเดียว เดี๋ยวถ้าพี่ขึ้นไปด้วยมันจะตกนะ”
“งั้นฉันจะลงยังไงล่ะ T^T”
“เอางี้ เดี๋ยวน้องค่อยๆปีนลงมา เดี๋ยวพี่จับบันไดให้ครับ”
“เอางั้นหรอคะ...”
ฉันถามอย่างไม่แน่ใจ ถ้าพี่คริสจับบันไดให้ก็ท่าจะดีเพราะมันอาจจะโอนเอนตอนฉันปีนลงได้ พี่คริสจึงเดินเข้ามาจับบันไดด้วยสีหน้ายิ้มๆ ฉันจึงค่อยๆก้าวปีนลงมาด้วยขาที่สั่น ก้าวต่อก้าวที่ปีนลงมันตื่นเต้นเหมือนกับยืนอยู่บนหน้าผาแบบนั้นจริงๆ T^T
“อ้าวไอ้คุณคริส ทำไรอยู่”
เสียงร้องเรียกพี่คริสมาอยู่อีกทางพี่คริสจึงหันไปมอง และฉันจึงหันไปมองด้วย ระหว่างนั้นฉันไม่ทันระวังตอนก้าวลงจึงทำให้ฉันก้าวพลาดลงมาทำให้ตกลงมาข้างล่าง
“โอ๊ย แง T_T”
ฉันร้องลั่น ความเจ็บแปลบๆที่ขามันเริ่มแล่นไปทั่วร่างกาย เจ็บ! ตอนนี้ฉันรู้ได้เลยว่าน้ำตามันคลออยู่ที่ตาฉัน
“เฮ้ยน้องครับ”
พี่คริสร้องอย่างตกใจก่อนจะรีบวิ่งเข้ามาดูรวมทั้งคนที่เรียกพี่คริสด้วย ไอ้ตัวต้นเหตุ! TT_TT
“เป็นอะไรหรือเปล่าครับ”
พี่คริสทรุดตัวนั่งลงแล้วมองฉันที่นั่งพับเพียบกุมขา คิดว่าไอ้ฉากนี้มันมีแต่ในนิยายเท่านั้นนะ ไม่คิดว่าจะมีจริงแถมยังเกิดขึ้นกับตัวเองอีก TT^TT ฉันมองพี่คริสด้วยน้ำตาคลอหน้า อุตสาห์เจอพระเอกนิยาย แต่มาเจอในฉากเนี้ย ไม่เอานะ T^T
“เจ็บมากมั้ย”
ฉันเม้มปากก่อนก่อนจะจ้องไปที่พี่คริสด้วยน้ำตาคลอ ไม่เจ็บมั้งคะ T^T
“น้องเค้าเจ็บอยู่แล้วไอ้นี่ พาน้องเค้าไปห้องพยาบาลไปๆ”
เพื่อนพี่คริสพูดขึ้นพี่คริสจึงเขยิบเข้ามาประคองฉันให้ลุกขึ้น ฉันคงจะเขินกว่านี้นะถ้าฉันไม่ได้เจ็บมากแบบนี้
“ค่อยๆลุกนะ”
พี่คริสพูดก่อนประคองฉันให้ลุกขึ้น แต่ขอโทษนะ ทันทีที่ฉันลุกฉันก็ล้มลงไปอีกครั้ง ก็มันเจ็บนี่ ทั้งสองขาเลย
“ไม่เอาอ่ะ ไม่เอา เจ็บ T_T”
ฉันร้องขายังเจ็บแปลบๆเชื่อมั้ยว่าความเจ็บตอนนี้มันลามมาจะทั่วตัวแล้ว ฉันไม่มีแรงจะยืนหรือทำอะไรทั้งนั้น มันชาไปทั้งตัวเลย
“อ่า...” พี่คริสร้องอย่างใช้ความคิดก่อนจะเอ่ยต่อ “งั้น...ขอโทษนะครับ” พูดจบพี่คริสก็ก้มลงก่อยจะใช้แขนที่แข็งแกร่งช้อนตัวฉันขึ้น ฉันเบิกตาขึ้นตัวชายิ่งกว่าเดิม คราวนี้ไม่ใช่เพราะเจ็บ แต่เพราะเขิน!
“พี่...พี่ทำอะไรน่ะ O_o”
“ก็จะพาน้องไปห้องพยาบาลไงครับ”
พี่คริสพูดหน้าตาเฉย
กริ่งงงงงงงง
เสียงกริ่งดังขึ้นเป็นสัญญานดังขึ้นให้เข้าเรียน พี่คริสจึงหันไปพูดกับเพื่อนพี่เขา
“ไอ้เลย์ นายไปเรียนก่อนไป ฝากบอกอาจารย์ด้วยว่าพารุ่นน้องไปห้องพยาบาล”
พี่เลย์พยักหน้าก่อนจะยิ้มออกมาเชิงล้อเลียน พี่คริสจึงยกขาขึ้นเตะอย่างหมั่นไส้ เอ้อ! แล้วฉันล่ะ! ฉันก็ต้องเข้าเรียน แต่คงบอกครูได้มั้ง
“ตอนนี้ยังเจ็บอยู่หรือเปล่า”
พี่คริสก้มถามเสียงทุ้ม จากความเจ็บเริ่มกลายเป็นความเขินแทน ฉันก้มหน้างุด
“ก็ไม่ค่อยแล้วล่ะค่ะ”
“แต่ถึงยังงั้นขาน้องก็บวมอยู่ดี”
ฉันเบิกตาขึ้นเมื่อเลื่อนสายตาไปมองขาของตัวเองก่อนจะพบว่ามันบวมขึ้นจริงด้วย
“ง่า T_T มันบวมขึ้นจริงๆด้วย”
พี่คริสไม่ทันจะพูดตอบพี่คริสก็หลบเข้าไปที่ห้องหนึ่ง ฉันได้ยินเสียงฝีเท้าหลายๆเท้าวิ่งกรูกันผ่านไป
“ฮู้วววว”
ฉันได้ยินพี่คริสถอนหายใจออกมา
“รุ่นพี่หลบพวกเขาหรอคะ”
ฉันถาม ทั้งๆที่ในใจก็พอรู้อยู่ว่าพี่คริสหลบแฟนคลับของตัวเอง
“อืม มันคงไม่ดีแน่ถ้าเธอพี่อุ้มเธออยู่”
พี่คริสยิ้มให้ก่อนจะเดินต่อ วงแขนของพี่เขานี่อบอุ่นจริงๆ ฉันหลับตาลงแล้วแอบเอนหัวไปพิงแผ่นอกกว้างโดยที่เขาไม่รู้ตัว ในใจตอนนี้เบิกบานซะยิ่งกว่าอะไร
ฉันรู้สึกถึงแรงที่พี่คริสค่อยๆวางตัวของฉันลงบนที่นอนแล้วแตะที่ข้อเท้าฉันเบาๆ ฉันลุกขึ้นเหมือนถูกไฟช็อตก่อนจะหลบพับขาขึ้นที่นอน
“อ้าว ยื่นขามาสิครับ พี่จะได้ทำแผลให้”
“เอ่อ...ไม่เป็นไรหรอกมั้งคะ ฉันทำเองดีกว่า”
พี่คริสระบายยิ้มออกมา
“ทำเป็นหรอเราน่ะ มาเถอะน่า”
“ฉัน...เกรงใจพี่น่ะค่ะ”
“ไม่เป็นไรหรอกน่า”
ฉันเลิกคิ้วก่อนที่พี่คริสจะส่งยิ้มมาให้อีกครั้ง ฉันจึงค่อยๆหย่อนขาลงไปกับพื้น พี่คริสจึงยิ้มอีกครั้งแล้วก็ค่อยๆนวดยาลงไปที่ข้อเท้าที่ตอนนี้ยังบวมเป่งอยู่ ฉันจะบอกเขายังไงดีว่าฉันเขิน เกิดมาทั้งชีวิตไม่เคยเจอใครทำแบบนี้ให้เลย >///<
“โอ๊ยยยยยย”
ฉันครางออกมาเสียงดังเมื่อพี่คริสทำทารุณกรรมฉันด้วยการหักดิบข้อเท้าให้มันเข้าที่ เจ็บบบบบบบบบบบ TOT
“ฮ่าๆ ทีนี้ก็หายเจ็บแล้ว”
พี่คริสพูดบอกฉันที่น้ำตาคลออยู่
“หายเจ็บอะไรกัน มันเจ็บมากๆๆๆๆ T^T”
พี่คริสเอียงคอ
“แล้วตอนนี้หายเจ็บหรือยัง”
ฉันหยุดร้องก่อนจะรู้สึกว่าความเจ็บที่ข้อเท้าค่อยๆจางหายไป ฉันกระพริบตา
“หายจริงด้วย O.o”
“บอกแล้ว”
พี่คริสยิ้มออกมาก่อนจะมายีผมฉัน
“พี่ชื่อคริส”
“รู้แล้วค่ะ มีใครในโรงเรียนนี้ไม่รู้จักพี่มั้งล่ะ”
พี่คริสเลิกคิ้ว
“พี่รู้ แต่ที่พี่อยากรู้ เธอชื่ออะไร =_=;;”
“อะ อ้อ! คริสตัลค่ะ”
29-1-13
ยัยหนูคริสตัลเริ่มเอาแล้วไง -.-
อิเฮียอย่างน่ารักอ่ะ
เดี๋ยวจับทำสามี #วิ่งหนีกันหมด
มันน่ารักนะ จำมู้ดได้ แต่งไปเขินไป -//-
ขออีกสักคนละเม้นต์ -.-
[85% ต่อ]
“นี่ยัยคริสตัล ไปไหนมาย่ะ”
ทันทีที่ฉันก้าวเข้าห้องยัยพวกนั้นก็รีบตรงมาบีบคั้นคำตอบฉันทันที =_=;;
“เอ่อ...ฉันไปห้องพยาบาลมาน่ะ”
และทุกสายตาก็จ้องมาที่ฉันอีกครั้ง
“แล้วเป็นอะไรมากหรือเปล่า”
เซฮุนเดินเข้ามาถาม
“เปล่าหรอก แค่ข้อเท้าแพลงน่ะ แต่ตอนนี้หายแล้ว”
“ดีแล้วล่ะ”
ซูจีร้องบอก และหลังจากนั้นฉันก็ได้รับการปฎิบัติอย่างกะเจ้าหญิงจริงๆ =_=;; ไม่ว่าฉันจะทำอะไรยังไงก็มีคนช่วยตลอด การเป็นคนบาดเจ็บนี่ก็แอบดี -.-
“นี่ทุกคน!”
อารึมวิ่งหน้าตื่นเข้ามา ไปไหนมาน่ะ
“อะไรยัยอารึม =_=”
ซูจีพูดถามแล้วทุกๆคนก็มาทำให้นาอึนใจเย็นๆ
“เมื่อกี้ฉันไปได้ยินพวกแฟนคลับพี่คริสบอกกันว่าพี่คริสอุ้มใครก็ไม่รู้ไปห้องพยาบาล!”
ทันใดนั้นทั้งห้องก็ลุกฮือด้วยความอยากรู้อยากเห็นส่วนฉันก็แทบจะสำลักอากาศ!
“อะไรนะ! อุ้มใคร!”
จียองร้องขึ้นแล้วหันมากรี๊ดกับซอลลี่
“ไม่รู้ แต่รู้ว่าเป็นผู้หญิง! พวกนั้นบอกว่ายัยนั่นผอมๆบางๆมีบางคนบอกว่าสวยด้วย!”
อะแคกๆๆๆ หวังว่าพี่คริสจะไปช่วยผู้หญิงอีกคนที่ไม่ใช่ฉันนะ ;__;
“พวกนั้นบอกว่าผู้หญิงคนนั้นผมยาวสีคาราเมล คล้ายๆ...” อารึมมองมาทางฉัน “คล้ายๆคริสตัล!”
คราวนี้สายตาทุกคนมองมาทางฉันกันหมด อะไรกัน T^T
“...เออจริงด้วย คริสตัลพึ่งไปห้องพยาบาลมานี่”
“ใช่ๆ”
คราวนี้มีหลายเสียงสนับสนุนจนซูจีต้องบอกให้เงียบแล้วเธอก็หันมาหาฉัน
“ใช่เธอหรือเปล่าคริสตัล”
“บะ...บ้าหรอ ฉันเดินไปที่ห้องพยาบาลต่างหาก U_U”
ทุกคนจ้องเข้มมาที่ฉัน เชื่อคำพูด (แต่ไม่ใช่ความจริง) กันหน่อยดิ T^T
“แล้วเธอไปห้องพยาบาลเธอเห็นยัยนั่นหรือเปล่า!!?”
ซอลลี่ร้องถาม
“มะ ไม่เห็นเลย ไม่เห็นใครเลย”
ฉันส่ายหัวดิ๊ก
“จริงนะ”
“จริงๆๆๆ”
ฉันพยักหน้ารัว แล้วพวกนั้นก็หันไปคุยกันต่อ ส่วนมากเป็นการตัดพ้อและอิจฉาผู้หญิงคนนั้น (ฉัน) ประมาณนี้ =_=;;
[วันรุ่งขึ้น]
ฉันมาโรงเรียนด้วยใจหลากหลายอย่างทั้งเขินเรื่องเมื่อวานและทั้งกังวลเรื่องเมื่อวาน =_=;; มีแต่เรื่องจริงๆ เมื่อคืนฉันพึ่งนึกได้ว่าหนังสือ กลางวันนี้คงต้องไปเอาอีก คราวนี้ฉันจะไม่ปีนขึ้นไปแล้วจริงๆ วันนี้คาบแรกมีพละ ฉันจึงเข้าไปเปลี่ยนชุดก่อนจะออกมาเจอกับเพื่อนๆ
“...เมื่อคืนพวกเธอได้ดูเรื่อง High Kick 3 หรือเปล่า ยัยอันซูจองตลกมากเลย” อารึม
“ดูๆสิ จะพลาดได้ไง >< จงซอกก็หล่อ” ซูจี
“แต่ฉันไม่ได้ดูหรอก เมื่อคืนฉันดู Heading on the ground ยุนโฮโอป้าหล่อมาก” จียอง
“ใช่ๆ อาร่าออนนี่ก็ส๊วยสวย >< เมื่อคืนมีฉากจูบกันด้วย ฉันล่ะแทบใจสลาย” ซอลลี่
“ไร้สาระ -_-”
เสียงนาอึนแทรกขึ้นมาแล้วอีกทั้งสี่จึงหันไปรุมนาอึนอีกครั้งจนนาอึนต้องบ่นอุบอิบว่าอยู่ด้วยได้ยังไง นั่นสิ ฉันเห็นด้วย =_=;;
“กรี๊ด! นั่นใช่รุ่นพี่คริสหรือเปล่า!”
เสียงซอลลี่ร้องแหลมขึ้นแล้วลุกขึ้นยืนพร้อมชี้พัลวนไปที่ประตู ทุกๆคนรวมทั้งฉันจริงหันไปมอง พี่คริสมองไปรอบๆโรงยิมก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ฉัน! =[ ]=;; ยะ...อย่าบอกนะว่าจะเดินเข้ามา!
“กรี๊ดดดดดด พี่คริสเดินมาทางนี้ๆ ><”
ซูจีร้อง และพี่คริสสาวเท้าเข้ามาใกล้...ใกล้ขึ้น...และ...
“อ่ะนี่ พี่เก็บมาให้เธอ”
...หยุดอยู่ตรงหน้าฉันและยื่นหนังสือประวัติศาสตร์ที่ฉัน (จะ) ยืมมา อย่าบอกนะว่าพี่เค้ายืมมาให้ฉันน่ะ! ฉันอ้าปากค้าง
“อ้าปากอยู่ได้ รับไปสิ”
พี่คริสเอียงคอฉันจึงเอื้อมมือไป (ตะครุบ) หนังสือมา
“ขะ ขอบคุณค่ะ”
แล้วพี่คริสก็เดินออกไปจากโรงยิม ฉันมองไปรอบๆก็เห็นทุกคนจ้องฉันเขม็ง...
“(‘ ‘;;)”
“เล่ามาเดี๋ยวนี้เลยย!!!”
“โอเค TOT”
ฉันจึงเริ่มเล่าเรื่องให้ทุกคนฟังอย่าละเอียดยกเว้นตอนที่ฉันรู้สึกเขินและหวั่นไหว ทุกๆคนก็ต่างกันพารุมและถามฉัน
“โห่ งี้เธอก็โกหกพวกเราอ่ะดิที่เธอไม่ได้ไปห้องพยาบาลเองแต่ถูกพี่คริสอุ้มไปอ่ะ -^-” ซูจี
“แหม ก็ไม่ได้อยากจะโกหกหรอก แต่ถ้าไม่โกหกเดี๋ยวพวกเธอก็รุมถามฉัน (แบบตอนนี้) ฉันก็ตายพอดี” ฉัน
“แหม แต่เธอก็น่าจะบอกความจริงนี่ พวกเราน่ะไม่โกรธเธอหรอกกกกก” อารึม
“แน่ใจหรอ ดูตอนที่พวกเธอได้ยินข่าวว่าพี่คริสอุ้มใครสักคนไปทำท่าอย่างกับนกอีแร้ง =_=;;”
“พวกเราไม่ใช่นกอีแร้งนะย่ะ -^- ก็ตอนนั้นพวกเราไม่รู้นี่ว่าใคร เกิดเป็นพวกยัยมะไฟมะม่วงขึ้นมาทำไง ยัยพวกนั้นยิ่งแรดๆอยู่ด้วย ฉันเลยต้องโกรธไว้ก่อนไง” จียอง
“ใช่ๆ ฉันล่ะอิจฉาเธอจังเลยคริสตัล ถูกพี่คริสอุ้มอ่ะ ><” ซอลลี่
“อิจฉาที่ตกบันไดน่ะเรอะ จ้างสักแปดร้อยฉันก็ไม่อิจฉา =[ ]=” นาอึน (แทรก)
“ไม่ใช่เว้ย อิจฉาที่ได้ใกล้ชิดกับคนหล่อๆแบบพี่คริสต่างหาก =[ ]=^^”
...อาเมน... =_=;;
[พักกลางวัน]
“คริสตัลลลลล~ วันนี้ฉันรู้ว่าเธอเอาข้าวดองซุปมาใช่มั้ย”
ซูจีตบบ่าฉันแล้วร้องถาม รู้ได้ไง ฉันยังไม่รู้เลยนะ -0-;;
“รู้ได้ไงน่ะ”
“ฉันได้กลิ่น”
ว่าแล้วก็ทำจมูกฟุดฟิด
“เธอเป็นหมาหรือไงฮ่ะ =[ ]=”
“บ้าหรอย่ะ ฉันแค่จมูกดี ><!”
อยากกินก็บอกมาเหอะ =_= หลายวันมานี้ยัยซูจีชอบมาแย่งข้าวฉันกินทุกวันเลย -3- ทั้งๆที่ข้าวของตัวเองก็ดีและอร่อยจะตาย มันก็เลยกลายเป็นว่าฉันกินของซูจี ส่วนซูจีก็กินของฉัน แฟร์ดี 5555
“ฉันล่ะ ฝันว่าสักวันนึงจะได้กินข้าวร่วมโต๊ะเดียวกับพี่คริสแหล่ะ >0<”
อารึมว่าแล้วก็ทำหน้าเพ้อ
“ทำไมเธอฝันแบบฉันเลยล่ะ >0<”
ยัยซูจีก็เหมือนกัน
“เวอร์”
นาอึนขัดอีกแล้ว 55555
“ไม่ได้เวอร์นะย่ะ แหม ได้กินข้าวกับคนหล่อ มันยิ่งกว่าฝัน”
คราวนี้จียอง
“แล้วที่นั่งกินข้าวกับคนหล่อแบบฉันทุกวันนพวกี้เธอคงนิพพานไปแล้วม้าง”
ไคขัดขึ้น ฉันเห็นด้วยนะ ไค เซฮุน แจบอม จินยอง ดงโฮ พวกนี้ก็หล่อออก -[]-
“เห็นหน้ากันทุกวันฉันไม่รู้สึกแล้วล่ะ -_- ฉันยอมรับเลยนะว่าเห็นหน้าพวกนายครั้งแรกนี่ฉันเพ้อไปสามวัน แต่ตอนนี้ความรู้สึกมันด้านชาเพราะชิน 55555555”
ซูจีพูดแล้วทำหน้าจริงจังทั้งๆที่มันไม่จริงจังเลย =_=
“งั้นเดี๋ยวพวกฉันไม่นั่งกับพวกเธอแล้ว”
ดงโฮพูดแบบงอนๆ
“เฮ้ย อย่า ถ้าพวกนายไปไม่มีคนกินกระดูก! 5555555”
ซอลลี่แกล้งทำตาโต แล้วทั้งโต๊ะก็มีเสียงหัวเราะดังลั่น ฉันเพียงแต่ยิ้มๆ เพราะอะไรน่ะหรอ! ฉันเห็นพี่คริสยืนต่อแถวซื้ออาหารอยู่น่ะสิ แถมเหมือนพี่เค้าจะมองมาทางฉันด้วย ฉันเลยหัวเราะดังไม่ได้ อาย -///-
“นี่พวกเธอๆ พี่คริสๆๆๆๆ”
ซูจีกระซิบตั้งใจให้มันเบาแถมยังโบกไม้โบกมือไปทางพี่คริส แต่มันค่อนข้างดังนะ -0-;; ฉันเห็นพี่คริสเหลือบมามองด้วยแหล่ะ
“เธอเห็นมั้ยอ่ะ ฉันฟินอีกแล้ว >///<” ซอลลี่
“ฉันอยากกินข้าวกับพี่คริสจัง แม้จะนั่งร่วมโต๊ะก็เถอะ” จียอง
“ฉันก็อยาก T^T”
ทั่วโต๊ะ (แค่ยัยพวกนั้น) ต่างร้องระทมทุกข์กัน อยู่ดีๆฉันก็เห็นซูจีทำตาโตแล้วร้องออกมา
“ฉันรู้แล้ว! จะทำยังไงให้พี่คริสมานั่งที่โต๊ะเรา!”
ทุกๆคนหันไปมองซูจีรวมทั้งฉัน ซูจีเลยมองไปรอบๆก่อนจะหยุดที่ฉัน ฉันขมวดคิ้ว อย่าบอกนะว่า...
“ก็ให้คริสตัลไปชวนไง!”
ฉันเบิกตากว้าง
“เห้ยไม่ =[ ]=^^”
“โธ่นะ ก็เธอเป็นคนที่สนิทกับพี่เค้าที่สุดในกลุ่มแล้วนี่”
อารึมทำตาอ่อน
“สนิทบ้าอะไร แค่คุยกันไม่กี่คำ =[ ]=^”
“มันก็มากกว่ามั้ยล่ะ พวกฉันนี่ยังไม่เคยคุยเลยน่ะย่ะ”
ซอลลี่แว๊ด
“ยัย ยัยซูจีก็เคยนะ เคยพูดขอโทษ!”
ฉันร้องแล้วบุ้ยไปที่ซูจี
“แค่ขอโทษ และมันก็นานมาแล้ว พี่เค้าคงลืมไปแล้ว แต่เธอพึ่งเมื่อวาน”
ซูจีตบโต๊ะ แว๊ก ยัยพวกนี้โหดกันจริง!
“แล้วทำไมฉันต้องไปเล่า ฉันไม่ได้เดือดร้อนสักหน่อย -0-^^”
“ช่วยเพื่อนไง ช่วยเพื่อนๆ เราไม่ใช่เพื่อนกันใช่ปร้าาา” จียอง
“ตะ...แต่”
“ไม่มีตงไม่มีแต่ ไปเลยเร็วๆ นั่นพี่คริสจ่ายเงินเสร็จแล้วแล้วกำลังหาที่นั่ง เธอไปชวนเลย แล้วไม่ต้องชวนพี่คริสคนเดียวนะ ชวนมาทั้งกลุ่มนั่นแหล่ะ ><!”
ซูจีจับฉันลุกขึ้นแล้วเหวี่ยงไปหาพี่คริส ยัยพวกบ้าผู้้ช้ายยยยยยยยยยยย =[ ]=^^^ ฉันถูกเหวี่ยงมาตรงหน้าพี่คริส...พอดิบพอดี =[ ]=;;
“อ้าวคริสตัล เป็นอะไรหรือเปล่า”
พี่คริสขมวดคิ้วแล้วยิ้มให้ โอ๊ยละลาย~ ว้ายไม่ได้ นี่ไม่ใช่เวล๊าา ><
“เอ่อ ไม่เป็นไรค่ะ แหะๆ”
“แล้วนี่เล่นอะไรกัน พี่เห็นเธอกับเพื่อนคุยซิบซิบกันอยู่”
พี่คริสบุ้ยปากไปทางยัยพวกนั้น ฉันจึงหันกลับไป ยัยพวกนั้นเลยทำหน้าพยักเพยิดให้ฉันบอก แต่เค้าไม่เรียกว่าซุบซิบนะ เค้าเรียกพูดเสียงดังแล้ว
“เอ่อ พี่คริสคะ คือ...”
“ครับ”
“คือ...”
พี่คริสขมวดคิ้ว
“...คือว่า...”
“คือว่าอะไรล่ะยัยหนูคริส”
พี่คริสทำหน้าขำ โอ๊ย ฉันจะบ้าตาย ><
“คือว่าพี่คริสไปนั่งกินข้าวกับพวกเรามั้ยคะ ><!”
ฉันหลับตากลั้นใจพูดมันออกไป ว้าย พี่คริสจะมองฉันยังไงเนี้ย T^T
“ฮ่่าๆ อ๋อ ไปสิๆ ทีแรกก็ตั้งใจไว้อย่างนั้นอยู่แล้ว”
คราวนี้ฉันเป็นฝ่ายที่ต้องขมวดคิ้วบ้าง
“ทำไมล่ะคะ”
หรือว่าพี่คริสจะชอบคนใดคนหนึ่งในเพื่อนของฉัน หวายยย ไม่ได้นะ T^T #ยัยเพื่อนเลว 555
“ก็พี่อยากนั่งกินข้าวกับคริสตัลไง”
พูดจบพี่คริสก็ดันไหล่ฉันให้เดินไป เอ๋ เดี๋ยวนะเมื่อกี้...เมื่อกี้!! กรี๊ดดดดดดดด ><!!
“สวัสดีครับทุกคน”
พี่คริสพูดทักทายก่อนจะยิ้มให้ทุกคน เชื่อมั้ยว่ายัยพวกนั้นมันทำหน้าอยากจะตายกันหมด (ยกเว้นนาอึน)
“เอ้าคริสตัล นั่งสิ”
พี่คริสดึงมือฉันลงให้นั่งข้างพี่เค้า กรี๊ดดดดด ดึงมือ สัมผัสอ่ะ ><!! แล้วยัยพวกนั้นก็มองฉันด้วยตาโตๆและในใจก็โคตรอิจฉา -.-
“พี่คือ...”
“พี่คริสหรืออู๋อี๋ฟาน ประธานชมรมบาสคนล่าสุด อยู่ปี 3 เคยอยู่แคนาดามาก่อน เป็นลูกครึ่งจีนเกาหลี...”
=[ ]= ยัยซูจีโพล่งมาพร้อมร่ายประวัติพี่คริสหมด ฉันเลยดึงแขนยัยซูจี
“แหะๆ ^^;; ถูกมั้ยคะ”
“ฮ่าๆ ถูกครับถูก”
พี่คริสมองซูจีแล้วขำ ฉันก็ขำแว้ 555 ไม่ใข่แค่ฉัน ทั้งโต๊ะขำหมดเลย ยกเว้นเจ้าตัวที่ส่งค้อนมาให้ทุกคน เน้นหนักหน่อยที่พี่คริส =_=;;
พี่คริสโบกมือเรียกเพื่อนพี่เค้าอีกสองคนที่ฉันจำไม่ได้ว่าชื่ออะไรบ้าง หนึ่งในนั้นคือตัวต้นเหตุที่ทำให้ฉันล้ม! -_- ส่วนอีกคนหล่อดี *0*
“...นี่...”
พี่คริสพูดขึ้นเพื่อจะแนะนำเพื่อน
“รุ่นพี่เลย์และรุ่นพี่มินโฮ เพื่อนสนิททั้งสองของพี่คริส รุ่นพี่เลย์เป็นประธานชมรมเต้น ส่วนรุ่นพี่มินโฮเป็นประธานชมรมหมากรุก พี่...”
อิหรอบเดิมคือยัยซูจีโพล่งอีกแล้ว และคราวนี้เป็นนาอึนที่เป็นฝ่ายสะกิดแทน
“ซูจี =[ ]= ใจเย็นๆ”
“อ้อ เอ่อ แหะๆ” เกาหัวและหันไปหาทั้งสอง “ถูกมั้ยคะ”
“ถูกครับถูกๆ”
พี่เลย์ตอบ สีหน้ายังอึ้งๆ ก็ซูจีนี่น้าตลอดอ่ะ 55555 ฉันก็เห็นด้วยที่พี่เลย์จะอึ้ง ก็ดูบอกประวัติซะละเอียด ถ้าฉันเป็นพี่เค้าฉันก็คิดว่าใครจะทำร้ายมากกว่า 555
“เอ่อ แล้วนี่พวกน้องชื่ออะไรกันมั้งครับเนี้ย”
พี่คริสถาม
“อ้อๆ!” คราวนี้อารึมเป็นคนแย่งตอบ “นี่ยัยนี่ที่รู้ประวัติของรุ่นพี่ทั้งสามหมดคือซูจี แล้วก็จียอง ซอลลี่ ฉันอารึม แล้วก็นาอึน แล้วข้างๆพี่ก็คริสตัลค่ะ”
รุ่นพี่ทั้งสามพยักหน้าเมื่อแนะนำทุกคน ฉันแอบเห็นพี่เลย์ตาโตนิดหน่อยด้วยตอนเห็นนาอึน สงสัยชอบ (ของแปลก XD)
“พี่รู้จักแล้วล่ะครับคริสตัลน่ะ”
พี่คริสยิ้มแล้วหันมามองทางฉัน ฉันเขินนนนนน -///-
“วันนี้พี่คริสกินอะไรเป็นอาหารกลางวันคะ” จียอง
“พี่พึ่งไปซื้อคิมบับมาเมื่อกี้เองครับ”
“อ้าว พี่คริสไม่ได้ห่อข้าวมาหรอคะ O.o” อารึม
“พี่...”
“ไอ้คริสมันทำกับข้าวไม่เป็นแหล่ะครับ”
พี่เลย์รีบพูดแทรกออกมาก่อนพี่คริสจะพูด เหมือนจะแฉเพื่อน 5555 ส่วนพี่คริสเมื่อถูกเพื่อนแถก็เริ่มหน้ามุ้ยลงแล้วพูดออกมาเสียงอ่อน
“ไม่ได้ทำไม่เป็นสักหน่อย”
ทั่วทั้งโต๊ะหัวเราะ...แต่ใครจะรู้ได้ว่าท่าของพี่คริสเมื่อกี้น่ารักมากจนฉันต้องหลบหน้าเขินด้วยแหล่ะ เขิน -///-
“ไม่ได้ทำไม่เป็นแต่แค่ทำไม่ได้แค่นั้นเอง”
แล้วพี่เลย์ก็แฉอีก แหม ดูพี่เลย์รักพี่คริสม๊ากมาก (ฉันประชดนะ 55555) แต่...ไม่มีคนทำข้าวให้หรอคะ สนใจให้ฉันไปทำให้มั้ยล่ะ >.<
“งั้นถ้าพี่คริสไม่ได้เอาข้าวมาที่โรงเรียน ก็ให้คริสตัลทำมาให้สิคะ”
ซูจีร้องตาโต ...เออจริงด้วย ก็ในเมื่อพี่คริสไม่ได้เอาข้าวมากินเพราะทำไม่เป็นงั้นก็ให้คริสตัลทำมาให้สิ ...เอ๊ะ! เดี๋ยวนะ คริสตัล! นั่นมันชื่อฉันนี่ =[ ]=;;
“ข้อเสนอน่าสนใจดีนะครับ พี่ก็เบื่ออาหารของโรงอาหารแล้วด้วย”
พี่คริสยิ้มบางๆแล้วหันมาทางฉัน ส่วนยัยพวกนั้น...ก็ได้แต่ส่งสายตาบังคับมาให้ฉัน โดยเฉพาะยัยซูจี ตัวดีเลยนะแก๊ (เสียงสูงทำไม 555)
“นั่นๆ คริสตัลลล พี่คริสสนใจให้เธอทำกับข้าวมาเผื่อพี่เขาด้วยแน่ะ เธอก็รีบๆตกลงไป” แล้วซูจีก็เลื่อนหัวเข้ามาใกล้ๆฉันแล้วกระซิบให้ได้ยินกันเพียงสองคน “...เธอจะได้ใกล้ชิดกับพี่คริสด้วยไง! คนที่เธอชอบเชียวนะ ไม่ดีหรือไง ฉันดูออกนาว่าเธอชอบพี่คริส”
พรวดดดดดดดดดดด!
“แค่กๆ”
ฉันลำลักออกมาเมื่อได้ยินคนเจ้าเล่ห์อย่างยััยซูจีพูด ...แต่ใจเย็นนะ ฉันแค่ลำลักอากาศ ไม่ได้สำลักน้ำหรือข้าวอะไรทั้งนั้นแหล่ะ โชคดีที่ฉันหยุดกินข้าวและตั้งใจฟังบทสนทนาบนโต๊ะ ไม่งั้นฉันคงจะต้องทำเรื่องหน้าเกลียดๆให้พี่คริสดูแน่ๆ T^T
“เป็นอะไรหรือเปล่า”
พี่คริสหันหน้ามาถาม ฉันเดาว่าพี่เขาคงจะตกใจอ่ะว่าทำไมอยู่ๆฉันถึงได้ทำท่าเหมือนจะสำลักตายอย่างนั้น
ฉันยิ้มแห้งๆให้พี่คริสก่อนจะหันหน้าไปหายัยตัวดูซูจีที่ยิ้มหน้าแป้นอยู่ ซูจีพยักหน้ารัวให้ฉันตอบตกลง แต่ถ้าฉันตกลงมันจะไม่งามนะ ;___________;
“เร็วๆสิยัยคริสตัลลลลลลลลลลล ...จะมัวเล่นตัวอยู่ทำไมเล่า” ยัยซูจีหันมากระซิบกับฉันที่ท้ายประโยคเหมือนเดิม (ต้นประโยคเป็นประโยคคำถามแกมยังคับบบบ -_______-)
“แฮ่ ^________^;;” <<<ฉันหันไปยิ้มกับพี่คริส “ยัยบ้าาาาา -__________-^” <<<ฉันหันไปทำหน้ายักษ์กับยัยซูจี
“สรุปว่าเธอตกลงแล้วนะคริสตัล” ยัยซูจีตัวดีพูดเสียงดังตอบพี่คริสแทนก่อนจะหันมายักคิ้วกับฉัน “แหมพี่คริสรู้มั้ยคะว่ายัยคริสตัลมันดีใจแค่ไหนที่พี่คริสอยากให้มันทำกับข้าวมาให้ แต่ที่มันชักช้าก็แค่เขินเท่านั้นเองเลยอึกๆอักๆ ฉันรำคาญเลยบอกแทนไปเลย”
และยัยซูจีมันก็เผาฉันนน (อันที่จริงต้องเรียกว่าแฉเพราะคือเรื่องจริง 555) ส่วนฉันก็ได้แต่หันไปค้อนใส่ยัยซูจีและนั่งก้มหน้าเขินพี่คริส ย๊าาาาาา นี่หัวใจฉันเป็นอะไรไปนะ -////-
“อ่า ถ้าคริสตัลไม่สะดวกพี่ก็ไม่ได้ว่าอะไรนะ”
พี่คริสถาม พี่เขาคงสังเกตุถึงอาการนั่งก้มหน้าของฉันเนี้ยแหล่ะ ทำไงได้ก็มันเขิน
“โอ๊ยยยยยยย ไม่สะดวกอะไรกันคะ ยินดีมากกกกกก” นี่ไม่ใช่เสียงของฉันนะ เป็นเสียงยัยซูจีอีกแล้ว T^T โถ่ภาพพจน์ฉัน จะไม่เหลือก็เพราะแกนี่แหล่ะนังเพื่อนตัวดี “เน้อออ คริสตัลอ่าา”
“จ้ะ ^____________^;;”
ฉันหันไปยิ้มแห้งๆให้พี่คริส เพราะอะไรน่ะหรอ...เพราะมือของยัยซูจีกำลังบิดต้นขาฉันน่ะสิ โฮฮฮฮ TOT
“งั้น...พรุ่งนี้พี่จะมาทวงนะครับ”
แต่ความเจ็บที่ได้จากมือยัยเพื่อนบ้านี่ก็หายไปทันทีที่ได้เห็นรอยยิ้มของพี่คริส... -///- ว้ายๆๆ ฉันต้องเป็นบ้าแน่ๆเลยอ่ะ ทำไมหัวใจถึงได้เต้นรัวขนาดนี้นะ >////<
...เพราะอาการเหล่านี้คือคำต๊อบบบบบบบบบบบ~ ของคนที่............???
30-1-13
จะว่าอะไรมั้ยถ้าตอนนี้แต่งไปเขินไป
จินตนาการว่าตัวเองเป็นน้องจองแล้วนั่งจ้องหน้าเฮีย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดด
นี่ขนาดคิดก็จะละลาย ถ้าเกิดขึ้นจริงจะขนาดไหนกัน >///<
ขออีกสักคนละเม้นต์ -.-
จะมาถามเพื่อนๆทุกคนนนนนนน
ว่าอยากได้โมเม้นต์ คริส-ตัล อีกสักหน่อยมั้ย
ก่อนปิดเรื่อง หรือว่าจะให้ปิดเรื่องเลย
[90%]
ฉันพึ่งอาบน้ำเสร็จแหล่ะ เย็นสบายจริงๆ~ ฟู่ว หลังจากที่ร้อนเพราะหัวใจไม่ปกติอยู่ทั้งวัน ฉันก็ได้ผ่อนคลายด้วยการอาบน้ำ แต่มันทำให้หัวใจฉันรู้สึกว่ามันเต้นแรงยิ่งกว่าเดิมเพราะนึกถึงพี่คริสตลอดการอาบน้ำ ไม่ว่าจะฟอกสบู่ สระผม ล้างตัว หน้าของพี่คริสก็จะลอยมาตลอดเลยอ่ะ -///-
ฉันทรุดตัวนั่งหน้าคอม นี่แหล่ะ มันเป็นกิจวัตรประจำวันของนักเรียนม.ปลาย อาบน้ำเสร็จก็มานั่งพักอยู่หน้าคอมและหานู่นนี่ทำไปเรื่อย
ยัยซูจีบอกว่าโรงเรียนมีบอร์ดด้วย ฉันลองแวะเข้าไปดูดีมั้ย ก็ดีเหมือนกัน เผื่อจะมีรูปพี่คริส จะได้เซฟเก็บไว้ -.-
ฉันกรอกเลข ID และ Password ไปก่อนจะล็อคอินเข้าสู่เว็บโรงเรียน เว็บซะหรูเลยแหะ ฉันเปิดไล่ดูแกลเลอรี่ภาพดูเรื่อยๆ และฉันก็เซฟรูปไปเรื่อยๆเช่นกัน เพราะอะไรน่ะหรอ รูปพี่คริสมีเยอะมากยังไงล่ะ มีทั้งตอนเท่ สมาร์ท ยิ้ม กรี๊ดดดด ฉันจะละลาย มันคงจะดีมากถ้าฉันได้ถ่ายรูปกับพี่เค้าอ่ะเนอะ -///-
แล้วบอร์ดโรงเรียนอยู่ตรงไหนล่ะ -_- ฉันเลื่อนสายตามองหาก่อนจะพบว่ามันอยู่ที่มุมขวามือ แหม อยู่ซะไกล 55555 ฉันคลิ๊กเข้าไปก่อนจะเลื่อนไล่ดูหัวข้อประเด็นฮอต
“พี่คริส พี่เลย์ พี่มินโฮ ในวันนี้ หล่อดับจิต...ผู้หญิงคนใหม่ของพี่เลย์...วันนี้เจอพี่คริสใกล้ๆด้วย หล่อมากมาย...พี่มินโฮเล่นบาส แอบถ่าย หล่อมาก...พี่คริสกินข้าวเลอะมุมปาก โอ๊ย ขอฉันเช็ดปากให้เถอะนะคะ...โอเซฮุน เด็กน้อยผู้น่ารักของนูน่า...จงอินเต้น ฉันละลายแล้วล่ะค่ะ”
และหัวข้อส่วนมากก็มีแต่พี่คริส พี่เลย์ พี่มินโฮ และพวกเพื่อนชายร่วมชั้นหน้าตาดีของฉัน =_= ซึ่งส่วนมากก็เป็นการเพ้อกันทั้งนั้น ห้วย -3- แต่ฉันก็คลิกเข้าไปดูทุกหัวข้อนะที่เกี่ยวกับพี่คริส และฉันก็อยากจะละลายจริงๆ >///<
“...ผู้หญิงคนใหม่ของพี่เลย์ ฮายอง น่ารัก แบ๊วๆดี...พี่คริสแอบสนใจใครบางคนอยู่... เฮ้ย! อะไรนะ พี่คริสแอบสนใจผู้หญิงคนไหนอย่างนั้นหรอ =[ ]=^”
ประโยคสุดท้ายมันเป็นเสียงของฉันเองแหล่ะ ไม่ใช่ชื่อกระทู้หรอกค่ะ ฉันรีบคลิ๊กเข้าไปด้วยความเร็วปีแสงก่อนจะเริ่มอ่าน
‘ก็อยากที่รับรู้และรับเห็นว่าพี่คริสมีทีท่าจะสนใจผู้หญิงที่อยู่เกรด 10 ห้อง B เป็นพิเศษ ทั้งๆที่เนิ่นนานพันปีพี่คริสของพวกเราไม่ได้มีทีท่าว่าจะสนใจผู้หญิงคนไหนเลย แต่เมื่อไม่นานมานี้พี่คริสเปลี่ยนไป! ยกตัวอย่างเมื่อตอนกลางวันนี้พี่คริสลงไปกินข้าวที่โรงอาหารทั้งๆที่ปกติจะนั่งทานอยู่ในห้อง! ฉันเดาว่าคนที่พี่คริสสนใจจะต้องเป็นหนึ่งในกลุ่มที่พี่คริสไปนั่งทานข้าวด้วย (คนที่ไม่รู้และไม่เห็น)กลุ่มนั้นคือกลุ่มเด็กเกรด 10 ห้อง B เป็นห้องที่รวมคนหน้าตาดีเยอะมาก (รวมถึงน้องเซฮุนก็อยู่ห้องนั้นด้วย T^T) และผู้หญิงก็หน้าตาดีโคตรเยอะ T^T
แต่ประเด็นมันอยู่ที่...ผู้หญิงคนนั้นคือใคร! ฉันก็เลยจะมาเจาะลึกลงไปให้ดังนี้ (มีรูปให้ดูด้วยนะ น่ารักกันทุกคนจริงๆ T^T)
ซูจี - เด็กคนนี้ดูท่าทางน่ารักๆ ร่าเริง หน้าตาดี (มาก) พื้นฐานครอบครัวดี
อารึม - ขาว สวย หมวย เรียนเก่ง อยู่ชมรมหนังสือพิมพ์ ก็ไม่น่าจะใช่อยู่ดี
นาอึน - น้องคนนี้พี่เลย์เคยชอบด้วยอ่ะ หน้าตาอย่างกะเทพี T^T
ซอลลี่ - น้องซอลลี่ตอนนี้เป็นพรีเซ็นเตอร์ให้ฮุนได น่ารักมาก
จียอง - คนนี้ฮอตมากอยู่ กำลังเป็นที่ถูกจับตาจากพวกเชียร์ลีดเดอร์กัน
และคนสุดท้ายค่ะ มีแนวโน้มว่าจะเป็นไปได้สูงที่สุด นั่นก็คือคริสตัล จอง นักเรียนใหม่ที่พึ่งย้ายมาจากอเมริกา มีข่าววงในมาว่าคนที่พี่คริสอุ้มไปห้องพยาบาลก็คือน้องคริสตัล และแถมเมื่อวานคริสตัลยังไปชวนพี่คริสไปนั่งด้วยอีก แล้วแถมพี่คริสยังยิ้มให้ด้วย! อย่างนี้ไม่ใช่แล้วจะเรียกอะไรคะ!!!
เอาแหล่ะ เราต้องคอยกันดูต่อไปว่าจะใช่คนไหน ขอภาวนาว่าอย่าใช่สักคนแล้วกัน เราโคตรปวดใจ ฮือออ T^T’
ทันทีที่อ่านจบฉันก็แทบจะสำลักอากาศ นี่มันอะไรก๊าานนนน! =[ ]=;; ตกใจอ่ะ มีชื่อฉันไปด้วย แถมยังเกี่ยวกับพี่คริสอีก -0-^
แต่ก็ดีนะ -///-
ดูหัวข้อต่อไปดีกว่า ฉันเลื่อนลงมาตรงที่กระทู้พึ่งตั้ง
“คริสตัล นักเรียนใหม่สุดสวยที่พึ่งย้ายมาจากอเมริกา เห็นเขาบอกว่านิ่งกัน แต่เคยคุยด้วยแล้วเฟรนด์ลี่มาก...เย้ย! มีคนตั้งกระทู้เกี่ยวกับฉันด้วยแหะ -.-” และแน่นอนว่าฉันก็คลิ๊กเข้าไป มันเป็นกระทู้ที่ถ่ายรูปอิริยาบถต่างๆของฉัน เหมือนถูกปาปารัซซี่เลยอ่ะ “ประวัติคริสตัล จอง เกรด 10 ห้อง B สวยมาก ><” มีอีกแล้ว! เข้าไปดูๆ
ชื่อ : คริสตัล จอง (จอง ซูจอง)
อายุ : 18
เกิด : 24 ต.ค 1998
น้ำหนัก : 44
ส่วนสูง 165
สัดส่วน : 33-23-32
เย้ย! มีสัดส่วนด้วย อยากบอกว่ามันเกินจริงไปนะ 55555 หน้าอกและสะโพกฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดน้านน (อ้าว) แต่ก็นะ ปล่อยให้เข้าใจอย่างงั้นไปก็ดี -.-
ฉันเข้าไปดูกระทู้ถัดไป
‘แอบถ่าย! รุ่นพี่คริส ตอนกินข้าวเมื่อกลางวันนี้!’
และมันก็เป็นรูปเกี่ยวกับพี่คริสกินข้าว เชื่อป้ะว่ามากกว่าครึ่งติดฉันด้วย 555 ได้ไงก็ไม่รู้เนาะ (ได้สิ ก็นั่งข้างกัน =_=)
ฉันเลื่อนลงไปดูคอมเม้นต์ด้านล่าง
‘คห. 1 : คนที่ข้างๆพี่คริสหลายๆรูปนั่นใครอ่ะ สวยอ่ะ ปวดใจ ไม่ใช่แฟนกันใช่ป้ะ’
อ้อ หมายถึงฉันนั่นเอง -.- ตอบให้นะจ๊ะ ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง -.-
‘คห. 2 : ตอบ คห. 1 ไม่ใช่จ้า นั่นคริสตัล เด็กใหม่ที่พึ่่งย้ายเข้ามา..แต่อ่ะนะ เหมือนเขาจะชอบกันด้วย’
พี่เขาอาจจะไม่ชอบฉัน แต่ฉันชอบพี่เขา -///-
‘คห. 3 : ใช่ๆ เหมือนจะชอบกัน ก็คิดอย่างนั้นแหล่ะ วันนี้ฉันลงไปโรงอาหารเห็นพวกเขานั่งข้างกันแถมยังสบตากันหวานซึ้ง โหยยยย!’
ห๊ะ =[ ]= ฉันไปสบตาพี่คริสหวานซึ้งตรงไหนกัน ส่วนมากหลบสายตามากกว่านะ -_-
‘คห. 4 : ถ้าเป็นงั้นก็โอ๊ย เจ็บปวดใจ แต่เหมาะสมมากๆเลยนะ หล่อกับสวย แง TTOTT’
และ คห. ต่อๆมาก็มีแต่คนตัดพ้อเพ้อนู่นเพ้อนี่เกี่ยวกับฉันและพี่คริส นี่พวกเธอคิดมากกันไปหรือเปล่า ฉันกับพี่คริสยังไม่ได้เป็นอะไรกันเลยนะ (แต่ก็อยากเป็น)
ฉันไปโพสต์แก้ให้ดีกว่า ก็ฉัน (ยัง) ไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คริสจริงๆนะ ฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าพี่เขาชอบฉันหรือเปล่า (แต่ฉันชอบ) ฉันก็ไม่เคยมีแฟนและคนชอบด้วย ก็เลยไม่รู้ว่าตกลงพี่คริสเขาคิดยังไงกันแน่ ._.
‘คห. 39 : สวัสดีค่ะ นี่คริสตัลเองนะคะ ทุกๆคนอย่าพึ่งตีโพยตีพายกันไปนะคะ ฉันกับพี่คริสเราไม่ได้เป็นอะไรกันค่ะ แหะๆ ^^;; ขอบคุณทุกๆคนมากนะคะที่ชมฉันกัน ดีใจจังค่ะ แฮ่ ^^’’ พี่คริสน่ารักจริงๆด้วยเนาะ ฉันไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ใครผิดหวังทั้งนั้นแหล่ะนะคะ ใจเย็นๆกันน้า~’
แล้วฉันก็กดส่ง -3- ฟู่ว เรียบร้อย แอบเจ็บเบาๆแหะ...
ติ๊ด ติ๊ด~
เสียงไลน์ดังขึ้น จะต้องเป็นกรุ๊ปไลน์จากเพื่อนๆแน่ๆ และให้ฉันเดาว่าจะต้องมาจากยัยซูจีแน่ๆ -_-
OoBaeSZoO :: ยัยคริสสสสสสสตัลลลลลลล! >O<
นั่นไง -3-
sjkrys94 :: อะไรย่ะ!
OoBaeSZoO :: วันนี้พี่คริสทักไลน์ฉันมาด้วยแหล่ะ -///-
หือ O.o พี่คริสมีไลน์ด้วยหรอ กรี๊ดดดด จะขอเลยดีมั้ยนะ แต่ไม่เอาอ่ะ เดี๋ยวยัยซูจีจะล้อเอา -_-
sjkrys94 :: อ้อหรอ
OoBaeSZoO :: แต่เธอรู้มั้ยว่าพี่คริสทักมาว่าอะไร -_-
sjkrys94 :: ว่า...?
แม้จะแกล้งไม่สนแต่ก็อยากรู้
OoBaeSZoO :: อันแน่ อยากรู้อ่ะดิ
sjkrys94 :: บ้า! อยากรู้อะไร ไม่เห็นอยากจะรู้เลย
OoBaeSZoO :: 555555 ไม่เป็นไร ไม่อยากรู้แต่ฉันก็จะบอก คนแถวนี้จะได้ไม่นอนไม่หลับ -.-
sjkrys94 :: เดี๋ยวเถอะ ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก ไม่เห็นอยากจะรู้ -3-
แล้วฉันก็ปิดหน้าต่างห้องแชทไปอย่างหมั่นไส้ ยัยซูจีนะยัยซูจี! ไม่บอกก็ไม่ต้องบอก ไม่เห็นจะอยากรู้ (จริงเร้อ)
Add Friends + KissMeKris
ใครขอแอดเฟรนด์มานะ KissMeKriss...ใคร อย่าบอกนะว่า...
พี่คริส! =[ ]=;; ไลน์พี่คริส!!!
ไวเท่าความคิดฉันก็กดตกลงไปทันที ไลน์พี่คริส...ไลน์พี่คริส!!! กรี๊ดๆๆๆๆๆ พี่เขาไปเอามาจากไหนนะ ><
KissMeKris :: สวัสดีครับน้องคริสตัล ^^
O.o/// พี่คริสทักมาอ่ะ ><
sjkrys94 :: สวัสดีค่ะ แหะๆ ^^’’ นั่นใครคะ
แกล้งแหลไปงั้นแหล่ะ ทั้งๆที่ความจริงมั่นใจเก้าสิบเก้าจุดเก้าเก้าว่าเป็นพี่คริสแน่ๆ -.-
KissMeKris :: พี่คริสเองครับ พี่คริส จำกันได้ป่าว?
sjkrys94 :: จำได้~สิคะ พี่คริสนั่นเอง ไปเอาไลน์ฉันมาจากไหนคะเนี้ย
KissMeKris :: เอามาจากน้องซูจีครับ กว่าจะหาได้เล่นเอาพี่เหนื่อยเหมือนกันนะเนี้ย
จากยัยซูจี งั้นก็แปลว่า...
OoBaeSZoO :: บอกให้แล้วก็ได้ย่ะ คือพี่คริสเขาทักฉันมาขอไลน์แก ฉันนี่แทบจะค้างอ่ะ ขอไลน์แกอ่ะ ยัยคริสตัลลล มาให้ฉันกินหัวซะดีๆ ห้วย! ทักครั้งแรกก็มาขอไลน์แกเฉยเลย ฉันโกรธแกแล้ว -3-
ฉันอ้าปากค้างตาโต พี่คริสขอไลน์ฉันหรอ!! กรี๊ดดดด จริงป้ะเนี้ย! 555 เขินนนนน >///<
sjkrys94 :: แล้วแกก็ให้พี่เค้าไป?
OoBaeSZoO :: ก็ต้องให้น่ะสิ แหม แหมจะไม่ใช่ฉันแต่เป็นเพื่อนฉันก็ยังดี -//-
sjkrys94 :: หมายความว่าไงย่ะ -0-^
OoBaeSZoO :: ก็พี่เค้าชอบแกน่ะสิ -_- ยัยบื้ออออ
อุ้ย... -///-
sjkrys94 :: ย๊าา บ้าหรอ พี่เขาเนี้ยนะจะชอบฉัน
OoBaeSZoO :: คุยกับเธอแล้วฉันปวดหัว คอยดูแล้วกันยัยคริสตัล! ไปคุยกับพี่คริสด้วยนะย่ะ ไปล่ะ
sjkrys94 :: ย๊า ซูจี ซูจี!!! -_-^
sjkrys94 :: ย๊าาาาาาาาา!
ไม่มีการตอบรับจากยัยซูจีอีก ซึ่งทุกๆคนอาจจะคิดว่ามันนอนแล้ว แต่ฉันไม่เชื่ออ่ะ ยังไม่นอนแน่ๆ กำลังมองอย่างห่างๆน่ะสิ ดีไม่ดีให้พี่คริสก็อปบทสนทนาไปให้ดูอีก เชื่อฉันสิ ฉันต้องบอกพี่คริสก่อนแล้ว -3-
KissMeKris :: นอนแล้วหรอ? ไม่เห็นตอบอะไร 555
sjkrys94 :: ยังไม่นอนหรอกค่ะ พอดีไปคุยกับยัยซูจีมา =_=;; เอ้อ พี่คริสคะ ถ้ายัยซูจีมาขอดูบทสนทนาอย่าไปให้นะคะ -0-
KissMeKris :: อ้าว ทำไมล่ะ เมื่อกี้ซูจีพึ่งมาขอเอง
นั่นไง นั่นไง -_-
sjkrys94 :: อย่าไปให้นะคะ ยัยซูจีมันบ้า -_-
KissMeKris :: 55 โอเคครับๆ
sjkrys94 :: เมื่อกี้ฉันพึ่งเข้าไปดูบอร์ดโรงเรียนมาแหล่ะ
KissMeKris :: อ้าว เล่นบอร์ดโรงเรียนด้วยหรอ ตั้งแต่เข้าเรียนที่นี่มาพี่เคยเข้าบอร์ดแแค่ครั้งเดียวเองคือตอนเปิดเรียน ^^;
sjkrys94 :: ก็ซูจีบอกให้เข้าไปดูๆบ้าง ฉันก็เลยเข้าไป
KissMeKris :: แล้วเจออะไรบ้างล่ะในบอร์ด
sjkrys94 :: เจอแต่เรื่องพี่แหล่ะค่ะ พี่คริส พี่คริ๊สสสสสส~ 555555
KissMeKris :: มีชื่อพี่ด้วยหรอ พี่พึ่งรู้แหะ
sjkrys94 :: มีแต่ชื่อของพี่คริสด้วยแหล่ะค่ะ เต็มไปหมด -_- มีแบบปาปารัซซี่ถ่ายรูปด้วย
KissMeKris :: เพราะงี้ไงพี่ถึงไม่ค่อยเข้าไป มันค่อนข้างจะไร้สาระนะ
sjkrys94 :: 555 มีกระทู้ฉันด้วยแหล่ะ มีบอกสัดส่วนด้วย แต่มันผิด -3-
KissMeKris :: 31-22-32 ใช่หรือเปล่า ^^
เฮ้ย! -0- นั่นมันสัดส่วนฉัน พี่คริสรู้ได้ไง! ><
sjkrys94 :: พี่คริสรู้ได้ไงอ่ะ -0-;;
KissMeKris :: อุ้มดูก็รู้แล้ว ตัวบางๆแบบเธอน่ะ คงไม่เกินนั้นแน่ๆ
มันก็จริง พี่เขาอุ้มฉัน แต่พี่เขาเดาได้เพียงแค่อุ้มครั้งเดียวเนี้ยนะ ชิ -3-
sjkrys94 :: แสดงว่าพี่ต้องอุ้มผู้หญิงบ่อยแน่ๆ เดาได้ภายในครั้งเดียวเนี้ย -3-
KissMeKris :: ฮ่าๆ เปล่านะ ไม่ได้บ่อยสักหน่อย แค่เดาได้แค่นั้นเอง
sjkrys94 :: มีกระทู้เรื่องเกี่ยวกับฉันและพี่ด้วยแหล่ะ เขาบอกกันว่าเราน่ะชอบกัน...แต่ไม่เป็นไร ฉันไปแก้ให้แล้ว
แอบเจ็บ ._.
KissMeKris :: จริงหรอ ไปแก้ว่าไงน่ะ
sjkrys94 :: ไม่รู้ ไปดูเองนู่น
KissMeKris :: งั้นเดี๋ยวพี่ไปแก้ความจริงที่มันจริงให้ด้วยก็แล้วกัน
sjkrys94 :: ความจริงอะไร?
KissMeKris :: ไม่รู้ ไว้ดูเองแล้วกัน
sjkrys94 :: เชอะ ไปนอนดีกว่า
แอบอยากรู้แต่ก็ไม่อยากรู้ ถ้าเกิดพี่เขาพิมประมาณ ‘เราเป็นแค่คนรู้จัก’ ‘คริสตัลแค่น้องสาว’ อะไรแบบนี้ฉันคงจะรู้สึกจุกอกแน่ๆ ;___; เพราะฉะนั้น แก้การด้วยการไปนอน -3-
KissMeKris :: ไปนอนไป๊เด็กน้อย ดึกแล้ว
sjkrys94 :: พี่คริสก็เหมือนกันแหล่ะ พี่นอนได้แล้ว เด็กดีห้ามนอนดึกนะคะ 55
KissMeKris :: พี่ไม่เด็กแล้วนะ -_-
sjkrys94 :: ก็ยังเด็กสำหรับฉันอยู่ดี คิคิ ไปนอนได้แล้ว ฝันดีนะคะ ^^
KissMeKris :: โอเค ไปนอนกัน
sjkrys94 :: ฝันดีๆนะคะ บ๊ายบาย เจอกันพรุ่งนี้
KissMeKris :: อย่าลืมฝันถึงพี่นะ ^^ แล้วก็อย่าลืมข้ากล่องพรุ่งนี้ล่ะ
sjkrys94 :: ฝันถึงพี่นี่ดีแน่หรอ 55555
KissMeKris :: ดีแน่สิ แล้วพี่จะฝันถึงคริสตัลนะ อย่าลืมมาหลอกหลอนกันล่ะ 55
sjkrys94 :: คนนะไม่ใช่ผี -_-
KissMeKris :: ฮ่าๆ ไปนอนๆไป ซัลจาโยครับ!
จะผิดอะไรมั้ยถ้าฉันยิ้มอยู่คนเดียว แถมยังยิ้มไม่หยุดด้วย! โอ๊ย พี่คริสคะ ฉันรู้แล้วตอนนี้ว่าฉันชอบพี่ -///- แล้วพี่ล่ะ...ชอบฉันบ้างหรือเปล่า??
10-02-12
มาอัพแล้วค่ะ หลังจากหายไปนาน
ขอโทษน้า พอดีช่วงนี้งานเยอะ
อะไรๆมันเริ่มปรับใหม่ ทำให้ปรับตัวไม่ค่อยได้
ช่วงนี้ใช้เงินเยอะด้วย #เกี่ยวอะไร 5555
ตอนนี้อาจจะไม่ค่อยสวยสักเท่าไร
ปั่นแบบใจลอยมาก นั่งดูโคนันไปแต่งไป
ตอนนี้ไรเตอร์กำลังนอยด์ๆมาก
เพื่อนของไรเตอร์หลายคนย้ายที่เรียน
แล้วก็ไม่น่าจะได้เจอกันอีกแล้ว
การจากลามันเป็นเรื่องหน้าเศร้า
ตอนนี้ไม่มีฟีลแต่งอะไรเลยจริงๆ
ขอโทษนะเออ ไว้จะปั่นมาให้เร็วที่สุด
สำนวนภาษาอาจจะไม่เหมือนเดิม
เพราะอารมณ์ไรเตอร์กำลังนอยด์ๆ
ยังไงก็รอกันหน่อยก็แล้วกันนะคะ
รักทุกคนนะ <3
[95%]
“ยัยคริสตัล! แกไปเม้นต์แบบนั้นทำไมในบอร์ดหา!”
ทันทีที่ฉันเก้าขาเข้ามาในห้อง ฉันก็เสียงเสียงอภิวาทจากยัยซูจีทันที และไม่ใช่ยัยซูจีคนเดียวนะ ยัยเพื่อนของฉันทั้งห้องก็จ้องมาเป็นตาเดียว
“มีอะไรกันหรอ”
ฉันเลิกคิ้วถาม เป็นอะไรกัน =_=
“แกน่ะ! ไปเม้นต์ทำไมในบอร์ด -_-”
ในบอร์ด...บอร์ดโรงเรียนน่ะหรอ ฉันไปเม้นต์อะไรฟ่ะ =_=
“ฉันไปเม้นต์อะไร”
“ก็ที่แกไปเม้นต์ว่าแกไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คริสยังไง ไปเม้นต์ทำไม”
ฉันอ้าปากตาโต อ้อ =_= ไอ้เมื่อคืนนั่นเองที่ฉันไปเม้นต์ แหมะ! ก็มันจริงนี่นา ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่คริสจริงๆ (ซับน้ำตา)
“ก็ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับพี่เขาจริงๆนี่นา -3-”
“แต่ก็นั่นแหล่ะ! โถ่เว้ย พวกเราอุตสาห์สร้างกระแส รู้มั้ยว่ามันยากขนาดไหน”
ยัยซูจีขยี้หัวจนผมฟู ส่วนยัยอารึมก็รีบมาปิดปากซูจีแทบไม่ทัน เอ๊ะ สร้างกระแส...?
“สร้างกระแส...? อย่าบอกนะว่าพวกแก...ไอ้คอมเม้นต์ที่บอกฉันกับพี่คริสชอบกันและจ้องตากันหวานซึ้ง อย่าบอกนะว่าเป็นฝีมือพวกแก -_-^”
เพื่อนฉันต่างยิ้มแห้งๆและทำหน้าซีดกันไปตามๆกัน นั่นไง นั่นง๊ายยยยย!
“แหะๆ ก็แหม~ มันจริงนี่นา นี่รู้มันว่าพวกฉันทำเพื่อเธอมากขนาดไหน”
ซอลลี่พูดเสียงอ่อนก่อนจะเข้ามากอดแขนฉันไว้
“แต่เธอก็ทำมันพังหมด! คริสตัล -_-”
แต่แล้วยัยซูจีก็หันขวับมาและอภิวาทฉันอีกครั้ง แม่เจ้า TOT ฉันผิดใช่ป้ะ =_=
“ฉันไปทำอะไรตอนไหน ขอหรือยังหาๆๆ”
ได้ทีฉันโวยบ้างล่ะ -.-
“เออวุ้ย! คนทำให้ยังไม่สำนึกบุญคุณ -.- แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะว่าพี่คริสจัดการไปแล้ว”
พูดจบนังเพื่อนตัวดีของฉันทั้งหลายก็ไปหัวเราะคิกกัน -_- อะไรกัน!
“อะไรกันย่ะ! พี่คริสจัดการอะไร =_=”
“คิกๆคักๆ >.< ไม่บอกหรอกย่ะ” ซูจี
“มันเป็นอะไรที่...กรี๊ดดดด ><” ซอลลี่
“คาดไม่ถึง! และน่ารักมาก!” จียอง
“ย๊าาาาาาาา! แล้วตกลงพี่คริสทำอะไร จะบอกได้หรือยัง อย่ามาคิกๆคักๆ -_-”
ไอ้พวกนี้ -_- แล้วสรุปพี่คริสทำอะไรอ่ะ อยากจะรู้ (ทุกเรื่อง) ของพี่คริสนั่นแหล่ะ -///-
“นี่เห็นว่าเพื่อนอ่ะนะถึงบอก...เย็นนี้ไปเปิดกระทู้เดิมที่เธอไปเม้นต์ดูนะ 0.0”
พูดยัยซูจี ซอลลี่ จียองก็ต่างพร้อมใจกันหันหลังให้ อะไรของพวกมันกัน -_-;;
“เดี๋ยวๆดิ ให้เปิดอะไรเล่า ซูจี ซอลลี่ จียอง!”
แต่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับ -_-
“ทุกๆคนจ๋าาาาา อารึมคนสวยคนนี้มีอะไรจะบอก >.<”
เสียงเจ้าแม่คาบข่าวก็เข้ามา แม่นางอารึมนั่นเอง คราวนี้มีข่าวอะไรอีกนะ หวังว่าจะไม่ใช่ข่าวอะไรแผลงๆโดยเฉพาะเกี่ยวกับฉันนะ =_=;;
“อะไรๆย่ะยัยอารึม พี่คริสจะมาห้องนี้หรือไง”
นาอึนที่นั่งเงียบทำหน้าเบื่ออยู่นานนั่งทักขึ้น ทักด้วยเสียงโหดๆด้วย -.- อารึมหันไปยิ้มหวานก่อนจะตรงเข้าไปดึงแก้มนาอึน
“ใช่แล้ว! แหม เธอเก่งจริงๆ รู้ได้ไงจ๊ะว่าพี่คริสจะมา”
จบคำอารึม ยัยซูจี ซอลลี่ และจียองก็ตาโตขึ้นทันที ทุกๆคน (ยกเว้นฉัน) ก็เข้าไปรุมยัยนาอึนแล้วส่งเสียงใหญ่ แต่ถึงแม้ว่าฉันจะไม่ได้เข้าไปรุม แต่ฉันก็เงี้ยหูฟังเต็มที่นะคะ =.=
“เฮ้ยจริงป้ะ! พี่คริสจะมาห้อง แกรู้ได้ไงอารึมมมม!”
ซูจีเข้าไปเขย่าตัวอารึมจนอารึมต้องร้องแห้วดัง
“อะไรไอ้เบ แกมาเขย่าฉันทำไมหา”
“ก็ฉันอยากจะรู้นี่ พี่คริสจะมาจริงหรอ ><”
อารึมทำหน้าเจ้าเล่ห์ให้ยัยพวกรอบล้อมก่อนจะหันตรงมาทางฉัน ซึ่งนั่นก็ทำให้ยัยพวกล้อมรอบหันขวับมาทางฉันเช่นกัน
อะไรก้านนนนนนน! =_____= ทำไมมองฉันกันแบบนั้นล่ะย่ะ
“อย่าบอกนะ...” ซูจี
“...ว่าพี่คริส...” ซอลลี่
“...มาหายัยคริสตัล!!!” จียอง
จริงหรอ 0.0
“เฮ้ย อะไรกัน! ฉันไปเกี่ยวอะไรด้วย” ฉัน
“แหม ใจเย็นๆกันสิจ๊ะ ไม่ใช่สักหน่อย...พวกเธอยังฟังไม่จบกันเลยนะ คือว่าพี่คริสพี่เลย์แล้วก็พี่มินโฮจะมาเฝ้าพวกเราต่างหาก เพราะคาบต่อไปอาจารย์ติดประชุม!”
ทั่วทั้งห้องตาโตกันเป็นแถวเมื่อได้ยินว่าพวกพี่คริสจะมา ยกเว้นฉัน แอบเสียใจนิดๆ ;________;
“อ้าว! ไม่ได้มาหาคริสตัลหรอกหรอ -0-;;” ซูจี
“เปล่า...แต่ก็อย่าพูดไปนะ คือการมาเฝ้าแทนครั้งเนี้ย พวกพี่ๆเกรด 12 เค้าให้เลือกกันว่าจะมาห้องไหนในเกรด 10-11 ห้องละ 3 คน ฉันได้ยินมาว่าพี่คริสรีบบอกเลยนะว่าจะมาห้องของเรา ทีแรกเป็นรุ่นพี่จียอนจะมา แต่พี่คริสไปขอน่ะ”
“งั้นก็แสดงว่า...พี่คริสตั้งใจจะมาห้องเราน่ะสิ” ซอลลี่
“แล้วพี่คริสจะมาห้องเราทำไม -0-” จียอง
“แหม จียอง! เธอก็ถามมาได้ ก็พี่คริสจะมาหาใครซะอีกล่ะ นอกซะจาก...” ซูจี
“คริสตัล!” เสียงทุกคนที่หันหัวมาทางฉัน
หือออออออออออ 0.0 จริงหรอ -///- ใจฉันมันรู้สึกชุ่มชื้นขึ้นแหะ แม้ไม่รู้ว่าจริงหรือเปล่า
“บะ...บ้าหรอ พี่คริสจะมาหาฉันทำไมเล่า -///- พี่เขาก็แค่มา...”
“มาอะไรล่ะจ๊ะ คิกๆ -.-” ซูจี
“มา...มา”
มาอะไรดี ><///
“มาหาเธอไง ^^”
ฉันตาโตขึ้นเมื่อได้ยินเสียงทุ้มของคนที่คุ้นเคยกับแรงสัมผัสเบาๆที่ไหล่ ใจฉันมันเต้นตุ่มๆไม่เป็นจังหวะเลย ทั้งการกระทำและคำพูด...!
“พี่คริส!!!”
ทุกๆคนพร้อมใจกันส่งเสียงแทนฉันในขณะที่ฉันรู้สึกได้ว่าหน้าแดงแล้วไม่กล้าหันไป ฉันรู้สึกว่าตัวแข็งทื่อด้วยความเขิน ใช่ พี่คริส! พี่คริสนั่นเอง >////<
“อ่าครับ พี่เอง”
และฉันก็ได้เห็นหน้าเขาโดยไม่ต้องหันหน้าไปเพราะพี่คริสเดินอ้อมมาตรงหน้าฉันก่อนจะดึงเก้าอี้แล้วนั่งลงตรงข้ามฉัน ดวงตาใสของเขาจ้องมา ระยะห่างระหว่างโต๊ะมันไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ
“เป็นอะไรหรือเปล่าคริสตัล หน้าแดงๆ”
พี่คริสขมวดคิ้วถาม ฉันเอามือแตะหน้าเบาๆก่อนจะส่งยิ้มแห้งๆให้ หน้าแดงๆ...ฉันเขิน!
“ปละ...เปล่านี่คะ”
“โถๆๆๆๆ พี่คริสนี่ก็ไม่รู้อะไร...ที่คริสตัลหน้าแดงก็เพราะเขินต่างหากล่ะ!!!”
จู่ๆยัยพวกห้องล้อมก็ตรงมาห้อมล้อมฉัน และแน่นอนว่าไอ้เจ้าคนพูดนี่จะต้องเป็นยัยตัวดีซูจีนั่นเอง อะไรกั้นนน! ฉัน...ฉันเปล่าเขินนะ -///-
“ฉันไม่ได้เขินสักหน่อย -///-”
“ไม่ได้เขินแต่หน้าแดงเนี้ยนะ อ่ะแน่ๆ คิคิ”
ยัยอารึมหันมาดึงแก้มฉันเล่น อะไรกันอ่ะ ฉันไม่ได้หน้าแดงนะ -///-
“เขินจังๆเลย อย่ามาเถียงนะ” ซอลลี่
“แหม คริสตัลตอนเขินเนี้ยน่ารักจริงๆ” จียอง
“ฉันไม่ได้เขินสักหน่อย! พูดบ้าๆน่า!”
ฉันแห้วเสียงดังหน้าแดง โอ๊ยตายๆ ทั้งเขินทั้งอาย ให้ตายเถอะ! >< ฉันเหลือบตาไปมองพี่คริสก็เห็นพี่เขานั่งอมยิ้มอยู่ ฉันจะตายจริงๆก็เพราะยิ้มของพี่คริสนี่แหล่ะ... =////=
“ไอ้คริส! มาไม่รอกันเลยนะเว้ย”
และเสียงคุ้นๆอีกเสียงก็ดังขึ้น แต่แน่นอนว่าเสียงนี้มันไม่ทำให้ฉันตื่นเต้นหรอกเพราะมันเป็นเสียงคนที่ทำฉันตกจากบันได ฉันจำนะ ชิชะๆๆๆ -_-
“อ๊ายยยยยย พี่เลย์”
และ
“อ๊ายยยยยย พี่มินโฮ”
ใช่แล้ว พี่เลย์กับพี่มินโฮนั่นเอง -_-
“มากันแล้วหรอ”
พี่คริสร้องทักขึ้น
“มาแล้วดิ มาไม่รอกันเลยนะเว้ย”
พี่เลย์ร้องทักแล้วก็ตกบ่าพี่คริสก่อนจะหันมาทักทายฉัน
“ไฮ! น้องคริสตัล”
“หวัดดีค่ะ =_=”
ฉันยิ้มแห้งๆทักทายไป ความเจ็บปวดเวลาตกบันไดมันฝังลึก ฮือ TT_TT
“นี่น่ะหรอน้องคริสตัลที่เล่าให้ฟัง”
พี่มินโฮขมวดคิ้วทางฉันแล้วหันไปทางพี่เลย์กับพี่คริสแล้วถาม
“ใช่ๆ นี่แหล่ะน้องคริสตัล สวยมั้ย”
พี่เลย์ตอบแล้วพี่มินโฮก็พยักหน้า แต่ทั้งสองก็โดยฝ่าเท้าพี่คริสถีบกันไปคนละที แหมะ! 5555 สมน้ำหน้า (แล้วพี่มินโฮเกี่ยวอะไร?) 5555
“พอน่า -_-”
“อะไรคร้าบไอ้คุณคริส หึงหรือหวง >.0”
พี่เลย์ร้องแซว อะไรกัน! พี่คริสหึง...หึง...หึง! O///O บ้าสิ ไม่หรอกม้าง ไม่ได้หึงสักหน่อย จะไปหึงได้ไงกัน พี่เขาไม่ได้ชอบฉันนี่นา -3-
“เงียบไปเลยไอ้บ้า! อยากโดนอีกสักทีมั้ย -_- ไปดูแลเด็กไป๊”
พี่คริสโบกมือไล่พี่คริสไปทางพวกผู้ชายที่กำลังเล่นหมากรุกกันอย่างไม่สนใจอะไร ดูเป็นการแข่งกันเมามันมาก แม้แต่เซฮุนยังเป็นไปด้วย =_=
“เอาล่ะน้องๆครับ พี่ชื่อเลย์ อยู่เกรด 12 วันนี้พี่กับพี่อีกสองก็คือพี่มินโฮกับพี่คริสจะมาดูแลน้องๆแทนคุณครูที่ติดประชุมอยู่นะครับ พี่ก็จะไม่สั่งงานอะไรน้องๆแล้วล่ะ ถ้ามีการบ้านหรืองานอะไรก็เอาออกมาทำ ทำไมได้ก็เรียกพี่มินโฮหรือพี่คริสก็ได้แต่ห้ามเรียกพี่ ^[+++]^ ส่วนถ้าใครไม่มีงานอะไรก็ให้หาอะไรทำหรือจะเล่นหมากรุกแบบเดิมก็ได้ แต่อย่าเสียงดังก็เป็นพอ”
พี่เลย์ลุกขึ้นไปพูดหน้าชั้นในขณะที่พี่เค้าจะต้องปรบมือเรียกความสนใจของพวกผู้ชายถึงสองครั้งเลย ไม่เข้าใจพวกเล่นหมากรุกเหมือนกัน มันติดหนึบขนาดนั้นเลยหรอ -.- ช่างมันก่อนแล้วกัน
ว่าแต่ฉันมีการบ้านมั้ยนะ...เออจริง! คณิตศาสตร์ที่อาจารย์มินให้มายังไม่เสร็จเลยนี่ ก็มันยากนี่นะ แล้วฉันก็พึ่งเข้ามาด้วย ทุกๆคนก็รู้อยู่ว่าคณิตศาสตร์ที่เกาหลียากกว่าที่อเมริกาแค่ไหน T^T
ฉันหันไปเหลือบมองพี่คริสก่อนจะยิ้มแห้งๆให้อีกครั้งก็เห็นพี่เขากำลังเลิกคิ้วมองฉันมาอย่างขำๆอยู่ ฉันมันน่าขำขนาดนั้นเลยหรอคะ =_=;;
แต่ก็นะ อย่าไปคิดถึงเขามาก เดี๋ยวการบ้านไม่เสร็จพอดี เดดไลน์วันนี้ด้วย T^T
...ผ่านไป การบ้านฉันก็ยังไม่เสร็จเลย ฉันทำสแควร์รูทอยู่ดีๆมันก็กลายเป็น x กับ y ได้ไงก็ไม่รู้อ่ะ =_=;;
...แต่พี่คริสเขาไม่ได้นั่งมองฉันแล้วนะ เขาเอานารุโตะขึ้นมาอ่านแล้วล่ะ พึ่งรู้ว่าพี่คริสก็ชอบนารุโตะเหมือนกัน =.=
“ซูจีๆๆๆๆๆๆๆ”
ฉันร้องเรียกยัยซูจีที่กำลังเม้าท์อย่างเมามันส์กับพี่มินโฮ ยัยซูจีหันมาทางฉันก่อนจะเลิกคิ้วเชิงถาม ฉันไม่ตอบอะไรเพียงแต่โบกมือให้เข้ามา
“แฮ่ ^^;;”
และแน่นอนว่าฉันยังคงมองไปหาพี่คริส คราวนี้พี่คริสเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือแล้วก็มองฉันเชิงสงสัย ฉันก็เลยหันไปส่งยิ้มแห้งๆให้ วันนี้นับครั้งสบตากับพี่คริสได้เลยนะเนี้ย และทุกครั้งฉันก็ยิ้มแห้งๆทุกครั้งด้วย ก็ทำไงได้ล่ะ ถ้าทำสีหน้าเฉยๆแบบทำกับคนทั่วไปเดี๋ยวพี่เขาก็จะหาว่าหยิ่งแล้วก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย (อารมณ์คนแอบชอบก็เงี้ยแหล่ะ =.=)
“มีอะไรจ๊ะคริสตัล”
พูดจบยัยซูจีก็หันไปทำตาหวานใส่พี่คริส น้อยๆหน่อยเถอะย่ะ -_-
“ข้อนี่ทำยังไง”
ฉันชี้ไปที่ข้อล่าสุดที่คิดเป็นชาติก็คิดไม่ออก ลบๆเขียนๆจนกระดาษจะขาดหมดแล้วเนี้ย
“ไหนข้อไหน...โอ๊ะข้อนี้” ยัยซูจีทำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะหยุดไปแล้วทำสายตาเจ้าเล่ห์มาทางฉันสลับกับพี่คริสแทน “โอ๊ย! ข้อนี้ฉันไม่รู้ร๊อกกกก! ยากจะตายยยย” อะไรกัน! เมื่อวานฉันยังเห็นเธอปร๋อทำอยู่เลยนะย่ะ =[ ]= “เธอก็ลองให้พี่คริสช่วยสิ”
แล้วซูจีก็เพยิดหน้าไปทางพี่คริสที่มองมาทางเราสองคนอย่างสงสัย
“พี่คริสคะ พี่คริสช่วยยัยคริสตัลมันทำข้อนี้หน่อยสิคะ ยัยคริสตัลมันทำไม่ได้ ฉันก็ทำไม่ได้ ^.^”
ฉันอ้าปากค้างมองยัยซูจีที่ยิ้มร่าเดินกลับไปที่โต๊ะ นั่นๆ! ดูมันทำกับเพื่อนแบบนี้หรอ เมื่อวานสาบานได้ว่าฉันเห็นมันนั่งทำข้อนั้นอย่างคล่อง!
“ไหน ข้อไหนครับ”
หันกลับมาทางเดิม ใช่ พี่คริสกำลังมองฉันยิ้มๆ อ๊ากกกก ;////;
“เอ่อ...” ไหนๆก็ไหนๆล่ะ ให้ช่วยเลยล่ะกัน -///- “ข้อเนี้ยค่ะ” ฉันเลื่อนแบบฝึกหัดไปให้พี่คริส พี่คริสรับไปก่อนจะเอ่ยปากขอกระดาษกับดินสอ ฉันเลยรีบส่งไปให้เลย พี่คริสเขียนอะไรบางอย่างยุกยิกๆอยู่ในหน้ากระดาษครู่ใหญ่ก่อนจะส่งคืนมาให้ฉัน
“โอ๊ะ...”
สาบานได้ว่าหน้าฉันเป็นแบบนี้ @__@
ตัวอะไรเยอะแยะก็ไม่รู้บนกระดาษที่ฉันไม่เข้าใจแม้แต่ตัวเดียว...มันเหมือนกับโครโมโซมเลยแหะ (นอกเรื่องล่ะคริสตัล 5555)
“หน้าแบบนี้นี่ไม่เข้าใจแน่ๆเลย” พี่คริสถาม ฉันจึงพยักหน้ารัวๆ “โอเค...เดี๋ยวพี่อธิบายให้ฟังแล้วกัน”
แล้วพี่คริสก็เริ่มอธิบายอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ อะไร x อะไร y แล้วอยู่ดีๆมันก็เอามารวมกันได้ไงก็ไม่รู้แหะ =_=
“เข้าใจไหมเนี้ย ฮ่าๆ”
“@_@”
หน้าแบบนี้เนี้ยเข้าใจมาก #ประชด 55555
“งั้นเอาใหม่...อันนี้เริ่มแรกเลยต้องคูณกำลังสองก่อน กำจัดให้มันหมดไป แบบนี้” แล้วพี่คริสก็ขีดบางอย่างในกระดาษ มันทุลักทุเลพอควรเลยสำหรับคนที่อยู่ตรงข้ามกัน “อ่า...ยากจัง เอางี้ดีกว่า...” แล้วพี่คริสก็ลุกขึ้นก่อนจะลากเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆฉัน O.O เราอยู่ใกล้กันมาก ฉันรู้สึกได้ว่าแขนของฉันชนกับแขนของพี่ฉันเลยด้วย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด >////< คริสตัลเขินค่ะ
“นั่งแบบนี้ง่ายกว่านะ”
เสียงพี่คริสดังอยู่ใกล้ๆกับใบหู มันใกล้แบบที่ฉันไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ฉันรู้สึกตัวแข็งทื่อ แม้แต่แรงจะหันหน้าไปยังไม่มีเลย
“ฮิ้วววววววววววววววววววว~”
เสียงร้องแซวของนังพวกนั้นผสมกับของพี่มินโฮดังขึ้น ฉันรีบหันขวับไปหาก่อนจะค้อนยัยพวกนั้นไปหลายวง แล้วฉันก็รู้สึกได้ด้วยว่าหน้าฉันแดงแน่ๆ >///<
“...ตรงนี้เราต้องกำจัด x ไปก่อนเพราะมันเหมือนกัน เราก็ย้าย 3 ไปอีกข้างของ x เห็นมั้ยทีนี้มันก็จะเท่ากัน เราก็ตัดมันเลย...” พี่คริสเริ่มต้นอธิบายแต่ไม่ว่าจะเสียงอะไรที่พี่คริสอธิบายมันก็ผ่านหูฉันไปหมดเลย (เข้าหูซ้ายทะลุหูชวา) ฉันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อหลายพันตัวบินอยู่ในท้องฉัน
โอ๊ยยยยยย ให้ตายเถอะ!
“คริสตัล...คริสตัลครับ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี้ย”
พี่คริสพูดปนหัวเราะก่อนฉันจะรู้สึกได้ว่าพี่คริสจิ้มแก้มฉัน ฉันสะดุ้งก่อนจะหันขวับไปมองและฉันก็จะต้องอึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อใบหน้าของพี่คริสอยู่ใกล้มากกว่าที่ฉันคิดซะอีก ใกล้ซะจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจของพี่เขา
“โอ๊ะ!” ไม่รู้ว่าค้างไปนานเท่าไรฉันถึงรู้สึกตัว ฉันสะดุ้งก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วถอยห่างมาจากพี่คริสโดยไว อย่างนี้มันไม่ปลอดภัย (ต่อหัวใจมากๆ) “ดะ...เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”
ฉันพูดขึ้นบอกพี่คริสก่อนจะเดินออกไปโดยไว เรี่ยวแรงฉันเหมือนกับโดนอะไรบางอย่างดูด เมื่อเข้าไปในห้องน้ำฉันก็ปิดประตูลงก่อนจะพิงประตู หัวใจตอนนี้เต้นรัวๆไม่เป็นภาษา ใบหน้าที่ฉันรู้ได้ว่ามันแดงมาถึงใบหู แต่กระนั้น...หน้าฉันก็ปรากฏรอยยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว
19-02-13
วู้ว ในที่สุดไรเตอร์ก็แต่งได้พอดี
พึ่งแต่งเสร็จสดๆ ฟีลแบบ!
โคตรเขินเลย แต่งไปเขินไป
ตอนนี้ไรเตอร์ฟินคริส-ตัลมากกว่าฮุนตัลอีก -/-
คือแบบเห็นแฟนแคมที่สนามบินของเฮียกันป้ะ
อันนั้นแหล่ะทำไรเตอร์เพ้อ -///-
อารมณ์มันก็เลยแต่งต่อได้
อยากให้เรื่องนี้เกิดขึ้นกับตัวเองจริ๊งๆ
จิ้นตัวเองเป็นน้องตัล โอ๊ย มันจะฟินไปไหนคะ
จะบ้าตายยยยยแทนคริสตัลเลย >///<
เดี๋ยวจะแต่งฟิคคริสกับตัวเอง
สนองนี๊ด >.< ไม่รู้จะมีคนอ่านหรือเปล่า #อินี่บ้า 555
จิ้นให้ตัวเองเป็น Pro. ได้นะคะ
#แล้วเรื่องที่ดองไว้ล่ะ
แว๊กกกก 55555555555
ไปแล้วค่ะ ตอนหน้าจะตามมาเร็วๆนี้
แต่ไม่ใช่พรุ่งนี้และวันพฤษหัส
ช่วงนี้ไรเตอร์ยุ่งมากจริงๆ
ต้องขอโทษนักอ่านทุกๆคนด้วยนะคะ
ด้วยรัก -ana-
...ผ่านไป การบ้านฉันก็ยังไม่เสร็จเลย ฉันทำสแควร์รูทอยู่ดีๆมันก็กลายเป็น x กับ y ได้ไงก็ไม่รู้อ่ะ =_=;;
...แต่พี่คริสเขาไม่ได้นั่งมองฉันแล้วนะ เขาเอานารุโตะขึ้นมาอ่านแล้วล่ะ พึ่งรู้ว่าพี่คริสก็ชอบนารุโตะเหมือนกัน =.=
“ซูจีๆๆๆๆๆๆๆ”
ฉันร้องเรียกยัยซูจีที่กำลังเม้าท์อย่างเมามันส์กับพี่มินโฮ ยัยซูจีหันมาทางฉันก่อนจะเลิกคิ้วเชิงถาม ฉันไม่ตอบอะไรเพียงแต่โบกมือให้เข้ามา
“แฮ่ ^^;;”
และแน่นอนว่าฉันยังคงมองไปหาพี่คริส คราวนี้พี่คริสเงยหน้าขึ้นมาจากหนังสือแล้วก็มองฉันเชิงสงสัย ฉันก็เลยหันไปส่งยิ้มแห้งๆให้ วันนี้นับครั้งสบตากับพี่คริสได้เลยนะเนี้ย และทุกครั้งฉันก็ยิ้มแห้งๆทุกครั้งด้วย ก็ทำไงได้ล่ะ ถ้าทำสีหน้าเฉยๆแบบทำกับคนทั่วไปเดี๋ยวพี่เขาก็จะหาว่าหยิ่งแล้วก็ไม่อยากจะยุ่งด้วย (อารมณ์คนแอบชอบก็เงี้ยแหล่ะ =.=)
“มีอะไรจ๊ะคริสตัล”
พูดจบยัยซูจีก็หันไปทำตาหวานใส่พี่คริส น้อยๆหน่อยเถอะย่ะ -_-
“ข้อนี่ทำยังไง”
ฉันชี้ไปที่ข้อล่าสุดที่คิดเป็นชาติก็คิดไม่ออก ลบๆเขียนๆจนกระดาษจะขาดหมดแล้วเนี้ย
“ไหนข้อไหน...โอ๊ะข้อนี้” ยัยซูจีทำเหมือนจะพูดอะไรบางอย่างก่อนจะหยุดไปแล้วทำสายตาเจ้าเล่ห์มาทางฉันสลับกับพี่คริสแทน “โอ๊ย! ข้อนี้ฉันไม่รู้ร๊อกกกก! ยากจะตายยยย” อะไรกัน! เมื่อวานฉันยังเห็นเธอปร๋อทำอยู่เลยนะย่ะ =[ ]= “เธอก็ลองให้พี่คริสช่วยสิ”
แล้วซูจีก็เพยิดหน้าไปทางพี่คริสที่มองมาทางเราสองคนอย่างสงสัย
“พี่คริสคะ พี่คริสช่วยยัยคริสตัลมันทำข้อนี้หน่อยสิคะ ยัยคริสตัลมันทำไม่ได้ ฉันก็ทำไม่ได้ ^.^”
ฉันอ้าปากค้างมองยัยซูจีที่ยิ้มร่าเดินกลับไปที่โต๊ะ นั่นๆ! ดูมันทำกับเพื่อนแบบนี้หรอ เมื่อวานสาบานได้ว่าฉันเห็นมันนั่งทำข้อนั้นอย่างคล่อง!
“ไหน ข้อไหนครับ”
หันกลับมาทางเดิม ใช่ พี่คริสกำลังมองฉันยิ้มๆ อ๊ากกกก ;////;
“เอ่อ...” ไหนๆก็ไหนๆล่ะ ให้ช่วยเลยล่ะกัน -///- “ข้อเนี้ยค่ะ” ฉันเลื่อนแบบฝึกหัดไปให้พี่คริส พี่คริสรับไปก่อนจะเอ่ยปากขอกระดาษกับดินสอ ฉันเลยรีบส่งไปให้เลย พี่คริสเขียนอะไรบางอย่างยุกยิกๆอยู่ในหน้ากระดาษครู่ใหญ่ก่อนจะส่งคืนมาให้ฉัน
“โอ๊ะ...”
สาบานได้ว่าหน้าฉันเป็นแบบนี้ @__@
ตัวอะไรเยอะแยะก็ไม่รู้บนกระดาษที่ฉันไม่เข้าใจแม้แต่ตัวเดียว...มันเหมือนกับโครโมโซมเลยแหะ (นอกเรื่องล่ะคริสตัล 5555)
“หน้าแบบนี้นี่ไม่เข้าใจแน่ๆเลย” พี่คริสถาม ฉันจึงพยักหน้ารัวๆ “โอเค...เดี๋ยวพี่อธิบายให้ฟังแล้วกัน”
แล้วพี่คริสก็เริ่มอธิบายอะไรบางอย่างที่ฉันไม่เข้าใจ อะไร x อะไร y แล้วอยู่ดีๆมันก็เอามารวมกันได้ไงก็ไม่รู้แหะ =_=
“เข้าใจไหมเนี้ย ฮ่าๆ”
“@_@”
หน้าแบบนี้เนี้ยเข้าใจมาก #ประชด 55555
“งั้นเอาใหม่...อันนี้เริ่มแรกเลยต้องคูณกำลังสองก่อน กำจัดให้มันหมดไป แบบนี้” แล้วพี่คริสก็ขีดบางอย่างในกระดาษ มันทุลักทุเลพอควรเลยสำหรับคนที่อยู่ตรงข้ามกัน “อ่า...ยากจัง เอางี้ดีกว่า...” แล้วพี่คริสก็ลุกขึ้นก่อนจะลากเก้าอี้แล้วนั่งลงข้างๆฉัน O.O เราอยู่ใกล้กันมาก ฉันรู้สึกได้ว่าแขนของฉันชนกับแขนของพี่ฉันเลยด้วย
กรี๊ดดดดดดดดดดดดด >////< คริสตัลเขินค่ะ
“นั่งแบบนี้ง่ายกว่านะ”
เสียงพี่คริสดังอยู่ใกล้ๆกับใบหู มันใกล้แบบที่ฉันไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหนมาก่อน ฉันรู้สึกตัวแข็งทื่อ แม้แต่แรงจะหันหน้าไปยังไม่มีเลย
“ฮิ้วววววววววววววววววววว~”
เสียงร้องแซวของนังพวกนั้นผสมกับของพี่มินโฮดังขึ้น ฉันรีบหันขวับไปหาก่อนจะค้อนยัยพวกนั้นไปหลายวง แล้วฉันก็รู้สึกได้ด้วยว่าหน้าฉันแดงแน่ๆ >///<
“...ตรงนี้เราต้องกำจัด x ไปก่อนเพราะมันเหมือนกัน เราก็ย้าย 3 ไปอีกข้างของ x เห็นมั้ยทีนี้มันก็จะเท่ากัน เราก็ตัดมันเลย...” พี่คริสเริ่มต้นอธิบายแต่ไม่ว่าจะเสียงอะไรที่พี่คริสอธิบายมันก็ผ่านหูฉันไปหมดเลย (เข้าหูซ้ายทะลุหูชวา) ฉันรู้สึกเหมือนมีผีเสื้อหลายพันตัวบินอยู่ในท้องฉัน
โอ๊ยยยยยย ให้ตายเถอะ!
“คริสตัล...คริสตัลครับ ฟังอยู่หรือเปล่าเนี้ย”
พี่คริสพูดปนหัวเราะก่อนฉันจะรู้สึกได้ว่าพี่คริสจิ้มแก้มฉัน ฉันสะดุ้งก่อนจะหันขวับไปมองและฉันก็จะต้องอึ้งยิ่งกว่าเดิมเมื่อใบหน้าของพี่คริสอยู่ใกล้มากกว่าที่ฉันคิดซะอีก ใกล้ซะจนฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจของพี่เขา
“โอ๊ะ!” ไม่รู้ว่าค้างไปนานเท่าไรฉันถึงรู้สึกตัว ฉันสะดุ้งก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วถอยห่างมาจากพี่คริสโดยไว อย่างนี้มันไม่ปลอดภัย (ต่อหัวใจมากๆ) “ดะ...เดี๋ยวฉันขอตัวไปเข้าห้องน้ำก่อนนะคะ”
ฉันพูดขึ้นบอกพี่คริสก่อนจะเดินออกไปโดยไว เรี่ยวแรงฉันเหมือนกับโดนอะไรบางอย่างดูด เมื่อเข้าไปในห้องน้ำฉันก็ปิดประตูลงก่อนจะพิงประตู หัวใจตอนนี้เต้นรัวๆไม่เป็นภาษา ใบหน้าที่ฉันรู้ได้ว่ามันแดงมาถึงใบหู แต่กระนั้น...หน้าฉันก็ปรากฏรอยยิ้มไม่หุบเลยทีเดียว
กริ๊งงงง~
หมดเวลาแล้ว อ๊ายยยย! รู้มั้ยว่าพี่คริสน่ะสอนการบ้านคณิตฉันทุกข้อเลย แถมยังนั่งใกล้กัน ใกล้กันเรื่อยๆจนฉันใจเต้นสั่นไม่เป็นจังหวะ กลิ่นโคโลญจ์ของพี่คริสยังติดจมูกฉันอยู่เลย ฉันละอยากเข้าไปนอนซบแผ่นอกกว้างๆของพี่คริสซะจริง
เอ๊ะ อะไรกัน! นี่ฉันคิดบ้าอะไรเนี้ย -///-
“คริสตัล”
พี่คริสร้องเรียกฉันที่กำลังจะเดินออกไปกับพวกซูจี ฉันเลยหันไปบอกซูจีให้เดินไปกันก่อน แล้วฉันก็สูดหายใจเข้าลึกๆก่อนจะหมุนตัวไป พี่คริสยื่นมือมาข้างหน้าเหมือนจะของอะไรบางอย่าง
“ไหนล่ะข้าวกล่องของพี่”
เออจริงด้วย แต่...จะให้ง่ายๆแบบงั้นเลยหรอ
“ฉัน...”
พี่คริสเลิกคิ้ว
“ฉัน...ลืมค่ะ”
ฉันตัดสินใจแกล้งบอกอย่างนั้นไป ก็มันเขินนี่ โถ่ จะให้ดูดี๊ด๊ามากก็ไม่ใช่เรื่อง =.=
“อ้าว ไหงเป็นงั้นล่ะครับ ลืมได้ไง”
“ก็แบบว่า...มันลืมนี่นา”
ลืมไม่จริงหรอกค่ะ -///-
“แล้วพี่จะกินอะไรล่ะ”
พี่คริสทำหน้างอน พี่คริสมีมุมแบบนี้ด้วยหรอ น่ารักอ่ะ >///<
“ก็...ไปซื้อกินก็แล้วกันนะคะ ...งั้นฉันไปล่ะ”
ฉันเตรียมจะหมุนตัวเดินไปแต่พี่คริสรั้งแขนเอาไว้ก่อน เหมือนโดนไฟฟ้าช็อตเมื่อเราสัมผัสกัน มันช็อตไปถึงหัวใจเลยด้วย
“เดี๋ยวสิ...จะหนีไปกันง่ายๆแบบนี้เลยหรอครับ”
พี่คริสรั้งแขนฉันให้เข้าไปใกล้ขึ้นแล้วหัวเราะในลำคอ ฉันโดนแอคแทดเข้าเต็มๆเลย ให้ตายเถอะ!
“ก็...ก็จะไปกินข้าวไงคะ”
“แต่พี่ไม่มีอะไรกินนี่ แล้วคริสตัลก็ผิดสัญญาด้วย โถ่”
“พี่ก็แค่ไปซื้อเอาไง -3-”
“ไม่รู้แหล่ะ ไม่สน...มานี่เลย”
แล้วพี่คริสก็ลากฉันไปอีกทาง มันเป็นทางไปสวนหลังโรงเรียนที่ไม่ค่อยจะพลุกพล่านเท่าไรนักในเวลาพักกลางวันแบบนี้ อาจจะแปลก แต่พวกนักเรียนโรงเรียนนี้ชอบไปกินข้าวกลางวันกันในตึกมากกว่า ฉันก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไม
พี่คริสพาฉันมาหยุดอยู่ที่ต้นไม้ใหญ่ติดกับรั้วโรงเรียนต้นหนึ่ง มันเป็นต้นไม้ใหญ่ พี่คริสหันมายักคิ้วให้ฉันก่อนจะแย่งถุงข้าวกล่องของฉันไปแล้วปีนขึ้นไปข้างบนอย่างชำนานในขณะที่ฉันยังคงอึ้งอยู่ =[ ]=;;
“ปีนขึ้นมาสิ ไม่งั้นอดกินข้าวนะ ^^”
พี่คริสส่งเสียงลงมาจากด้านบนพลางโบกข้างกล่องอย่างอารมณ์ดี อารมณ์ไหนล่ะเนี้ย =[ ]=;;
“ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ขึ้นไปหรอกค่ะ มันสูง T^T”
พี่คริสทำท่าเหมือนนึกขึ้นได้ ใช่ ฉันกลัวความสูง มันทรอดแทรกเข้าไปในสมองแล้ว T^T มันมาจากตอนที่ตกบันไดคราวนั้นแหล่ะ เหมือนยิ่งมีเหตุการณ์อะไรไปกระตุ้นความกลัวมันก็ยิ่งทำให้กลัวมากขึ้น มากขึ้น และมากขึ้น! T^T
“งั้น...” แล้วพี่คริสก็ทำเหมือนตกใจ “เฮ้ย ระวังแมลงสาบ”
ฉันตาโตก่อนจะหลับตาปี๋แล้วมีแรงมาจากไหนก็ไม่รู้รีบปืนขึ้นไปบนต้นไม้ ฉันจับกิ่งนู้นกิ่งนี้ปีนขึ้นไปเหมือนกับจะชำนาญเหมือนโคอาล่า กรี๊ดดดดดดด! แมลงสาบบบบบบบบบ!
ฉันปีนขึ้นมาปุ๊ปฉันก็รู้สึกถึงอ้อมแขนของพี่คริสโอบรอบฉันไว้ เอ๊ะ...มันแปลกๆนะ =_=// ฉันหันหน้าไปมองพี่คริสก่อนจะเห็นพี่เขาอมยิ้ม
“แมลง...สาบ -_-”
ฉันว่าแล้วเชียวว่าพี่คริสต้องหลอกฉัน แต่หลอกซะได้ผลด้วยนะ เพราะไม่รู้ว่าฉันไปเอาความกล้ามาจากไหนปีนขึ้นมาด้านบน
“แมลง...สาบ อยู่ในท่อปะปา ^^”
“พี่คริส -_- นี่หลอกฉันหรอคะ”
พี่คริสหัวเราะเบาๆในลำคอ
“เปล่าหลอกสักหน่อย แค่จะบอกว่า...ระวังแมลงสาบในท่อปะปา”
ฉันทำหน้ามุ้ยก่อนจะตีไปที่แขนพี่คริส
“ก็นั่นแหล่ะหลอก -3- ”
“โอ๋ๆ แล้วถ้าไม่บอกแล้วเธอจะขึ้นมาได้หรอ”
พี่คริสใช้มืออีกข้างที่ไม่ได้ยันไว้ดึงแก้มฉัน ใช่แล้ว หน้าฉันก็แดงขึ้นอีกเหมือนกัน
“ก็นั่นแหล่ะ แล้วฉันจะลงยังไงล่ะ”
ฉันพูด ก็จริงนี่ ฉันจะไปลงยังไงล่ะ คราวที่แล้วยังเกือบตาย (เวอร์)
“เอาน่า...เดี๋ยวพี่พาเหาะลงเอง”
“พีคริส! บ้าแล้ว”
ฉันตีไปที่แขนพี่คริสอีกที
“ฮ่าๆ มากินข้าวกันเถอะ”
“เอ๋...แล้วพี่คริสจะกินได้ไง ไม่มีข้าวของพี่นี่”
“ก็กินข้าวของเธอไง ในเมื่อเธอลืมทำข้าวมาให้พี่ งั้นเธอก็ต้องแบ่งพี่นะสิ”
“อะไรกัน =[ ]=”
“ไม่ต้องมาอ้าปากเลย เธอต้องแบ่งพี่กินๆ เอาออกมาสิ หิวแล้วๆ”
พี่คริสทำสีหน้าอ้อน ฉันยู่ปากแล้วแอบยิ้มก่อนจะหยิบข้าวกล่องออกมา กล่องหนึ่งส่งให้พี่คริส อีกกล่องก็หยิบให้ตัวเอง
“อ้าว นี่อะไร ไหนบอกว่าไม่ได้ทำมาให้พี่ไง”
“ฉันล้อเล่นต่างหาก! นี่ เอาไปเลยค่ะ”
ฉันยืนให้พี่คริส พี่คริสทำหน้าจะบอกอะไรบางอย่าง แต่ฉันก็ไม่รู้อยู่ดี =_=;;
“ทำไมหรอคะ”
“พี่รับไม่ได้หรอก ถ้าพี่รับคริสตัลก็ตกน่ะสิ”
ฉันเบิกตา จริงด้วยแหะ ตอนนี้พี่คริสจับต้นไม้ด้วยการอ้อมมือไปด้านหลังให้ฉันพิงได้อย่างสบายๆ มันคล้ายกับการกอดกลายๆนะ =///=
“อ้าว ถ้างั้นพี่คริสจะกินยังไงล่ะคะ”
“ไม่เห็นยาก...ก็ป้อนไง ^^”
“หา...ป้อน -//- บ้าหรอ”
“ใช่ ป้อน...ก็เธอมือว่างตั้งสองมือนี่”
“ถ้าฉันป้อนพี่แล้วฉันจะกินยังไงล่ะ”
“เดี๋ยวเธอป้อนพี่เสร็จพี่จะป้อนเธอก็ได้นะ (‘ ‘)”
ดูสีหน้าพี่คริสตอนนี้สิ อ๊ายยยย! คริสตัลคนนี้จะบ้า -///- เขินจะบ้าอยู่แล้ว
“มะ...ไม่เป็นไรแล้วกันค่ะ กินเองได้ๆ =_=;;”
ฉันพูดจบก็เปิดฝาข้าวกล่องออก มันเป็นซุปกับมันฝรั่งทอดไก่ มันเริ่มเย็นแล้วล่ะนะ -.-
“น่ากินมั้ยคะ”
ฉันถาม
“ทำเองหรอ”
แต่พี่คริสไม่ตอบแต่ถามกลับ ฉันยิ้มแล้วก็ส่ายหน้า
“อยากรู้ก็ลองทายดูสิคะ”
พูดจบฉันก็ (ยัด) ข้าวไก่และมันฝรั่งใส่ปากพี่คริส พี่คริสตาโตนิดๆแล้วก็เคียว ตอนเคี้ยวนี่น่ารักมากจริงๆด้วย T////T
“เธอไม่ได้ทำเองแน่เลย”
พอกลืนปุ๊ปพี่คริสก็ทาย ฉันขมวดคิ้วกับการทาย -*-
“ทำไมล่ะ -*-”
“ก็ถ้าเธอทำเองจะพูดแบบนี้ไง มีให้ลองทายด้วย”
“เกี่ยวมั้ย -3-”
“งั้นลองทายดูบ้างมั้ยล่ะว่าพี่คิดอะไรอยู่”
พูดจบพี่คริสก็จ้องมาสบตาฉัน ฉันรู้สึกตัวแข็งทื่อไป เหมือนมีน้ำแข็งเย็นๆมารดลงบนไฟร้อนๆจนมันบรรยายเป็นความรู้สึกไม่ถูกเลย พี่คริสค่อยๆเลื่อนหน้าเข้ามาใกล้ๆในขณะที่ฉันกััดริมฝีปากของตัวเองแน่น ฉันหลับตาปี๋ลงเมื่อใบหน้าเราห่างกันไม่กี่วา
ฟู่วว~
ฉันรู้สึกได้ถึงลมหายใจอุ่นๆเป่ารดมาข้างริมฝีปากก่อนจะรู้สึกได้ว่าพี่คริสเคลื่อนตัวออกไป ฉันจึงค่อยๆลืมตาขึ้น พี่คริสยิ้มบางอยู่ไม่ไกล
“ฝุ่นติดที่ริมฝีปากน่ะ เลยเป่าออกให้”
ห๊ะ! ฝุ่น! =[ ]=;
|
เรื่องในตอนนี้- อัพเดท 23 ก.พ. 56 / 14:40 
[ IP : 182.52.35.65 ]
ส่งข้อความลับ
