สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ยัยสุดโหด ขอปล้นหัวใจ นายเจ้าพ่อ

ตอนที่ 15 : บันทึกความเลวบทที่15 : นังตานี & ผีตะเคียนทอง =_=


     อัพเดท 30 ธ.ค. 49
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : +๐+ซาลาเปาจัง+๐+ ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ +๐+ซาลาเปาจัง+๐+ Email : wrt_f.g.05(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/wrtfg05
< Review/Vote > Rating : 88% [ 76 mem(s) ]
This month views : 9 Overall : 14,683
303 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 58 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ยัยสุดโหด ขอปล้นหัวใจ นายเจ้าพ่อ ตอนที่ 15 : บันทึกความเลวบทที่15 : นังตานี & ผีตะเคียนทอง =_= , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 828 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



# สยามพารากอน

 

ตอนนี้ฉันอยู่ที่สยามพารากอนกับยัยเพ้นท์สองคน ยังไม่เจอตัวไอหม้อสองใบนั้นเลย ให้ตายสิ ไอคนพวกนี้ก็มองอยู่ได้ ทำไมยะ! ไม่เคยเห็นคนน่ารัก&สวย รึไง โฮะๆๆ (เอาเข้าไป) โธ่! ไม่อยากจะคุย วันนี้ฉันกับยัยเพ้นท์น่ารักมากๆ (ขนาดไม่อยากจะคุย -_- ) เสียงใครมานินทาฉันเเถวนี้เนี่ย (คนเเต่งเอง มีไรมั้ยยะ) เจอกันตัวๆเลยมั้ย (เดี๋ยวฉันจะแต่งให้แกตาย ยัยเดรส) โห คนแต่งสุดสวย สวยที่สุดในปฐพี ยกโทษให้ยัยเดรสผู้สวยกว่าคนนี้ด้วยเถอะ *O* (-_-^^^)

 

เข้าเรื่องดีกว่า วันนี้ฉันกับยัยเพ้นท์เเต่งตัวน่ารักอย่างเเรง เอิ้กๆ ยัยเพ้นท์ใส่เสื้อยืดสีขาวเเขนกุดทับด้วยเสื้อกล้ามสายสก็อตสีดำ กระโปรงสั้นเหนือเข่าขึ้นมาประมาณ 1 คืบ ลายลูกไม้เป็นชั้นๆ เนื้อผ้าพลิ้วๆ เเล้วใส่สร้อยเงิน แหวนเงิน อะไรพะรุงพะรังไปหมด เหมือนเด็กฮิพเลยอ่ะ แต่รวมๆเเล้ว น่ารักอย่างเเรง >O<!! เพื่อนใครวะเนี่ย

 

ส่วนฉัน โฮะๆๆ วันนี้ฉันใส่เสื้อกล้ามสีดำ กางเกงขาสั้นกำลังอินเทรนลายสก็อตสูงขึ้นมาจากเข่าประมาณ 2 คืบสีน้ำตาลอ่อน ถุงเท้าลายขวางแนวนอนสีแดง-ดำ ยาวขึ้นมาถึงกลางแข้ง รองเท้าคอนเวิดสีดำ หมวกแก๊ปสีขาวมีตาข่ายตรงปีกหมวก โห~ ฮิพสุดๆ ^O^

 

เวลาเราสองคนเดินด้วยกันมีแต่คนมอง กร๊ากๆๆ แสดงว่าน่ารักใช่ป่ะ เอิ้กๆ แต่เดี๋ยว นี่ไม่ใช่เรื่องที่ต้องสนใจ เรื่องที่ต้องสนใจตอนนี้ก็คือ ไอ้แร็คกับไอ้เซฟ ตอนนี้มันอยู่ที่ไหน!!

 

เราเดินหานายสองคนนั้นไปเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไป 1 ชั่วโมงแล้วก็ยังไม่เจอ ฉันชักอยากจะช็อปปิ้งเเล้วนะ -*-

 

“เอ่อ...สวัสดีครับ ชื่ออะไรหรอครับ” อยู่ดีๆ ก็มีผู้ชายสองคนเดินเข้ามาทักฉัน ส่วนเรื่องหน้าตาน่ะหรอ...หล่อลากกระชากไส้อย่างเเรง กรี๊ดดดดด ทำไมชีวิตฉันมันมีแต่คนหล่อรุมล้อมไปหมดเลยนะ มีความสุขโว้ย!! (เก็บอาการหน่อย)

 

“อ๋อ ชื่อเดรสค่ะ ส่วนนี่เพื่อนฉันเอง ชื่อเพ้นท์ค่ะ” ฉันพูดเเล้วชี้ไปที่ยัยเพ้นท์ที่ยืนยิ้มแก้มเเทบปริอยู่ข้างๆ

 

“สวัสดีครับ ผมชื่อ เอ นะครับ ส่วนเพื่อนผมชื่อ กาย ครับ” นายหน้าหล่อคนที่ชื่อ เอ พูด กรี๊ดดด  แทบละลาย

 

“ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จักนะคะ” ฉันพูดเเล้วโปรยยิ้มชนิดที่ว่า นางสาวไทยยังชิดซ้าย นางงามจักรวาลยังชิดขวา โฮะๆ

 

“เช่นกันครับ” นายเอ พูด

 

“เอ่อ คุณสองคนพอจะช่วยเป็นเพื่อนเที่ยวกับพวกเราหน่อยได้มั้ยครับ” นายหน้าหล่อที่ชื่อ กาย พูด นายนี่หน้าตาออกหวานๆหน่อย เเต่นายเอหน้าตาจะออกเท่ห์ๆ ถ้าไม่ได้อยู่ในประเทศไทยนะ ฉันว่านายสองคนนี้ต้องเป็นเด็กเกาหลีเเน่เลยอ่ะ อ๊ายยย น่ารัก

 

“อ๋อ ได้อยู่เเล้วค่ะ ไปด้วยกันเยอะๆ สนุกดีออก เนาะเดรส” ยัยเพ้นท์รีบพูดทันที แหม ยัยนี่ ต่อมบ้าผู้ชายเพิ่งจะทำงานรึไงยะ...ของฉันทำงานตั้งแต่นายสองคนนี้เข้ามาทักเเล้ว โฮะๆๆ  แกนี่ความรู้สึกช้าจริง ( -_-^^^ )

 

พวกเราสี่คน เลยเดินเล่น ซื้อของ กินนู่นกินนี่ไปทั่ว ประมาณ 2 ชั่วโมงก็เลยตัดสินใจเเยกย้ายกัน นายสองคนนั้นกลับบ้าน โดยเอาเบอร์ของฉันกับยัยเพ้นท์กลับไปด้วย อ๊ายยยย ปลื้มค่ะ *O*

 

“ยัยเพ้นท์ ไปเข้าห้องน้ำกันป่ะ” ฉันชวนยัยเพ้นท์

 

“ทำไม น้องแกจะร้องไห้หรอ” ยัยเพ้นท์ถาม

 

“เออ ไปด้วยกันหน่อยดิ”

 

“ เออๆ”

 

ฉันกับยัยเพ้นท์เดินกำลังจะถึงห้องน้ำอยู่เเล้ว แต่...

 

พลั่ก!!!

 

“โอ๊ย! นี่หล่อน เดินหัดดูทางซะมั่งสิยะ” อยู่ดีๆ ก็มีผู้หญิงคนนึง ที่โบ๊ะหน้าจัดอย่างเเรง แถมเเต่งตัวยังกับนางตานี เดินมาชนฉัน แต่หญิงถึกอย่างฉันมีหรือจะล้ม โฮะๆๆ (กำลังรู้สึกภูมิใจ) ยัยนั่นเลยล้มก้นจ้ำเบ้าลงบนพื้น พอลุกขึ้นมาได้ ก็มาชี้หน้าด่าฉันเฉยเลย -_-^^

 

“อะไรเนี่ยเธอ ฉันเดินของฉันอยู่ดีๆ เธอเดินมาชนฉันเองนะเนี่ย” ฉันว่ากลับ

 

“นี่! เป็นเด็กเป็นเล็ก หัวทำตัวมีสัมมาคารวะซะมั่ง” นี่เธอ ฉันว่าฉันอายุเยอะกว่าเธออีกนะ เเต่เธอน่ะ มันโบ๊ะหน้าซะจนหน้าแก่ยังกับป้า -*-

 

“เธออายุเท่าไหร่”ฉันถาม

 

“ 16 ย่ะ”

 

“โห ยัยเด็กแก่แดด ฉัน 17 แก่กว่าเธอปีนึงนะ หัดทำตัวมีสัมมาคารวะซะมั่งซิ”

 

“มะ ฉันไม่เชื่อหรอก หุ่นอนุบาลอย่างแกเนี่ยนะ 17”

 

“พวกฉันน่ะมันปกติย่ะ แกนั่นแหละที่ผิดปกติ” ยัยเพ้นท์พูด

 

“นี่พวกเธอ อย่าคิดว่าแก่กว่าเเล้วฉันจะไม่กล้านะ” เพื่อนของยัยเด็กแก่แดดที่ยืนข้างๆพูดขึ้น

 

“กล้าไม่กลัว กลัวไม่กล้าว้อย” ฉันพูด แล้วจ้องตายัยนั่น มีคนบอกว่าตาฉัน ถ้าโดนจ้องนานๆ จะน่ากลัว ตอนนั้นฉันลองจ้องเด็ก ม.4 ที่แวเรส เด็กนั่นร้องไห้วิ่งหนีไปเลย -*-

 

“ว่าไงยะ” ฉันพูด

 

“พะ พี่เเร็คคะ พี่เเร็ค!!” ยัยเด็กนั่นตะโกน ฮะ? เเร็คหรอ เจอเเจ็คพอตแล้วไง

 

“เธอเรียกใคร” ยัยเพ้นท์ถาม

 

“พี่เเร็ค!!” ตอนนี้ฉันหันหลังให้ยัยเด็กนี่แล้ว เตรียมจะเอ๋นายเเร็ค หึๆๆ

 

“ฉันถามว่าเธอเรียกใคร!!” ตอนนี้ยัยเพ้นท์เริ่มขึ้นเสียงเเล้ว

 

“พี่เซฟ ช่วยด้วยค่ะ พวกเรากำลังโดนทำร้าย” เพื่อนยัยเด็กแก่แดดตะโกนขึ้นมั่ง ยัยเพ้นท์เลยเดินมายืนข้างๆ ฉันและเเบบเดียวกับฉันทันที

 

“หึๆๆ เจอตัวเเล้วสินะ” ยัยเพ้นท์พูด

 

“ฮ่าๆๆ แกตายเเน่ ยัยบ้า พี่แร็คเอาเธอตายเเน่” ยัยเด็กแก่แดดพูด เออ! เดี๋ยวก็รู้ว่าใครจะตายกันแน่

 

“ใครทำอะไรหรอ เชอร์รี่” เสียงนายเเร็คนี่หน่า เดี๋ยวนี้เล็มหญ้าอ่อนหรอยะ

 

“เป็นอะไรรึป่าว เปิ้ล” นี่เสียงนายเซฟนี่หน่า เหอๆ วันนี้มีชาปณกิจหมู่เเน่

 

“ยัยสองคนนี้ค่ะ เดินชนเชอร์รี่ ยังไม่ยอมขอโทษ แถมจะตบเชอร์รี่อีกต่างหาก” เออ ฟ้องเข้าไป เอาให้หนำใจนะ เพราะต่อไป อาจจะไม่มีนายเเร็คให้ฟ้องอีกแล้วก็ได้ เพราะมันคงจะกลายเป็นวิญญาณไปแล้วล่ะ หุหุ ^O^

 

“ไหน พวกเธอสองคนหันหน้ามาซิ กล้าดีนี่ ที่มาหาเรื่องเด็กฉันน่ะ” นายเเร็คพูด หึหึ แต่ฉันกับยัยเพ้นท์ยังไม่หันไป ฉันเห็นยัยเพ้นท์ตัวสั่นงกๆเลย วันนี้ไม่ได้ตายดีแน่ ไอเซฟ กร๊ากๆๆ ^ ^

 

“ยังไม่หันมาอีก ทีตอนนี้ทำสั่นงกๆ ตอนหาเรื่องล่ะทำเก่ง” เพื่อนยัยเเก่แดดพูด ฉันว่า นังผีตานีนั่นต้องเป็นเด็กของนายเเร็ค ส่วนเพื่อนยัยแก่แดดคงเป็นเด็กนายเซฟ

 

“จะหันไม่หัน” นายเซฟพูด ตายเเน่เมริง ^ ^ ไอเซฟหน้าหม้อ

 

“อยากให้หันจริงหรอคะ” ยัยเพ้นท์ดัดเสียงพูด

 

“ก็เออสิ เรียกอยู่นี่ไง” นายเซฟพูด เดี๋ยวฉันจะกรวดน้ำไปให้เเล้วกัน  สาธุ~

 

“ถ้าหันไป แล้วจะทำอะไรล่ะคะ” ฉันดัดเสียงถามมั่ง

 

“เธอเป็นผู้หญิง ฉันคงไม่เอาถึงตายหรอก ^ ^” นายแร็คพูด

 

“งั้น หันเเล้วนะคะ” ฉันพูด พร้อมกับหันกลับไป แต่ยังไม่เงยหน้า ยัยเพ้นท์เหมือนกัน

 

“เอ้า! เงยหน้าสิ” นายเซฟพูด

 

“.....” พวกฉันยังคงนิ่ง

 

“บอกให้เงยหน้าขึ้นไง” นายแร็คสั่ง น่ากลัวตายล่ะไอด๋อย แบร่ :-P

 

“.......” ฉัน-ยัง-ไม่-เงย จะทำไมยะ

 

“ไม่ยอมเงยใช่มั้ย ฉันจับเงยเองก็ได้...ดะ เดรส” นายเเร็คเดินเข้ามา จับคางฉันเชิดขึ้น ตาสบตา กร๊ากๆๆๆ อยากจะหัวเราะเป็นภาษาอิตาลี นายเเร็ค ตาโตเท่าไข่ห่าน อ้าปากหวอเหมือนคนเอ๋อ ส่วนนายเซฟน่ะหรอ หน้าแทบไม่มีสีเลือด

 

“ถ้านี่คือเดรส อีกคนนึงก็ต้อง” นายเซฟพูดหวาดๆ

 

“ใช่ ฉันเองแหละ เจอกันอีกแล้วนะ” ยัยเพ้นท์พูดเเล้วเงยหน้าขึ้น นายเซฟถึงกับผงะ

 

“พะ พะ พะ เพ้นท์ เพ้นท์!!” ไอปัญญาอ่อนเซฟ -*-

 

“อย่าทำฉันถึงตายเลยนะ ฉันกลัวเเล้ว กร๊ากๆๆๆ ขำว่ะ” ฉันพูด ตอนนี้ยัยผีตานีกับยัยผีตะเคียนทอง ทำหน้างงเป็นไก่ตาแตก แต่ยังไม่ยอมปล่อยมือที่ควงเเขนนายเเร็คกับนายเซฟออก

 

“นังผีตะเคียนทอง ปล่อยมือออกจากนายเซฟซิ” ฉันพูด

 

“อ๊ายยยยย ฉันไม่ใช่ผีตะเคียนทองนะยะ พี่เซฟคะ นังนี่มันด่าเปิ้ลว่าผีตะเคียนทองอ่ะค่ะ” ยังไม่รู้เวลาตายตัวเองล่ะสิท่า

 

“อ่า...เอ่อ” นายเซฟเอ้ย น่าเวทนาจริงๆ

 

“ว่าไงนายเซฟ จะต่อยฉันหรอ เอาเซ่ เนี่ยๆๆๆ ต่อยมาเลย” ฉันพูดแล้วจิ้มๆๆไปที่แก้มของตัวเอง

 

“เอ่อ.......” เต็มป่ะเนี่ยไอเซฟ

 

“เซฟ ถ้าฉันนับ 1 ถึง 3 มือของยัยผีตะเคียนทองนั่นยังอยู่ในเเขนนาย ได้รู้กันแน่” ยัยเพ้นท์สั่งเสียงเรียบ

 

“พะ พี่เเร็ค ยัยสองคนนี้มันเป็นใครเนี่ย พี่เเร็คกับพี่เซฟถึงได้กลัวมันขนาดนี้อ่ะ” ยัยผีตานีโวยวาย เมื่อเห็นว่าเพื่อนของตัวเองโดนนายเซฟแกะมือออกจากเเขน

 

“แกไม่ต้องพูดมาก นังผีตานี นายด้วยนายแร็ค เอามือนังนั่นออก” ฉันสั่ง

 

“แต่....” นายแร็คอ้ำอึ้ง

 

“จะต้องให้ฉันเข้าไปช่วยมั้ย ฮึ?” พอฉันพูดแบบนี้ นายแร็คเลยลุกลี้ลุกลนเเกะมือนังตานีออกจากเเขนตัวเองทันที

 

“พะ พวกธะ เธอเป็นใครกันแน่” นังตะเคียนทองถาม

 

“พวกฉันน่ะหรอ” ยัยเพ้นท์พูดพร้อมกับเดินเข้าไปใกล้นังตะเคียนทอง ทำเอายัยนั่นถอยหลังกรู

 

“พวกฉัน....ก็เป็นแฟนไอสองตัวนี้ไงเล่า” เพี๊ยะ!!! พอยัยเพ้นท์พูดจบ ก็ตบเข้าไปที่หน้านังตะเคียนทองทันที แรงมากเลยนะนั่น เสียงโคตรดังเลย นังตะเคียนทองก็ล้มกระเด็นไปไกลซะด้วย

 

“พอแล้วน่า เพ้นท์” นายเซฟเดินเข้ามาห้าม เพราะเห็นว่ายัยเพ้นท์กำลังเดินเข้าไปซ้ำนังตะเคียนที่นั่งมึนอยู่

 

“ปล่อย!!” ยัยเพ้นท์พูด

 

“ปล่อยเธอก็อาละวาดอีกล่ะสิ” นายเซฟพูด

 

“แล้วใครล่ะ ที่ทำให้ฉันเป็นแบบนี้ ใคร!! ปล่อย!!!” ยัยเพ้นท์สะบัดแขนออกจากนายเซฟทันที

 

“เพ้นท์” นายเซฟเรียกยัยเพ้นท์เสียงอ่อย

 

“อย่าเรียกชื่อฉัน” ยัยเพ้นท์ก้มหน้าพูดเสียงเรียบ แต่ฉันเห็นนังตะเคียนทองกับนังตานียิ้มให้กัน เดี๋ยวให้เสร็จทางนี้ก่อน จะเช็ดเรียงตัวเลย

 

“เพ้นท์” นายเซฟเรียก

 

“บอกว่าอย่าเรียกไง!!” ยัยเพ้นท์ตะคอก

 

“ฉันขอโทษนะเพ้นท์ เธอ”

 

“พอแล้ว เซฟ ฉันไม่อยากทนอีกแล้ว พอกันที ในเมื่อนายทำเพื่อฉันไม่ได้ ฉันก็ไม่จำเป็นต้องทนเพื่อนาย ต่อจากนี้ไป ถือว่าเราไม่รู้จักกัน โชคดีนะ เซฟ” ยัยเพ้นท์พูดแค่นี้ เเล้วเดินเหมือนคนไร้วิญญาณออกไป คราวนี้ก็...

 

ได้เวลาสนุกเเล้วซิ!!!

 

“รู้มั้ย บทลงโทษสำหรับคนที่ทำให้เพื่อนของฉันต้องเสียใจคืออะไร ^ ^” ฉันเดินไปหานังตานีเเล้วพูด

 

“คืออะไรหรอ กลัวจังเลย ตอนนี้ฉันมีตั้งสองคน แกมีคนเดียว คิดว่าจะชนะหรอ” โฮะๆๆ

 

“ทำไมถึงมั่นใจว่าฉันจะแพ้ล่ะ” ฉันถาม

 

“แค่แกได้ยินฉายาฉัน แกอาจจะคุกเข่าขอชีวิตฉันเลยก็ได้” นังผีตานีพูด

 

“ฉายาแก อะไรหรอ ฉันถามแล้วเลิกคิ้วขึ้นอย่างกวนๆ

 

“ฉัน ‘ยัยสุดโหดแห่งแวเรส’ ส่วนเพื่อนฉัน ‘แม่ทัพแห่งเเวเรส’ เป็นไง เคยได้ยินมั้งรึป่าว” โห ยัยนี่แอบอ้างได้หน้าด้านสุดๆเลย แอบอ้างที่ไหนดันไม่แอบ ดันมาแอบอ้างต่อหน้าเจ้าของเนี่ยนะ

 

ใช่เเล้ว!!!

 

ตอนอยู่โรงเรียนเก่า ฉันได้ฉายาว่า ‘ยัยสุดโหดแห่งแวเรส’ ส่วนยัยเพ้นท์ ‘เเม่ทัพแห่งแวเรส’ แต่นังเด็กสองคนนี้ กรี๊ดดดดด เดือดโว้ย!

 

“เป็นไง เงียบเลยหรอ รีบคุกเข่าขอโทษฉันเร็ว แล้วฉันจะยกโทษให้เเก” นังตานีพูด

 

“เฮ้! เรื่องนี้ฉันไม่เห็นรู้เลยเชอร์รี่” นายเเร็คพูด ส่วนนายเซฟน่ะหรอ ยืนบ่นพึมพัมๆอะไรอยู่ก็ไม่รู้ เหมือนคนบ้าเลย

 

“ฉันไม่อยากบอกใครน่ะค่ะ” นังตอแหลเอ้ย

 

“หรอ นี่ เดรส เธอขอโทษน้องเขาเถอะนะ ฉันเคยได้ยินมาว่า ยัยสุดโหดแห่งเเวเรส สามารถฆ่าคนด้วยมือป่าวได้นะ” ไอโง่เอ้ย ฉันไม่เคยฆ่าคนเว้ย

 

“หึหึ นังตอแหล” ฉันพูด

 

“หา? ว่าไงนะ แก ฉันว่าจะปล่อยแกไปดีๆเเล้วนะ” นังตานีพูด เนียนเลยนะแก

 

“สงสัย แกจะเป็นเด็กใหม่ในแวเรสใช่มั้ยเนี่ย” ฉันพูดขึ้นอีก

 

“ถึงฉันจะเป็นเด็กใหม่ ยังไงฉันก็สามารถแย่งตำแหน่งจาก ยัยสุดโหด รุ่นก่อนได้เเล้วนี่” ยัยนั้นยิ้มอย่างผู้มีชัย

 

“การแย่งตำแหน่ง ต้องสู้กันตัวต่อตัวกับยัยสุดโหดและแม่ทัพแห่งแวเรสไม่ใช่หรอ แล้วแกไปเอาตำแหน่งมาจากไหน” ฉันพูดแล้วเลิกคิ้ว

 

“ก็สู้กับยัยสุดโหดไงยะ ส่วนเพื่อนฉันก็สู้กับแม่ทัพ ทำไม มีปัญหาหรอ” นังตานีพูด

 

“แต่ที่ผ่านๆมา ฉันยังไม่เคยสู้กับแกเลยนะ เท่าที่จำได้” พอฉันพูดประโยคนี้เท่านั้นแหละ ยัยนั่นถึงกับหน้าซีด

 

“อะ อะไร อย่ามามั่ว เเกไม่ได้เรียนอยู่เเวเรสซะหน่อย” นังตะเคียนเถียงเเทน

 

“รุ่นน้องอย่างพวกแกนี่ตกข่าวได้ไง ฉันย้ายออกจากโรงเรียนตั้งเเต่ต้นๆเทอมเเล้ว ไม่ได้ข่าวเลยรึไง”

 

“จะ จริงหรอ” ทำไมต้องหน้าซีดขนาดนั้น  ทำไมไม่ทำหน้าเหมือนเมื่อกี้เล่า ^O^

 

“ยัยเด็กเมื่อวานซืน แอบอ้างเป็นชั้นได้หน้าตาเฉย รุ่นน้องเฮงซวยแบบนี้ ฉันไม่สมควรเก็บไว้เป็นสวะสังคม” ฉันแสยะยิ้ม

 

“มะ ไม่จริง ถ้าแกเป็นยัยสุดโหดจริง ก็ต้องมีแม่ทัพเคียงข้างเสมอสิ แต่ตอนนี้แกอยู่คนเดียวหนิ” นังตานีพูด

 

“รู้สึกว่าพวกแกจะความจำสั้นนะ ก็ผู้หญิงคนเมื่อกี้ไง คนที่พวกแกทำให้เขาร้องไห้น่ะ แม่ทัพแห่งแวเรส ชัดมั้ย” ยัยตะเคียนถึงกับสะอึกทันที เมื่อกี้พึ่งโดนยัยเพ้นท์ตบหนิ

 

“ระ รุ่นพี่ ยกโทษให้พวกเราเถอะค่ะ” ยัยสองคนนี้คุกเข้าต่อหน้าฉัน

 

“ไม่ได้ เธอทำให้เพื่อนฉันร้องไห้ อ้อ...แล้วไหนบอกว่าได้ตำแหน่งจากการสู้กับไงฉันล่ะ คงจะเก่งน่าดูสินะ จะลองเเย่งตำแหน่งตอนนี้เลยมั้ย ยัยเด็กบ้า”

 

“ยกโทษให้พวกเราเถอะค่ะ ได้โปรด”

 

“คำขอของแกกำลังได้รับการพิจารณา แต่ตอนนี้คำพิพากษาออกมาแล้ว ผลคือ...อนุมัติ” ฉันพูด

 

“เฮ้อ! ^-^ ขอบคุณมากค่ะ” ยัยสองคนนั้นพูด

 

“อนุมัติให้......ประหารชีวิต ^_^”

 

มันส์ล่ะหว่า งานนี้ ^O^


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ยัยสุดโหด ขอปล้นหัวใจ นายเจ้าพ่อ ตอนที่ 15 : บันทึกความเลวบทที่15 : นังตานี & ผีตะเคียนทอง =_= , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 828 , โพส : 0 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1


Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android