ช่วงเวลาตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา

ปีนี้เหมือนมีอะไรพิเศษหลายต่อหลายอย่าง

ไม่ว่าจะเป็นเรื่องรางวัลนักเขียนของ Love Love star writer ปี 2010

ไปจนถึงลงนิตยสาร Love Love กับเขาด้วย

แล้วก็มีเรื่องที่น่ายินดีกว่านั้น อย่าง

เปิดออฟฟิศนักเขียนขึ้นมาอยู่กับครอบครัวและเพื่อน ๆ

เป็นออฟฟิศเล็ก ๆ ที่รวมความฝันของทุก ๆ คนที่ริเริ่มอยากจะเขียน

หลังจากมีบ้านแล้ว สิ่งที่ได้มาในปีนี้ ก็คือ

เมื่อสองสามวันก่อน ผมพึ่งจะไปออกรถ Fino รุ่นใหม่มาเองครับ ^_____^;;



  

ตอนแรกที่คิด คือจะออกรถรุ่น Honda PCX แต่ว่ามันต้องสั่งจอง

ใช้เวลากว่าสองเดือนก็เลยรอไม่ไหว หันไปเห็นฟีโน่คันสีขาว

แล้วเป็นคนที่ชอบสีขาวอยู่แล้วเลยตัดสินใจ ไหน ๆ ก็รอไม่ไหวแล้ว

เอาฟีโน่สีขาวคันนี้เลยแล้วกัน ว่าแล้วก็ถอยมาอย่างรวดเร็ว

จ่ายเงินปั๊บ ใช้เวลาครึ่งชั่วโมงก็โอนถ่ายรถเรียบร้อยขีบออกจากเต้นรถเลย

เป็นเหมือนของชิ้นแรกที่ดูเป็นชิ้นเป็นอันที่สุดในปีนี้

เพราะคิดว่าจะซื้อตั้งนานแล้ว แต่ยังลังเลอยู่ว่าจะออกเมื่อไหร่ยังไง

ในที่สุดก็ถอยออกมาได้แล้วล่ะครับ ^____^;; ต้องขอบคุณแม่เลย

ที่ไฟเขียวบอกว่าอยากจะซื้ออะไรก็ซื้อ ดีกว่าใช้เงินหมดไปวัน ๆ

ก็เลยริเริ่มทำอะไรหลาย ๆ อย่าง


 

หลังจากออกรถมาได้วันเดียว วันต่อมาก็เลยไปทำใบขับขี่มา

เรียนรู้กฏหมายใหม่ ๆ ตื่นตั้งแต่เช้า

คนไปสอบกัน 13 คน แต่ข้าน้อยสอบผ่านคนเดียว

เค้าบอกว่าต้องทำคะแนนและตอบถูกให้ได้ 23 ข้อ จาก 30 ข้อ

ไม่งั้นไม่ให้ผ่าน

ไอ้ข้าน้อยก็ใช้ความมั่วเอาตัวรอด ไป ๆ มา ๆ ข้อสุดท้ายปั๊บ

ยินดีด้วยคุณได้ 29 คะแนน ผ่าน!!!

พี่เห็นปั๊บ โอ้โห! ทำได้ยังไงอ่ะ เก่งนะเนี่ย

ผมก็หันไปออกแนวโม้ ๆ หน่อย อ่า...ก็ไม่ยากหรอกครับ

แต่จริง ๆ แล้วข้อสอบที่มันออก ไม่รู้จะยากไปไหน

ไม่ได้จะสอบเป็นตำรวจจราจรซะหน่อย จะละเอียดไปเพื่อ ??

แต่สุดท้ายก็รอดมาได้

ผ่านพ้นมาตอนบ่าย เป็นการทดสอบภาคปฏิบัติ คือขับเนี่ยแหละ

ขับอยู่คนเดียว ผ่านอยู่คนเดียว เพราะคนอื่น ๆ ตกกันตั้งกะสอบข้อเขียนละ

= . , = หัวเดียวกระเทียมลีบ แต่ก็ผ่านละวะ

วันนี้สด ๆ ร้อน ๆ น้ำหมึกใบขับขี่ยังไม่แห้ง ก็เลยเอามาโชว์กันซะเลย

ทรงผมและหน้าที่โคตรจะธรรมชาติ - . , - ออกมาในสภาพแบบว่า ฮ่าฮ่าฮ่า ดูเอา

ปีหน้าก็ตั้งเป้าเอาไว้ว่าจะออกรถยนต์ เป็นเป้าหมายที่บอกกับแม่เอาไว้แล้ว

แล้วแม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย ^____^;; กะเอาไว้ว่าจะพยายามฝึกหัดขับ

โดยใช้รถของพ่อเพื่อนเนี่ยแหละ ขับให้เป็นก่อนแล้วค่อยไปออก

ก็ต้องตั้งใจทำงานเก็บเงินกันต่อไปล่ะ ปีหน้านี้ก็พยายามกับของอีกชิ้นแล้วกัน

ขอบคุณสำหรับทุก ๆ แรงใจเลย ที่สนับสนุน และเป็นกำลังใจให้เสมอมา

ขอบคุณสำหรับความสำเร็จมากมายที่พวกคุณหยิบยื่นมาให้

และที่สำคัญ ขอบคุณครอบครัวที่ยังอบอุ่นและรักกันแบบนี้เสมอมา


 

ก่อนหน้านี้มีไปกินสลิ่มร้านหนึ่งในจังหวัดตราด

เป็นร้านที่ดังมาก ๆ ในเรื่องเมนูโคตรแปลก

มีแบบว่า น้ำไร้ใจ น้ำสิ้นคิด น้ำสุดท้าย น้ำใต้ศอก บลาบลาบลา

ของหวานก็เป็นพวก ปังไร้ใจ ปังนมโสด ปังอกหัก ปังร้องไห้ ไปเรื่อย

คราวนี้ล่าสุดไปเจอกับเมนูที่ไม่รู้ว่ามันผ่านตาไปได้ยังไง

ทั้ง ๆ ที่ไปกินหลายครั้งแล้ว

ระหว่างกำลังนั่งดูรายการน้ำที่จะสั่ง

ไปสะดุดกับของหวานที่ชื่อ เจี๊ยวหวาน เจี๊ยวเค็ม =[]=!!

มันคืออะไรวะ ? ไอ้เจี๊ยวหวาน เจี๊ยวเค็มเนี่ย

อยากจะรู้แต่ไม่กล้าสั่ง เพราะในเมนูมันบอกว่า

โปรดอย่าถาม อยากรู้ต้องลองสั่งเอาเอง

ครั้นจะตะโกนสั่งว่า พี่ครับขอเจี๊ยวหวานหน่อย มันก็...เอิ่ม...นะ

คนคงหันมามองทั้งร้าน สุดท้ายแล้วก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร = . , =

จะสิ้นปีแล้ว โน๊ตบุ๊คคู่ใจก็ยังคงอยู่ด้วยกันไม่ไปไหน

สร้างเรื่องราวและความทรงจำมากมายมาด้วยกัน เลยไม่คิดจะเปลี่ยนมันเสียที

ก็จะใช้งานมันและอยู่กับมันตลอดไป จนกว่าแกจะหมดอายุการใช้งานไปแล้วนั่นแหละ

^___^;; ขอบคุณแกมากนะเพื่อนยาก ที่ร่วมฟันฝ่าสร้างฝันมาด้วยกันเสมอ

งานล่าสุดที่เขียนก็เป็นงานส่งประกวดรางวัลนายอินทร์อะวอร์ด ประกาศผลปีหน้า

ก็ขอให้ไปได้ดี หรือผ่านเข้ารอบสุดท้ายก็จะเป็นอะไรที่น่ายินดีมาก ๆ เลยในปีหน้า

พยายามต่อไปวุ้ย! สู้ ๆ!


 


Da Vom Min [แด วอม มิน]


รักชอบไดอารี่ของข้าน้อย อย่าลืมคอมเมนท์ + แอดแฟนพันธ์แท้หน่อยน้า

รู้สึกดีใจนะขอรับที่มีคนสนใจและชอบไดอารี่ของผม

ที่บันทึกทุก ๆ เรื่องราวที่เกิดขึ้นในการดำเนินชีวิตของตัวเอง

ขอบคุณมากครับที่ติดตาม


ปล. ไดอารี่ติด Top Blog ต้องขอขอบคุณแฟนบล๊อคของข้าน้อย

ทุก ๆ ท่านด้วยนะครับ ^_____^

ปล2. ขออภัยหากไดอารี่มีเนื้อหาไม่เหมาะสม

ปล3. เรื่องนี้เกิดจากความนึกสนุก ไม่ได้ลบหลู่หรือว่าร้ายฝ่ายใดฝ่ายหนึ่ง

หากเนื้อหาไม่เหมาะสม หรือ เป็นการดูหมิ่น

ก็ขออภัยมานะที่นี้ด้วย