สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ใครว่าทำดีแล้วได้ดี ทำไมผมทำดีแล้วได้สามีอ่ะ!! (YAOI)

ตอนที่ 17 : 15. ถ้าอยากได้อะไร ให้นอนลงกับพื้นแล้วดีดดิ้นกรีดร้อง คุณจะได้ตามต้องการ


     อัพเดท 27 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สบายๆ คลายเครียด
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : SagittariuS ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SagittariuS
My.iD: http://my.dek-d.com/worra
< Review/Vote > Rating : 100% [ 14 mem(s) ]
This month views : 335 Overall : 25,919
860 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 638 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ใครว่าทำดีแล้วได้ดี ทำไมผมทำดีแล้วได้สามีอ่ะ!! (YAOI) ตอนที่ 17 : 15. ถ้าอยากได้อะไร ให้นอนลงกับพื้นแล้วดีดดิ้นกรีดร้อง คุณจะได้ตามต้องการ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2412 , โพส : 38 , Rating : 10 / 2 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


15. ถ้าอยากได้อะไร ให้นอนลงกับพื้นแล้วดีดดิ้นกรีดร้อง คุณจะได้ตามต้องการ

 

            หลังจากตกลงไปดูไอ้เอิร์ธให้คุณกฤษแล้วผมก็เก็บของแล้วเดินไปที่ลานจอดรถ น้องมาร์ชจอดหลบแดดอยู่ที่หลืบเสามุมในของอาคารทำให้ผมต้องเดินไกลเป็นพิเศษ แต่มันก็แลกมาด้วยการไม่ต้องเข้าไปนั่งในเตาอบขนาดยักษ์ที่สามารถทำให้เราสุกทั้งเป็นเพียงแค่เข้าไปนั่งในรถที่ตากแดดมานานเท่านาน

 

            ผมโทรบอกไอ้ต้นว่าจะออกไปทำธุระให้คุณกฤษตลอดบ่ายและวันนี้คงไม่กลับมาแล้ว ฟังมันบ่นโอดครวญงุ้งงิ้งถึงความไม่ยุติธรรมและสองมาตรฐานเห้อะไรก็ไม่รู้ จนผมต้องรีบกดวางสายก่อนที่เงินในโทรศัพท์จะหมดก่อน (นี่ก็ยืมมาจากเครือค่ายนะเนี่ย...) ผมสตาร์ทรถและค่อยๆถอยออกจากช่องจอดอย่างระมัดระวัง เห็นอย่างงี้ผมก็หวงรถผมนะครับ นี่เก็บเงินซื้อด้วยตัวเองเลยนะ ถือเป็นลูกรักคนที่สองรองลงมาจากอ้อยใจที่ไปล่อลวงของชาวบ้านเขามาอีกทีเลยทีเดียว

 

            การจราจรช่วงบ่ายกว่าๆในเมืองขอนแก่นนั้นไม่ค่อยพลุกพล่านเท่าไหร่นัก ผมขับสบายๆแบบไม่เจอรถติด เข้าแยกไหนก็ไฟเขียวตลอดทาง อะไรวะแม่ง ช่วยติดนานๆ ไฟแดงสักสามสิบนาทีได้ป่ะ เอาให้กูถึงช้าๆน่ะ...

 

            ประมาณกลางทางก่อนจะถึงโรงแรมที่เอิร์ธพักอยู่ ผมได้เจอไฟแดงแรกหลังจากที่รอคอยมาแสนนานบานตะไท เด็กน้อยหัวเกรียนในชุดลายยอดมนุษย์เก่าโทรมเดินถือไม้ท่อนหนึ่งแขวนพวกมาลัยเอาไว้แล้วก็เดินยกๆชูๆให้รถแต่ละคันที่จอดรอไฟเขียวอยู่ ผมหันไปดูกระจกมองหลังที่แขวนมาลัยอันเก่าซึ่งตอนนี้แห้งกรอบไปแล้ว ก็เลยตัดสินใจกดกระจกหน้าต่างรถลงแล้วเรียกเด็กคนนั้นมา

           

            “น้องๆ มาลัยพวงเท่าได๋?” (กรุณาอ่านเป็นสำเนียงอีสานเพื่อให้ได้อรรถรสในการอ่านนะครับ 55)

 

            “เล็กยี่สิบ ใหญ่สามสิบ ทิปแล้วแต่อ้ายจะกรุณาเด้อ” น้องแม่งมีขอทิปด้วยเว้ยเฮ้ย!

 

            “มีอันที่เป็นมะลิบ๊?”

 

            “มีอ้าย แต่เป็นพวงใหญ่เด้”เด็กน้อยหัวเกรียนดึงพวงมาลัยดอกมะลิออกจากไม้แล้วยื่นมาทางผม ผมก็รับมายกมือไหว้ใส่หัวแล้วถอดมาลัยเอาเก่าออกก่อนใส่อันใหม่เข้าไปแทน จากนั้นผมก็หยิบกระเป๋าตังค์ออกมา แต่สิ่งที่เห็นมีแต่แบงค์ร้อยทั้งนั้นเลยว่ะครับ คือแบงค์ร้อยจริงๆ มีใบเดียวเนี่ยแหละ ชิบห๊าย!!

 

            “อ้ายๆ ข้อยบ่รับสินค้าคืนเด๊~ บ่มีทอนนำเด้อ”เด็กอย่างมึงอนาคตไปเป็นพ่อค้าคนกลางเหอะ!!

 

            “เออๆ จักแมนหยั่งนิฮ่วย งั้นเอาพวงใหญ่มาอีกสองพวง จะเอาไปขอขมาคน อีกสิบบาทให้เป็นทิป แต่เต้นเพลงสับปะรดให้เบิ่งก่อน ฝากทิ้งอันนี้นำ”เอาไปให้คุ้มครับเด็กน้อย ผมยิ้มให้น้องแกที่ทำหน้าเหวอแดกกลางสี่แยกก่อนจะชูแบงค์ร้อยในมือขึ้นแล้วยื่นมาลัยอันเก่าส่งให้น้องแกด้วย

 

            “เว่าแท้ติ? ข้อยบ่ฮู้จักเพลงสับปะรดเด๊ะ”น้องแกมองซ้ายขวาล่อกแล่ก แต่ก็รับมาลัยในมือผมไปแล้วส่งพวงใหม่อันใหญ่มาให้ผม อะไรว้า ผมอุตส่าห์เลือกเพลงฮิตติดชาร์ตมานานนับสิบปี แล้วเด็กมันจะรู้จักเพลงไหนล่ะหนิ? เต้น Ma boy เอาป่ะ?

 

            “งั้นฮู้จักเพลงหยังบ้างหนิ? เอาอันที่เต้นคักๆนะ”

 

            “ข้อยเต้นกินตับได้นะ?”

 

            “ผู้อื่นเพิ่นสิหาว่ากูโรคจิตสิวะเฮ้ย! ผู้ชายที่ไหนเค้าสิอยากเบิ่งผู้ชายด้วยกันเต้นกินตับน่ะห๊า???” เชี่ย กินตับมันแสลงใจเบาๆ T^T “เอาเพลงอื่น!!”

 

            “อ้ายเว้าให้เด็กเต้นให้เบิ่งกลางสี่แยกไฟแดง ผู้อื่นคึสิว่าอ้ายโรคจิตคือกั๋นล่ะ”มันยักคิ้วใส่ผมแล้วหันกลับไปคิดจริงๆจังๆ ปั๊ดไถเกรียนให้โล้นเลี่ยน! ผมหันไปมองไฟจราจรกลางสี่แยกใหญ่ มันนับถอยหลังเหลืออีกประมาณ1นาทีก็จะเปลี่ยนเป็นไฟเขียวให้ผมไปได้

 

            “ฟ้าวๆบักหำ ดูเวลามันเหลืออยู่ซัมเพี่ยะ”ผมเร่งจนเด็กมันทำหน้าตื่น คงไม่มีใครหาว่าผมแกล้งเด็กนะ แต่คนมันกำลังต้องการอะไรมาผ่อนคลายจิตใจที่ตอนนี้หนักหน่วงขมวดมุ่นนี่หว่า!

 

            “เฮ้ย อ้ายๆๆๆ งั้นเอาเพลงนี้เด้อ วันเพ็ญเดือนสิบสอง~ น้ำก็นองเต็มตลิ่ง~”แล้วมันก็ตั้งวงแล้วรำไปมาข้างๆรถของผม....

 

            “กร้ากกก คิดได้ไงวะ! ฮ่าๆๆๆๆๆ”ผมเอาหัวโขกกับพวงมาลัยแล้วหัวเราะลั่นรถ เหี้ยยยย กูเพิ่งฉลองปีใหม่มา นี่ต้องไปลอยกระทงแล้วเหรอวะ ฮ่าๆ หายใจไม่ทันโว้ย!

 

            “ลอย ลอยกระทง~ ลอย ลอยกระทง~ ลอยกระทงกันแล้ว ขอเชิญน้องแก้วออกมารำวง~ อ้ายจบเพลงแล้ว!! เงินล่ะอ้าย ฟ้าวๆๆๆๆ อีกเจ็ดวิฯสิแล่นแล้ว อ้ายยย~~~~”บักหำเอ๊ยย 555 เด็กคนนั้นแบมือมาตรงหน้าผม ขาเล็กๆสองข้างวิ่งอยู่กับที่เหมือนมันจะเร่งให้ผมเร็วขึ้นได้อีกนิด

 

            “เออๆ เอาไป เก็บไว้ซื้อกระทงนะเว้ย 55+ ขอบคุณหลายเด้อบักหล่า”ขอบคุณที่ทำให้หัวเราะได้เป็นครั้งแรกของวันนี้เลยนะไอ้เปี๊ยก!

 

            “แต๊งอ้าย! บัดนี้ก็อย่าสิไปเฮ็ดซัมนี้กับไผเด้อ เค้าสิเว่าว่าบ่เต็มเอาเด้ ฮ่าๆๆๆ”หัวเกรียนตัวกะเปี๊ยกยิ้มยิงฟันให้ผมแล้ววิ่งซอกแซกรถคันอื่นๆกลับไปเกาะกลางถนน ก่อนที่รถจะออกตัวผ่านไฟแดงไปในที่สุด ผมทันได้เห็นเขาวิ่งเอาเงินกลับไปให้แม่ด้วยใบหน้าดีอกดีใจ เห็นแค่นี้ก็คุ้มกับเงินที่เสียไปแล้วล่ะครับ

 

            แต่ก็นะ ที่ติดตัวตอนนี้มันเหลือแค่ศูนย์บาทนี่หว่า แล้ววันนี้กูจะเอาอะไรแดร๊กเนี่ย? ตอนเช้าก็ได้กินแค่บะหมี่ครึ่งถ้วย ออกมาทำงานก็มีกาแฟแค่ถ้วยเดียวยาไส้ แดดตอนกลางวันก็ร้อนปานกูเป็นไม้ยืนต้นงั้นแหละ จะแผดจ้าอะไรนักหนาวะ ถึงจะเคยดูดดื่มน้ำคลอโรฟิลมาบ้าง แต่กูสังเคราะแสงไม่ได้นะเว้ย!!

 

            เมี้ยว~ แง่วๆๆๆ

 

            ใครโทรมาแว้?

 

            “ฮัลโหล!”ผมคว้าโทรศัทพ์ที่วางอยู่บนคอนโซลมากดรับโดยไม่ดูเบอร์ คนมันไม่ทันคิดนี่ครับ ใครจะไปนึกว่าไอ้เสียงที่ตอบกลับมามันจะเป็นของคนคนนี้ล่ะ…

 

            “โยครับ…”

 

            อั้ยย่ะ…

 

            “ผมนึกว่าโยจะไม่รับซะแล้ว ฮัลโหล? โยได้ยินรึเปล่าครับ?”เอิร์ธเรียกผมซ้ำๆเพราะหลังจากฮัลโหลไปแล้วผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีก ใครมันจะไปพูดออกล่ะเว้ยครับ! มันไม่ทันตั้งตัวอ้ะ!

 

            “อ่ะ อืม ได้ยิน มีอะไรเหรอ?”ตอบไปแบบไม่ต้องคิดอะไรละกันวะ…

 

            “นี่…โยครับ ผมรักโยนะ…”

 

            เอี๊ยดดดด!!

 

เชี่ย ลืมเหยียบเบรก!

 

“อ่ะ อื้อ!!”ถ้ายังคุยกับเอิร์ธอยู่แบบนี้แล้วผมยังขับรถต่อไป รับรองว่าพรุ่งนี้หน้าหนึ่งจะมีข่าวรถชนกันครั้งใหญ่ที่ขอนแก่น สาเหตุมาจากคนขับเกิดอาการหัวใจวายตายชัวร์ๆ ดังนั้นเมื่อเห็นโรงแรมเป้าหมายที่อยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ผมก็เลยจอดรถมันซะตรงนี้แหละ เดินไปเอาก็ได้วะ อย่าน้อยเดินชนเสามันก็ไม่ตายใช่มั้ยครับ? T^T

 

            อยู่ๆอย่ามาทำให้ไปไม่เป็นสิวะ ไอ้บ้านี่!

 

            “รักจริงๆนะครับ…”กะ…ก็รู้แล้วว่ารัก! อย่าทำเสียงอ้อนแบบลูกหมาหิวนมได้มั้ยล่ะ เดี๋ยวกูละลายไปกับแดดตรงนี้ก่อนพอดีหรอก…

 

            “อื้อ…”

 

            “เรื่องที่โยพูด…เมื่อเช้า….”เอิร์ธพูดค้างไว้แบบนั้นแล้วไม่ได้พูดต่อ แต่ผมก็รู้ว่าเขายังไม่วางสายเพราะเสียงลมหายใจแผ่วๆที่ได้ยินอยู่ในตอนนี้ แต่มันไม่รู้ว่าจะพูดตอบกลับยังไงดี ผมเลยเลือกที่จะเงียบไว้ก่อนเพื่อรอฟังว่าเอิร์ธจะพูดอะไร ได้ยินเสียงมันสูดหายใจเข้าลึกๆเหมือนเตรียมตัวจะทำอะไรบางอย่าง ผมเลยเผลอกลั้นหายใจตามเพราะลุ้นไปกับมันโดยไม่รู้ตัว เล่นอะไรเป็นเด็กไปได้นะกูนี่….

 

            “ถ้าตอนนี้โยยังไม่อยากเจอ ผมก็จะไม่เอาแต่ใจ ผมจะไม่ไปหาโยอย่างที่โยต้องการก็ได้ จะไม่บอกรักบ่อยๆแบบนี้ให้โยต้องรำคาญเลยด้วย…. แต่โยครับ ตอนนี้ขอแค่เสียงแบบนี้ก็ยังดี คุยกับผมหน่อยนะ …ได้มั้ยครับ?”ท้ายประโยคเสียงของเอิร์ธเริ่มสั่นจนผมฟังแทบไม่รู้เรื่อง สองเท้าพาผมก้าวมาจนถึงหน้าโรงแรมในที่สุด มือข้างหนึ่งกำกุญแจห้องของเอิร์ธที่คุณกฤษให้มาอีกครั้งเอาไว้แน่นจนเจ็บ แต่เจ็บไม่นานมันก็ชา ถือซะว่าเป็นที่ระบายอารมณ์ของกูนะ

 

            ผมยังคงเงียบ เอิร์ธก็ไม่ได้วางสาย จนกระทั่งผมเดินไปหน้าลิฟต์และกดรอ ภาพลูกศรกำลังวิ่งลงบ่งบอกว่าลิฟต์กำลังจะมาถึงทำให้ผมตัดสินใจพูดตอบมันไปในที่สุด

 

            “เดี๋ยวค่อยคุยกัน”แล้วผมก็กดวางทันทีเมื่อก้าวเข้าไปในลิฟต์ ใช้เวลาไม่นานเพื่อให้ขึ้นไปถึงชั้นที่ 21 และก้าวไปอยู่หน้าห้องหมายเลข A29 ในที่สุด

 

            สุดท้ายแล้วผมก็กลับมาอยู่ที่หน้าประตูบานเดิมกับเมื่อเช้าอีกครั้ง ตอนนั้นผมหนีออกมาโดยทิ้งคนๆหนึ่งเอาไว้ แต่ตอนนี้ผมกำลังจะกลับเข้าไปอีกครั้ง คราวนี้คิดว่า คงได้ง้อใครคนนั้นกันยาวเลยทีเดียว

 

            กุญแจสำรองถูกใช้ในการไขเข้าไปในห้องอย่างเงียบกริบ ในส่วนของห้องนั่งเล่นนั้นมืดมิดและไม่มีเสียงใดๆที่ช่วยบ่งบอกว่ามีใครอยู่ในห้องรึเปล่า

 

            อ่าวเห้ละ หรือว่ามันไม่ห้องอยู่วะ?

 

            ผมเดินย่องเข้าไปช้าๆจนไปถึงประตูไม้สีน้ำตาลที่จะต่อตรงไปยังห้องนอน ไอเย็นจากแอร์เป่าแผ่วๆออกมาโดนเท้าจากช่องว่างใต้ประตูทำให้ประโยคว่าเอิร์ธไม่อยู่เมื่อกี้ตกไป ผมค่อยๆบิดลูกบิดให้เงียบเสียงที่สุดแล้วแง้มเปิดเข้าไปในห้อง ร่างสูงโปร่งร่างหนึ่งนอนฟุบอยู่กับเตียงไม่ขยับเขยื้อนคือภาพแรกที่ผมเห็น

           

            แวบแรกผมใจหายวูบ

 

ผมรีบเดินเข้าไปหามันด้วยฝีเท้ายิ่งกว่าแมวย่องเบา แผ่นหลังที่สะท้อนขึ้นลงช้าๆเป็นจังหวะทำให้ผมพอโล่งใจไปได้บ้าง ผมยืนเงียบๆอยู่ครู่หนึ่งพอให้แน่ใจว่าเอิร์ธหลับอยู่ ถึงได้ค่อยๆยื่นมือไปจับมัน แต่ยังไม่ทันจะได้แตะโดนตัว ไอ้หมอนี่ก็พลิกตัวดื้อๆทำเอาผมสะดุ้งเฮือก เพราะหนีไปไหนไม่ทันแล้ว ผมเลยได้แต่ยืนนิ่งทำท่าไขว่ขว้าหาดาวอยู่ตรงนั้นน่ะแหละ

 

            แต่คาดว่าเอิร์ธคงไม่ทันจะเห็นผม เพราะมันยังนอนหลับตานิ่งอยู่ อะไรวะ ให้ผมตกใจเก้อได้ยังไงกัน สนใจกันบ้างเซ่!

 

            “คนใจร้าย…”เอิร์ธพึมพำเบาๆทั้งที่ยังหลับตาอยู่ อื้อหือ นี่มันยิ่งกว่านินทาระยะเผาขน =[]=

 

            ผลั่ว!

 

            “โอ๊ย! …..!!!!”ไม่รู้อะไรมาดลใจ ผมเลยเอื้อมมือไปตบหัวเอิร์ธเบาๆ แต่สงสัยจะแรงกว่าที่คิด เพราะไอ้หล่อนี่สะดุ้งแล้วอุทานเสียงดัง แต่พอมันลืมตามาเห็นว่าใครเป็นคนมาปะทุษร้ายมันเท่านั้นแหละ ไอ้หล่อก็เบิกตากว้างเท่าไข่ห่านเลยทีเดียว

 

            เออ แล้วทีนี้ผมจะทำยังไงต่อดีล่ะ??

 

            เสตามองหลบไปข้างๆก็เจอที่หลบภัยชั่วคราว ผมปีนขึ้นเตียงมันแล้วคลานไปหาผ้าห่มที่กองอยู่อีกฝั่งหนึ่ง เอิร์ธยังมองตามงงๆว่าผมโผล่มาทำอะไรที่นี่หลังจากเพิ่งวางสายใส่มันไปเมื่อกี้ ผมเหลือบตามองเอิร์ธที่ยังคงอ้าปากค้างอยู่แล้วยกมือตะเบ๊ะให้มันนิ่งๆ

 

            “อื้ม เดี๋ยวค่อยคุยกันนะ!”แล้วผมก็มุดโปงผ้าห่มอย่างว่อง

 

            “ห๊ะ? เอ้ย เดี๋ยวก่อนสิครับโย อย่ามุดหนีไปแบบนั้นสิ ออกมาคุยกับผมให้รู้เรื่องก่อน!”ดูเหมือนเอิร์ธจะเรียกสติตัวเองกลับมาได้แล้ว ไอ้หล่อพยายามดึงผ้าห่มออกมาจากตัวผมให้ได้ แต่ไม่เอาตอนนี้ได้มั้ยเล่า ก็ยังคิดไม่ออกว่าจะคุยอะไรอ้ะ!

 

            ผมรวบผ้าห่มไว้กับตัวให้มากที่สุดเพื่อที่เอิร์ธจะดึงผ้าห่มไปจากผมไม่ได้ง่ายๆ สัมผัสของมือใหญ่ผ่านผ้าหนาๆทำเอาผมสะดุ้งเฮือกไปหลายครั้ง เสียงเรียกชื่อผมก็ดังซ้ำๆอยู่แบบนั้นชวนให้ตลกอยู่เหมือนกัน

 

            “โย~ ออกมานะครับ!”ก็อยากไปอยู่นะ ในนี้แม่งร้อนเป็นบ้า จะตายห่าแล้วเนี่ย

 

            “อื้ออ จะนอนนน อย่ามายุ่งนะเฟ้ย!!”

 

            “แล้วโยมานอนอะไรที่เตียงผมล่ะครับ!

 

            “ก่ะ ก็เตียงที่บ้านมันร้อนอ่ะ!”กูหาอะไรมาแถไม่ได้แล้วใช่มั้ยวะเนี่ย? พูดออกไปได้ยังง้ายยย

 

            “กวนตีนแล้วครับโย”เชี่ย ด่ากูทำไม =[]=

 

            “อึก เดี๋ยวก็ออกไปน่า อย่าเร่งได้มั้ยเล่า!”เมื่อทำยังไงผมก็ไม่ยอมออกไปเจอมัน เอิร์ธเลยรวบทั้งตัวผมทั้งผ้าห่มมากอดไว้แน่นจนอึดอัด ร่างกายของผมแทบจะจมไปกับอกของมัน ดิ้นขลุกขลักๆเป็นหนอนก็ยังไม่สามารถหลุดไปจากวงแขนของไอ้บ้านี่ได้เลยแม้แต่น้อย เออ กอดได้กอดไป กอดจนกูเป็นแหนมได้เลย เชิญ!

 

            “ก็แล้วโยมาทำอะไรล่ะครับ! เมื่อเช้าโยเป็นคนบอกเองว่าจะไม่มาเจอกันอีกไม่ใช่เหรอ? ถ้าไม่ได้เห็นหน้ากันอีกโยคิดรึเปล่าว่าผมจะเป็นยังไง อยากเห็นผมขาดใจตายใช่มั้ยครับ?! โยทำแบบนี้ไม่คิดบ้างเหรอครับว่าผมจะรู้สึกยังไง?!! ที่ผมบอกว่ารักโยไปมันไม่มีค่าเลยงั้นเหรอครับ!!!”เสียงเอิร์ธดังขึ้นจนเกือบเหมือนจะตะโกน เล่นเอาผมของขึ้นอย่างปัจจุบันทันด่วน ก็ที่ผมหนีไปมันเพราะอะไรล่ะ? เพราะคำว่ารักแบบนี้ของมันไม่ใช่รึไง!

 

            “งั้นคุณก็คิดบ้างสิว่าผมรู้สึกยังไงน่ะ! เจอกันครั้งแรกก็มาบอกรักอยู่ปาวๆๆๆแบบนี้ใครมันจะไปตั้งตัวทันน่ะห๊ะ!? เอะอะก็จับกดจับจูบ! หื่นได้ทุกสามเวลาหลังอาหาร แดกได้แดกกูไปแล้วใช่มั้ย! ผมก็คนเหมือนกันนะว้อย!! หัดจีบก่อนแล้วค่อยกดน่ะเป็นมั้ย? แม่งเอ๊ย!!”เชี่ย ลืมหายใจ ใต้ผ้าห่มทำไมอากาศน้อยแบบนี้วะ!

 

ผมสะบัดผ้าห่มออกจากหัวแล้วสูดหายใจเฮือกใหญ่ แต่ดันลืมไปซะได้ว่ากำลังอยู่บนตัวของใคร ดังนั้นภาพแรกที่เห็นในระยะประชิดตาหลังจากมุดออกจากโปงผ้าห่มเรียบร้อยแล้วคือใบหน้าหล่อเหล่าแบบโคลสอัพที่กำลังแสดงอาการประหลาดใจปนโกรธๆในระยะห่างปลายจมูกชนคางเพียงเท่านั้น (อะไรวะ ขนาดนั่งตักมันอยู่ หัวผมยังถึงแค่คางมันเองเหรอ? จะสูงไปหาพระแสงของ้าวกาวกรรไกรไข่ผ้าไหมอะไรนักหนาห๊ะ?)

 

“ก็ใครมันจะไปอดใจไหว…”มันหันไปขมุบขมิบปากบ่นพึมพำ คิดเหรอว่ากูไม่ได้ยินน่ะ?

 

“เงียบเลย! ผมยังพูดไม่จบ”เอิร์ธขมวดคิ้วเล็กน้อยแต่ดูจะหันมาตั้งหน้าตั้งตาทำหน้าแบ๊วฟังผมพูดหมือนเด็กอนุบาลแสนดีรอฟังคุณครูสอนร้องเพลงดอกทานตะวันแสนงาม กร๊าสสส อย่ามาทำหน้าเด็กดีแบบนั้นใส่ตูนะเฟ้ย!!

 

“คุณ! มึง! ทำไมไม่หัดแนะนำตัว ชวนทานข้าว ดูหนัง พาไปเที่ยว คุยโทรศัพท์งุ้งงิ้ง อะไรที่คนอื่นเค้าทำกันน่ะ! ช่วยค่อยเป็นค่อยไปกว่านี้หน่อยไม่ได้รึไงล่ะเฮ้ย!!! อยู่ๆก็มาบอกรักแบบนี้ คิดว่ากูไวไฟขนาดจุดปุ๊บสตาร์ทติดได้รึไง? คนเค้าตามอารมณ์มึงไม่ทันเข้าใจมั้ยฮะ!”

 

“ก็ผมอยากให้โยมาเป็นของผมเร็วๆนี่”อ้ากกก หุบปากกก ถึงจะสติหลุดแต่กูก็เขินเป็นนะเฟ้ย!!!

 

“ก็บอกไปอยู่หยกๆว่าอย่าพูดอะไรแบบนั้นไงเล่า!!!!”

 

“แต่พูดแล้วโยหน้าแดงทุกทีนี่ครับ! น่ารักจะตาย!!”เอิร์ธทำหน้าเป็นจริงเป็นจังขณะพูด ไม่ต้องเดาหรอกว่าหน้าผมตอนนั้นมันเป็นยังไง แค่มองเข้าไปในตาของมันก็พอจะรู้หรอกว่าแดงแปร๊ดขนาดไหนน่ะ ถ้าจะพูดแบบนี้เอามีดมาแทงกันเลยดีกว่ามั้ยเล่า!!

 

“เมื่อเช้าผมผิดเองที่ยอมให้โยหนีไปได้ครั้งนึง แต่อย่าหวังว่าจะมีครั้งต่อไปนะครับ! จากนี้ไม่ว่าโยจะพูดยังไง ผมก็ไม่มีวันปล่อยโยไปอีกครั้งแน่ๆ!”ประกาศจุดยืนจบไอ้หล่อนี่ก็คว้าคอผมไว้แน่นแล้วยัดเยียดจูบที่โคตรอีโรติกมาให้อีกเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้วก็ไม่รู้ ปลายลิ้นเชี่ยวชาญรุกไล่ผมซะยิ่งกว่านายพรานล่าเหยื่อ ริมฝีปากหนาบดจูบแนบแน่นจนหายใจหายคอแทบไม่ทัน เอิร์ธผลักให้ผมนอนราบไปกับเตียงแล้วโถมทับเอาไว้ด้วยร่างกายที่บึ้กกว่าจนผมกระดิกกระเดี้ยอะไรไม่ได้

 

“โอ๊ย ไอ้คุณเอิร์ธ! ก็บอกอยู่หยกๆว่าอย่ามาทำอะไรข้ามขั้นไงเล่า!”

 

“ขั้นแรกของผมกับโยมันเริ่มต้นแบบนี้นี่ครับ ที่โยอยากให้ทำน่ะมันคือขั้นต่อไปต่างหาก”เอิร์ธใช้มือข้างหนึ่งเลิกสาบเสื้อของผมขึ้นแล้วลูบไล้แถวๆชายโครงไปจนถึงปั้นเอว เล่นเอาผมสะดุ้งเฮือก ระงับอารมณ์ของตัวเองแทบไม่ทัน โธ่เว้ย! แค่นี้มันก็กระเจิดกระเจิงจนตามเก็บไม่ทันแล้วนะเฟ้ย!!

 

เอิร์ธก้มหน้าลงมาประกบปากผมอีกครั้ง ปลายนิ้วแข็งเลื่อนขึ้นมาสูงกว่าเดิมจนถึงยอดอก ไอ้หล่อค่อยๆใช้น้ำหนักมือในการลูบวนมันไปมาช้าๆ แต่เล่นเอาผมสะท้านจนแทบจะยอมปล่อยตัวปล่อยใจไปกับมัน

 

เชร้ดด ไหนวะคนป่วยที่ต้องมาดูแลน่ะ? ที่นี่มีแต่ไอ้หื่นอยู่โว้ย!! เอากูมาทำไมห๊า?? กูไม่ได้มาที่นี่เพื่อมาทำอะไรแบบนี้นะว้อยยยย

 

“อึก! ปล่อย…ฮ่ะ อา”

 

“ไม่เอา…”มันเหลือบตาขึ้นมองผมน้อยๆแล้วค่อยๆใช้ริมฝีปากไล่ปลดกระดุมเสื้อผมออกทีละเม็ด สัมผัสของคางสากๆเพราะหนวดที่ดูท่าวันนี้จะยังไม่ได้โกนของมันบาดผิวเนื้อของผมจนรู้สึกจักจี้ ไอ้หล่อดึงมือของผมขึ้นคล้องที่คอมัน แต่อยู่ๆมันก็หยุดทุกกิจกรรมแล้วขยับขึ้นมามองตาผมดื้อๆ และเพราะไม่ทันตั้งตัวผมเลยสะดุ้งเฮือก จากนั้นเกมส์จ้องตาก็เริ่มขึ้นซะอย่างนั้น =[]=

 

อ่ะ อะไรเล่า?…อยู่ๆก็ทำ อยู่ๆก็หยุด จะเอายังไงวะ? ชีวิตนี้ผมจะมีวันตามอารมณ์มันทันมั้ยเนี่ยห๊า!?

 

“นี่….ที่ผมบอกรักโยตรงๆ มันทำให้โยกลัวเหรอครับ?”ไอ้หล่อก้มหน้ามองผมจากมุมที่สูงกว่า มันโน้มตัวลงมาเท้าศอกเอาไว้ข้างๆหูผมแล้วใช้ปลายนิ้วลูบไปตามใบแนวไรผมที่ขมับช้าๆ ดวงตาคมสวยคู่เดิมที่มันใช้มองผมตลอดมา ในตอนนี้ก็ยังคงมองและสะท้อนภาพผมแต่เพียงผู้เดียวเอาไว้ไม่เปลี่ยนแปลง…

 

“อาจจะ..เป็นอย่างนั้น…”เพราะดวงตาที่มีแต่ผมคู่นั้นน่ากลัวเกินกว่าที่ผมจะจ้องเอาไว้นิ่งๆ ความรู้สึกมากมายของมันนั้นไม่ต้องเอ่ยออกมาเป็นคำพูดผมก็พอจะรู้อยู่ คงจริงอย่างที่พี่อีฟบอก

 

ผมกลัวที่จะรัก…ผู้ชายคนนี้…

 

“อย่ากลัวเลยนะครับคนดี…รักของผมจะไม่มีวันทำร้ายโยแน่นอน”เอิร์ธกระซิบบอกผมเบาๆที่ข้างใบหูก่อนจะรวบตัวผมไปกอดไว้อีกครั้ง มันพลิกตัวให้ผมกลายเป็นฝ่ายที่อยู่ด้านบนแล้วใช้มือโน้มศีรษะผมลงไป ไม่ได้ใช้แรงอะไรมาก เหมือนจะวัดว่าผมจะยินยอมให้มันจูบอีกครั้งรึเปล่า…

 

ร้ายนักนะ…

 

ผมจ้องตามันกลับบ้าง ไม่รู้จะจ้องทำไมเหมือนกัน แต่เพื่อให้แน่ใจว่าผมพร้อมที่จะลองไปกับมันแล้ว จูบนี้ก็คือคำตอบสินะ?

 

“ผมเป็นคนนิสัยเสียอยู่แบบนี้ คุณยังรักผมลงอยู่อีกเหรอ?”

 

“รักสิครับ แล้วก็นะ โยไม่ได้นิสัยเสียซะหน่อย ไม่รู้ตัวเลยเหรอครับว่าตัวโยเองน่ะเป็นคนใจดีขนาดไหน?”

 

“อึก…แล้ว…วันข้างหน้า คุณจะมั่นใจได้แคไหนกัน ว่าคุณจะยังบอกว่ารักผมได้เหมือนในวันนี้น่ะ?”

 

“นี่..โยครับ ผมในตอนนี้คงวิ่งไปบอกตัวเองในอนาคตไม่ได้ ว่าจะต้องบอกรักโยให้ได้แบบนี้ทุกวัน แต่มีอย่างหนึ่งที่ผมมั่นใจนะครับ ตัวผมในอนาคต จะรักโยมากยิ่งขึ้นไปอีก รักมากขึ้นเรื่อยๆทุกวัน และถ้าคำว่ารักนั้นจะเปลี่ยนไปเป็นคำอื่น มันก็จะเปลี่ยนไปตามแต่ที่โยจะต้องการเท่านั้น…”

 

ขะ…ขอตัวช่วย! ขอเปลี่ยนตัวก็ได้! อยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วอ่ะ!!

 

เขินจะตายห่าแล้วอ้ะ!!!

 

ไม่เอา ยังไม่จูบ กูขอนอนก่อน! ผมเลี่ยงสายตาไปมองทางอื่นแล้วทิ้งตัวลงไปนอนทับมันแทน ปลายจมูกผมซุกลงที่ซอกคอของมันพอดีเด๊ะ เอิร์ธหัวเราะในลำคอเบาๆแล้วยกแขนขึ้นโอบผมเอาไว้

 

“โยจะหาว่าผมน้ำเน่าก็ได้นะ แต่ผมพูดออกมายังไงผมก็หมายความว่าอย่างนั้นจริงๆนะครับ แรกๆมันก็อายนะที่พูดอะไรแบบนั้น แต่พูดทีไรแล้วโยอายกว่าผมทุกที รู้มั้ยครับว่าทำหน้าแบบนั้นมันน่ารักขนาดไหน อย่าไปทำแบบนี้ให้ใครเห็นเชียวนะ ผมหวง”

 

เชี้ยยย นี่สินะสาเหตุ กูทำตัวกูเองใช่มั้ยเนี่ย โฮกกก

 

ผมทุบไหล่มันเบาๆแก้เขินและบอกเป็นเชิงให้มันเลิกหยอดผมสักที แต่เอิร์ธกลับสะดุ้งแล้วอุทานออกมาเล็กน้อย ผมถึงนึกได้ว่าไอ้หล่อนี่มันไหล่ช้ำอยู่นี่นา พริบตาที่คิดได้ผมเลยยกตัวขึ้นมาจ้องหน้ามันอีกครั้งอย่างปัจจุบันทันด่วน

 

“อ่ะ ขอโทษ เจ็บมั้ย?”เห็นหน้าเซียวๆอย่างคนเป็นไข้ของมันแล้วเลยทำให้ผมต้องมุ่นคิ้วลงด้วยความกังวล แต่เอิร์ธกลับยกนิ้วขึ้นมากดที่หว่างคิ้วผมไว้ก่อนแล้วค่อยพูดเหมือนกับมันรู้ว่าผมกำลังคิดอะไรอยู่ยังไงอย่างงั้น

 

“อยู่เฉยๆก็ไม่เจ็บแล้วล่ะครับ ถ้าโดนกระแทกมันก็ออกอาการบ้าง แต่ผมไม่เป็นอะไรนะครับ โยอย่าคิดมากนะ”มันเลื่อนมือขึ้นมาลูบหัวผมเบาๆแล้วยิ้มให้ ทำแบบนี้ผมก็ยิ่งรู้สึกผิดน่ะสิ แย่ชะมัด…

 

“ขอโทษนะที่เมื่อเช้าผมพูดแบบนั้นออกไป ไม่คิดถึงใจคุณเลย ก่อนหน้านี้ก็เหมือนกัน หาเรื่องให้คุณสารพัด ผมแม่งเหี้ยว่ะ ขอโทษจริงๆ”ยิ่งคิดย้อนไปว่ามันเกิดอะไรขึ้นบ้างตั้งแต่ผมเจอกับเอิร์ธมาก็ยิ่งรู้สึกผิดเข้าไปใหญ่ ผมโคตรเอาแต่ใจตัวเอง พูดอะไรออกไปง่ายๆโดยไม่คิด ปากหมาก็ที่หนึ่ง ใจร้อนไปหมด ทำอะไรก็ไม่คิดหน้าคิดหลังอีกต่างหาก หาดีได้สักเรื่องมั้ยวะเนี่ย???

 

“อืม…จะยกโทษให้…ถ้าโยปลี่ยนมาเรียกผมว่าเอิร์ธแทนที่จะใช้คำว่าคุณแบบเมื่อกี้ โอเคมั้ยครับ?”คุณมึงยกโทษให้ง่ายไปมั้ยวะ? นี่แค่กะใช้โอกาสนี้ในการหาผลประโยชน์ใช่ป่ะเนี่ย

 

“เรียกคุณแบบนั้นมัน…กระดากปากว่ะ”ผมเสตาไปมองทางอื่นอีกครั้งเพื่อหาหนทางในการมาปฏิเสธขอเรียกร้องของมัน แต่ดูเหมือนจะไม่มี เพราะพี่แกดูท่าทางจะเอาจริงกับเรื่องนี้ซะเหลือเกิน

 

“เรียกเอิร์ธสิครับ!”แน่ะมีทำเสียงดังใส่ กับอีแค่เรื่องกะโหลกกะลาแค่นี้เองเหร้อ?

 

“อ่ะ…เอิร์ธ…”พูดแล้วมันไม่ชินปากจริงๆนะเนี่ย! ผมก้มหน้างุดหลบประกายสายตาเจิดจ้าของท่านประธานที่ได้ตามรับสั่งสมใจ ไอ้หล่อยิ้มแฉ่งแล้วตอบรับที่ผมเรียกมันเสียงใส

 

“ครับ~”

 

“อึก ยังไงก็ไม่ชินจริงๆนั่นแหละ!”ว่าจบผมก็ลุกขึ้นจากตัวพี่ท่านทันทีเพราะรู้สึกว่าจะทนอยู่ตรงนี้ไม่ไหวแล้วง่ะ แต่มือใหญ่ที่ยังคงโอบผมเอาไว้กลับรั้งตัวผมไว้แน่นจนได้ล้มลงไปกองที่อกบึ้กๆนั่นอีกรอบ

 

อะไรวะ! ปล่อยกูนะเฟ้ยยย!!

 

“เรียกบ่อยๆเดี๋ยวก็ชินเองครับ ห้ามหนีเชียวนะ”ละ ลองมาโดนเองบ้างมั้ยล่ะเฮ้ย!

 

“ไม่ได้หนีซะหน่อย”ผมปฏิเสธเสียงอ่อยเมื่อรู้ตัวในที่สุดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ๆ เชอะ เรียกก็ได้วะ เรียกไอ้เอิร์ธก็ได้ใช่ป่ะ? ชิส์

 

“แล้วจะไปไหนล่ะครับ?”

 

“ไปที่ชอบที่ชอบ”

 

“งั้นชอบที่นี่แล้วกันนะครับ ผมไม่ให้ไปไหนหรอก”ฟักยู้ววววว ไอ้ขี้บังคับเอ๊ย! ผมยู่หน้าใส่มันด้วยความหมั่นไส้ เอิร์ธหัวเราะเบาๆแล้วผงกศีรษะขึ้นมาปล้นจูบผมไปทีนึง อ้ากกกกก

 

“คุณ!!! อื้ออ”คราวนี้มันโน้มหน้าผมลงไปประกบปากกับมันอย่างจัง ลิ้นร้อนสอดลึกอย่างรวดเร็ว เกี่ยวกระหวัดให้ลิ้นผมต้องคล้อยตามมันไปอย่างช่วยไม่ได้ เอิร์ธงับริมฝีปากผมเบาๆก่อนจะปล่อยให้ผมเป็นอิสระในที่สุด

 

“เรียกผิดหนึ่งครั้งโดนจูบหนึ่งทีนะครับ”โห จูบขนาดนี้มึงไม่ปล้ำกูไปเลยล่ะครับ??

 

“ไอ้คนฉวยโอกาส!”

 

“ก็โอกาสมันหายาก ถ้ามีมาก็ต้องคว้าไว้สิครับ”แล้วยิ้มที่ส่องแสงได้ก็กลับมาเยือนเราอีกครั้ง...

 

หมั่นไส้...แต่นี่คือสิ่งที่ผมจะต้องเจอต่อไปหลังจากตัดสินใจกลับมาหาเอิร์ธสินะ...

 

อย่าให้ถึงทีกูบ้าง จะเอาให้ไปไม่เป็นเลยคอยดู!!!

 

­_____________________________________________________

 

กลับมาอย่างเชื่องช้าหลังจากวิกฤตงานถล่มทับและพายุฝนที่โหมพัดเข้าใส่....

 

อู่ว ช่วงนี้อะไรหลายๆอย่างเข้ามาในชีวิตเยอะมากครับ ทำเอาหัวปั่นไม่ได้หลับไม่ได้นอน ถ้าจัดการอะไรๆดีขึ้นแล้วจะรีบกลับมานะครับ

 

ทีนี้มาว่ากันด้วยปัญหาในช่วงนี้ มีเรื่องที่เกิดขึ้นจริงมาเล่าให้ฟังนิดหน่อยครับ 555

 

คือระหว่างที่ผมแต่งตอนนี้ ไม่รู้ว่าความหวานมันทะลักหรืออย่างไร แต่อยู่ๆมดแดงจำนวนมากก็ยกพลเข้ามาทำรังในคีย์บอร์ดและลำโพงของผม คือมันไม่ใช่ที่ที่มดควรจะมาอยู่นะเนี่ย มาขึ้นทำไมอ้ะ! เลยได้ฤกษ์ล้างคีย์บอร์ดยกแผงครับ เพิ่งรู้ว่ามันเต็มไปด้วยอะไรที่สกปรกมากๆ ช่วงนี้ใครว่างๆก็เอาคีย์บอร์ดมาล้างกันนะครับ เดี๋ยวมดขึ้นเหมือนของผมนะ

 

(ส่วนลำโพง ผมไม่รู้จะแงะยังไงเลยได้แต่เคาะๆออกเอา ฟังเพลงไปมีเสียงมดโดนช็อตมาเป็นระยะ นี่ผมทำบาปรึเปล่าเนี่ย? 55)

 

แล้วก็ช่วงนี้พายุเข้าที่ภาคอีสานและภาคเหนือใช่มั้ยครับ บ้านผมต้นไม้ใหญ่หลังบ้านโค่นลงมาเลยอ่ะ อยู่หลังห้องผมพอดีเด๊ะ เอียงมาอีกนิดเดียวผมโดนทับชัวร์ๆอ่ะ บรื๋อ นักอ่านทุกคนก็ดูแลตัวเองกันดีๆนะครับ เป็นห่วงน้า~

 

แล้วจะรีบกลับมานะฮะ

Namioto Yo

 

ปล.Ti Voglio จะรีบตามมาอย่างด่วนนะครับ T^T ขอโทษที่หายไปตั้งสองอาทิตย์อ่า (น่าจะได้ลงหลังวันที่1 เพราะต้องไปเยือนต่างถิ่นอีกแล้วว เดินทางตล้อด~)



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ใครว่าทำดีแล้วได้ดี ทำไมผมทำดีแล้วได้สามีอ่ะ!! (YAOI) ตอนที่ 17 : 15. ถ้าอยากได้อะไร ให้นอนลงกับพื้นแล้วดีดดิ้นกรีดร้อง คุณจะได้ตามต้องการ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2412 , โพส : 38 , Rating : 10 / 2 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#38 : ความคิดเห็นที่ 788
มดขึ้นคีย์บอร์ดเพราะน้ำผึ้งเดือนห้าที่ไอ่คุณเอิร์ธมันหยอดป่ะไรต์555555

หวานนนนนหยดย้อยมากก

เขินเอิร์ธอ่ะ หยอดได้หยอดดี

สนุกมากกกก ชอบบบ>\\\\\<♥~
PS.  หนุกหนานๆ
Name : เดลต้าที< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เดลต้าที [ IP : 27.55.157.227 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 พฤษภาคม 2557 / 14:42

#37 : ความคิดเห็นที่ 750
หวานขนาดมดขึ้น
Name : ผู้เสพความตาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เสพความตาย [ IP : 125.24.127.151 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มกราคม 2557 / 19:56


#36 : ความคิดเห็นที่ 710
กลับมาหวานกันซะทีนะ ^^ ปล่อยให้ดราม่าอยู่ได้!!! ดีแล้วที่เป็นแบบนี้555
PS.  เราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปSuper Junior & E.L.F.
Name : TheLastManStanding137< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ TheLastManStanding137 [ IP : 49.230.176.111 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤศจิกายน 2556 / 21:23

#35 : ความคิดเห็นที่ 608
ตอนนี้หวานเวอร์แซบขนาดมดขึ้นคอมไรท์เตอร์เลย





Name : anchovyLover< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ anchovyLover [ IP : 171.97.66.213 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มกราคม 2556 / 06:48

#34 : ความคิดเห็นที่ 584
น่ารักจัง 
Name : M[o]O< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M[o]O [ IP : 171.98.106.123 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2555 / 23:14

#33 : ความคิดเห็นที่ 568
น่ารักไปละ คู่นี้ เขินนน~
Name : lollypop [ IP : 110.77.242.68 ]
Email / Msn: sell.000(แอท)hotmail.com
วันที่: 20 ตุลาคม 2555 / 20:26

#32 : ความคิดเห็นที่ 538
สนุกอ่ะ >< แอบขำตอนที่เด็กนั่นร้องเพลง
PS.  สิ่งที่สำคัญที่สุดคือการฆ่า!
Name : Milkray_yaoi< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Milkray_yaoi [ IP : 113.53.37.202 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 ตุลาคม 2555 / 17:15

#31 : ความคิดเห็นที่ 510
อรั๊ยย น่ารัก!หวาน! โยโมเอ้~
PS.  รักนิยายแฟนตาซี 
Name : Marshmallow KinG< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Marshmallow KinG [ IP : 27.130.102.158 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 ตุลาคม 2555 / 21:21

#30 : ความคิดเห็นที่ 469
โยใจอ่อน เย้!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
น่ารักมากอ่ะคู่นี้ โคตรชอบบบบบบบบบบบบบบบบอ่ะ
Name : mo-mo [ IP : 158.108.156.159 ]
Email / Msn: -
วันที่: 30 มิถุนายน 2555 / 23:34

#29 : ความคิดเห็นที่ 462
ไม่ได้เข้ามาอ่านนานเลย
พลาดไปหลายตอนเลยอ่ะ
Name : memo [ IP : 49.48.52.27 ]
Email / Msn: lettlememo(แอท)gmail.com
วันที่: 30 มิถุนายน 2555 / 11:54

#28 : ความคิดเห็นที่ 458
พึ่งมาอ่านครับ ชอบเรื่องนี้มว้าก หวานจริงอะไรจริง อ่านแล้วเขินแทน กร่ากกก
จะติดตามน่อ !!
PS.  ตอนนี้กำลังติดเจ้าตัวนี้อยู่นะเธอว์.. -->
Name : Memo'MPP.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Memo'MPP. [ IP : 101.51.187.224 ]
Email / Msn: memo_mpp(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มิถุนายน 2555 / 19:08

#27 : ความคิดเห็นที่ 453
กดเลย กดเลย (ฮ่าๆ แอบหื่นอีกแล้วเรา)
Name : Lovely-U-< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lovely-U- [ IP : 1.46.198.48 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 พฤษภาคม 2555 / 00:47

#26 : ความคิดเห็นที่ 452
เรียก เอิร์ธ สิครับ ฮ่าาาาาาาาาาาา
PS.  นิยายดีๆ คนอ่านชอบ แต่คนเขียนไม่ชอบที่โดน แบน คนๆนี้เข้าใจ ไม่ แบนใคร แน่นอน
Name : บังเอิญอ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 110.49.240.27 ]
Email / Msn: lovekh129(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2555 / 17:48

#25 : ความคิดเห็นที่ 448
มาอัพแล้ว ดีใจๆ สนุกเหมือนเดิมเลยครับ
มาอัพอีกนะ สู้ๆล่ะ
Name : No Name [ IP : 1.1.199.85 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 พฤษภาคม 2555 / 07:50

#24 : ความคิดเห็นที่ 447
น่าร๊ากกกกกกกกกกกกก อ่อก จะมาลงต่อเมื่อได๋ 5555555+
Name : pongsanza< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pongsanza [ IP : 125.27.76.47 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2555 / 17:56

#23 : ความคิดเห็นที่ 446
กร๊าส น่ารักอ้ะ คู่นี้หว๊านหวาน
อ่านทีไรเขินทุกที นั่งยิ้มน้อยยื้มใหญ่เหมือนเป็นบ้า 
PS.  ไม่อยากให้เธอไว้ใจ...ไม่อยากให้เธอคิดว่าฉันรักแล้วจะทน...
Name : AreeYong< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ AreeYong [ IP : 110.171.171.187 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 / 00:48

#22 : ความคิดเห็นที่ 438
มาแล้วววววว

รอมานาน อ่านไปยิ้มไป 555+
เขิลแทนโยจริง ๆ

รอตอนต่อไปนะคะ
PS.  ช่วงเวลาที่น่ากลัวที่สุด ...คือช่วงเวลาที่อยู่คนเดียว
Name : ThE MasTer~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ThE MasTer~ [ IP : 223.205.3.46 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2555 / 10:42

#21 : ความคิดเห็นที่ 437
 น่ารักอ่ะ
รีบมาอัพต่อนะ
Name : zarwekear< My.iD > [ IP : 125.26.139.48 ]
Email / Msn: zarwekear(แอท)thaimail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2555 / 06:18

#20 : ความคิดเห็นที่ 435

น่ารักมากๆ  หวานกำลังดีเลย

Name : yujo< My.iD > [ IP : 118.174.215.122 ]
Email / Msn: wind_teang(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 เมษายน 2555 / 00:59

#19 : ความคิดเห็นที่ 434
 น่ารักจังเลยคู่นี้ >\\\<
ทำตัวน่ารักขนาดนี้คุณเอิร์ธไม่กด เอ้ย ไม่รักแกแน่แล้ว 
#โอกาสมันหายาก -..-
PS.  "มีเพียงความเชื่อใจของเธอเท่านั้น ที่ทำให้เราอยู่ด้วยกันตลอดไป " 'm V.I.P
Name : 'm yours. V.I.P< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 'm yours. V.I.P [ IP : 125.26.158.106 ]
Email / Msn: sornaray_27150(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2555 / 22:21

#18 : ความคิดเห็นที่ 432
 แหม หวานหยด 55
Name : Mine of Me< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Mine of Me [ IP : 125.27.168.120 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2555 / 01:34

#17 : ความคิดเห็นที่ 431
เขินวอดวายมากมายก่ายกอง!อ๊ากกกก เขิน! -///-
นายโยเป็นซะแบบนี้คุณเอิร์นไม่กด เอ๊ย ! ไม่รักก็บ้าแล้ว
ฮ่าๆๆ^ ^
FATE
PS.  ถ้าทุกสิ่งทุกอย่างคือคำหลอกลวง...แล้วอะไรละคือสิ่งที่เรียกว่าความจริง?
Name : FAtE< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ FAtE [ IP : 183.88.65.55 ]
Email / Msn: fate_baka(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2555 / 21:42

#16 : ความคิดเห็นที่ 430

น่ารักจริงๆคู่นี้..ว่าแต่...โยพูดภาษาอะไรนะ.ช่วงแรก=_=???

Name : นักอ่าน...lnwcool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 182.53.159.14 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2555 / 19:56

#15 : ความคิดเห็นที่ 429
เขินเกินไปแล้วนะ เขินไปแล้ววว~
PS.  Alvin Zeple♕ - http://writer.dek-d.com/barbarra-barry/writer/view.php?id=785702 ♥
Name : May10th< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ May10th [ IP : 110.49.251.22 ]
Email / Msn: May10th(แอท)windowslive.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2555 / 19:33

#14 : ความคิดเห็นที่ 428
เดี๋ยวจะดิ้นมั้ง
เผื่อได้โย   5555
PS.  We can have both,angle and devil.
Name : I am ciel.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ I am ciel. [ IP : 180.183.139.188 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2555 / 16:51

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android