สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Dream Come True Online

ตอนที่ 1 : Dream Come True Online


     อัพเดท 8 ก.พ. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, โลกอนาคต, เกมออนไลน์, ผจญภัย, ความรักทุกรูปแบบที่คุณแสวงหา
ผู้แต่ง : panda ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ panda
My.iD: http://my.dek-d.com/withya
< Review/Vote > Rating : 90% [ 44 mem(s) ]
This month views : 691 Overall : 125,437
2,237 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1346 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Dream Come True Online ตอนที่ 1 : Dream Come True Online , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8121 , โพส : 36 , Rating : 290 / 59 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


1. Dream Come True Online

 

 

โลกในปี ค.ศ.3000 เทคโนโลยีได้เจริญพัฒนาไปจนถึงขีดสุด มีการสร้างยานที่สามารถเดินทางออกสู่อวกาศด้วยพลังงานอนุภาคชนิดใหม่ มนุษย์ออกไปสร้างถิ่นฐานใหม่เป็นอาณานิคมนอกโลกไม่ว่าจะเป็นลิฟท์วงโคจรที่ ถูกสร้างขึ้นล้อมโลกเป็นลักษณะคล้ายวงแหวน ไขว้ไปมาอยู่ในวงโคจรของโลกถึงสามชั้น มีการสร้างนครใต้ดินขนาดยักษ์บนดวงจันทร์ และเริ่มทำการสำรวจดวงดาวต่างๆในระบบสุริยะจักรวาลอย่างละเอียดอีกด้วย จำนวนประชากรมนุษย์ได้เพิ่มพูนขึ้นมากกว่าหนึ่งหมื่นสองพันล้านคน ทำให้สภาพความเป็นอยู่ในปัจจุบัน ทรัพยากรของโลกถูกใช้จนเกินขีดความสามารถที่โลกจะรองรับเอาไว้ได้อีกต่อไป

เพื่อป้องกันการเกิดการจลาจลความวุ่นวายจากการขาดแคลน จนเป็นเหตุให้เกิดการทำสงครามแย่งชิงดินแดนเหมือนในอดีตอีก ทำให้แต่ละประเทศได้ลงนามในสนธิสัญญาก่อตั้งสหพันธรัฐแห่งโลกขึ้น เพื่อจัดระเบียบการใช้ทรัพยากรให้เกิดคุณค่าสูงสุด ตลอดจนสามารถนำองค์ความรู้ทางด้านวิทยาศาสตร์ที่แต่ละประเทศเก็บงำเป็นความ ลับออกมาเผยแพร่และแลกเปลี่ยนกัน จนนำมาซึ่งเทคโนโลยีทางด้านการแพทย์ การศึกษา อวกาศ มีการก่อตั้งมหาวิทยาลัยแห่งสหพันธ์เพื่อสร้างนักวิทยาศาสตร์ชั้นหนึ่งมา ต่อยอดองค์ความรู้เหล่านั้นจวบจนมาถึงปัจจุบัน ในปี ค.ศ.3545

..........

..........

ภายในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวซึ่งมีขนาดใหญ่เพียงพอที่จะบรรจุสนามฟุตบอลหนึ่งสนาม เข้ามาไว้ในห้องแห่งนี้ได้อย่างสบายๆ มีเครื่องไม้เครื่องมือที่เต็มไปด้วยวิทยาการล่าสุด อุปกรณ์คอมพิวเตอร์จำนวนมากที่ติดตั้งอยู่ภายในห้องได้ทำให้ตัวห้องปฏิบัติ การแห่งนี้ดูคับแคบไปเลยในสายตาของผู้ที่ได้มาพบเห็น

สภาพของห้องปฏิบัติการ มีการยกพื้นไล่ระดับเป็นชั้นๆ เหมือนกับอัฒจันทร์ของสนามกีฬา โดยที่มีเหล่าหญิงชายมากหน้าหลายตาต่างเชื้อชาติ หลายร้อยชีวิต กำลังขะมักเขม้นกับการทำงานบนโต๊ะที่นั่งของแต่ละคน ซึ่งติดตั้งแยกและจัดวางอย่างเป็นสัดเป็นส่วนตามชั้นไล่ระดับของห้องแห่งนี้

 

[“นับถอยหลังในอีก 30 วินาทีที่แคปซูลจะปะทะเข้ากับพื้นผิวของดาวอังคาร”] เสียงผู้หญิงจากโปรแกรมคอมพิวเตอร์ประกาศออกมาจากมอนิเตอร์ขนาดยักษ์ที่ลอย อยู่ทางด้านหนึ่งของกำแพง โดยมันกำลังฉายภาพจำลองของวัตถุรูปทรงวงรีผิวเรียบสีเงิน กำลังพุ่งฝ่าชั้นบรรยากาศอันขมุกขมัวอันเต็มไปด้วยฝุ่นผงสีแดงอย่างรวดเร็ว เป็นวิถีโค้ง

[“5...4...3...2...1...แคปซูลกระทบพื้นผิว”] จบเสียงนั้น ก็ตามมาด้วยเสียงโห่ร้องดีใจและเสียงปรบมือดังเซ็งแซ่ไปทั่วทั้งห้อง

ยินดีด้วยครับศาสตราจารย์มิยาซากะ ในที่สุดโปรเจ็ค มาร์-รีฟอร์ม ก็สำเร็จจนได้ ชายสูงอายุที่ดูจากหน้าตาน่าจะวัยเข้าใกล้หกสิบในชุดสูทสีเทาทำจากผ้าเนื้อ ดีราคาแพง เดินเข้ามาหาหญิงสาวผู้ที่ยืนอยู่ชั้นบนสุดของอัฒจันทร์พร้อมกับยื่นมือออก มาเพื่อทักทายแสดงความยินดีกับหญิงสาว

ยังไม่สำเร็จดีหรอกค่ะ เพราะกว่านาโนแมชชีนที่สร้างกระบวนการเทอร์ร่าฟอร์ม จะทำการปรับสภาพพื้นผิวดาวตลอดจนสร้างชั้นบรรยากาศของดาวอังคารให้พร้อม สำหรับการอยู่อาศัยของมนุษย์ได้นั้น เราก็ต้องรอกันต่อไปอีกสิบปี ไหนยังจะต้องวิเคราะห์ดูสภาพจริงๆ ที่จะเกิดขึ้นต่อจากนั้นอีกมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์ หญิงสาวผู้มีใบหน้ารูปไข่ ผิวขาวสวย ผมสีดำมันวาวยาวตรงไปถึงโคนขาอ่อน ยืนอยู่ในชุดกาวน์สีขาวตัวยาว เธอผู้ซึ่งเป็นหัวใจหลักของการดำเนินงานปฏิบัติการโครงการแห่งมนุษยชาติชิ้น นี้ได้กล่าวกับอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงไม่ยินดียินร้าย พร้อมกับเลี่ยงไม่ยอมจับมือทักทายกลับไป ก่อนจะเดินไปตรวจสอบมอนิเตอร์เพื่อเช็คดูรายละเอียดต่อ ทำเอาชายสูงวัยถึงกับหน้าแตก ได้แต่ยืนยกมือค้างไปแบบนั้น

ยัยนี่!! บังอาจทำเป็นเมินท่านรัฐมนตรีกระทรวงวิทยาศาสตร์แบบนี้ได้ยังไงกัน!?” ชายอีกคนที่ยืนอยู่ทางด้านหลังของชายแก่ขึ้นเสียงใส่โคโทริ

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว กรุณาช่วยออกไปจากห้องปฏิบัติการด้วยค่ะ หญิงสาวคนงามในชุดกาวน์สีขาวคนเดิม กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงราบเรียบฟังดูเย็นชา

อืม!!” ชายคนนั้นโกรธจนหน้าแดงหน้าดำอยากจะเดินเข้าไปเอาเรื่องโคโทริ หากแต่ท่านรัฐมนตรีผู้หน้าแตกหมอไม่รับเย็บที่เป็นเจ้านาย กลับส่งสัญญาณให้ผู้ติดตามในคณะชิงรั้งตัวชายผู้ใต้บังคับบัญชาเลือดร้อนให้ เดินออกจากห้องปฏิบัติการไปพร้อมๆ กับคณะผู้ติดตามอีกหลายสิบคนเสียก่อน จนเมื่อทั้งหมดได้ออกไปพ้นสายตาแล้ว หญิงสาวคนเดิมจึงได้ถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างเหนื่อยหน่าย

เฮ้อ เจ้าพวกน่ารำคาญนั่นกว่าจะพากันออกไปได้!!” หญิงสาวผมสีทองที่เดินสวนคนกลุ่มเมื่อกี้กลับเข้ามาในห้องพร้อมกับถือแก้ว กาแฟร้อนๆ ที่กำลังส่งกลิ่นหอมกรุ่นสองแก้ว กล่าวขึ้นมาอย่างอารมณ์เสีย ก่อนจะยื่นแก้วกาแฟในมือให้โคโทริรับไปถือแก้วหนึ่ง

พวกนักการเมืองก็แบบนี้แหละ พอตอนมีปัญหาก็ไม่เคยโผล่มาให้เห็นหัวเลยแม้แต่คนเดียว แต่ตอนที่ผลงานสำเร็จก็กลับรีบแจ้นมาเอาหน้าเอาผลงานกันทันที นี่เดี๋ยวก็คงจะออกไปโม้กับพวกสื่อมวลชนที่มารอทำข่าวอยู่หน้าศูนย์วิจัย แน่ๆเลยเชียว เชื่อขนมกินได้เลย ชายหนุ่มหน้ามนลูกครึ่งญี่ปุ่นเกาหลีรีบเสริมขึ้นมาทันที

อย่าไปพูดถึงพวกนั้นเลย ไหนยูกิ นายลองแสดงแผนผังกับภาพจำลองของการปรับเปลี่ยนสภาพดาวอังคารในช่วงเวลาอีก สิบปีต่อจากนี้ไป ให้มันแสดงผลออกมาบนมอนิเตอร์ทีสิ โคโทริรับแก้วกาแฟมาจากหญิงสาวผมทองนัยน์ตาสีฟ้า ยกขึ้นจิบ พร้อมกับสั่งงานชายหนุ่มที่กำลังนั่งว่างอยู่ในทันที

โอ้ว นี้มันงานถนัดของยัยเจสสิก้าเค้า นะครับลูกพี่หญิง ขืนให้ไอ้กระผมเป็นคนป้อนข้อมูลละเอียดอ่อนยิบย่อยอะไรแบบนั้นเข้าไปล่ะก็ มีหวังแบบจำลองออกมาเพี้ยนสุดกู่แน่ๆ ชายหนุ่มบ่ายเบี่ยงก่อนจะโยนงานไปให้หญิงสาวผมทอง

อะไร งานง่ายๆ แค่นี้เองกลับมาโบ้ยให้ชั้นทำ ชั้นว่านายแค่ขี้เกียจไม่อยากลงมือทำเสียมากกว่า หญิงสาวผมทองที่มีชื่อว่าเจสสิก้ากระแทกแก้วกาแฟของตนเองลงกับโต๊ะดังลั่น แต่ก็ยังเดินไปนั่งหน้าเครื่องคอมพิวเตอร์ของเธอ พร้อมกับรัวแป้นคีย์ข้อมูลลงไปอย่างรวดเร็ว เพียงแค่หนึ่งนาที ภาพจำลองสามมิติก็ถูกฉายลอยออกมาเหนือโต๊ะกลมกลางห้อง มันเป็นภาพเสมือนของดาวเคราะห์สีแดงที่ค่อยเปลี่ยนกลายมาเป็นสีขาวขุ่นทีละ น้อยๆ

ภายในห้าปีชั้นโอโซนจะถูกสร้างจนสมบูรณ์ อืม.... ถ้าสภาพจริงออกมาได้เหมือนกับในแบบจำลองอันนี้ล่ะก็ ถือว่างานของพวกเราสำเร็จไปกว่าเก้าสิบเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะ นัยน์ตาสีทองของโคโทริส่องประกายวาววับ ริมฝีปากสีชมพูเผยรอยยิ้มออกมาที่มุมปากเล็กน้อย มันเป็นยิ้มที่ทำให้คนทั้งห้องถึงกับอึ้งไปเลย เพราะหัวหน้าในการวิจัยและพัฒนาดาวอังคารที่ทั้งสาวทั้งสวยและมีรูปร่างอัน สุดแสนจะเย้ายวนใจกระชากใจชาย ในวัยเพียงแค่ 24 ปีผู้นี้ไม่เคยแสดงสีหน้าแบบนี้ออกมาให้พวกเขาได้เห็นมาก่อนเลยแม้แต่ครั้ง เดียวตลอดระยะเวลากว่าสองปีที่ได้ร่วมงานกันมา

ทีนี้กว่าพวกเราจะกลับมางานยุ่งกันอีกทีก็คงต้องรอเวลาอีกเกือบห้าปี ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ไปฉันจะให้ทุกคนได้หยุดพักร้อนกันหนึ่งเดือนเต็มๆ ไปเลยก็แล้วกันหญิงสาวหันกลับมาพูดกับทีมงานในโปรเจคนี้ ที่มีจำนวนนับได้กว่าร้อยห้าสิบชีวิต โดยเมื่อทุกคนได้ยินดังนั้นต่างก็พากันโห่ร้องด้วยความยินดีและพูดคุยส่ง เสียงเจี๊ยวจ๊าวกันใหญ่ จนบรรยากาศเคร่งเครียดจากการปฏิบัติงานเมื่อก่อนหน้านี้หายไปราวกับโกหก

แล้วหัวหน้ามีแผนการอะไรเอาไว้แล้วรึยังคะ?” เจสสิก้ารีบลุกออกจากเก้าอี้พร้อมกับวิ่งรี่เข้ามากอดร่างบางของโคโทริ แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย โคโทริเองก็ไม่ได้แสดงอาการไม่พอใจแต่อย่างใด โดยส่วนตัวแล้ว เธอรู้สึกรักและเอ็นดูรุ่นน้องคนนี้เป็นอย่างมาก เนื่องจากเจสสิก้าเป็นรุ่นน้องที่เรียนจบจากมหาวิทยาลัยเดียวกัน แต่เป็นรุ่นน้องอยู่สองชั้นปี (ต่อให้อีกฝ่ายตัวใหญ่กว่ามากก็เถอะ)

ยังไม่มีหรอก แต่พี่คิดว่าจะมาคอยเฝ้ามอนิเตอร์ที่ศูนย์วิจัยนี้นะ

ว้า อย่างนี้หัวหน้าก็ไม่ได้พักจริงๆ นี่นา ใช่ไหมพวกเรา สาวผมทองแย้งก่อนจะเริ่มถามความเห็นจากคนหมู่มาก ซึ่งทุกคนที่ได้ยินคำพูดของเจสสิก้าก็ต่างพากันเห็นด้วยกับคำพูดของเธอ

วิ้ง!!

[“มีข้อความเข้ามาถึงดอกเตอร์มิยาซากะค่ะ”] เสียงจากมอนิเตอร์ดังขึ้น

พี่ขอตัวสักครู่นะเจสโคโทริบอกกับหญิงสาวผู้เป็นรุ่นน้องของเธอ ก่อนจะแยกตัวเดินมายังเครื่องคอมพิวเตอร์ของตัวเอง แล้วจึงเข้ารหัสเพื่อเปิดดูข้อความที่ตนได้รับ

(ประธานาธิบดีแนลสันแห่งสหพันธ์โลกเรียกให้เราเข้าพบด่วนงั้นรึ) โคโทริอ่านข้อความจบ ก็สั่งการให้คณะทำงานทำการเก็บและรวบรวมข้อมูลในปฏิบัติการของวันนี้ให้ เสร็จเรียบร้อย แล้วให้เลิกงานกันไปได้ ก่อนจะรีบเดินออกจากห้องปฏิบัติการไปในทันที

ร่างบางในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกระโปรงสั้นรัดรูปสีดำ สวมทับด้วยเสื้อกาวน์สีขาวตัวยาว ได้อาศัยลิฟท์แก้วข้างตัวอาคารเดินทางขึ้นไปยังชั้นที่ร้อยยี่สิบของอาคารศูนย์วิจัยซึ่งเป็นชั้นดาดฟ้าเพื่อขึ้นยานบินส่วนตัวสีดำของประธานาธิบดีที่ มารอรับตัวเธอไปส่งยังยานอวกาศขนาดใหญ่ที่ล่องลอยอยู่บนวงโคจรของโลก อันเป็นทั้งที่อยู่และที่ทำงานของท่านประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์โลก

…..

โอ้ มาถึงแล้วรึ สาวน้อยอัจฉริยะของผม ไม่เห็นหน้ากันแค่ไม่กี่เดือน นับวันยิ่งสาวยิ่งสวยสะพรั่งขึ้นทุกวันเลยนะ ฮ่าๆๆๆ ชายวัยแปดสิบปีที่ผ่านการศัลยกรรมทั่วทั้งร่างจนดูหนุ่มแน่นเหมือนคนหนุ่ม อายุเพียงสามสิบเศษ เอ่ยทักทายหญิงสาวผมดำในชุดกาวน์สีขาวที่เพิ่งจะก้าวเดินผ่านพ้นบานประตู เข้ามาในห้องรูปไข่สีครีมซึ่งประดับตกแต่งไปด้วยของใช้โบราณมากมาย  ไม่ว่าจะเป็นโทรศัพท์แบบตั้งโต๊ะ โคมไฟ และโทรทัศน์ที่เป็นแบบตู้ไม้จากศตวรรษที่ยี่สิบซึ่งถือเป็นของโบราณที่หาได้ ยาก

ท่านประธานาธิบดีมีงานอะไรจะให้ดิฉันรับใช้หรือคะ?” หญิงสาวกล่าวตัดไมตรี พร้อมกับเร่งให้อีกฝ่ายพูดเข้าเรื่องอย่างไม่ต้องอ้อมค้อม

แหม ยังเย็นชาเหมือนเดิมไม่มีเปลี่ยนเลยนะ สาวน้อยของผม ที่เรียกคุณให้มาหาในวันนี้ก็ไม่มีอะไรมากหรอก ผมก็แค่อยากจะแสดงความยินดีกับความสำเร็จของโครงการเปลี่ยนสภาพดาวอังคารของ คุณด้วยตัวผมเองก็เท่านั้น ประธานาธิบดีเฒ่าในรูปลักษณ์ของชายหนุ่มหน้าตาคมคายผมสีทองตาสีฟ้าลุกออกจาก เก้าอี้หนังตัวใหญ่ที่ตนเองนั่งอยู่ ก่อนจะเดินเข้ามาจับที่หัวไหล่และสะโพกกลมมนของโคโทริอย่างก้อร่อก้อติก ทำราวกับอีกฝ่ายเป็นคู่รักของตนก็ไม่ปาน

ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ดิฉันขอตัวกลับเลยก็แล้วกันค่ะ โคโทริรีบยกมือขึ้นมาแกะฝ่ามือหนาของอีกฝ่ายออก ก่อนจะหันหลังก้าวเดินกลับ หากแต่มือกำยำของแนลสันกลับชิงคว้าเข้าที่ข้อมือบางของหญิงสาวคนงามจน แน่นอย่างไม่ยอมปล่อย

แหม แค่เจอกันไม่ถึงนาทีก็จะกลับซะแล้ว จะรีบมารีบไปอะไรขนาดนั้น แล้วคำตอบที่ผมเคยถามเธอไปล่ะ ว่าสนใจจะมาเป็นสุภาพสตรีหมายเลขหนึ่งเคียงข้างกายของผมผู้นี้รึไม่ หรือว่าเธอยังคงยืนกรานในคำตอบอันเดิมอยู่งั้นรึ?” ร่างสูงใหญ่โน้มกายลงมากระซิบกระซาบเข้าที่ข้างใบหูอมชมพูของเด็กสาวอายุ รุ่นลูกรุ่นหลานอย่างหยอกเย้า พร้อมกับเปลี่ยนสรรพนามเพื่อให้ดูสนิทสนมมากยิ่งขึ้น หากแต่ใบหน้าของโคโทริก็ยังคงราบเรียบไร้อารมณ์ตอบสนองต่ออีกฝ่ายอยู่เช่น เดิม

โอเคๆ ผมให้เวลาเธอกลับไปคิดทบทวนข้อเสนอของผมอีกสักพักก็แล้วกัน เกวน นายช่วยพาคุณโคโทริกลับไปส่งยังบ้านพักของเธอทีนะ ชายผู้กุมตำแหน่งประธานาธิบดีแห่งสหพันธ์โลกมาถึงสองสมัยเอ่ยกับบอดี้การ์ด ส่วนตัว ก่อนจะเดินกลับไปนั่งหลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่ด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม

อ้อ เกือบลืมไปเสียสนิทเลย เห็นว่าตั้งแต่วันพรุ่งนี้เธอจะได้หยุดพักร้อนใช่ไหม ผมเลยมีของฝากเล็กๆ น้อยๆ เอาไว้ใช้เล่นแก้เหงายามว่างนะ รับไปสิ แนลสันคิดขึ้นมาได้จึงรีบเปิดลิ้นชักของโต๊ะทำงานของตนเองออกก่อนจะหยิบของ บางอย่างออกมาโยนให้กับโคโทริ

ด้วยสภาพแรงโน้มถ่วงที่ถูกสร้างจำลองภายในยานอวกาศประจำตำแหน่งอันล้ำสมัยลำนี้ มีน้อยกว่าแรงโน้มถ่วงที่มีอยู่บนพื้นโลกถึงสิบเท่า ทำให้เจ้าของสิ่งนั้นค่อยๆ หมุนคว้างกลางอากาศอย่างช้าๆ แล้วจึงลอยร่อนลงสู่มือของโคโทริที่อยู่ห่างจากแนลสันเกือบยี่สิบเมตรอย่าง นุ่มนวล หญิงสาวยกมือขึ้นคว้าเจ้าแผ่นเพลทชิ้นเล็กๆ สีเงินแวววาวซึ่งเป็นอุปกรณ์ที่ใช้ในการบันทึกข้อมูลรูปแบบล่าสุดในยุคสมัย นี้มาจ้องดูอย่างงงๆ

ที่อยู่ในนี้คืออะไรหรือคะ?” เธอเอ่ยปากถามกลับไปอย่างสงสัย

เกมออนไลน์ตัวใหม่ล่าสุดของบริษัทเจ้าเลออนมันน่ะ จำได้ไหมว่าเมื่อห้าปีก่อนเธอยังเคยไปช่วยพัฒนาระบบให้มันอยู่เลยแนลสันตอบ

ดิฉันจำได้ค่ะ เมื่อห้าปีก่อน ลูกชายคนเล็กของท่านเพิ่งจะอายุเพียงสิบปี แต่ก็มีสติปัญญาเฉลียวฉลาดเป็นอย่างมากจนถึงขนาดสามารถที่จะออกแบบโปรแกรม และสร้างสรรค์เกมขึ้นมาได้ด้วยตัวคนเดียว แต่มาติดขัดปัญหาเอาตรงการวางระบบเชื่อมต่อคลื่นสมองเพื่อให้ผู้ใช้งานจำนวนมากสามารถเข้าถึงศูนย์กลางของระบบเครือข่ายได้พร้อมๆ กันในเวลาเดียวกัน ซึ่งดิฉันก็ได้ช่วยเขียนปรับเปลี่ยนโปรแกรมเพื่อแก้ไขข้อบกพร่องเหล่านั้นจน เสร็จและสามารถนำไปใช้งานได้จริงแล้วในครั้งนั้น.... เจ้านี่ก็คือเกมที่ว่าอย่างนั้นหรือคะ?” หญิงสาวเปิดกระเป๋าถือ หยิบคอมพิวเตอร์ส่วนตัวซึ่งมีขนาดเล็กเท่ากับตลับแป้งแบบพกพาของผู้หญิงเท่า นั้น แล้วนำเพลทชิ้นนั้นใส่เข้าในช่องเสียบของคอมพิวเตอร์ ทันใดนั้นเอง มันก็แสดงรายละเอียดเกี่ยวกับตัวเกมขึ้นมาบนหน้าจอเป็นรูปแบบภาพจำลองสาม มิติอย่างรวดเร็ว

"Dream Come True Online” โคโทริขานชื่อเกมที่ปรากฏขึ้นตรงหน้าออกมาเบาๆ

มันได้ถูกวางขายให้คนเข้ามาเล่นไปตั้งแต่เมื่อสองปีก่อนแล้วล่ะ แถมยังประสบความสำเร็จจนถึงขนาดขึ้นแท่นเกมที่มีคนนิยมเข้าเล่นเป็นอันดับ หนึ่งอีกด้วยนะ เอ เห็นว่ามีคนเข้าเล่นถึงแปดสิบหรือเก้าสิบล้านคนเลยใช่ไหมเกวน?” ประธานาธิบดีนั่งลูบคางอย่างพยายามนึกจำนวนตัวเลขที่ถูกต้อง แต่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก จึงได้สอบถามไปยังบอดี้การ์ดคนสนิทร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำทั้งตัว

เพิ่งจะทะลุหลักร้อยล้านคนไปเมื่อต้นเดือนที่ผ่านมานี้แหละครับ ถ้าไม่ติดเรื่องการประโคมข่าวของสื่อเกี่ยวกับโครงการพัฒนาดาวอังคารให้เป็น ที่อยู่อาศัยแห่งใหม่ของคุณโคโทริล่ะก็ จำนวนผู้ลงทะเบียนเข้าเล่นคงได้ทะลุหลักร้อยห้าสิบล้านคนไปแล้ว เกวนตอบก่อนจะเสริมข้อมูลให้ด้วย

ฮ่าๆๆ บังเอิญเกวนเขาก็เข้าไปเล่นเสียจนติดงอมแงมไปด้วยอีกคนน่ะ เค้าเลยรู้รายละเอียดอะไรๆพวกนี้ดีกว่าผม แต่มันสนุกมากจริงๆ นะโคโทริจัง ขนาดผมเองยังเข้าไปเล่นเลย ช่วงที่ไม่ติดภารกิจของประธานาธิบดีอ่ะนะ เอาไว้เธอว่างเมื่อไหร่ก็ลองเข้าไปเล่นดูซักหน่อยสิ เผื่อยังไงเราจะได้นัดเจอกันในเกมบ้างดีไหม?” แนลสันกล่าวกับโคโทริอย่างเป็นกันเอง

แต่งานของดิฉันไม่ได้มีแค่งานโครงการพัฒนาดาวอังคารเพียงอย่างเดียวนะคะ ยังมีงานของหน่วยวิจัยระบบประสาทและสมองเทียมของกระทรวงสาธารณสุขอีก คงไม่มีเวลาว่างเข้าไปเล่นเกมหรอกค่ะ คนงามโค้งตัวทำความเคารพให้ผู้สูงวัยกว่าอีกครั้ง ก่อนจะหันหลังเริ่มออกเดินไปยังประตู

อย่ามาทำเฉไฉไปหน่อยเลย ผมรู้ว่างานพวกนั้นน่ะ เธอทำมันจนเสร็จไปเรียบร้อยตั้งแต่เมื่ออาทิตย์ก่อนแล้ว อย่ายกเอามาอ้างเลย หึๆท่านประธานาธิบดีกล่าวดักคออย่างรู้ทัน

หูตาเป็นสับปะรด แถมยังชอบสอดรู้สอดเห็นยุ่งเรื่องส่วนตัวของคนอื่นอยู่เหมือนเดิมไม่เคย เปลี่ยนเลยนะคะ ท่านประธานาธิบดี หล่อนหยุดเท้าก่อนจะกล่าวเหน็บแนมกลับไปด้วยเสียงราบเรียบ

แหมเรื่องของคนอื่นคนไกลที่ไหนกัน เธออย่าลืมนะว่าผมเป็นอดีตผู้ให้การอุปการะของเธอ ทั้งให้ทุน จัดหาสถานที่เรียน ที่พักอาศัย หลังจากที่พ่อแม่ของเธอเสียชีวิตไปเมื่อสิบสี่ปีก่อนน่ะ ประธานาธิบดีแนลสันนั่งเท้าแขนลงบนโต๊ะทำงานเอ่ยกับโคโทริด้วยน้ำเสียงตัด พ้อ

ถ้าไม่ใช่เพราะว่าในตอนนั้นดิฉันเป็นเด็กที่ถูกระบบการเรียนรู้ของรัฐบาลสหพันธ์*ประเมิน ว่าเป็นอัจฉริยะหนึ่งในหลายพันล้านคนแล้วล่ะก็ ท่านคงจะไม่มาลงทุนลงแรงกับดิฉันให้เหนื่อยหรอกมังคะ หน้าสวยหันกลับมาค้อนด้วยสายตาเหยียดหยามใส่อีกฝ่าย หากแต่พฤติกรรมแบบนั้นของโคโทริ กลับยิ่งทำให้ชายแก่ผู้เปี่ยมไปด้วยอำนาจและเงินตรา และยังอยู่ในตำแหน่งจุดสูงสุดเหนือผู้คนนับหมื่นล้านบนโลกและอาณานิคมนอกโลก ผู้นี้กลับยิ่งถวิลหา อยากที่จะได้ทุกสิ่งทุกอย่างของเด็กสาวคนนี้มาครอบครองเอาไว้กับตัว ไม่ว่าจะทั้งร่างกายและหัวใจของเธอผู้นี้

* ระบบการเรียนรู้ของรัฐบาลสหพันธ์ เป็นกฎหมายทางด้านการศึกษาที่ออกมาในปี ค.ศ. 3395 กำหนดให้เด็กที่เกิดมาทุกคนเมื่อมีอายุครบสิบปีบริบูรณ์ จะต้องเข้ารับการประเมินความสามารถและความเป็นเลิศของยีนส์พันธุกรรม ศักยภาพของระบบประสาทเซลล์สมอง กล้ามเนื้อ ตลอดจนสภาวะทางจิตประสาท โดยนำผลที่ได้นี้ไปใช้ในการกำหนดแนวทาง และรูปแบบการศึกษาให้เป็นรายบุคคลไป เพื่อพัฒนาความสามารถที่มีติดตัวมาแต่กำเนิดนี้ ให้แสดงศักยภาพออกมาได้ในระดับสูงสุดเท่าที่จะเป็นไปได้ อันจะนำมาซึ่งคุณประโยชน์สูงสุดแก่โลกและมวลมนุษยชาตินั่นเอง

พูดอะไรแบบนั้นโคโทริจัง ผมก็แค่คอยดูแลรักษาความปลอดภัยให้กับทรัพยากรบุคคลอันสำคัญยิ่งของโลกและ มนุษยชาติก็เท่านั้นเอง แต่แหม..ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานราชการลับ หรือกลุ่มแฮกเกอร์ฝีมือดีระดับสุดยอดขององค์กร ก็ยังไม่สามารถที่จะติดตามที่อยู่ของเธอในโลกยูนิเวอส์เน็ท (UniverZ-Net)** ได้ เลยนะ แถมห้องที่เธอสร้างแล้วเราตามรอยจนตรวจพบในเน็ทก็ดันติดโปรแกรมป้องกันด้วย สมการเรขาคณิตยี่สิบมิติที่เธอเป็นผู้คิดค้นขึ้นมาเองอีกด้วย ผมต้องยกนิ้วให้เธอแล้วจริงๆแนลสันกล่าวกับโคโทริอย่างชื่นชม

**ยูนิเวอส์เน็ท (UniverZ-Net) (คำศัพท์เฉพาะตามรสนิยมและความพอใจของผู้เขียนครับ) เป็นโลกเสมือนที่จะใช้อุปกรณ์ในการเชื่อมต่อคลื่นสมองของผู้ใช้เข้ากับระบบ เครือข่าย ไม่ว่าจะเป็นหมวก แว่นตา หมอน หรือเตียงคลื่นสมองและอื่นๆอีกมากมาย โดยภายในยูนิเวอส์เน็ทนี้ เวลาจะเดินเร็วกว่าโลกจริงภายนอกอยู่หกเท่าตัว ทำให้การเรียนในยุคสมัยนี้ จะใช้ยูนิเวอส์เน็ทเป็นที่เรียนที่สอน ทำให้เกิดนักคิดและนักพัฒนาความสามารถสูงขึ้นมามากมายอันเนื่องมาจากการที่ มีเวลามากขึ้นนั้นเอง แล้วยังมีการสร้างองค์กร บริษัท ห้างร้านต่างๆ ในโลกของยูนิเวอส์เน็ทเพื่อใช้ในการประกอบธุรกิจ ติดต่อซื้อขายแลกเปลี่ยนสินค้า ตลอดจนตลาดเงินทุนหลักทรัพย์ และยังไม่เว้นแม้แต่รูปแบบการนันทนาการต่างๆ ก็จะใช้เจ้ายูนิเวอส์เน็ทแห่งนี้ในการมาเที่ยวและพักผ่อนหย่อนใจกันแทนเพราะ ได้เวลาที่มากกว่าโลกจริงนั้นเอง

อีกสองอาทิตย์พวกเค้าก็คงจะเจาะรหัสผ่านไขเข้าไปในห้องทะเบียน อีเอ็ม 00215 ได้แหละค่ะ แต่ในนั้นมันไม่มีอะไรน่าสนใจหรอกนะคะ จะมีก็แค่พวกผลงานกับข้อมูลเก่าๆ ที่ดิฉันเคยทดลองล้มเหลวกับข้อมูลที่ไม่ได้ใช้แล้วเหลือทิ้งเอาไว้ก็เท่า นั้นเอง ถ้าไม่มีอะไรแล้วดิฉันก็ขอตัวลากลับจริงๆ ล่ะค่ะ ร่างบางย่อกายทำความเคารพให้กับผู้สูงวัยกว่าอีกเป็นรอบสุดท้าย ก่อนจะเดินจากไปโดยไม่สนใจปฏิกิริยาของอีกฝ่าย

แนลสันถึงกับอึ้งจนนั่งเซไปเล็กน้อย เมื่อทราบว่าเธอรับรู้เรื่องที่พวกเขาพยายามระดมทีมงานเพื่อแก้รหัสผ่านเข้าสู่ห้องลับบนยูนิเวอส์เน็ทอีกแห่งหนึ่งของเธอ ชายผู้นั่งอยู่ในตำแหน่งสูงสุดของมนุษย์ทุกคนแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอย่าง พึงพอใจก่อนจะบอกให้เอไอประจำห้องจัดการต่อสายหาใครบางคน

ยังไงๆ เธอก็ไม่มีวันหนีไปจากผมได้หรอกนะโคโทริจัง หึๆๆเขาพึมพำเบาๆในระหว่างรอสายโทรศัพท์

...........

ยานบินขนาดเล็กร่อนลงจอดยังดาดฟ้าของตึกสูงระฟ้าในเขตเมืองหลวงแห่งใหม่ของประเทศไทยซึ่งปัจจุบันได้ย้ายมาตั้งอยู่เป็นเอกเทศบนเกาะที่สร้างขึ้นบนอ่าว ไทย มันเป็นอาคารโครงสร้างโลหะสมัยใหม่สูงสามร้อยชั้น ซึ่งห้องพักที่เป็นบ้านของโคโทริจะอยู่บนชั้นที่สามร้อยหนึ่งถึงสามร้อยสิบ อันเป็นชั้นลับที่ซ่อนอยู่ในตึกระฟ้าแห่งนี้นั่นเอง

ขอบคุณที่มาส่งนะคะ คุณเกวน ลำบากคุณแย่เลย หญิงสาวก้าวลงจากยานบินลำเล็กขนาดสองที่นั่งสีดำสนิทของบอดี้การ์ดหนุ่ม พลางพนมมือไหว้อีกฝ่ายตามประเพณีวัฒนธรรมที่เธอได้เรียนรู้ติดตัวมาจากผู้ เป็นแม่ซึ่งมีเชื้อสายของคนญี่ปุ่นกับคนไทย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นเพื่อรวบผมดำยาวที่ถูกสายลมแรงบนยอดตึกตีจนยุ่งให้เข้าที่

ลำบากอะไรกันครับ ผมเสียอีกรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้มาส่งคนสวยอย่างคุณโคโทรินะครับ ชายหนุ่มวัยสามสิบผู้มีผมสีน้ำตาลอ่อนตัดสั้น นัยน์ตาสีเขียวในชุดสูทสีดำทั้งชุดตอบกลับโดยพยายามเลียนแบบการไหว้ของอีกฝ่าย หากแต่มันกลับดูเก้งก้างอย่างไรชอบกล

คิกๆ แบบนี้ค่ะ จะรับไหว้ต้องให้นิ้วชิดติดกันแบบนี้ เอาล่ะ ไหว้สวยแล้วล่ะค่ะ โคโทริเห็นแบบนั้นเลยอดไม่ได้ ตรงเข้าจัดไม้จัดมือของเกวนจนสวย ก่อนจะถอยห่างออกไปพลางอมยิ้มออกมาอย่างลืมตัว

แฮะๆ ชายหนุ่มรู้สึกเขินด้วยเพราะตนเพิ่งจะเคยเห็นผู้หญิงคนนี้ยิ้มแย้มเป็นครั้งแรก แถมไอ้รอยยิ้มอันนี้ มันช่างน่ารักน่าเอ็นดูราวกับเด็กไร้เดียงสา ส่งผลให้ร่างสูงตัดสินใจลองพูดความในใจของตัวเขาออกไปจนได้

ค...คุณโคโทริมีคนพิเศษที่คบหาด้วยแล้วรึยังครับ?”

ไม่มีหรอกค่ะ คุณเกวนถามเรื่องนี้ทำไมหรือคะ?” หญิงสาวรู้สึกเอะใจ เลยย้อนถามกลับไป

ม...ม...ม...ไม่มีอะไรหรอกครับ ฮ่าๆๆๆเกวนที่ตลอดชีวิตสามสิบปี มีแต่การฝึกฝนร่างกาย ผ่านทั้งสนามรบ และปฏิบัติการพิเศษที่ต้องเอาชีวิตเข้าแลกมานักต่อนัก หากแต่ไม่มีตอนไหนเลยที่จะทำให้หัวใจอันแข็งแกร่งดุจเหล็กเพชรของเขาต้อง หวั่นไหวไป เท่ากับการยืนพูดคุยกับสาวสวยรวยเสน่ห์อย่างโคโทริในตอนนี้เลย เขาจึงได้แต่ส่งเสียงหัวเราะออกมาดังๆ เพื่อกลบเกลื่อนความเขินอาย

จริงสิ คุณโคโทริได้เกมดรีมคัมทรูออนไลน์มาจากท่านประธานาธิบดีใช่ไหมครับ พอดีผมก็เล่นเจ้าเกมนี้อยู่เหมือนกัน ถ้าคุณโคโทริสนใจ ผมช่วยได้นะครับ บอดี้การ์ดหนุ่มเปลี่ยนเรื่องพูดคุย

ก็..ถ้ามีเวลาว่างนะคะคนงามตอบกลับ

ผมใช้ชื่อไอดีในเกมว่าเกวนเหมือนกับชื่อจริงๆ เลยครับ ถ้าคุณโคโทริได้เข้าเกมแล้วอยากจะให้ผมช่วยอะไรล่ะก็ ขอให้ติดต่อมาได้เลยนะครับ ผมยินดีจะช่วยคุณเสมอ เขาว่าเสร็จก็รีบพนมมือไหว้ลาหญิงสาว โดยครั้งนี้ทำได้ดีขึ้นมานิดหน่อย แต่ก็ยังมองดูเก้งก้างอย่างน่าขันอยู่ดีในสายตาของเธอ หญิงสาวโบกมืออำลาอีกฝ่ายที่ขับยานบินลอยหายลับเข้าไปในหมู่เมฆ เสร็จแล้วจึงค่อยเดินเข้าลิฟท์เลื่อนลงไปยังชั้นที่ 305 อันเป็นห้องนอนของเธออีกต่อหนึ่ง

…..

ภายในห้องสีขาวที่ไม่มีสิ่งของตกแต่งอะไรให้รกสายตาเลย นอกไปจากเตียงนอนที่มีรูปร่างเป็นแคปซูลแก้วเพื่อใช้สำหรับเข้าสู่โลกยูนิ เวอส์เน็ทเพียงตัวเดียวซึ่งตั้งอยู่กลางห้อง ทำให้ห้องนี้ดูแล้วไม่เหมือนกับห้องของหญิงสาววัย 24ปีเลยสักนิด

อีฟ ( E.V.E ) เรียกเปิดบันทึกฝากข้อความทีสิ ร่างบางเอ่ยพร้อมกับเดินไปพลางถอดเสื้อผ้าไปพลางทีละชิ้นๆ ลงกับพื้น ก่อนจะเดินเข้าห้องน้ำไปในที่สุด

มี 1 ข้อความฝากทิ้งเอาไว้เมื่อเวลา 13.37 น. ค่ะ จะให้เปิดเล่นบันทึกข้อความเลยรึเปล่าคะ มาสเตอร์?” เด็กสาวคนหนึ่งในชุดเมดตอบรับพร้อมกับก้าวเดินจากบานประตูเข้ามายังห้องนอน ของโคโทริ ก่อนจะช่วยหยิบเก็บเสื้อผ้าและกระโปรงรวมไปถึงชุดชั้นในของคนที่กำลังอาบน้ำ ขึ้นมาถือ

เล่นเลยอีฟ ฉันกำลังฟังอยู่ร่างบางในสภาพเนื้อตัวเปลือยเปล่า ซึ่งยืนอาบน้ำจากฝักบัวระบบรอบทิศทางซึ่งถูกเปิดจนแรงสุด เพื่อให้น้ำอุ่นจัดชำระล้างร่างกายไปทั่วทั้งตัวตอบกลับ

รับทราบค่ะ มาสเตอร์อีฟทวนคำสั่ง

หนูโคโทริ นี่ครูใหญ่เองนะจ๊ะ เมื่อวานนี้ครูได้รับเงินที่หนูโอนให้แล้วนะจ๊ะ เพียงเท่านี้สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าแห่งนี้ก็จะหมดหนี้สินที่ไปกู้ยืมมาแล้วล่ะจ้ะ ครูต้องขอขอบใจหนูจริงๆ เอาไว้ถ้าหนูว่างและอยากจะมาเยี่ยมที่นี่เมื่อไหร่ หนูก็มาได้เลยนะจ๊ะ พวกน้องๆ เค้ารอจะเล่นกับหนูโคโทริกันใหญ่เลยล่ะจ้ะ

ตี๊ด!!

จบบันทึกข้อความค่ะ เด็กสาวผมดำในชุดเมทซึ่งมีรูปร่างหน้าตาเหมือนโคโทริราวกับพิมพ์เดียวกัน เพียงแต่ดูมีอายุน้อยกว่าหลายปีกล่าวจบ ก็จัดการนำผ้าขนหนูสีขาวนุ่มฟูออกมาจากชั้นวางที่ซ่อนอยู่ข้างกำแพงมาห่มให้ กับโคโทริที่เพิ่งจะเดินกลับออกมาจากห้องน้ำด้วยเนื้อตัวที่เต็มไปด้วยหยดน้ำ

ขอบใจจ้ะอีฟโคโทริบอกกับเด็กสาว หากแต่เธอกับทำหน้างงๆ ก่อนจะย้อนถามกลับมา

มันเป็นหน้าที่ของหุ่นรับใช้อย่างอีฟอยู่แล้วนี่คะ ทำไมมาสเตอร์ถึงมาขอบคุณอีฟด้วยล่ะคะ อีฟไม่เห็นจะเข้าใจเลย นัยน์ตากลไกของอีฟสองแสงวูบวาบไปมาเพื่อทำการประมวลผลจากข้อมูลที่ตัวเธอมี

แสดงว่าวงจรความรู้สึกที่ฉันคิดค้นพัฒนาขึ้นมา แล้วเอาไปใส่ในตัวเธอมันยังไม่ค่อยจะสมบูรณ์ดีเท่าไหร่สินะ อืม....เดี๋ยวฉันจะเข้าไปทำงานในยูนิเวอส์เน็ทสักสิบชั่วโมงนะอีฟ โคโทริจัดการซับผมสีดำยาวอันเงางามของเธอจนแห้งด้วยผ้าขนหนูอีกผืนที่แอนดรอยด์สาวยื่นให้ พร้อมกับจับจ้องเข้าไปในนัยน์ตาสีทองของอีฟ แอนดรอยด์สาวที่ตัวเธอสร้างขึ้นโดยใช้รูปร่างหน้าตาของตัวเองตอนอายุสิบแปดเป็นต้นแบบ หลังจากออกคำสั่งเสร็จ ก็จัดการสวมใส่เสื้อผ้าชุดนอน ซึ่งเป็นเส้นใยไฟเบอร์ออฟติกบางใสมองเห็นทะลุไปถึงผิวเนียนใต้ร่มผ้าของผู้สวมใส่อย่างง่ายดาย

หญิงสาวได้ทำการสร้างเจ้าชุดตัวนี้ขึ้นมาด้วยตัวเองเพื่อใช้สำหรับเข้าสู่โลกของยูนิเวอส์เน็ท โดยเจ้าชุดเนื้อบางตัวนี้จะช่วยให้การทำงานของเซลล์ระบบประสาทต่างๆ ภายในร่างกายสามารถรับส่งข้อมูลปริมาณมหาศาลได้อย่างสะดวกราบรื่นไม่มีติดขัด และยังช่วยป้องกันผลที่สะท้อนกลับมายังร่างกายหลังจากการใช้อุปกรณ์เชื่อมต่อคลื่นสมองได้อีกด้วย ไม่ว่าจะเป็นอาการหดเกร็งของกล้ามเนื้อ ตลอดจนความเสียหายของเซลล์ต่างๆ ในร่างกาย

ไม่ทราบว่ามาสเตอร์จะรับอาหารง่ายๆ เพื่อรองท้องหรือเปล่าคะ เพราะจากการสแกนด้วยระบบสแกนชีวภาพของอีฟ มาสเตอร์ยังไม่ได้มีอะไรตกถึงท้องมาตั้งแต่เวลา 12.31 น. เลยนะคะ จะมีก็แต่น้ำกับสารประกอบจำพวกคาเฟอีนอีกนิดหน่อยเพียงเท่านั้นเอง มนุษย์จักรกลเอ่ยถามกับผู้เป็นเจ้าชีวิต

ไม่ล่ะอีฟ เดี๋ยวระบบฟื้นฟูของแคปซูลจะทำการดูแลและจัดการเพิ่มเติมสารอาหารที่ร่างกายของฉันขาดให้เองแหละ ไม่ต้องห่วง" เธอส่ายหน้าก่อนจะจับมือของอีฟที่ยื่นเข้ามาเพื่อช่วยพยุงร่างของเธอให้นอน ลงบนเตียงแคปซูล

ฝาใสของตู้แคปซูลค่อยๆ เคลื่อนลงมาปิดจนสนิท ทันใดนั้นเอง เส้นใยแก้วที่ทั้งเล็กและบางราวกับเส้นผมได้พุ่งออกมาเป็นสายจากใต้หมอน ก่อนจะเจาะลงบนผิวขาวๆ บริเวณข้างขมับทั้งสองข้างของร่างบาง

โคโทริสะดุ้งเบาๆ ก่อนที่แคปซูลจะส่งสัญญาณไฟฟ้าอ่อนๆ ออกมาเพื่อทำให้เธอง่วงซึมและหลับไปอย่างรวดเร็ว ดวงไฟเหลืองอ่อนที่ส่องสว่างภายในห้องนอนถูกดับลง จนเหลือเพียงแสงไฟจากหน้าจอแสดงผลของเตียงคลื่นสมองเท่านั้น แอนดรอยด์สาวจัดการนำเสื้อผ้าทั้งหมดของผู้เป็นทั้งเจ้านายและผู้สร้างตัว เธอเข้าเครื่องทำความสะอาดอัตโนมัติจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เธอจึงค่อยเดินฝ่าความมืดมานั่งพับเพียบลงข้างเตียงแคปซูลเพื่อรอการตื่นของผู้เป็นมาสเตอร์อย่างซื่อสัตย์

.........

เมื่อโคโทริลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ตัวเธอได้ลอยตัวอยู่ท่ามกลางความว่างเปล่าของโลกสีขาวที่เวิ้งว้างไร้ที่ สิ้นสุด โดยสวมใส่เพียงชุดสูทสีฟ้ากระโปรงสั้นรัดรูปแลดูทะมัดทะแมง หญิงสาวรอคอยอยู่ไม่กี่วินาทีสภาพแวดล้อมโดยรอบก็ค่อยๆ แปรเปลี่ยนไป จนกลายเป็นว่าตัวเธอนั้นได้มายืนอยู่กลางเมืองที่มีผู้คนเดินเท้าสัญจรผ่านไปมาอย่างขวักไขว่ของมหานครนิวยอร์กจำลองในยูนิเวอส์เน็ท ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่าตัวเธอเองนั้น ได้สร้างโปรแกรมที่ใช้สำหรับสุ่มทางเข้าสู่โลกเสมือนของยูนิเวอส์เน็ท เพื่อให้โอกาสที่จะมีใครมาลอบติดตามตัวเธอในโลกเสมือนแห่งนี้กลายเป็นศูนย์ เนื่องจากการสุ่มมีมากกว่าร้อยล้านรูปแบบและจะแปรเปลี่ยนไปเรื่อยๆ ทุกครั้งที่เธอล็อคอินเข้ามายังยูนิเวอส์เน็ท

(อืม...มีการฝังสัญญาณติดตามตัวเรามากับเพลทของเกมนั้นจริงๆ ด้วย) เธอลอบมองที่ข้อมือซึ่งมีกำไลอันเล็กๆ ที่ใช้แทนอุปกรณ์แสดงผล ทำให้เห็นสัญญาณอ่อนๆ ซึ่งกำลังทำการส่งข้อมูลถิ่นที่อยู่ของตัวเธอออกไปยังเครื่องรับสัญญาณอยู่ตลอดเวลา ซึ่งในที่นี้ หากเป็นคนธรรมดาคงไม่อาจรับรู้ได้เลย แต่ทว่าด้วยระบบประสาทอันยอดเยี่ยมและละเอียดอ่อนเกินกว่ามนุษย์คนไหนของเธอ ก็ได้ทำให้หญิงสาวอัจฉริยะสามารถรับรู้ถึงคลื่นดังกล่าวนี้ได้อย่างง่ายดาย เธอจึงได้ลงมือเขียนแก้โปรแกรมการทำงานเสียใหม่ โดยใช้เวลาทั้งหมดไม่ถึงสิบห้าวินาที ก็สามารถทำให้สัญญาณทวนกลับดังกล่าวเงียบหายไปในที่สุด

(ไม่รู้นายแนลสันจะทำหน้าตายังไงกันนะ ตอนที่ได้รู้ว่าซุปเปอร์คอมพิวเตอร์อันแสนจะน่าภาคภูมิของหน่วยราชการลับเครื่องนั้น ต้องกลายสภาพไปเป็นเครื่องที่มีสติปัญญาพอๆ กับเด็กอายุสามขวบ โดยไม่มีทางแก้ไขหรือกู้คืนได้อีกแบบนั้นน่ะ คิกๆ) โคโทริลอบหัวเราะในใจ นึกสะใจขึ้นมาไม่น้อยเพราะตนเองได้ใช้สัญญาณทวนอันนั้นในการส่งไวรัส คอมพิวเตอร์ที่เธอประดิษฐ์ขึ้นมาเพื่อใช้จัดการกับคนที่คิดจะลองดีกับเธอในโลกของยูนิเวอส์เน็ทกลับไปด้วยนั่นเอง

ทันใดนั้นเองนัยน์ตาสีทองคู่สวยของโคโทริก็เห็นร่างในชุดสีขาวสี่คน ที่ต่างพากันเดินหันซ้ายหันขวาราวกับกำลังมองหาอะไรบางอย่าง เธอซึ่งยืนก้มหน้าอยู่จึงได้กดปุ่มสีขาวบนกำไลก่อนจะยกนิ้วที่กดปุ่มนั้น ขึ้นมาแตะบนใบหน้าของตัวเองอีกต่อหนึ่ง ทำให้ใบหน้าของเธอขยายใหญ่ขึ้นจนบานออก และมีกระปรากฏกระจายเต็มสองข้างแก้ม นัยน์ตาทั้งสองก็ได้ถูกเปลี่ยนให้กลายเป็นสีดำสนิท จนดูแล้วกลายเป็นอีกคนหนึ่งไป และแน่ใจได้เลยว่าในตอนนี้ ไม่มีใครจดจำสาวน้อยอัจฉริยะแสนสวยคนเดิมได้อย่างแน่นอน

ร่างบางเดินสวนเข้าไปหาคนกลุ่มนั้นอย่างไม่สะทกสะท้าน และสามารถเล็ดรอดผ่านสายตาของทั้งสี่คนไปได้อย่างง่ายดาย ชนิดที่พวกเขาเหล่านั้นดูไม่ออกเลย ว่าเธอคือคนๆ เดียวกันกับที่พวกเขาได้รับคำสั่งให้มาเชิญตัว (ควบคุมตัว) ไปหาใครบางคน ก่อนจะย่างก้าวเข้าไปในตึกแห่งหนึ่ง ซึ่งเป็นอาคารให้เช่าเพื่อเปิดเป็นสำนักงาน เธอรีบเดินเข้าไปติดต่อขอใช้ห้องเป็นเวลาสามวันในโลกยูนิเวอส์เน็ท ซึ่งเทียบเท่าได้กับเวลาของโลกภายนอกสิบสองชั่วโมงจนเสร็จ เมื่อได้ห้องแล้ว ก็เดินไปกดลิฟท์เพื่อขึ้นไปยังห้องที่เช่าอย่างรวดเร็ว

เอด้า (A.D.A) รบกวนช่วยส่งฉันเข้าสู่ห้อง อีเอ็ม 00001 ด้วยเธอเรียกให้เอไอประจำตัวของเธอในโลกยูนิเวอส์เน็ททำตาม

[“รับทราบค่ะ มายมาสเตอร์”] เสียงใสดังขึ้นในหัวของเธอ ทันใดนั้นเองสภาพของห้องสี่เหลี่ยมขนาดสามสิบตารางเมตรสีเทาก็แปรเปลี่ยน กลายมาเป็นห้องทำงานสีขาวที่มีโต๊ะพร้อมโซฟาใช้นั่งเล่นตัวใหญ่ปรากฏขึ้นแทนที่ ซึ่งห้องแห่งนี้ก็คือหนึ่งในห้องลับที่โคโทริได้สร้างและทำการเขียนโปรแกรม ในการป้องกันเอาไว้ด้วยตัวเองนั่นเอง

เรียกโปรแกรมวงจรความรู้สึกที่ทำค้างเอาไว้เมื่อวันที่ 25 มีนาคม 3545 ออกมาทีสิ เอด้าร่างเล็กเอนกายลงบนโซฟาสีแดงตัวใหญ่แสนนุ่มและน่าสบาย พลางกล่าวกับเอไออีกครั้ง

[“รับทราบค่ะ ทำการเรียกแฟ้มงานที่ เอ็มจี 25033545 เรียบร้อยแล้วค่ะ มาสเตอร์”] สิ้นเสียงนั้นก็ปรากฏโมเดลสมการเรขาคณิตที่จัดเรียงกันเป็นรูปทรงสามมิติทับ ซ้อนกันจนแน่นขึ้นมาเบื้องหน้าของหญิงสาวที่จัดการปรับเปลี่ยนโฉมหน้าให้ กลับมาเป็นใบหน้าของตัวเธอเองอีกครั้ง

อืม อันนี้มันทำให้การเข้าถึงหน่วยความจำช้าไปหนึ่งส่วน ตัดออกๆ เขียนตรงนี้เพิ่มเพื่อเชื่อมโยงข้อมูลให้เข้าถึงได้ไวขึ้นอีกสามเท่าก็น่าจะ โอเคล่ะ ทีนี้อีฟก็คงจะพัฒนาอารมณ์ความรู้สึกได้เร็วกว่าที่เป็นอยู่แน่ๆ เธอพูดไปเรื่อยพร้อมๆ กับจัดการใช้นิ้วลบสมการเรขาคณิตออกบางส่วนก่อนจะพลิกโมเดลสามมิติไปมา แล้วลงมือเขียนเพิ่มเติมสูตรสมการเรขาคณิตรูปแบบใหม่เข้าไปอย่างเพลิดเพลิน อีกสิบแถว หลังจากนั้นก็จัดการเซฟไฟล์ทั้งหมด แล้วส่งไปยังระบบสมองกลของแอนดรอยด์สาวที่มีชื่อว่าอีฟในท้ายสุด

นี่กี่โมงกี่ยามเข้าไปแล้วล่ะเอด้า แล้วอีกกี่ชั่วโมงถึงจะได้เวลาตื่นที่ฉันวางกำหนดการเอาไว้?” หญิงสาวทำการสร้างสรรค์วงจรความรู้สึกของมนุษย์เทียมที่ตัวเองต้องการจะให้ออกมามีความคล้ายคลึงกับมนุษย์มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้ และเนื่องจากเพลินไปหน่อยเลยไม่ได้สังเกตเลยว่าตอนนี้เป็นเวลาเท่าใดแล้ว โคโทริเลยใช้การสอบถามเอไอแทน

[“ตั้งแต่ มาสเตอร์เข้ามายังห้องแห่งนี้ก็เป็นเวลาสิบชั่วโมง สามนาที กับอีกยี่สิบแปดวินาทีค่ะ จะทำการตื่นเพื่อล็อคเอาท์ออกจากระบบของยูนิเวอส์เน็ทในอีกสี่สิบเก้าชั่วโมงยี่สิบเก้านาทีกับอีกสามสิบวินาทีค่ะ”] เสียงสังเคราะห์ในรูปแบบของหญิงสาวตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว ทันใจผู้ถาม

อืม เหลือเวลาอีกตั้งสองวันกว่าๆ ไหนเอด้าลองเรียกเอาเมนูงานที่ฉันต้องทำขึ้นมาหน่อยสิโคโทริว่าเสร็จ ไอคอนรูปสี่เหลี่ยมจำนวนนับสิบอันก็ปรากฏขึ้นเบื้องหน้าของหญิงสาวผมดำใน ทันที

(งาน ระบบประสาทและสมองเทียมก็เสร็จเรียบร้อยไปแล้ว การจัดการปรับสภาพมลพิษในทะเลจีนใต้ก็เรียบร้อยไปแล้ว) เธอไล่มองไปทีละอันพร้อมกับจับไอคอนที่ปฏิบัติงานเสร็จสมบูรณ์ไปแล้วเหล่า นั้นเข้ากล่องซึ่งเป็นโฟลเดอร์ผลงานกล่องใหญ่ไปทีละอันๆ จนมาถึงไอคอนจากกระทรวงความมั่นคงเพื่อมาตุภูมิแห่งโลก สาวเจ้าก็ถึงกับชะงักไป มือไม้เริ่มสั่นเทา

โค โทริกัดริมฝีปากของตัวเองจนแน่น ก่อนจะแตะเพื่อทำการเปิดเรียกข้อมูลของงานนั้นออกมาดู รายละเอียดของงานเป็นโครงการวิจัยและพัฒนาอาวุธทำลายล้างสูง ไม่ว่าจะเป็นแบบสังหารบุคคลเดี่ยวหรือฝูงชนจำนวนมาก เธออ่านคร่าวๆ แล้วรีบจัดการปิดเจ้าไอคอนสีน้ำเงินเข้มอันนั้น ก่อนจะจับโยนลงถังขยะไปแทบจะในทันที พร้อมกับเอ่ยเสียงสั่นกับเอไอของตัวเอง

ไอ้งานเนื้อหาประเภทนี้ ฉันเคยสั่งเอาไว้แล้วไม่ใช่รึไงเอด้า ว่าให้โยนลงถังไปได้เลย ไม่ต้องเอามาให้ฉันเห็นน่ะ

[“ขออภัยจริงๆ ค่ะ มาสเตอร์ พอดีว่างานชิ้นนี้ถูกยื่นเข้ามาโดยตรงจากกระทรวงความมั่นคงเพื่อมาตุภูมิ ทำให้มีการเข้ารหัสมาด้วย เอด้าก็เลยไม่สามารถทำการลบทิ้งได้น่ะค่ะ มาสเตอร์”]

“.....” โคโทรินิ่งเงียบไปพักใหญ่ๆ หยาดน้ำตาใสไหลอาบไปทั้งสองแก้ม

[“มาสเตอร์”] เอไอถามผู้เป็นนายออกมาอย่างไม่น่าเป็นไปได้ เพราะโดยปรกติแล้วเจ้าของต้องเป็นผู้ออกคำสั่งหรือซักถามก่อนเท่านั้น ตัวมันถึงจะพูดออกมาได้ ทำให้โคโทริรู้สึกผิดสังเกต

มีอะไรรึเอด้า?”

[“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ มาสเตอร์ แต่ถ้าจะเอาคำนิยามของมนุษย์มาเรียกแทนการประมวลผลของเอด้าในเวลานี้ก็คงจะต้องใช้คำว่าเป็นห่วงกระมังคะ มาสเตอร์”]

เธอ บอกว่าเป็นห่วงฉันงั้นรึเอด้า นี่..รึว่าเธอ?” โคโทริจัดการเปิดเมนูระบบเอไอของเอด้าออกมาดู ก็พบว่าก่อนจะทำการเชื่อมต่อและส่งข้อมูลให้อีฟนั้น มันได้ทำการคัดลอกรูปแบบวงจรความรู้สึกที่เธอได้เขียนแก้ไขเมื่อกี้ให้เข้ากับระบบปฏิบัติการสมองกลของตัวเองไปด้วยนั่นเอง ทำให้โคโทริรู้ว่าโปรแกรมความรู้สึกที่เขียนแก้ไปเมื่อกี้นี้ สามารถทำงานได้อย่างดีเยี่ยม อีกทั้งยังมีประสิทธิภาพมากเกินกว่าที่ตัวของโคโทริจะคาดคิดและประมาณเอาไว้ อีกด้วย

ฉัน ไม่เป็นอะไรแล้วล่ะ ขอบใจที่เป็นห่วงนะเอด้า เธอปาดคราบน้ำตาออกอย่างปลื้มปิติ ที่เห็นการพัฒนาไปอีกขั้นของวงจรความรู้สึกนึกคิดของเอไอที่เธอสร้างขึ้น

เอาล่ะ เรามาช่วยกันดูต่อ ว่าจะใช้เวลาที่เหลืออยู่นี้ทำอะไรกันดีนะ เอด้า เอ...?”

[“..... มาสเตอร์ไม่ลองใช้เวลาว่างนี้หาเรื่องสนุกๆ ทำบ้างหรือคะ เอด้าอยากให้มาสเตอร์หายเศร้าน่ะค่ะ เอด้าพบเมนูเกมที่มาสเตอร์เพิ่งจะติดตั้งเมื่อเย็นนี้ ไม่ทราบว่ามาสเตอร์เห็นว่าเป็นยังไงบ้างคะ?” ]

ไอ้เกมดรีมคัมทรูออนไลน์นั่นนะหรือ โคโทริเลื่อนไอคอนเกมที่แสดงตัวหนังสือสีขาวภาษาอังกฤษเป็นชื่อเกมโดยมีดาบสีทองปักทะลุอยู่ตรงกึ่งกลางมาดูใกล้ๆ

เอด้าอยากจะให้ฉันเล่นงั้นรึเธอลองทดสอบโดยการถามคำถามที่ต้องใช้ความรู้สึกเป็นตัวตอบกับเอไอดูอย่างสนใจ

[“.....”] เสียงของเอด้าเงียบหายไปอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

[“ค่ะ เอด้าอยากจะให้มาสเตอร์เล่นเกมๆ นี้ค่ะ”] คำตอบเสียงสังเคราะห์ที่ฟังดูแล้วไม่ค่อยจะรื่นหูเท่าไหร่ หากแต่กลับทำให้หัวใจของคนสร้างสรรค์โปรแกรมวงจรความรู้สึกถึงกับยินดีปรีดาสุดขีด ใบหน้าของโคโทริบานเป็นกระด้งโดยไม่ต้องเรียกใช้งานโปรแกรมแปลงโฉมเลยซักนิด

ก็ได้ ฉันจะลองเล่นดูซักหน่อยก็แล้วกัน เอด้าช่วยทำการเชื่อมต่อเกมโดยให้ผ่านวงจรหลอกการตรวจจับเหมือนกับครั้งก่อนๆ ด้วยนะ เพราะยังไงๆ ฉันก็ไม่อยากจะให้พวกคนไม่ดีตามร่องรอยของฉันได้น่ะโคโทริกล่าวกับเอไอ

[“ทำการเชื่อมต่อกับเกม Dream Come True Online โดย การเข้ารหัสพิเศษ เชื่อมต่อเป้าหลอกทั้งเก้าร้อยเก้าสิบเก้าพ๊อยท์เป็นที่เรียบร้อยแล้วค่ะ เอด้าขอให้มาสเตอร์สนุกกับการเล่นเกม....ไม่สิ....สนุกกับการออกผจญภัยนะคะ”] สิ้นเสียงของเอไอ สภาพภายในห้องสีขาวของโคโทริก็ค่อยๆ ปริแตกหายไป ก่อนจะถูกแทนที่ด้วยมหาวิหารซึ่งเป็นศิลปะของกรีกโบราณ

โคโทริอดที่จะประทับใจกับผลงานของผู้ออกแบบมหาวิหารอันวิจิตรตระการตาแห่งนี้ ขึ้นมาไม่ได้ ขณะนี้ ตัวเธอกำลังยืนอยู่บนผืนแผ่นหินโมเสกที่ทำเป็นลวดลายของผู้คนซึ่งมีทั้งหญิง และชายหน้าตาสวยงามหล่อเหลานับร้อยคน ต่างสวมใส่ชุดเกราะและอาภรณ์สวยงาม สองมือถือศาสตราวุธมากมายหลากหลายชนิด ส่วนสองข้างเป็นกำแพงหินสีเทาที่มีเสาค้ำต้นใหญ่ขนาดสิบคนโอบตั้งเรียงรายไป ตามแนวอย่างเป็นระเบียบแลดูวิจิตรบรรจง ส่วนเบื้องหน้าของเธอมีรูปปั้นของเทพและปีศาจขนาดมหึมาสูงจนเกือบจะชนเพดาน ของมหาวิหาร ตั้งประจัญหันหน้าเข้าหากัน สร้างความหวาดหวั่นให้กับผู้ที่ได้มาพบเห็นอย่างตัวเธอเป็นอย่างยิ่ง

*ขอต้อนรับคุณมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์ เข้าสู่เกมดรีมคัมทรูออนไลน์ค่ะ”* เสียงใสดังก้องกังวานไปทั่วทั้งมหาวิหารเรียกสติของหญิงสาวให้กลับมาสู่ตัว จนได้

*ดิฉันเป็นเอไอแนะนำในการลงทะเบียนของผู้เล่นหน้าใหม่ ไม่ทราบว่าคุณมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์ จะใช้ชื่อจริงตามไอดีประจำตัวประชาชนอันนี้ ในการเล่นเกมรึไม่คะ?”* เสียงเดิมเริ่มถามต่อ

ไม่เธอคิดคำนึงอยู่ครู่หนึ่งจึงค่อยตอบกลับไปแบบนั้น

* โปรดระบุชื่อที่จะใช้เป็นตัวละครในการเล่นด้วยค่ะ”*

โคโทริหญิงสาวลองใช้แค่ชื่อเต็มของตัวเองโดยไม่ใส่นามสกุลดูซึ่งผลก็ออกมาเป็นไปตามที่ตัวเธอได้คาดการณ์เอาไว้จริงๆ

*ตัวละครชื่อนี้มีผู้ใช้แล้วค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการจะให้ระบบเลือกชื่อที่คล้ายคลึงให้รึเปล่าคะ?”*

ต้องการโคโทริขี้เกียจยุ่งยากเลยลองให้ระบบทำการจัดการแทน

*ระบบเสนอให้ใช้ชื่อโคโทริ 254, โคโทริ 255, โคโทริ 256,...........”* เสียงใสอันสุดแสนจะไพเราะแต่ฟังดูแล้วน่าปวดหัวสำหรับคนโดนเลือกชื่อแบบนั้นให้ดังขึ้น โดยร่ายยาวไม่ยอมหยุดจนโคโทริต้องรีบออกปากออกมา

หยุดๆๆๆหน้าหวานตะโกนบอกกลับไปซึ่งระบบก็ทำการหยุดการขานชื่ออันนั้นตามความต้องการของผู้เล่น ก่อนจะเริ่มทำการถามต่อ

*โปรดระบุชื่อที่จะใช้เป็นตัวละครในการเล่นด้วยค่ะ”* เสียงดังฟังชัดเหมือนกับอัดแล้วเอามาเล่นรีเพลย์ให้ฟังซ้ำอีกรอบถามโคโทริ อีกครั้งหนึ่ง

โคริ (น้ำแข็ง)เธอลองเอาชื่อเล่นที่พวกเพื่อนๆ สมัยเรียนใช้เรียกเธอบอกกับเอไอ เพราะด้วยใบหน้าเย็นชาไร้อารมณ์ของโคโทริ และด้วยชื่อที่เพียงแค่ไม่อ่านออกเสียงตัวสะกดตรงกลางก็ทำให้ออกมามีความหมายว่าน้ำแข็งเหมือนกับใบหน้าของเจ้าตัวในช่วงเวลานั้น เพื่อนๆ จึงพากันเรียกเธอว่าโคริกันจนหมด แต่ผลที่ตามออกมากลับผิดความคาดหมายซะงั้น

*ชื่อ โคริ สามารถใช้งานได้ค่ะ ไม่ทราบว่าคุณมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์ ต้องการที่จะใช้ชื่อนี้เป็นชื่อตัวละครในการเล่นรึเปล่าคะ?”*

ต้องการ โคโทริตอบกลับไปในทันทีทันใดเพราะกลัวว่าไอ้ชื่อเล่นอันสุดแสนจะสั้นของเธอ นี้ จะโดนคนอื่นที่กำลังลงทะเบียนผู้เล่นพร้อมๆ กับตัวเองแย่งเอาใช้ไปเสียก่อน

*ต่อไปจะเป็นขั้นตอนในการสร้างตัวละครค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการจะใช้ลักษณะทางกายภาพทั้งหมดของคุณเป็นตัวละครรึเปล่าคะ”*

เปลี่ยนได้มากแค่ไหนล่ะหญิงสาวลองถามกลับไปดู แล้วก็เป็นตามคาดเพราะไร้การตอบรับใดๆ กลับมาจากระบบเอไอของเกม

(ยังเป็นระบบเอไอที่ไร้การตอบสนองต่อคำถามที่ไม่ได้ระบุเอาไว้สินะ) ศาสตราจารย์สาวคิดก่อนจะตอบเอไอกลับไป

ต้องการ

*ระบบสามารถปรับเปลี่ยนรูปร่างหน้าตาและอายุได้ค่ะ แต่จะปรับได้ไม่มากหรือน้อยไปกว่าสามสิบเปอร์เซ็นต์จากที่เป็นอยู่เดิม ขอให้ระบุมาเป็นตัวเลขนะคะ หรือถ้าไม่ประสงค์จะเปลี่ยนแปลงค่าใดๆ ก็ขอให้บอกว่าผ่านด้วยค่ะ”*

ผ่าน โคโทริตอบกลับไปอย่างสุดเซ็งเพราะระบบเอไอแบบนี้ ถ้าหากนำไปเทียบกับที่ตัวเธอเองเป็นผู้พัฒนาและสร้างขึ้นแล้ว มันช่างมองเห็นถึงระดับความต่างชั้นกันอย่างเห็นได้ชัด

*เราจะแสดงผลของตัวละครออกมาให้คุณดูนะคะ โปรดรอสักครู่”* เสียงอันก้องกังวานนั้นว่าจบ ก็ปรากฏแสงสว่างเรืองรองไปทั่วทั้งตัวของโคโทริ โดยเบื้องหน้าของตัวเธอได้มีกระจกเงาบานใหญ่โผล่ขึ้นมาจากพื้นให้หญิงสาวได้ ใช้มองดูสำรวจตัวเองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

ร่างบางในชุดผ้าเนื้อหยาบสีน้ำตาล สวมใส่กระโปรงสีเดียวกันกับเสื้อโดยมีมีดสั้นสองคมเล่มหนึ่งเหน็บอยู่ที่เอว ส่วนรองเท้าก็เป็นแค่รองเท้าผ้าสีดำธรรมดาเท่านั้นเอง

*ระบบเสร็จสิ้นการสร้างตัวละครค่ะ ไม่ทราบว่าคุณต้องการที่จะให้ส่งไปยังหัวเมืองใหญ่ๆ อันเป็นสถานที่เกิดของผู้เล่นใหม่ หรือจะให้ระบบทำการสุ่มให้ดีค่ะ”*

แล้วไอ้การสุ่มนี้มันเป็นยังไงรึ?” โคโทริที่กำลังมองดูเงาของตัวเองในกระจกทำให้เผลอเรอ ถามออกไปแบบนั้น ยังผลให้ระบบเข้าใจไปเอง

*รับทราบค่ะ คุณมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์ ใช้ชื่อตัวละครว่า โคริ ได้ตกลงเลือกให้ระบบทำการสุ่มสถานที่เกิดให้ ขอคำอนุมัติยืนยันทำการจัดส่งค่ะ”*

เฮ้ย!! ฉันแค่ถามว่าสุ่มมันเป็นยังไงก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ยืนยันซักหน่อย!!” เจ้าตัวเบนหน้าออกจากบานกระจกเถียงขึ้น แล้วระบบก็เข้าใจผิดไปเองอีกครั้ง

*ระบบรับทราบคำยืนยันการส่งของคุณมิยาซากะ โคโทริ ฟรีดมันน์แล้วล่ะค่ะ เริ่มกระบวนการสุ่มจุดเกิดได้”* เสียงใสไม่รับฟังข้อโต้แย้งใดๆ จากหญิงสาวคนงาม วงแหวนเวทย์รูปดาวห้าแฉกที่ส่องแสงสีทองเรืองรองได้ปรากฏขึ้นใต้ฝ่าเท้าของ คนโดนจัดส่งที่ไม่เต็มใจเสียแล้ว

*ขอให้คุณผู้เล่น โคริ โชคดีและสนุกสนานในโลกฝันที่เป็นจริงแห่งนี้นะคะ”* จบจากเสียงเอไอของระบบ โคโทริก็รู้สึกหัวหมุนราวกับโดนจับขึ้นไปนั่งบนรถไฟเหาะตีลังกายังไงยังงั้น ก่อนสติของเจ้าตัวจะดับวูบลง จมหายไปในความมืดสลัวอย่างไม่ทันได้ตั้งตัวแม้แต่น้อย

...

ลงเมื่อ: 29 กรกฎาคม 2555
แก้ไขครั้งที่หนึ่ง
: 16 สิงหาคม 2555
แก้ไขครั้งที่สอง
: 25 ตุลาคม 2555
แก้ไขครั้งที่สาม
: 8 กุมภาพันธ์ 2556

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Dream Come True Online ตอนที่ 1 : Dream Come True Online , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 8121 , โพส : 36 , Rating : 290 / 59 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#36 : ความคิดเห็นที่ 2194
ผมไม่ชอบการต่อสู่นอกเกมส์ของโคโทริเลยฮะ
ผมว่ามันไม่เกี่ยวกับเกมส์ แถมมันยังดูยิ่งใหญ่ กินเสกลกว้างเกินไปอะ
อ่านแล้วรู้สึกว่ามันยิ่งใหญ่ มันก็จริง
แต่มันไม่เกี่ยวกับเนื้อเรื่องหลักหรือเกมส์นี่ฮะ
ถ้าต้องการจะโชว์ความเทพของโคโทริก็ทำได้อีกตั้งหลายทางนี่นา
พอไปอยู่ในตอนนอกเกมส์เสียหลายตอนแบบนี้ผมเลยไม่อ่านเสียเลย

ขอบคุณสำหรับพื้นที่ครับ
Aphrodite
Name : รักษ์คุณ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รักษ์คุณ [ IP : 202.12.74.1 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 พฤษภาคม 2557 / 13:05

#35 : ความคิดเห็นที่ 1919
สงสารโคริอ่ะ เเนลสันน่ากลัวมากๆ
Name : ผู้เสพความตาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ผู้เสพความตาย [ IP : 125.24.138.41 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤศจิกายน 2556 / 09:59


#34 : ความคิดเห็นที่ 1909
แก่น่ารังเกียจจริงๆๆ
Name : Sadako.sawako< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Sadako.sawako [ IP : 27.55.220.224 ]
Email / Msn: Sadako.sawako(แอท)icloud.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 พฤศจิกายน 2556 / 00:59

#33 : ความคิดเห็นที่ 1822
แนลสันน่ากลัวมากอ่ะ! โรคจิตไปไหนฟร่ะะะะะ

โหอีเอไอนี่โง่จัง... 
Name : cherryme< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ cherryme [ IP : 125.24.95.131 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ตุลาคม 2556 / 14:42

#32 : ความคิดเห็นที่ 1630
อิประธานาธิบดีมันเป็น M! MM!! ชัวร์!!
Name : Undernetwork< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Undernetwork [ IP : 101.51.192.164 ]
Email / Msn: undernetwork.wtree(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กรกฎาคม 2556 / 23:41

#31 : ความคิดเห็นที่ 1570
อ่านตอนแรกก็อยากสั่งเก็บไอแก่ศัลยกรรมแล้ว
PS.  ต่อให้ต้องเป็นศัตรูกับคนทั้งโลก ก็ต้องปกป้องสิ่งสำคัญเอาไว้ให้ได้
Name : รักนรก< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รักนรก [ IP : 125.24.194.128 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 มิถุนายน 2556 / 06:11

#30 : ความคิดเห็นที่ 1505
หงืมๆ ^^
PS.  ทุกอย่างเกิดขึ้นมามันก็มีดับสูญ อย่ายึดติดกับ อดีต ปัจจุบัน และอนาคตให้มากเกินเหตุ ทุกสิ่งทุกอย่างมี2ด้าน
Name : by tam< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ by tam [ IP : 118.174.102.18 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2556 / 23:59

#29 : ความคิดเห็นที่ 1270
น่าสนุก
Name : Lucky Caramel< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lucky Caramel [ IP : 171.5.11.22 ]
Email / Msn: luck_caramello(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มีนาคม 2556 / 14:06

#28 : ความคิดเห็นที่ 1208
เนื้อเรื่องดีมากเลยครับสุดยอดจริงๆอ่านไม่มีติดขัดเลย

PS.  ~•“♪◘I'm BacK Know◘♪”•~
Name : ◄How valuable is he to you►< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ◄How valuable is he to you► [ IP : 171.99.85.217 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 มีนาคม 2556 / 14:15

#27 : ความคิดเห็นที่ 1198
งืมๆ ดำเนินเรื่องน่าสนใจดีครับ
Name : joker [ IP : 182.232.170.236 ]
Email / Msn: -
วันที่: 3 มีนาคม 2556 / 19:40

#26 : ความคิดเห็นที่ 1122
sofunสนุกมากๆเลย
Name : Lemonnie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Lemonnie [ IP : 124.120.177.75 ]
Email / Msn: charlielee1225(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กุมภาพันธ์ 2556 / 23:31

#25 : ความคิดเห็นที่ 1051
มีคนเล่นเปนร้อนล้านแต่กับไม่มีเงิน้างพนันงานต้อนรับ หรอ ขนาดแค่พนันงานรับสมัครยังไม่มีความรู็สึก แปลว่าในเกมคงไม่มีเอไอที่ มีความรู้สึกมากๆสินะครับ (อย่างงี้เล่นเกมไปคงเหมือนขาดอะไรไป เช่นพวกเอไออะ รับเควสก๋คุยเหมือนกับคุยโปรแกรมหรอ )


ท่าในอนาคตมีเกมอน่างงี้ผมคงไม่เล่นหรอก คุยกับโปแกวมเหมือนเกมทั่วๆไป
Name : แฟนพันธ์อ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฟนพันธ์อ่าน [ IP : 49.49.126.108 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 กุมภาพันธ์ 2556 / 13:44

#24 : ความคิดเห็นที่ 967
อืมๆ..แนวเรื่องน่าสนใจ...
Name : นักอ่าน...lnwcool< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นักอ่าน...lnwcool [ IP : 223.205.139.159 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2556 / 22:10

#23 : ความคิดเห็นที่ 905
จำนวนคนในห้องปฏิบัติการไม่ตรงกันนะครับ "โดยมีเหล่าหญิงชายมากหน้าหลายตาต่างเชื้อชาติ หลายร้อยชีวิต" กับ "หญิงสาวหันมาพูดกับทีมงานในโปรเจคนี้ ที่มีจำนวนนับได้กว่าร้อยห้าสิบชีวิต" ผมไม่แน่ใจว่า ในห้องนี้ยังมีทีมงานอื่นนอกจากทีมงานของโปรเจค มาร์-รีฟอร์ม อีกรึเปล่า? เป็นข้อสังเกตุเล็กน้อย

ขอบคุณครับ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 15 ธันวาคม 2555 / 03:58
แก้ไขครั้งที่ 2 เมื่อ 15 ธันวาคม 2555 / 04:02
Name : ไก่หลง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไก่หลง [ IP : 171.96.62.73 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2555 / 02:52

#22 : ความคิดเห็นที่ 904
จำนวนคนในห้องปฏิบัติการไม่ตรงกันนะครับ "โดยมีเหล่าหญิงชายมากหน้าหลายตาต่างเชื้อชาติ หลายร้อยชีวิต"
กับ "หญิงสาวหันมาพูดกับทีมงานในโปรเจคนี้ ที่มีจำนวนนับได้กว่าร้อยห้าสิบชีวิต" ผมไม่แน่ใจว่า
ในห้องนี้ยังมีทีมงานอื่นนอกจากทีมงานของโปรเจค มาร์-รีฟอร์ม อีกรึเปล่า?
เป็นข้อสังเกตุเล็กน้อยครับ

ขอบคุณครับ
Name : ไก่หลง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ไก่หลง [ IP : 171.96.62.73 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 ธันวาคม 2555 / 02:51

#21 : ความคิดเห็นที่ 733
บอดี้การ์ดน่ารักดีอะ ><" ... ชอบหุ่นเอด้า อยากได้บ้างสักตัว
PS.  ไม่มีสิ่งใดได้มาโดยง่าย ,,, ทุกการกระทำ แด่ความฝัน
Name : M.T.Miracle< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M.T.Miracle [ IP : 110.164.62.50 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 พฤศจิกายน 2555 / 22:39

#20 : ความคิดเห็นที่ 526
เหม ๆๆๆ หลงดีใจ นึกว่าไร้ทเตอร์ ลงตอนใหม่มาให้อ่าน
กำลังสนุก อยากอ่านยาว ๆ มันดีครับ
วันนี้จะลงตอนใหม่ไหมครับ
ขอลงทุกวันได้ไหมครับ
Name : ประกฤติ [ IP : 171.96.24.151 ]
Email / Msn: -
วันที่: 19 กันยายน 2555 / 11:50

#19 : ความคิดเห็นที่ 497
แวะมาอ่านเล่น แต่สนุกกว่าที่คาดแฮะ ยาวดีด้วย
ขอไปอ่านต่อดีกว่า
Name : Bhuvadol Art< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Bhuvadol Art [ IP : 113.53.94.163 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 กันยายน 2555 / 12:17

#18 : ความคิดเห็นที่ 443
แปลกใจ ไม่ได้ยืนยัน เท่ากับยืนยันเหรอ เกมเจ้งแล้วมั้ง
Name : momeeeeee< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ momeeeeee [ IP : 125.25.231.14 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 สิงหาคม 2555 / 16:24

#17 : ความคิดเห็นที่ 430
ตอนแรกก็น่าสนใจมากแล้วจร้า บรรยายได้เห็นภาพอนาคตเลยแหละ
Name : entask< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ entask [ IP : 223.205.167.73 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 สิงหาคม 2555 / 22:12

#16 : ความคิดเห็นที่ 330
บรรยายได้ดีแล้วค่ะ คำผิดก็น้อยด้วย
PS.  http://pandadev.com/
Name : Whatever it is< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Whatever it is [ IP : 27.55.1.231 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2555 / 19:36

#15 : ความคิดเห็นที่ 319
ใช้การบรรยายที่เข้าใจง่าย แล้วก็เริ่มเรื่องได้น่าติดตามดีค่ะ ^^
Name : ladyangle< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ladyangle [ IP : 180.183.8.3 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 สิงหาคม 2555 / 21:05

#14 : ความคิดเห็นที่ 279
น่านุกดี
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 171.99.99.230 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 สิงหาคม 2555 / 19:23

#13 : ความคิดเห็นที่ 254
ว้าว!! น่าสนใจมากๆเลยค่ะ อดไม่ได้เลยที่จะมาเม้นชม ><

ภาษาเห็นภาพ การดำเนินเรื่องดูมีมิติและบ่งบอกถึงจินตนาการอันกว้างไกลของไรเตอร์ได้ด้วย



แต่บทนี้ก็รู้ได้เลยว่าต่อไปต้องสนุกและแปลกจนคาดไม่ถึงแน่ๆ ><
PS.  >>> ...หวัดดีทุกโค้นน ยินดีที่ได้รู้จักน๊ะ... <<<
Name : ★NA-M✞FA-R★< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ★NA-M✞FA-R★ [ IP : 223.207.199.6 ]
Email / Msn: namfarlovely_123(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 13 สิงหาคม 2555 / 11:52

#12 : ความคิดเห็นที่ 234
ขอบคุณครับ ตัวเล็กอ่า ปวดตา
PS.  ดีดีชอบอ่านิยายมากเลย
Name : Godwing< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Godwing [ IP : 103.3.66.19 ]
Email / Msn: god_t.a.cheer(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 สิงหาคม 2555 / 16:24

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน พฤศจิกายน 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android