[Yaoi] Ion world online

  • 100% Rating

  • 10 Vote(s)

  • 31,012 Views

  • 1,765 Comments

  • 888 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    919

    Overall
    31,012

  • Comments
    1,765

  • Fanclub
    888

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 VIPRating : 29 / 6 vote(s)

7 ธ.ค. 56


 

บทที่ 11

VIP


 

            ตอนนี้ผมเป็นเสี่ย

          โทษที ไม่ใช่เด็กเสี่ย!

 

            ข่าวกอดการกุศลเด่นหราอยู่บนหน้าสื่อสิ่งพิมพ์หอรู้แจ้ง ในข่าวไม่มีคำว่าการกุศลอยู่แต่อย่างใด ผมแค่ประชดด้วยความคับแค้นใจของผมเอง ให้ยืนกอดกับคนแปลกหน้ากลางเมืองจะรู้สึกดีหรือ...เมินซะเถอะ! มันเป็นไปไม่ได้เลยเพราะผมไม่ใช่ดารา และไม่ใช่คนที่พวกเขาอยากจะกอดตัวจริง ไอ้คนเป็นผู้จัดการนี่ก็เหลือเกิน ให้ดารากำมะลอกอดกับแฟนคลับแลกกะลา เขาเอาอะไรคิด ถึงทุกคนจะดาหน้าอ้าแขนเข้ามาด้วยความเต็มใจก็เถอะ

            แต่นี่มันคือการหลอกลวง!

            หลอกได้แม้กระทั่งคนที่รักและชื่นชมหนูอินทร์จากใจจริง!

            หลอกให้ผมเปลืองเนื้อเปลืองตัวกอดกับผู้ชาย!

            แต่...ก็ได้กอดตะวันกล้า แถมยังได้กะลามาเก็บอีก คุ้มแล้วล่ะ

            วินทำหน้าไม่รู้ร้อนรู้หนาว ร่างสูงใหญ่ทะมัดทะแมงเอนหลังพิงพนัก โชยควันสีเทากลิ่นมิ้นท์ออกมาจากปาก ที่เขาต้องมาอีกวันนี้เพราะเมื่อวานสัญญาว่าจะช่วยส่งเสริมผมจนระดับ 20 จึงหาซื้อหางลิงลมเผือกมาให้...

            300 อัน!

            ผมตะลึง ลืมความแค้นที่ต้องเสียกอดให้คนนับร้อยชั่วขณะ หางลิงเยอะขนาดนี้วันเดียวระดับผมต้องทะลุ 20 แน่ เห็นแล้วอยากลงไปเมืองพรฯ แต่จะลงไปยังไงในเมื่อผู้ตรวจการไม่อยู่ให้เกาะชายเสื้อโค้ทเลยสักคน เมื่อวานก็ต้องรอภูมารับกลับบ้านตอนตี 2

            “ผมจะไปขอติดสอยห้อยตามพวกเจ้าหน้าที่ที่ลานฝึก” ผมพูดขึ้น

            วินล้วงกระเป๋าเสื้อโยนการ์ดวาปไว้บนโต๊ะ 3 ใบ

            “ใช้ซะ ได้มาจากคุณลุย เดี๋ยวฉันเบิกใหม่”

            “จะดีหรือครับ เขาไม่เรียกว่ายักยอกใช่ไหม”

            “ไม่เอางั้นเก็บ”

            “โอ๊ะ ขอบคุณ!” ผมรีบคว้าการ์ดไว้ก่อนที่วินจะเอื้อมถึง

            ความจริงการ์ดวาปไม่ได้มีใช้เฉพาะผู้ตรวจการ ผู้เล่นสามารถหาวัตถุมาผลิตเองได้ แต่อัตราสำเร็จต่ำ ต้องให้นักประดิษฐ์สะสมวัตถุดิบแล้วผลิตครั้งละมากๆ ถึงจะคุ้ม ผลิต 100 สำเร็จ 40 ก็ยังดี การ์ดในตลาดจึงมีราคาสูงและถูกนำออกมาขายเป็นล็อตๆ ผู้เล่นก็แห่มากว้านซื้อไว้ใช้

            นั่นเป็นเหตุผลที่ทำให้ผมซื้อการ์ดวาปไม่เคยทัน

           

            ไลน์ 04 เมืองพรแห่งทวยเทพ

            วินยังห่วงเรื่องเกมวัดใจจึงตามมาอยู่เป็นเพื่อนจนกว่าภูจะกลับ ผมบอกเขาแล้วว่าไม่ต้องห่วง พอเป็นอินทร์นรีก็ไม่มีใครกล้าทำลุ่มล่าม แต่วินกลับมองว่า สถานการณ์มันเงียบสงบเกินไปจนผิดปกติ

            ผิดปกติ? จริงสิ ก่อนพายุใหญ่จะมาคลื่นลมก็สงบอย่างนี้แหละ ผมลืมนึกถึงข้อนี้ไปได้ยังไง เมื่อเช้าเพิ่งตั้งค่าพีซีไม่รับข้อความจากคนแปลกหน้า คนที่อยากเอาชนะก็ต้องหาวิธีการอื่นเข้าถึงตัวผม ให้คุ้มกับเงินวางเดิมพัน

            หรือพวกเขาจะยอมแพ้?

            ยอมเสียเงินเป็นล้านไปโดยเปล่าประโยชน์?

            ไม่น่าใช่... คนเราเห็นคนอื่นขาดทุนได้ แต่ไม่มีใครยอมเห็นตนเองขาดทุนแน่นอน เสียพนันบอลยังกระทืบกันยิงกันตายเป็นว่าเล่น นับประสาอะไรกับเกมที่มีแต่คนรวยกับคนมีอิทธิพลเล่นอยู่ หรือคนเล่นพนันจะถูกเจ้ามือไล่เก็บเรียงตัวแล้วฮุบเงินทั้งหมดไว้คนเดียว ไอ้เกมบ้านี่อันตรายจริงๆ

            ยืนพิงศิลาจารึกพลางสำรวจพีซี วินยืนอยู่ข้างๆ ตัวสูงใหญ่จนบังแสงแดดยามสายทางตะวันออกมิดร่างผม เดาว่าเขาคงไม่ได้ตั้งใจยืนตรงนั้น พีซีกะพริบเตือนช่องเก็บของใกล้เต็ม ผมกดเข้าร้านค้าบัตรทอง เข้าหมวดเพิ่มเติมต่อ เพื่อซื้อช่องเก็บของ

            เพิ่ม 10 ช่องพีซีเก็บของ ครั้งที่ 1 ใช้บัตรทอง 300

            เพิ่ม 10 ช่องพีซีเก็บของ ครั้งที่ 2 ใช้บัตรทอง 800

            เพิ่ม 10 ช่องพีซีเก็บของ ครั้งที่ 3 ใช้บัตรทอง 1,300

            เพิ่ม 10 ช่องพีซีเก็บของ ครั้งที่...

            เวรแท้ ช่องเก็บของในพีซีก็แดกจัง!

            เผลออุทานในใจอย่างหยาบคายเล็กน้อย จะว่าเว่อไม่ได้ ลองคิดเล่นๆ ดูสิว่าระดับ 18 อยู่แค่ไม่กี่แผนที่ยังมีของให้เก็บเยอะขนาดนี้ ถ้าระดับ 50 ขึ้นไปรู้ท่องทั่วทั้งอาณาจักร จะมีของให้เก็บมากแค่ไหน ผมเชื่อว่าเกมนี้มันต้องได้กินเงินผู้เล่นยันเพิ่มช่องเก็บของครั้งที่ 50 หรือเผลอๆ ครั้งที่ 50 ก็ยังไม่พอยาไส้

            เอาเถอะ เผื่อถึงตอนนั้นผมจะทำงานหาเงินไอแลกบัตรทองได้

            กดเพิ่มช่องเก็บของครั้งที่ 1 มือสั่น ส..สามร้อย... บัตรทองสามร้อยใบหายไปจากพีซีเสียแล้ว ตอนแรกกะจะซื้อกระเป๋าหรือเป้มาสะพายหลัง แต่มันดันลบค่าความคล่องตัว เคลื่อนไหวไม่สะดวกแถมโดนปล้นง่าย เลยไม่ได้ซื้อเอาไว้ ต้องจำใจยอมให้ร้านค้าบัตรทองขูดเลือดขูดเนื้อแทน

            ขูดเสียจนเลือดซิบ น้ำตาเกือบจะไหล

            “เดี๋ยวผมจะไปดูของทำภารกิจในตลาดรวมนะครับ”

            “ไปสิ อย่าลืมเดินยืดตัว เชิดคอเป็นพญาหงส์ด้วยล่ะ” วินคอยเดินตามเพื่อจับตาดูและวิพากษ์วิจารณ์ลักษณะท่าทางของผม ระเบียบของเขาเยอะจัด แค่ต้องเชิดคอก็หมายความว่าต้องกล้าสบตาผู้คน แล้วยิ้มหวานๆ

            ให้ตายเถอะ นอนฝันร้ายอยู่บ้านยังง่ายกว่า

            อยู่ในตลาดรวม เดินผ่านแผงขายกระเป๋าผมก็อดมองไม่ได้ ถ้าใช้กระเป๋าก็จะทุ่นการจ่ายบัตรทองไปเยอะ คนอื่นเขาก็ใช้กัน แถมลายเท่ๆ ก็มีให้เลือกตั้งเยอะ ผมควรซื้อไว้สักใบกันเหนียว

            “ไหนว่ามันลดความคล่องตัวไง” วินถาม

            “โอ๊ะ คิดออกแล้ว เราก็ซื้อมาแล้วเอาของที่ไม่ได้เรียกใช้ฉุกเฉินใส่เข้าไป แล้วเก็บกระเป๋าไว้ในพีซีอีกที ประหยัดช่องเก็บของได้ตั้งหลายช่อง”

            “สมกับเป็นหนูอินทร์”

            หนอย ชื่อไอ้เมคินมันไม่ได้หน้า ดันพูดชื่อที่ทำให้จี๊ด

            “คุณน่าจะซื้อด้วยนะครับ”

            “ฉันเป็นผู้จัดการดาราไม่ใช่นักเล่นเกม”

            “ถ้าหนูอินทร์ระดับห้าสิบแล้วไปอยู่แผนที่โหดๆ คุณผู้จัดการดาราระวังจะถูกจิตมารจัดการเอานะครับ”

            “สมกับเป็นหนูอินทร์”

            หายใจเข้าหายใจออกก็หนูอินทร์ กลับบ้านไปดูลูกดูเมียสิไป!

            ผมยืนครุ่นคิดมองบรรดากระเป๋าตรงหน้า แล้วก้าวไปยังฝั่งกระเป๋าเดินทางขนาดจัมโบ้ ข้างในมีช่องเก็บของใหญ่ๆ ช่องเดียว จะใส่อะไรเข้าไปก็ตามแต่ ขอแค่รูดซิบปิดกระเป๋าได้สนิทก็เก็บไว้ในพีซีได้แล้ว หมายความว่าของที่ใส่ต้องมีขนาดไม่เกิดขนาดของกระเป๋าด้วย

            กำลังจะหยิบกระเป๋าลายพรางทหาร วินเสือกกระเป๋าลายหมีสีชมพูมาขวางไว้ ให้ผมเลือก... ส..สีชมพู ส่วนตัวเขาเอากระเป๋าใบที่ผมเลือกไปแทน สุดจะทน แม้แต่วินาทีเดียวผมก็ไม่อยากอยู่กับเขาแล้ว

            เหมือนสวรรค์เข้าข้าง เสียงกรี๊ดดังนำมาแต่ไกล ภูเลิกงานปุ๊บก็ออกมาตามหาผมในตลาดรวมปั๊บ ดีที่ส่งข้อความไปบอกเขาตลอดเวลาผมเปลี่ยนแผนที่หรือจะไปไหน ทีแรกนึกว่าเขาจะรำคาญ เอาเข้าจริงเขาก็คอยเช็คผมอยู่เหมือนกัน

            “วันนี้เป็นยังไงบ้าง” ภูถาม เอื้อมมือออกมาจะแตะต้นคอผม แต่คนมองเยอะเขาต้องรีบชักมือกลับ

            “สบายดีครับ คุณล่ะ”

            “สบายดีค่ะ พี่ภูล่ะคะ” วินบอกให้ผมพูดใหม่ ผมกับภูมองหน้าเขาพร้อมกัน ถ้าต้องให้พูดอย่างนั้นเอามีดมาฆ่ากันเลยดีกว่า ผมไม่มีทางพูดเด็ดขาด มันน่าสมเพชเกินไป

            “เอ่อ หนูอินทร์เล่นตัวละครชาย ก็จะตีบทชายให้แตกไงครับ”

            “สมกับเป็นหนูอินทร์”

            อีกแล้ว ยังไงวินก็ไม่ชินที่หน้าซื่อๆ อย่างผมมันฉลาดกว่าที่เขาคิด แต่ฉลาดหนักไปทางหาข้ออ้างเอาตัวรอด

            “คุณสบายดีก็ดีแล้ว ไม่ต้องกดดันตัวเองหรอก” ภูเห็นด้วยที่ผมจะอยู่อย่างผมต่อไป เขารู้ดีว่าการปั้นหน้าฝืนเป็นในสิ่งที่ไม่ใช่มันลำบาก

            “ค..ครับ...”

            ผมเอากระเป๋าใส่พีซีไว้ จากนั้นไปส่งหางลิงลมเผือก

            ตาลาแลนแต่นแต๊น!!

            ผู้เล่น เม อาชีพนักผจญภัย ระดับ 20

          ปลดล็อคสถานะ 1 ชั่วโมง เริ่มจับเวลา...

            หน้าสถานะพื้นฐานทั้งหมดของตัวละครเมเปิดออก มีค่าอิสระอยู่ 70 แต้ม ให้เลือกว่าจะเล่นสายใดบ้าง มีทั้งกำลัง ความว่องไว พลังชีวิต ปัญญา ความแม่นยำ และโชคลาภ

            ในเมื่อผมรอมานาน รอจนเกือบท้อ รอวันที่จะได้กลายเป็นชายผู้อึด ถึก สามารถแอ่นอกรับคมหอกคมดาบแทนเพื่อนได้ มือกำลังจะกดเพิ่มพลังชีวิต

            หน้าจอพีซีเด้งหน้าต่างสายเรียกเข้าขึ้นมา

            มาร... มารมาผจญ!

            [“ว่าไงลูกพ่อ เหลืออีกสี่วัน เจ๋งพอจะจับเทพอย่างพ่อได้ยัง”] เสียงของไอ้เปี๊ยกมาแนวเหน็บนิดๆ คงคิดว่าผมนอนขี้เกียจอยู่บ้าน

            “เอ่อ ระดับยี่สิบแล้วครับ กำลังจะเพิ่มสถานะ เดี๋ยวอีกชั่วโมงมันจะล็อคเพราะงั้นขอผมจัดการตัวเองให้เรียบร้อยก่อนได้ไหมครับ”

            [“ระดับยี่สิบนี่จะขี่ตั๊กแตนจับช้างหรือไง”]

            โธ่ ต่อให้ 99 ก็จับ 200 ไม่ได้หรอก ไปนอนฝันกลางวันไป!

            [“....เอาล่ะ ฉันช่วยให้นายมีเวลาคุยกับฉันแล้ว อย่าลืมว่าต้องให้ผู้เล่นระดับสูงๆ มาจับฉัน ติดต่อแต่เนิ่นๆ เลยยิ่งดี ฟังหรือเปล่า นี่ฉันซีเรียสนะ”]

            ซีเรียสตลอด แล้วใครกันล่ะที่จะมีระดับสูงๆ ...เดี๋ยว! เมื่อกี้เขาบอกว่าทำให้ผมมีเวลาคุยกับเขาแล้วใช่ไหม

            ม..มีเวลา...จากอะไร!

            ผมรีบเลื่อนหน้าจอกลับไปดูสถานะตัวเองแล้วร้องลั่นเมือง วินรีบยื่นมือมาปิดปาก เตือนว่าเป็นดาราต้องดูดีทุกสถานการณ์ รวมทั้งเวลาตกใจสุดขีดก็ต้องออกแบบท่าทางให้ดี แหกปากร้องอย่างนี้มันใช้ไม่ได้

            แต่ใครมันจะมัวห่วงท่าทาง ในเมื่อผมโดนกุนแฮคเข้าพีซีจากที่ไหนสักแห่ง เล่นเอาค่าอิสระที่มีอยู่เพิ่มปัญญาทั้งหมด หมดเลยทั้ง 70 หน่วย! หลอกด่าว่าผมโง่หรือเปล่าถึงต้องเพิ่มปัญญาน่ะ แล้วยังวางสายหนีกันไปดื้อๆ

            ตกลงเขาเป็นตัวช่วยหรือตัวซวย!

            วินเห็นผมมีคนดูแลแล้ว จึงขอตัวไปดูแลอินทร์นรีสุดที่รักปานจะกลืนกินของเขา ไปเถอะครับ ไม่ต้องกลับมาก็ได้ ให้ผมมีอิสรภาพนานๆ หน่อย

            ผมรีบส่งหางลิงลมเผือกในตัวให้หมด ต่อด้วยภารกิจประจำวันรวบรวมกะลาทองคำ...อีกแล้ว! ดีเลย พรุ่งนี้เอาอย่างนี้อีกรอบนะผมชอบ

            ตัวละครเมพัฒนาจนระดับ 22 ได้เงิน 32,000i ได้ค่ารอบรู้อีกส่วนจนผนึกลงบันทึกนักปราชญ์อีกเล่ม บันทึกหมด ถ้าไปขออวี้เฟิงใหม่เขาจะให้หรือเปล่า ยังมีเรื่องจับเทพระดับ 200 กับคืนบัตรวีซ่า ผมน่าจะลองไปคุยกับอวี้เฟิงก่อน

            “จะไปไหนต่อ” ภูถาม

            “เขาคุณธรรมครับ”

            ว่าพลางกางแผนที่อาณาจักรฟ้าดินออกสำรวจเส้นทาง คะเนดูแล้วต้องผ่านหลายสิบแผนที่ ฝ่าดงจิตมารอีกบานตะไท ไม่แน่ใจว่าตัวเองจะเหลือกระดูกกี่ชิ้นไปถึงตีนเขาคุณธรรม

            กำลังเครียดอยู่ดีๆ ภูเดินมาดึงมือเข้าวาปที่เขาเพิ่งวางการ์ดเปิดทันที

            นี่สิถึงจะเรียกว่าตัวช่วย!

 

            เขาคุณธรรมสงบร่มเย็นเหมือนเช่นเคย ผมกับภูยืนรับสายลมกลิ่นไผ่อยู่หน้าทางขึ้นเขา ฟังเสียงพิณคลอขลุ่ยบรรเลง พอผมก้าวเท้าขึ้นบันไดหิน ภูกลับเดินแยกไปนั่งใต้ต้นไม้ริมทาง ขอแยกทางกันเสียแล้ว

            เขาไม่ตามไม่เป็นไร ไอ้เมคินมันจะฉายเดี่ยว...แบบหวั่นๆ โธ่ คุณภู ไม่เลือดสุพรรณเลย คิดแล้วกลั้นใจวิ่งขึ้นเขาอย่างว้าเหว่

            ศาลาไม้อันสุขสงบบนยอดเขาคุณธรรม ตอนนี้ราวกับห้องนอนส่วนตัวของอวี้เฟิงที่เปิดโล่งไปแล้ว เขาไม่ยอมไปเก็บค่าประสบการณ์เพราะหมอดูบอกว่าเลข 95 เป็นเลขนำโชค จะทำให้ได้แต่งงาน เสือมันคงกลัวโดนล่ามเลยขอระดับ 94 ต่อไป เป็นตายร้ายดียังไงชาตินี้ก็จะไม่ขอ 95

            อวี้เฟิงถือคติที่ว่า แต่งงานเท่ากับตกนรก เขาเกิดมาเพื่อเสียสละ ดังนั้นชายชาตรีอกสามศอกจะตกเป็นของผู้หญิงคนใดคนหนึ่งไม่ได้ ทุกคนควรได้รับความรักจากเขาอย่างเท่าเทียม

            “อ่า หนีห่าว...” เสียงอวี้เฟิงทักประโยคเดียวกับที่อู่หลงใช้ แต่เส้นเสียงแอบเซ็กซี่กว่า ทำให้ผมหลอนนิดๆ

            “สวัสดีครับ”

            ผมยกมือไหว้ หยุดยืนห่างเป็นเมตรๆ เห็นอวี้เฟิงชัดๆ จึงตกใจ

            เขาสวมเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำ เส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลยังเปียกชุ่มถูกปล่อยสยาย มีหยดน้ำเกาะเป็นประกายวิ้งแถมพรมเรือนร่าง กำลังนอนอ่านการ์ตูนบนฟูกราวกับอยู่ในบ้านตัวเอง แน่นอนว่าสิ่งที่สะดุดตาสุดๆ คือเรียวขาที่แม้แต่ผู้หญิงยังอิจฉา

            “เอ่อ พี่อวี้เฟิงครับ”

            “หืม? ว่าอะไรนะ” อวี้เฟิงกำลังติดการ์ตูนเลยไม่มีเวลาหันมอง

            “พี่อวี้เฟิงครับ”

            “อะไร” เสียงขานรับชักจะห้วนขึ้น แต่ก็ยังไม่มองมา

            “คือผมมีเรื่องขอให้ช่วยครับ”

            “ว่าอะไรนะ ไม่ได้ยิน” อวี้เฟิงพยายามเงี่ยหูมานิดๆ แต่ยังไล่สายตาอ่านการ์ตูนอย่างตั้งใจต่อ

            ผมทำใจอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะข่มใจเดินไปนั่งข้างๆ เขาอย่างสงบเสงี่ยมเจียมตัว เอื้อมมือออกไปสะกิดไหล่

            “พี่ ผมมีเรื่องจะขอรบกวนพี่หน่อยครับ”

            “หึหึ ดีมาก” อวี้เฟิงปิดหนังสือการ์ตูน โยนทิ้งอย่างไม่ไยดี แล้วหันมายิ้มมีชัย “เอาล่ะ นาย...จะมาสารภาพรักฉันแล้วสินะ”

            “ไม่ ไม่ใช่นะครับ!” ผมรีบโบกมือปฏิเสธ อวี้เฟิงคว้ามือของผมไว้

            “งั้น...ถ้าจะมาบอกแค่ว่าฉันน่ารัก ฉันก็รู้ตัวดีอยู่แล้ว”

            ห๊ะ?

            อ๊ากกก ผมรีบดึงมือออก อวี้เฟิงหัวเราะสนุกสนาน ไอ้นิสัยแบบนี้พอกันเลยทั้งพี่ทั้งน้อง แข่งกันเล่นเกมหน้าหม้อป้อสาวอยู่หรือไง

            “ผ..ผมมีเรื่องอยากจะถามต่างหาก” ผมเริ่มกลัว

            “ก็ได้ พี่อวี้เฟิงคนนี้พร้อมจะตอบคำถามแล้ว ถามมา”

            “พี่... พี่อวี้เฟิงพอจะรู้จักทูตสวรรค์น้อยไหมล่ะครับ”

            “ไอ้ทูตนรกนั่นรึ รู้จักดีทีเดียว “อวี้เฟิงตอบโดยไม่ต้องคิด “เป็นเทพที่ตายแล้วตายเลยไม่เกิดใหม่ ป่านนี้ถูกล่าจนหมดแล้วล่ะ ก็เล่นให้นพรัตน์ทั้งเก้าชิ้นร้อยเปอร์เซ็นต์ บางทียังให้ปีกทูตหายากอีก พลังโจมตีกระจึ๋งนึง มีใครบ้างไม่อยากฆ่ามัน แต่มันหนีเก่ง แอบเก่ง พฤติกรรมกวนบาทาใช่เล่น ไวเป็นลิง จะโจมตีแต่ผู้เล่นที่ระดับไม่มากเอาค่าประสบการณ์”

            ร่ายได้ยาวและละเอียดยิบขนาดนี้ สมแล้วที่เขาได้เป็นบุปผาสีเลือด และผมคงคิดถูกแล้วที่มาหาเขา

            “ผมอยาก...ให้พี่ช่วยจับมันให้ผมหน่อย ได้ไหมครับ”

            “ป่านนี้มันสูญพันธุ์ไปหมดแล้วล่ะ จะไปจับที่ไหน”

            สูญพันธุ์!

            เฮ้อ โล่งใจสุดๆ สูญพันธุ์ไปเสียได้ก็ดี มีสัตว์เลี้ยงเป็นเทพจะทำให้ผมเป็นเป้าสายตาของคนอื่นเปล่าๆ ป๊ะป๋าเคยสอนว่าทำดีได้แต่อย่าเด่นเดี๋ยวจะเป็นภัย ผมต้องเชื่อท่าน

            “เม...”

            กำลังโล่งอกอยู่ดีๆ ต้องกลับสะดุ้งโหยง รีบผละถอยเมื่ออวี้เฟิงยื่นหน้าเข้ามาประชิด ใกล้จนน้ำที่จับเส้นผมสีคาราเมลของเขาหยดลงมาบนหน้าตัก เย็นวาบ

            “ไหนล่ะ” เขาคว้าแขนผมไว้ทั้งสองข้าง ดึงเข้าไปหาตัว

            “น..ไหน อะไรล่ะครับ”

            ถ้าผมถอยมากกว่านี้ ผมก็จะยิ่งถูกไล่ต้อนแน่ เอาวะ ถ้าเขาเข้ามาใกล้กว่านี้จะกลั้นใจถีบให้รู้แล้วรู้รอด

            “รางวัลไง ฉันช่วยนายแล้ว นายก็ต้องให้รางวัลฉันตอบแทน”

            ตัวเย็นวาบเหงื่อแตก สติจะแตกด้วย เขาถามว่าจะให้อะไรเป็นรางวัลใช่ไหม ก่อนอื่นผมไม่มีทางถามกลับว่าอยากได้อะไรแน่นอน รางสังหรณ์เตือนว่ามันต้องเป็นสิ่งที่หนักหนาสาหัสมาก ก็เขาชอบแกล้งนี่ ดังนั้นต้องเลือกเอง เลือกเองก็...

            รีบยิ้มกว้าง “หนึ่งล้านไอพอไหมครับ”

            “หือ?” อวี้เฟิงตะลึงกับคำตอบ

            “ไม่...ไม่พอหรือครับ อะๆ สองล้านไอก็ได้ครับ อย่าใช้เปลืองล่ะ แฟชั่นก็เพลาๆ ลงบ้างก็ได้นะครับ ไปซื้อของใช้จำเป็นแทน ไม่ต้องแต่งตัวมากหรอกเพราะคุณน่ะดูดีอยู่แล้ว”

            อวี้เฟิงระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที จนตัวงอน้ำตาเล็ด ยอมแพ้ ยอมปล่อยแขนผมโดยไม่คิดจะทวงรางวัลอะไรอีก เขาถอยกลับไปอยู่บนฟูกตามเดิม ไล้มือหาหนังสือการ์ตูนอีกสักเล่ม

            “เอ่อ ผมเอาบัตรวีซ่ามาคืนด้วยครับ” ผมต้องรีบบอกก่อนที่เขาจะเข้าสู่โลกส่วนตัวอีกรอบ อวี้เฟิงชะงักมือ หันมามอง

            “ฉันไม่ชอบ...รับของที่ฉันไม่อยากได้” ดวงตาเรียวหรี่เล็กลงจนผมมองแววตาสีเทาหม่นไม่ชัด “แต่ถ้านายจะให้ ก็ต้องให้ในแบบที่ฉัน...รู้สึกอยากจะได้มันขึ้นมา”

            “ย..ยังไงครับ? เฮ้ย!

            บัตรวีซ่าถูกกระชากไปจากมือผมเพราะภูทันที เขาตามมาเมื่อไหร่ไม่ทราบ มาถึงก็แผ่รังสีอำมหิตปกคลุมยอดเขา ถลกแขนเสื้อขึ้นเป็นนักเลงก่อนจะส่งบัตรวีซ่าให้อวี้เฟิง อวี้เฟิงถูกขัดใจเลยหยิบหนังสือการ์ตูนขึ้นมาอ่านต่อ

            “เมนี่เองที่เจ้าหน้าที่ลือกัน” ภูพูด

            “ลือว่าอะไร” ถึงไม่พอใจแต่อวี้เฟิงก็อยากรู้

            “รองประธานของเหวินจิงกรุ๊ปโทรมาถามอาวุโสลุยว่า...ท่านประธานเหวินแอบเลี้ยงเด็กไว้ในอิออนเวิลด์หรือเปล่า”

            หนังสือการ์ตูนร่วง อวี้เฟิงรีบลุกพรวดขึ้นมามองหน้าผม

            “แม่ฉันรู้ได้ยังไง บอกใครหรือเปล่าเม!

            “เจ้าหน้าที่เอาพีซีของผมไปตรวจสอบอาจจะเห็นบัตรวีซ่าก็ได้ คุณอู่หลงเห็นยังคิดว่าผมมีเสี่ยใหญ่เลี้ยงเลย” ผมตอบอย่างใสซื่อ

            “เหยียนจวิ้น!” อวี้เฟิงคำรามออกมา กำฟูกอย่างเคียดแค้น

            ระบบไม่แปลงภาษาผมเลยรู้ว่ามันเป็นชื่อของ...อู่หลง เหวินเหยียนจวิ้น ชายที่โผล่มาเพียงชื่อก็ทำให้บุปผาสีเลือดแสนลั้นลาเดือดเป็นฟืนเป็นไฟได้

            “วงเงินเท่าไหร่” ภูชูบัตรถามอวี้เฟิง

            “ถ้าตีเป็นเงินไทยก็เดือนละห้าหมื่นบาท”

            “ใจถึงดีนี่” ภูหัวเราะแบบไม่เต็มใจ โยนบัตรวีซ่ากลับมาให้ผม

            เอ้า นี่เขาสนับสนุนให้ผมรับเงินจากคนอื่นได้ยังไง มันจะเป็นหนี้บุญคุณกันน่ะสิ ถ้าวันหนึ่งอวี้เฟิงเกิดทวงบุญคุณ ขอในสิ่งที่ผมตอบแทนให้เขาไม่ได้ ผมจะทำยังไง

            อวี้เฟิงรีบโทรไปคุยกับคุณแม่ ยืนยันว่าเงินที่เอามาใช้เป็นเงินส่วนตัวของเขาเอง สุดท้ายจึงรู้ว่าคุณแม่ไม่ได้ว่าอะไร เพียงแต่ไม่เชื่อว่าเขาจะลงทุนเลี้ยงดูส่งเสียใครระยะยาว ปกติหนุ่มใหญ่หน้าสวยเจ้าสำราญคนนี้จะเที่ยวเลี้ยงเด็กไปทั่ว แต่เลี้ยงได้ไม่เกินวันหรือสองวันก็เปลี่ยนหน้า เปลี่ยนง่ายเสียยิ่งกว่าเหยียนจวิ้นมีกิ๊ก คุณแม่เลยอยากรู้ว่าตนจะได้ลูกสะใภ้เมื่อไหร่แล้วทำไมประธานเหวินถึงไม่ยอมแต่งงานสักที

            “ในเมื่อประธานเหวินใจดีซะขนาดนี้ นายก็เอาไปแลกบัตรทองให้หมดทั้งห้าหมื่น ได้อย่างนี้สักครึ่งปีรับรองเทพ” ภูบอก แต่เหมือนเขาแค่ประชด สรุปว่าผมควรจะทำหรือไม่ทำ

            ปลดล็อคพีซี ยืนลังเล ใช้เงินอวี้เฟิงจะดีแน่นะ? ภูรำคาญเลยดึงพีซีไปกดแลกบัตรทอง แล้วกดรับโปรโมชั่นทั้งหมดที่เหลือ

            สิ่งของหลั่งไหลเข้าพีซี

            คัมภีร์ปลีกวิเวก 3 เล่ม, ป้ายอวยพร 5 แผ่น, กล่องสุ่มวัตถุดิบพัฒนาอาวุธ 1 กล่อง, ยาค่าประสบการณ์ขั้นกลาง 5 เม็ด, รองเท้าสุดยอดนักผจญภัย, เสื้อคลุมสุดยอดนักผจญภัย, เข็มทิศสุดยอดนักผจญภัย, ลูกอมรสหวานหอม 5 เม็ด, ยันต์สะกดจิตมาร 1 แผ่น, กล่องสุ่มนพรัตน์ 1 กล่อง

            เคยรู้สึกไหม เหมือนจะโชคดีแต่ใจหายคล้ายเราก้าวเท้าไปผิดทาง ถอนเท้ากลับไม่ได้ ภูมองตาผม ผมหลบตาหนี เขาเลยกดพีซีต่อเข้าร้านค้าบัตรทอง ซื้อบัตรวีไอพีมาเปิดใช้งาน

          ผู้เล่น เม เลื่อนขั้นระดับสมาชิกเป็น VIP คุณสมบัตินี้จำกัดระยะเวลา 3 เดือน โดยท่านจะได้รับสิทธิพิเศษดังต่อไปนี้...

          รับค่าประสบการณ์ 2 เท่าจากการสังหารมอนสเตอร์และทำภารกิจ

          เข้าค่ายทุกค่ายในเมืองต่างๆ ได้ 2 รอบต่อวัน

            ไม่ได้ขึ้นแค่ข้อความ ยังมีเสียงไพเราะของระบบอ่านให้ฟัง ผมหูผึ่ง โหย มันดีขนาดนี้ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องมาก่อน แต่พอเห็นราคาบัตรทอง 1,000 ใบ ผมถึงเข้าใจว่าทำไมผมไม่สน

            ภูเอาพีซีมาเคาะศีรษะแล้วอธิบายต่อว่า ในอิออนเวิลด์มีผู้เล่นที่จริงจังกับการเล่นเกม ดังนั้น...

            50% ของผู้เล่นแลกบัตรทองเต็มโปรโมชั่นที่ 5

            70% ของผู้เล่นมีบัตร VISA Ion world online

            และ 90% ของผู้เล่นเป็นสมาชิกระดับ VIP

            ถึงว่า... อ๊ากกก คนอื่นเขาไปถึงไหนต่อไหนกันแล้ว ผมยังเป็นเต่าโง่ๆ หาทางออกจากไข่ไม่ได้อยู่เลย

            ภูเข้าหมวด VIP ของร้านค้าบัตรทองต่อ เดือนกุมภาพันธ์สมาชิก VIP จะได้รับคัมภีร์ปลีกวิเวกอีก 2 เล่มกับป้ายอวยพร 10 อันฟรี ได้อีกแล้ว ผมไม่เคยจะรู้เรื่องพวกนี้เลยจริงๆ ด้วย!

            อาย อายที่ตัวเองโง่มาตลอด ภูนิ่งมอง เขากำลังจะเอื้อมมือออกมาลูบศีรษะผมปลอบใจ อวี้เฟิงคุยกับคุณแม่เสร็จ หันกลับมาพอดี เขาเลยรีบโยนพีซีคืน ผมรับแทบไม่ทัน

            “ได้ยินเสียงระบบเมื่อกี้ เมเพิ่งเปิดใช้วีไอพี?” อวี้เฟิงถาม

            ผมพยักหน้า อวี้เฟิงเลยไม่ค่อยพอใจที่ผมไม่ยอมใช้เงินของเขาเติมเต็มห้าโปรแต่แรก ต้องให้ภูจัดการ เท่ากับหยามน้ำใจเขาอย่างมาก แต่ผมเปล่าคิดแบบนั้น การที่พ่อค้าลงทุนทำอะไรสักอย่างให้ เป็นใครก็ต้องเตรียมใจก่อนว่าพ่อค้าทุกคนจะไม่ยอมขาดทุน

            “ผมขอโทษครับ” ในเมื่ออวี้เฟิงไม่พอใจ การขอโทษออกไปก็ทำให้เขาหายโกรธลงบ้าง แต่พอเขาได้ทิ้งตัวนั่งบนฟูกนุ่มๆ อารมณ์ก็ดูดีขึ้นมาเยอะ

            “ระดับยี่สิบสองแล้วนี่ จะเปลี่ยนอาชีพหรือเปล่า” เขาถาม

            “น่าจะ...ต้องเปลี่ยน”

            เปลี่ยนสิ มันพังไปหมดแผนที่วางไว้ เพราะมีมารหน้าแว่นมาผจญ เอาค่าอิสระที่ผมสู้อุตส่าห์เฝ้ารอไปใส่ปัญญาหมด หาว่าผมโง่ นึกแล้วแค้น

            “เป็นอะไรไปอีก” ภูชายตาดุๆ มามอง

            “เลือด...ผมต้องการเลือด! เอ่อ หมายถึงพลังชีวิตครับ ค่าอิสระของผมมันกลายเป็นปัญญาไปหมดแล้ว แต่ผมอยากอึด!

            “เจอจิตมารก็วิ่งหนี ต่อสู้หรือก็เปล่า จะเอาพลังชีวิตไปทำซากอะไร”

            จะเมินก็เมินไปสิ ไม่เห็นต้องด่าให้เจ็บจี๊ดเลย

            “ภูไม่ช่วย แต่พี่อวี้เฟิงคนนี้ยินดีช่วยนะ มามะ พี่จะบอกให้วิธีเพิ่มพลังชีวิตให้” อวี้เฟิงกวักมือเรียกและตบฟูกให้ผมกลับไปนั่งกับเขา อุเหม่ ผมว่านอนสอนง่ายอย่างนี้ก็ไปสิครับ แต่ไม่ใช่บนฟูกกับเขาแน่นอน

            ค่อยๆ ย่องผ่านภูไปนั่งลงห่างจากอวี้เฟิงประมาณเมตรครึ่ง

            “เอ่อ จะต้องใช้วิธีอะไรหรือครับ”

            “ใช้ไอ้นั่นไงล่ะ” อวี้เฟิงชี้มาที่พีซีของผม หัวเราะเยาะนิดๆ “แค่เซิร์สหาเอา อินเตอร์เน็ตมีทุกอย่าง ง่ายจะตาย เห็นนายมีพีซีไม่รู้จักใช้เลยแกล้งเล่น ก็ซื่อดีนี่นาช่างน่ารัก”

            รู้สึกเหมือนแบกรับความซื่อบื้อบนหัว เออ อินเตอร์เน็ตก็มีทำไมไม่ใช้ ยังไงเกมก็ต้องมีแง้มออกมาให้ผู้เล่นอ่านบ้าง

            “ใช้พีซีไม่ถนัดใช่ไหม มา เดี๋ยวสอนกด” อวี้เฟิงจะถลาเข้ามา ผมรีบชิงถลาหนีก่อน มองหาภู เอ้า คุณภู ไม่ใช่เวลามาแกล้งหลับนะครับ!

            ผมรีบหันไปรับหน้าอวี้เฟิงต่อ

            “ไม่เป็นไร ผมกดเองจนเซียนแล้วล่ะ”

            “....หึ เป็นอย่างที่คิดจริงๆ” อวี้เฟิงเห็นอะไรบางอย่าง ถอยกลับไปนอนเท้าคาง ดวงตาสีเทาหม่นยังจับจ้องผม “เป็นพวกยิ่งโดนไล่ก็จะยิ่งวิ่งหนีสินะ วิธีการเดียวที่จะทำให้จับนายได้ คือต้องทำให้ตายใจ ไม่ก็...ใช้กำลังบังคับ”

            จับผม? เอิ่ม... ถึงคำพูดกับแววตาน่าขนลุกของเขามันจะส่อไปทางนั้นเต็มๆ แต่ผมว่าคงไม่ใช่แน่ ไม่หรอกมั้ง...

            “วางแผนจะหลอกผม แล้วปล้นเงินที่ผมมี...หรือไงครับ” ฝืนยิ้มหน้าซีด แต่อวี้เฟิงยังคงเท้าคางระบายยิ้มสวยๆ และยิ้มเจ้าเล่ห์มากขึ้นจนตาเรียวแคบ

            “ชู่ววว.. นั่นเป็นวิธีการของอู่หลง ไม่ใช่ของฉัน วิธีการของฉันน่ะ ก็แค่...เป็นตัวของตัวเอง เดี๋ยวอีกสักพักนายก็จะตกหลุมรักฉัน เชื่อสิ”

            โอย ผมอยากจะสำลักความรักนั้นตาย

            “ก..ก่อนอื่น เรามา...พูดเรื่องพลังชีวิตต่อดีกว่าไหมครับ”

            กว่าจะดึงอวี้เฟิงกลับมาเรื่องพลังชีวิตได้เล่นเอาหนาวสะท้าน ภูนี่ก็แล้งน้ำใจ ทนเห็นเพื่อนตัวเองถูกรังแกได้ไง

            ทักษะผู้ฝึกตน ทักษะทั่วไปที่ช่วยเพิ่มพลังชีวิต อยู่ในเซตเดียวกับทักษะสังหาร ผู้มานะและปราชญ์เอก ซึ่งในเกมจะมีทักษะที่เกี่ยวข้องกับสถานะพื้นฐานของตัวละครอยู่ครบถ้วน ผู้เล่นทุกคนในเกมที่ระดับตั้งแต่ 20 ขึ้นไปก็จะมีทักษะประจำตัวอยู่มากกว่า 20 บางคนถึง 50

            ผมตะลึง งั้นมีแค่ 4 ทักษะก็โคตรกระจอกเลยน่ะสิ

            ผู้ฝึกตน ตายครบ 10 ครั้งทักษะปรากฏ!

            ป๊าดดด ทักษะบ้าอะไรต้องยอมตายก่อนถึงจะได้มา ผมคงต้องหาวิธีตายอย่างสงบ ขออย่าให้เจ็บ ขออย่าให้รู้ตัวว่าตาย อวี้เฟิงอาสาลงมือฆ่าผมในทักษะเดียวดับ ผมรีบปฏิเสธ ตอนนี้ยังทำใจตายไม่ได้

            “เป็นวีไอพี ระดับก็ยี่สิบแล้ว ไปค่ายกันดีไหม” อวี้เฟิงชวน

            “ค่ายอะไรครับ”

            “กระจกเงา น่าเสียดายที่ผู้ตรวจการไปด้วยไม่ได้”

            “ให้เวลากลับคำใหม่” ภูลืมตาขึ้นมา กดพีซีเปลี่ยนร่างเป็นเจ้าหมาบ้าน่ารักในทันที ผมโล่งใจ ถ้าเขาไปด้วยผมก็จะไป ให้ไปกับอวี้เฟิงสองต่อสองนี่ไม่มีทาง ทว่าเจ้าหมาบ้าน่ารักไม่มีวีไอพี เข้าค่ายกระจกเงาได้แค่ครั้งเดียว ผมก็เลยขอเข้าแค่ครั้งเดียวเหมือนกัน ดื้อดึงไปมาอวี้เฟิงก็ต้องให้บัตรทองเจ้าหมาบ้าน่ารักซื้อวีไอพีอีกตัวละคร

            เฮียแกช่างใจปล้ำ

            ผมชักไม่แน่ใจว่าแกกำลังหลอกเด็กหรือโดนเด็กหลอก

            ค่ายกระจกเงา เข้าได้ทั้งเดี่ยวและเป็นกลุ่มปาร์ตี้ ภายในเป็นห้องกว้างที่มีกระจกเงาตั้งเรียงราย 100 บาน ผู้เล่นจะต้องทำลายกระจก 50 บานที่มีจิตมารโผล่ออกมา เป็นจิตมารระดับต้นๆ เมื่อครบ 30 วินาที จิตมารก็จะออกมาจากกระจกเงาบานเดิมด้วยระดับที่สูงขึ้น การสังเกตเลยทำได้ไม่ยาก แต่ถ้าพลั้งมือทำลายผิดบาน ทั้งปาร์ตี้จะโดนเด้งออกจากค่ายทันที ถ้าครบ 1 ชั่วโมงยังทำลายกระจกมารไม่หมดก็จะโดนเด้งออกมาอีกเช่นกัน

            กระจกเงามีพลังชีวิต 1,000 เจ้าหมาบ้าน่ารักทำลายกระจกคนเดียว 3 บาน แล้วต้องมาสู้กับจิตมารที่ออกมาพร้อมกันเยอะจัดจนไม่มีเวลาไปตีกระจกต่อ ส่วนผมคอยเก็บของที่ตกและพยายามอยู่ในความคุ้มครองของอวี้เฟิง

            “ใช้ทักษะโจมตีหมู่ไม่ได้ เดี๋ยวโดนกระจกปกติ” เจ้าหมาบ้ากัดฟัน กระโดดถอยหลังสามจังหวะติดไปยังพื้นที่ว่าง มองหาทางหนีทีไล่ พยายามไม่ให้ตัวเองจนตรอกในวงล้อม จิตมารเกือบสามสิบตัวเดินงุ่มง่ามไล่ตามเขา พวกมันมีพลังโจมตีที่รุนแรง แต่เมื่อตีแรงเลยเดินช้า

            “ไม่เคยลำบากสินะคุณผู้ตรวจการ” อวี้เฟิงชายตามองแล้วเย้ยเสียงดัง ร่ายทักษะของนักบวชสายชำระบาปใส่จิตมารแบบชิลๆ พลางทำลายกระจกมารใกล้ตัวไปด้วย

            “แก่แล้วก็อยู่ส่วนแก่ ไม่อยากแก่ตายแล้วหรือไง” ภูสวนกลับ

            “เด็กน้อย ถ้ารู้ตัวว่าเป็นภาระก็อยู่เฉยๆ อย่ารนหาที่”

            โธ่ จะมากัดกันทำไม ปาร์ตี้เดียวกันแท้ๆ สามัคคีน่ะรู้จักไหม!

            ผมตบหน้าผากตัวเองเพราะปวดหัว เจ้าหมาบ้าน่ารักระดับแค่ 27 จะเทียบบุปผาสีเลือดระดับ 94 ได้ยังไง แถมอวี้เฟิงยังมีทักษะพิเศษ อันเชิญเทพระดับไม่เกินตัวเองออกมาช่วยสู้ 1 ตนได้อีกต่างหาก เหมือนจะสะกิดใจให้เจ้าหมาบ้าเห็นความต่างชั้น แล้วคนที่ฟอร์มจัดมีหรือจะยอมเสียฟอร์ม

            เฮ้อ ประชดกันตั้งแต่เรื่องบัตรวีซ่าแล้วเหอะ

            “จิตมารระดับเจ็ดสิบแล้วนะ” อวี้เฟิงเย้ยเจ้าหมาบ้าน่ารักอีกครั้ง “เหลือกระจกมารอีกตั้งสิบสองบาน ไม่ไหวก็หลบให้ฉันดีกว่า”

            “หุบปาก!

            ศึกแห่งศักดิ์ศรีเริ่มขึ้น เจ้าหมาบ้าน่ารักโมโหเดือด ถึงกับออกตัววิ่งฝ่าฝูงจิตมารไปหากระจกคนเดียว ด้วยสายตาของผู้ตรวจการที่ชำนาญการต่อสู้อย่างดี ทำให้รู้ระยะการโจมตีและช่วงเวลาร่ายเวทของจิตมารล่วงหน้า แต่ถ้าจิตมารมากมายพุ่งเข้าใส่ เขาจะยืนตีกระจกได้อย่างไร ก็ต้องหลบก่อน

            ปล่อยไปไม่ได้ ต้องช่วย!

            “คุณภู! พวกมันจะโจมตีก็ต่อเมื่อใกล้เราได้สองช่องใช่ไหมครับ ผมพอกะได้ เดี๋ยวผมจะล่อให้!” ผมวิ่งไปหาเขา อวี้เฟิงห้ามไม่ทัน ทว่าทางโล่งเพราะจิตมารตามเจ้าหมาบ่าน่ารักไปหมด

            “กระจกใกล้แตกแล้ว ตีต่อไหวไหม มันเป็นเป้านิ่งไม่ต้องใช้ค่าความแม่นยำ!” เจ้าหมาบ้าที่เป็นหัวขบวนเหล่านักวิ่งมาราธอนอยู่ร้องบอก “ได้ยินไหม เดี๋ยวมันจะออกมาจากกระจกอีก ถ้าไม่ไหวรีบกลับไปหาอวี้เฟิงก่อน”

            กลับ? ทำไมผมต้องมาเสียเที่ยว ผมรีบหยิบดาบไม้ที่มีพลังโจมตีเพียง 40 ออกมาจิ้มกระจกหยั่งเชิง เมื่อบวกลบพลังป้องกันของมันผมก็ตีมันเข้าแค่ 12 เท่านั้น แล้วอีกกี่ชาติจะจบ! เร่งมืออยู่ดีๆ ผิวหน้ากระจกกระเพื่อมเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังออกมา เดาว่าพลังชีวิตอีกสามร้อยของมันผมตีไม่ทัน ตัวเองคงตายเพราะจิตมารก่อน

            คิดอะไรไม่ออกร้านค้าบัตรทองอาจช่วยท่านได้

            ซื้อดาบแสงทอง พลังโจมตี 100 ระยะเวลาใช้งาน 1 ชั่วโมง ติดตั้งที่มือ ซื้อยาเพิ่มพลังโจมตี ความเร็วในการโจมตี และเพิ่มอัตราการเกิดคริติคอล ทุกอย่างจำกัดเวลานาน 1 นาที อัดเข้าปาก ตั้งแต่เล่นเกมนี้มามือผมกดสไลด์พีซีเร็วขึ้นเป็นกอง ตัวเลขการโจมตีเพิ่มเป็น 96 - 98 เงาร่างในกระจกเริ่มปรากฏชัดเจนฉับไว ผมมองมันด้วยความกลัว อีก... ตีอีกสองทีเท่านั้น เร็วสิ!

            ฉับ! ตัวเลขพลังโจมตีขึ้น 96

            อีก... อีกที!

            วูม ไม่ทัน! ร่างหลังความตายสีดำทะมึนพุ่งออกมาจากกระจก ผมรีบเอนถอย คว้ายันต์สะกดจิตมารที่เพิ่งได้จากโปรมาแปะมันเอาไว้ทันที ร่างสีดำทะมึนจึงชะงัก แตกตัวกลายเป็นควันดำ ยันต์สะกดจิตมารส่องแสงออกมา กลายเป็นลูกแก้วใสแล้วสูบควันดำทั้งหมดไปเก็บไว้ภายใน

            วิญญาณทหารมาร ระดับ 80

            ไม่ใช่ของดีแต่อย่างใด หากปล่อยมันออกมามันก็จะโจมตีผู้เล่นทันที ที่ผมรู้เพราะเคยมีคนเอายันต์สะกดไปจับจิตมารระดับ 100 กว่ามาปล่อยกลางเมืองพรฯ แล้ว ตายกันเป็นว่าเล่น ด่าดันจนเมืองมีแต่สัตว์เดินเพ่นพ่านตั้งแต่สัตว์เลื้อยคลานยันโคตรเหง้าบรรพชน

            ทางสะดวก ผมทำลายกระจกต่อจนแตก

            “ทำได้ดี” นี่เป็นครั้งแรกที่ภูชม เขากำลังตีกระจกมารบานอื่นขณะวิ่งผ่านเท่าที่มีโอกาส ยิ่งเหลือกระจกมารน้อย จำนวนจิตมารที่ออกมาอีกก็น้อยตาม แต่อย่างไรระดับมันก็สูงขึ้นจนน่ากลัวอยู่ดี เจ้าหมาบ้าน่ารักพลาดท่าโดนโจมตีพลังชีวิตเกือบหมดตัว ต้องกินของฟื้นพลังขณะวิ่งอย่างทุลักทุเล

            “วิ่งต่อไปก่อนครับ อย่าหยุด มันตามคุณเยอะเกินไปแล้ว” ผมบอก

            “อือ นายอยู่ตรงนั้นแหละอย่ามาทางนี้ ถ้ามันตามฉันไม่ทัน มันอาจจะเปลี่ยนไปโจมตีนายแทนก็ได้ ระวังตัวด้วย”

            “งั้นคุณภูชะลอนิดนึงสิครับ”

            “ว่าไงนะ!

            “ล่อตัวที่มันเพิ่งออกมาไปกับคุณด้วย เดี๋ยวผมทำลายกระจกเอง”

            “จัดไป!” เจ้าหมาบ้าน่ารักกำลังใจกล้าบ้าบิ่น ทั้งที่รู้ว่าระดับของจิตมารตอนนี้ตีเขากับผมทีเดียวก็ตายแหง ยังกล้าเป็นตัวล่อ

            ผมรีบวิ่งไปทำลายกระจกมาร เจ้าหมาบ้ารีดเลือดมันไปบ้างแล้วผมเลยใช้เวลาไม่นานเท่าไหร่ อย่างน้อยก็จัดการได้ก่อนจิตมารจะโผล่ออกมาอีกรอบ ทีนี้ก็เหลืออีก 4 บาน

            “คุณภู พอก่อนครับ เดี๋ยวคุณตาย!” ผมรีบขอให้เขาวิ่งทิ้งห่างขบวนจิตมารไปเลย เขากลับยุ่งจนไม่ทันฟัง

            “สนใจแต่ภู ทำไมไม่สนฉันบ้าง” อวี้เฟิงเดินมาข้างหลังผม เขาว่างเพราะจิตมารมันไปไล่ตามเจ้าหมาบ้าน่ารักหมด

            “ก็พี่อวี้เฟิงเก่งอยู่แล้วนี่ครับ” ผมบอก

            “แต่ฉันก็ต้องการกำลังใจ”

            “ช่วยคุณภูเถอะครับ”

            “ภูอีกแล้ว” อวี้เฟิงถอนหายใจ ชายตามองเจ้าหมาบ้าน่ารักอย่างไม่สบอารมณ์ แล้วสั่งเทพที่อันเชิญมาไปทำลายกระจกมารที่เหลือทันที

            ทำลายครบ 50 บาน ทั้งกลุ่มปาร์ตี้ถูกวาปออกมาจากค่ายพร้อมกับชัยชนะ ได้กล่องสมบัติปริศนาตอบแทนคนละกล่อง ส่วนวิธีเปิดกล่อง...

            ซื้อกุญแจปริศนาด้วยบัตรทอง 10 ใบ

            บ๊ะ หาเรื่องให้ผู้เล่นเสียเงินได้อีก กระดิกตัวมันก็จะให้เสียบัตรทองอีกด้วยเลยไหม ดังนั้นคนจนไม่มีสิทธิ์เกิดในเกมนี้เด็ดขาด แต่ถ้าอยากเกิดแนะนำให้หาเสี่ยเลี้ยง


 

            เมืองคลื่นพราย

            เมืองสวยริมทะเลอยู่ทางตอนใต้ของอาณาจักรฟ้าดิน เป็นเมืองที่รวมผู้ชื่นชอบการค้าขายจากทั่วทั้งอาณาจักรเอาไว้มากที่สุด และเป็นที่ๆ มีบ้านราคาแพงรองลงมาจากเมืองหลวง

            “ยอดเดิมพันปาเข้าไปหมื่นล้านแล้ว ตัวเลขยังไม่หยุดวิ่ง” ชายในเครื่องแบบเจ้าหน้าที่ของอิออนเวิลด์ชี้ให้เจ้าหน้าที่อีกคนดู ทั้งสองยืนคุยกันลับๆ ไม่มีกล้องวงจรปิด ไม่มีเครื่องดักฟัง

            “อือ มีคนเข้ามาเล่นเกมวัดใจเรื่อยๆ เลย”

            “เยอะไป สงสารคุณภูกับหนูอินทร์ว่ะ”

            “สงสารตัวเองเถอะ ถ้าเราสองคนไม่เงียบไว้ก็จะกลายเป็นศพ”

            “ยังไงฉันก็โคตรเกลียดผู้บริหารของอิออนไนซ์ พวกมันเอาความรักของคนอื่นมาให้หน้าม้าทำเดิมพัน สุดท้ายพวกมันก็จะได้เงินทั้งหมดไปเชื่อไหม มันต้องมีหน้าม้ามาทำให้คุณภูกับแฟนเลิกกันแน่”

            “ก็เงินตั้งหมื่นล้านบาทเลยนี่นา”

            “ขยะเอ๊ย ทำเป็นห้ามเจ้าหน้าที่ทำนู่นนี่ แต่พวกมันดันหลอกลวง แอบขายเงินไอเอาเงินเข้ากระเป๋าตัวเองตลอดเวลา ไม่แปลกถ้าจะมีคนไปเข้าพวกกับคุณยะเยอะ”

            “เทคโนโลยีก็อย่างนี้แหละ ทำให้พวกเราสะดวกสบาย แต่ก็ทำให้พวกคนเลวมีเครื่องมือหากินเหมือนกัน ก้มหน้าทำงานของเราต่อเถอะ ถ้ามีแค่ตัวคนเดียวจะลาออกก็ไม่เป็นไรหรอก แต่ครอบครัวดันอยู่ในเงื้อมมือพวกมันด้วยนี่สิ ฉันไม่น่า...หลงเข้ามาทำงานที่นี่เพราะเงินเลย”

            เสียงสุดท้ายพูดเศร้าๆ คนฟังพยักหน้าตามเพราะมีชะตากรรมไม่แตกต่าง พวกเขาก็แค่ทำงานให้คนเลว เพื่อปกป้องคนที่พวกเขารัก ต่อให้ต้องกลายเป็นคนเลวไปด้วยก็ยอม

            เสียสละตัวเองเพียงคนเดียว เพื่อหลายๆ ชีวิตที่บ้าน

 

10 กุมภาพันธ์ สถานะปัจจุบัน :

ผีมีวีไอพีแล้ว

 

To be continued …

 
 

[ขอเวลานอก]

ภู  -  จะจีบสาวคุณคงต้องกระเป๋าหนักกว่านี้

อวี้เฟิง  -  ฮึ มีอะไรที่ฉันให้เมไม่ได้

เมคิน  -  คือผมไม่อยากได้...

ภู  -  มีเท่าไหร่เอาออกมาให้หมด

อวี้เฟิง  -  ได้เห็นทั้งหมดแล้วจะหนาว

เมคิน  -  บรรยากาศ...ไม่ดีเลยนะครับ...

 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 12 : บทที่ 11 VIPRating : 29 / 6 vote(s)

7 ธ.ค. 56

22 ความคิดเห็น

  1. #1366 El Dorado Bz (@loli-bee) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 พฤษภาคม 2557 / 10:48
    ผีวีไอพี ผีมีคลาส ผีไฮโซ ผีมีเสี่ยเลี้ยง 555
    #1366
  2. #1212 Hiro Hiro Shi (@hiroshi1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 มกราคม 2557 / 00:09
    ชอบขอนอกเวลาอ่า..
    #1212

  3. #1138 guinw55 (@guinw55) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 19 ธันวาคม 2556 / 14:24
    เสี่ยเสียรู้เด็กแล้วล่ะ
    #1138
  4. #1092 frozen-sn (@snowcharisma) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 ธันวาคม 2556 / 22:46
    ไปๆ มาๆ ดูเหมือนคุณภูจะหลอกเอาเงินจากคุณพี่อวี้เฟิงนะเนี่ยยยยย
    #1092
  5. #1087 silver_มังกร (@mafis-dragon) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2556 / 00:13
    รอค่า ><
    #1087
  6. #952 My name is kus (@o-oo-oo-o) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2556 / 21:34
    5555555555555555+
    #952
  7. #572 little-red-cap (@little-red-cap) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 17 มีนาคม 2556 / 02:53
    พ่อ... 5555555555+++++
    #572
  8. #472 เฮเบียนัม บราวน์ (@33325) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 มีนาคม 2556 / 10:16
    ประมาณว่า...ฉันจะฆ่าๆๆๆๆๆทุกคนให้เลือดสาด... เพื่อรอให้เธอมารับฉัน...

    =[]=;
    #472
  9. #407 แกงส้ม (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 มีนาคม 2556 / 11:16
    ใช่ จะไปเป็นเงาให้ชะนีอินทร์ได้ไง
    #407
  10. #355 คิเซริ (@fim82) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:27
    คุณกุนช่างไม่ธรรมดาเลยจริงๆ
    -*-
    #355
  11. #178 [ Raijin Eye ] (@whitenovember) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 19:39
    ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์ของฟ้าหลังฝน (1) ค่ะ กำลังกลุ้มใจอยู่เลยว่าจะปล่อยกุนออกมาในบทนี้เลยดีไหม จนแล้วจนรอดคงต้องปล่อยเพราะมันใกล้จะถึงอีเวนท์สงคราม ถ้าเมไม่มีเงินไม่มีคนดูแล ในสงครามตายแหงแก๋ เอาล่ะ คนนี้คือสมาชิกลุ่มของเมคนที่ 1 หึหึหึ... ไม่ใช่ ต้องเรียกสัตว์เลี้ยงสิ ?
    เอ่อ ถ้าอยากให้คุณกุนเป็นพ่อ เมคงจะซวยสุดๆ แบบจริงจังเลยนะถ้ามีเขาเป็นพ่อน่ะ =w= b

    ปล. ค.ห. 176 โดนใจมากค่ะ 5555
    #178
  12. #177 RabBiTaN (@keaw1542542) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 18:56
    กวนฝ่าพระยาทเบาๆนะคุณกุน(?)

    ตกลงนั่นเด็กจริงหรือเด็กปลอมน่ะ = =|||

    โกงอายุใช่มั๊ยยยยยยยยย ย !?


    #177
  13. #176 comaiou (@0choco_chip0) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มกราคม 2556 / 12:24
    พ่อใหม่!!?

    เตรียมตัวรับลูกเขยด้วยนะคะ ><
    #176
  14. #175 No-future (@no-future) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 20:21
    มีพ่อใหม่?แล้วว กุนอายุเท่าไหร่เนี้ย ไฮเปอร์มาก เมเอ้ยย ซวยซ้ำซวยซ้อนซวยซ่อนเงื่อนจริงๆ
    #175
  15. #174 ฝนธารา (@mini1234) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 17:23
    สนุกดีจ้า
    #174
  16. #169 อาเอ็น (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มกราคม 2556 / 07:14
    โว้วววว เมจังรวยมาก

    ส่วนคุณหนูอินทร์อะไรนั่น...ชิ ชิ



    รอตอนต่อไปอยู่น๊าาา
    #169
  17. วันที่ 29 มกราคม 2556 / 01:28
    เรียกพ่อซิลูก << เป็นบทตอนได้เจอพ่อที่คิดว่าทิ้ง/ตายไปแล้วอ้ะ T=T กระซิกๆ 
    #168
  18. #166 แอบรัก (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 22:43
    5555. คุณกุน. จะเป็นพ่อหรือเป็นสัตว์เลี้ยงคะ?? มีหมอนี่มาเพิ่มคงมาช่วยเป็นที่พึ่งทางจิตใจให้เมคินหน่อยละน้าาา.

    อ่ยา่งน้อยก็ดูเอ็นดู(?). หวงแหน(?). เมคินกว่าคนอื่นมั้งงงง 55555. เพราะทั้งเรื่องมีแต่พวกห่วงนะแต่ไม่แสดงออกเนี่ย.

    สงสารเมแทนเลย. เจอแต่พวกซึน. เศร้าใจ. หรือจริงๆเมเป็นพวกมาโซคะ? ฮุ. ฮุ. ฮุ.









    พอรู้เรื่องมรดกกว่าสามร้อยล้านเนี่ย. แสดงว่าตอนพ่อๆ เค้าเลี้ยงเมแบบคุณหนูแน่ๆเลยยย. ประคบประหงมเลยเป็นคุณหนูขี้แง55555





    มาต่อไวๆน้าาา. รออ่านอยู่ค่าา
    #166
  19. #165 Necro [DEAR] (@hiruyayosaru) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 21:36
    (มองแบบ เม้นขึ้นเร็วมากมาย)  โอยะ น่าทึ่งตะลึงงันทุกๆสามวิ ตัวจิ้นมาอีกแว้วว OwOb (??) น่ารักจริงอะไรจริง ชอบๆ ฮ่าๆๆๆ ขนาดในเกมยังมีข่าวฉาวได้ เยี่ยมๆ อย่างงี้หนูเมก็ดังแว้วสิ อย่าลืมมาเลี้ยงหนมเราด้วยนะเอ้อ (??)
    #165
  20. วันที่ 28 มกราคม 2556 / 21:27
    สนุกมาก
    #164
  21. #162 [ Raijin Eye ] (@whitenovember) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 21:09
    คุณภูจะได้มาขอตังค์เมแทนไง (...ใช่เรอะ!!!)
    #162
  22. #160 วาฬรัตติกาล. (@labbitz) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มกราคม 2556 / 20:42
    โหววว รวยเวอร์เลย
    อย่างก็อดขอตังค์คุณแล้วละสิ 555
    แต่ว่าเมได้คุณพ่อคนที่ สาม มาหรือเปล่านะ?
    เยี่ยมไปเบย ' w')
    #160
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android