สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Sensei Tiamo♥ผมรักคุณครูครับ!(Yaoi)

ตอนที่ 13 : คาบเรียนที่ 10 :: Alcoholic


     อัพเดท 12 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สบายๆ คลายเครียด
Tags: Yaoi
ผู้แต่ง : ●waoekung● ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ●waoekung●
My.iD: http://my.dek-d.com/waoekung6119
< Review/Vote > Rating : 98% [ 5 mem(s) ]
This month views : 91 Overall : 7,286
248 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 163 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Sensei Tiamo♥ผมรักคุณครูครับ!(Yaoi) ตอนที่ 13 : คาบเรียนที่ 10 :: Alcoholic , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 413 , โพส : 13 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


10

 

 

ไหนๆ ก็เลยตามเลยมาและ...

เล่นมันสักหน่อยละกัน

ผมยื่นมือไปรับไพ่จากพนักงานเสิร์ฟพลางพยักหน้าเบาๆ คว่ำไพ่ลงฝ่ามือและค่อยๆ เคลื่อนไพ่ออกมาเล็งดูเลข เอ่อ...จะทำเพื่ออะไรเนี่ย ไม่ได้เล่นป๊อกเด้งซะหน่อย เอ๊ย! จริงๆ แล้วผมไม่ค่อยแตะต้องของอบายมุขมากเท่าไหร่หรอกครับ

...ก็แค่ เพื่อนมันชวนเล่นที่หอเกือบทุกคืนเท่านั้นเอง (ไม่ใช่ละ)

นัยน์ตาสีน้ำตาลสะท้อนไพ่ที่เผยออกช้าๆ

เอช โพธิ์ดำ

โห... ไพ่ดีซะด้วยแฮะ

“จดจำไพ่ของตัวเองไว้ให้ดีนะครับ เอาล่ะ... Round one!” เคร้ง! เสียงหมุนลูกล้อรูเล็ตดังขึ้น ผมหันซ้ายหันขวา หืม? ไม่เห็นมีเลยนี่ แล้วก็บางอ้อว่ามันคือเสียงเอฟเฟคของหน้าจอLCDขนาดใหญ่ ลงทุนจริงๆ นะนาย หน้าจอมีแถบตัวเลขและสัญลักษณ์ดอกของไพ่สลับไปมาอย่างรวดเร็ว คล้ายกำลังสุ่มอยู่

ดอกจิก

“เฮ้!!!” เสียงตบมือฉาดดังทั่วเวที เด็กหนุ่มบางคนถูกเพื่อนของตัวเองดันหลังขึ้นไปรับขวดแก้วสีอำพันจากพนักงานของร้าน บางคนหนักหน่อยก็ถูกถีบขึ้นไปหน้าคะมำ ผมจึงหัวเราะออกมาเบาๆ อดขำไม่ได้ครับ

และรอบสองก็เริ่มขึ้น

Round two! เคร้ง...

โพธิ์ดำ

หะ?

นี่ถึงตาผมต้องไปรับขวดแก้วนั่นมาดื่มแล้วเหรอ

ไม่ใช่มั้ง ไม่มีไพ่โพธิ์ดำในมือสักหน่อย เนอะ! ผมแสร้งทำเนียนยืนมองนู่นที่ไปเรื่อย และหาเรื่องคุยกับคนข้างๆ “คราม นายได้ไพ่อะไรเหรอ”

เด็กหนุ่มคลี่ยิ้ม “แปด โพธิ์แดง”

เห็นตาใสซื่อของหมอนี่แล้วรู้สึกผิดแหะ ไม่ได้ๆ ผมไม่อยากดื่มเหล้ามากหรอกนะ ยิ่งเป็นพวกเมาง่ายด้วย...

“อาจารย์ล่ะครับ” จู่ๆ เมอร์แกนก็ยื่นหน้าหล่อๆ ของเขามาแทรกกลาง ผมรีบเขยิบหนีอัตโนมัติ

“อะ..อะแฮ่ม ฉันให้ตอบไม่ได้ให้ถาม”

“โหย มีพิรุธงี้ตั้งใจจะโกงกันแน่ๆ ไหนเอามาดูซิ” เมอร์แกนหยิบไพ่จากมือผมไปเฉย เฮ้ย! นายไปร่ำเรียนวิชาจากสำนักไหนฟระ ผมทำท่าจะตะครุบคืนแต่ก็โดนมือใหญ่ๆ ของเขาสกัดไว้

เมอร์แกนมองไพ่ในมือเสร็จก็ผลักหลังผมกระเด็นไปอยู่ขอบๆ เวที มือคนหรือมือหมีควายเนี่ย! มันเจ็บนะ ผมมองเขาค้อนๆ

อืมม คงไม่มีทางเลือกแล้วสินะ

หยิบขวดแก้วสีที่อ่อนที่สุดมายกขึ้นดื่มอึกๆ รสชาติของเหล้าถูกเจือจางด้วยโซดาค่อนข้างเยอะ ชิ ไอ้เด็กนิสัยไม่ดี ไอ้เด็กชอบยุ่งเรื่องชาวบ้าน ไอ้...

Round three!

มัวแต่บ่น... เริ่มรอบใหม่ซะและ

โพธิ์ดำ

Round four!

โพธิ์ดำ

.

.

.

Round nine!

โพธิ์ดำ

เฮ้ย! นี่ตูอีกแล้วเหรอเนี่ย!!

ผมเอานิ้วมือหยิกแก้มแดงซ่านของตัวเองเพื่อเรียกสติ และประคองร่างลุกขึ้นเซๆ ก็บอกว่ากินเหล้าไม่เก่งๆ ผมว่างานนี้ต้องมีรายการโกงแน่นอนครับ เล่นโพธิ์ดำรวดติดกันเป็นเป็นรอบที่เจ็ดหรือแปด... ผมทรุดฮวบลงไปนั่งบนโซฟาทันทีเมื่อกระดกแก้วจนหมด

แย่ละ... นัยน์ตามันพร่ามัว

            “อาจารย์...ไหวปะเนี่ย” เมอร์แกนถาม แต่ผมไม่เห็นหน้าเขาหรอกเพราะผมกำลังก้มหน้ามองรองเท้าตัวเอง ทำไมมันมีสามคู่อ่ะ เอ๊ะ หรือสี่...

            “พี่เอกๆ อาจารย์ดูท่าไม่ดีเลย เดี๋ยวผมขอพาไปส่งนะ” เจ้าคนหน้ากวนตะโกนบอกเจ้าของบาร์ที่ยืนเด่นอยู่บนเวที พี่เอกขยับหน้ามองนิดๆ พลันยิ้มบาง “ไม่ได้ครับ ถ้าทำแบบนั้น... เกมของผมก็ไม่มีความศักดิ์สิทธิ์สิ”

            บรรยากาศที่เคยครึกครื้นเริ่มหรี่เสียงลง ปล่อยให้ผม เมอร์แกนและพี่เอกเป็นผู้ครองเวทีแห่งนี้ชั่วคราว ถึงผมจะเริ่มมึนๆ หัวแล้ว แต่ผมไม่อยากให้พวกเขาต้องมางานกร่อยเพราะผมหรอกนะ ยิ้มสิ! อย่าทำหน้าแบบนั้น ฉันบอกให้พวกนายยิ้มไง

            “เมอร์แกน ฉันจะเล่นต่อ...

            “เอ๋” เขาทำหน้าไม่เห็นด้ว

            ผมใช้ตาแดงๆ จ้องเขา “ไม่เป็นไร จริงๆ นะ”

            ...ชิ ตามใจอาจารย์แล้วกัน” เมอร์แกนทำหน้ามุ่ย ก่อนจะยอมให้ผมเล่นต่อ ไอ้พาร์ทแรกคงจะจบไปแล้วสินะ จบลงไปพร้อมกับคราบน้ำตา (ไม่ใช่!) มีคนบอกว่าถ้าผมเริ่มเมาแล้วผมจะเปลี่ยนไปนิดหน่อย หืม? คุณคงไม่คิดแบบนั้นใช่ไหมครับ

            “พาร์ทสองจะมีมินิเกมเพื่อชิง บิลเงินสดกันนะครับ หลังจากนี้จะแบ่งทุกคนออกเป็นสองสี ใครได้สีดำมาอยู่ซีกซ้าย ใครได้สีแดงมาอยู่ซีกขวา...” พี่เอกแจกแจงอย่างคล่องแคล่ว สรุปคือเขาจัดการเล่นเกมแบบนี้มาเยอะสินะ พี่แกต้องการอะไรจากสังคมครับเนี่ย

            ในที่สุดทั้งสองฝั่งก็มีเด็กหนุ่มกระจุกรวมกันจำนวนครึ่งหนึ่งพอดี (บวกผมเข้าไปแล้วนะ ก็ผมยังเด็กอยู่นี่ เนียนน)

            แบ่งสีไม่ใช่เรื่องการเมือง... แต่เป็นเรื่องการเงิน!

            Game 1 !

            ตั้งใจฟังอย่างใจจดใจจ่อ

            กึก! ขณะที่ผมก้าวขาถอยหลัง ก็ชนกับใครบางคนเข้า

            นัยน์ตาสีดำส่อแววคมกริบ

            “อ้าว ลัน นี่นายอยู่ทีมเดียวกับฉันเหรอ”

            เด็กหนุ่มมองหน้าผมนิ่งๆ ด้วยท่าทางเคร่งขรึม ทำให้ผมนึกย้อนกลับไปสมัยที่มีผู้ปกครองยืนรออยู่หน้าโรงเรียน อืมม ชอบทำตัวแก่กว่าวัยอยู่เรื่อยเลยเด็กคนนี้ หรือผมจะเป็นฝ่ายทำตัวเด็กกว่ากัน... เอ๊ย ต้องไม่ใช่อยู่แล้ว! ช่างมันเถอะ

            ...ไม่เจียม”

            “ฮะ? นี่นายว่าฉันเหรอ”

            จู่ๆ ลันก็เอานิ้วชี้จิ้มมาที่หน้าผากของผม “หน้าแดงขนาดนี้ยังจะยืนอยู่อีก”

            “เฮ้ย เอานิ้วออกไปนะไอ้...

            กริ๊งงง!!

            เสียงกระดิ่งแผดเสียงลั่นไปทั่วบริเวณ ผมหันควับไปมองและเบิกตากว้าง... หน้าจอLCDขึ้นคำว่า ‘Red : Black  1 : 0’ เดี๋ยว! มันเกิดอะไรขึ้น ทำไมทีมสีแดงถึงทำคะแนนนำพวกผมไปแล้วล่ะ อย่าบอกนะว่าเกมแรกจบไปแล้ว?

            แค่ไม่ถึงนาทีเนี่ยนะ!?

            “อะแฮ่มๆ ดูเหมือนฝั่งสีแดงจะเครื่องร้อนเต็มที่นะครับ ใช้เวลาไม่กี่วิก็สามารถเอาชนะสีดำได้ในเกมแรก แต่อย่าเพิ่งดีใจไปนะครับ หึๆ” เสียงพี่เอกดังจากลำโพงที่ติดไว้ล้อมรอบเวที สีหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์ตามปกติ

            ผมหันไปทางลัน “เป็นเพราะนาย”

            “หะ..หา?” เขาทำหน้างงๆ

            “เพราะนายชวนฉันคุย ทีมเราเลยแพ้ เชอะ! ฉันไม่อยากอยู่ทีมเดียวกับนายแล้ว” พูดจบผมก็แหวกวงล้อมของนักเรียนไปยืนอยู่อีกฟากหนึ่งของเวที ไม่รู้จู่ๆ ทำไมอารมณ์มันพุ่งปรี๊ด ผมก็กำลังด่าตัวเองในใจเหมือนกัน เป็นไรของแกวะมิ้น กินของผิดสำแดงรึไงถึงอาละวาดเป็นเด็กๆ

            เอ่อ... ก็เหล้านี่หว่า

            ฮึ่ยย! ไม่คิดละ ยิ่งคิดก็ยิ่งปวดหัว

            จริงสิ... ไม่ได้ยินเสียงกวนๆ ของเมอร์แกนเลย เขาหายไปไหนนะ

            “ไง จารย์~ คิดถึงผมอยู่อ่ะดิ๊” ไม่น่าคิดถึงเขาเลย เจ้าตัวทำหน้าระรื่น (ระวังหกล้มนะ #เล่นมุกอะไรฟระ) ผิดกับไอ้หน้าตอนคุยกับพี่เอกโดยสิ้นเชิง เปลี่ยนเร็วมากอ่ะ เป็นกิ้งก่าปะเนี่ย... ผมเอามือแตะหน้าผากตัวเอง

            “เอ็มกับลันคงอยู่สีแดงสินะ?”

            “ใช่ นี่แหละจะเป็นโอกาสทองเอาคืนไอ้เอ็ม ฮ่าๆๆ” นายคิดได้แค่นี้เรอะเมอร์แกน

            จู่ๆ พวกนักเรียนห้องผมก็ส่งเสียงคุยระงมไปทั่ว และพากันถอดนาฬิกา ผ้าเช็ดหน้า แว่นตา สารพัดอย่างลงไปวางกับพื้น ผมมองด้วยความงุนงง มีโจรมาปล้นเหรอครับ ไม่เอานะ!

            “จารย์หูตึงรึเปล่าฮะ เกมนี้เค้าต้องช่วยๆ กันต่อสิ่งของบนร่างกายให้ยาวที่สุด ถอดเลย!” ไอ้หนุ่มคนหนึ่งตะโกนพลางชี้มาทางผม เฮ้ย! ไม่เห็นได้ยินอะไรเกี่ยวกับเกมเลย มันพูดจริงหรืออำฟระ (ถ้าอำนี่ผมเสียหายนะ)

            “ถอดเลย! ถอดเลย! ถอดเลย!

            หยุดความคิดแปลกๆ เหอะครับ ก็แค่ถอดนาฬิกา...

            “เอา! ถอดก็ได้วะ” ผมตัดสินใจปลดนาฬิกาข้อมือออกไปวางต่อแถวที่เรียงกันร่วมกิโล (เว่อร์) แต่ดูเหมือนอีกทีมจะยาวกว่าเรานะ ยอมไม่ได้! ผมค่อยๆ ถอดเข็มขัดกางเกงออก

            “เฮ้ยย! จารย์!!

            “หือ?”

            อย่าเพิ่งขัดสิ คนยิ่งเวียนหัวอยู่

            “ไม่จำเป็นต้องทำขนาดนั้นก็ได้...

            จี๊ดดด เสี้ยววินาทีหนึ่งในหัวของผมก็มีความเจ็บปวดแล่นแปล็บๆ ผมกำมือแน่น โอ๊ยย จะหยาบแล้วนะ เชี่ยเอ๊ย ทำไมแม่งปวดหัวขนาดนี้วะ ทีหลังมีคนท้าให้ผมกินเหล้าอีกผมจะกระทืบหน้ามัน ปวดหัวอย่างกับจะแตกเป็นเสี่ยงๆ ฮืออ

            “อีแค่นี้ต่างหาก พวกนายกลัวไร” ผมเริ่มส่งเสียงท้าทายพวกเขา ขอย้ำว่าไอ้การกระทำนักเลงเรียกลูกพี่แบบนี้มันเกิดจากฤทธิ์เหล้าทั้งน้านน ตัวผมช่วยหยุดตัวผมเองที(?)

            “ใครบอกกลัว กล้ากว่านี้ก็ทำได้!” พูดจบเจ้านั่นก็กระชากเสื้อนักเรียนตัวเองออกมา เผยให้เห็นหน้าอกขาวๆ ไม่อายชาวบ้านชายช่อง ถึงตรงนี้จะมีแค่พวกเราก็เถอะ อย่าลืมว่าพนักงานของร้านยังอยู่ด้วยนะเฟ้ย! ตาย... ผมจะถูกเอาเรื่องไปฟ้องถึงผู้ปกครองไหมเนี่ยว่าทำให้ลูกชายเขา...เอ่อ...กลายเป็นพวกชอบโชว์

            “เฮ้ย เอามั่งๆ” เป็นเรื่องแล้วครับ นักเรียนในทีมผมเริ่มปลดกระดุมเสื้อและเอาไปต่อที่หางแถว ในที่สุดก็ยาวสูสีกัน แต่อีกฝ่ายก็ใช่ย่อย เห็นพวกผมทำก็เลยพากันถอดเสื้อกล้าม เสื้อนักเรียนวางต่อๆ กันไป โอยย ตอนนี้มีแต่เด็กหนุ่มเปลือยท่อนบน(?) ยืนระเกะระกะเป็นภาพที่หาดูได้ยากทีเดียว ลองปล่อยผู้หญิงเข้ามาสักคนสิ ได้เลือดท่วมตั้งแต่ 5 วินาทีแรก

            เฮ้ย... แล้วเสื้อเชี้ตผมหายไปไหนแล้ววะครับ!?

            ผมก้มลงมองตัวเองที่ท่อนบนเหลือแต่เสื้อกล้าม ไอ้เด็กนั่น! สักคนในทีมผมมันอาศัยจังหวะเผลอกระตุกเสื้อผมไป เนื่องจากเมื่อกี้ผมรู้สึกร้อนๆ เลยแกะกระดุมไว้ก่อนแล้ว ทีนี้เลยดึงง่ายเข้าไปใหญ่... อยากจะร้องไห้

            อุตส่าห์ลงทุนเปลืองเนื้อเปลืองตัวขนาดนี้ ถ้าทีมผมไม่ชนะมาเตะผมได้เลยครับ!

            “สรุปคะแนนนะครับ... หึๆ ในเกมนี้ทั้งสองสีทุ่มทุนสร้างกันมากเกิดความคาดหมาย ส่วนหนึ่งก็เป็นเพราะอาจารย์ที่น่ารักของพวกเรา” พี่เอกยกนิ้วโป้งให้ผมและเก็บกลับอย่างรวดเร็ว มีเสียงเป่าปากดังแว่วมาเล็กน้อย “แต่ยังไงก็ต้องมีฝ่ายหนึ่งชนะ และสีนั้นคือ... สีดำครับ!

            เสียงร้องด้วยความดีใจ (หรือสะใจ?) ของสีดำทีมของผมดังสนั่นรอบเวที ในที่สุดก็สามารถตีตื้นเป็นเสมอกันได้แล้ว นั่นหมายความว่าเกมสุดท้ายจะเป็นตัวตัดสินการแพ้ชนะของพวกเรา โอ๊สสสส ผมชูมือขึ้นอย่างเผลอตัว

            ...คิก”

            หันควับไปทางต้นเสียง

            เด็กหนุ่มผู้เป็นเจ้าของใบหน้าเย็นชาหุบยิ้มมุมปากลงและแสร้งเป็นไม่สนใจ นั่น! ผมเห็นนะว่าเขากำลังหัวเราะเยาะผม แต่ก็ไม่อยากจะไปรื้อฟื้นอะไรน่าอายเหมือนกัน ฮึ่ย! ผมทำแก้มพองๆ ก่อนจะปิดเปลือกตาลง...

            คง... ใกล้ถึงขีดจำกัดของผมแล้วสินะ

            ในหัวราวกับมีการคนกำลังเอะอะโวยวาย มันทั้งปวด มึน และทรมาน ตอนนี้ผมจับใจความเกมต่อไปที่พี่เอกพูดไม่ได้แล้ว เมื่อคนข้างตัวสังเกตได้ถึงความผิดปกติของผม ยังไม่ทันจะพูดอะไร เสียงพลุแตกก็ดังลั่นบนเพดาน พร้อมกับบรรยากาศชุลมุนวุ่นวายรอบข้างเนื่องจากเกมที่จะเป็นตัวชี้ชะตาได้เริ่มขึ้นเรียบร้อย

            “พลั่ก! พลั่ก! ขอโทษครับ”

            “เฮ้ย ถอดไปดิ โครมม!

            “จับมันไว้! อ๊ากก”

            พวกนายมีตากันมั่งไหม! ฉันยืนหัวโด่อยู่ทั้งคนคิดจะเดินผ่านทะลุได้หรือไง

            ฉับพลันผมก็รู้สึกเหมือนได้ยินเสียงตะโกนของเมอร์แกนแว่วมา แล้วเจ้าตัวอยู่ไหน... ผมใช้มือข้างหนึ่งกุมขมับตัวเอง ส่วนอีกข้าง คุณคงไม่ลืมว่าผมกำลังแขนหักอยู่ใช่ไหมครับ? ผมพยายามฝืนลืมตาขึ้นเพื่อเดินออกจากบริเวณคนหนาแน่น

            หมับ... ใครบางคนคว้าแขนของผมไว้และช่วยพยุงร่างอ่อนปวกเปียกของผม ใครน่ะ... ตอนนี้สายตาที่สั้นอยู่แล้ว ยิ่งมีฤทธิ์เหล้าเข้ามาผสมทำให้แยกแยะคนข้างๆ ไม่ค่อยออก อืมม ไม่ทักออกไปดีกว่ากลัวหน้าแตก (ฮา) แต่น่าจะเป็นนักเรียนในห้องผม ขอบใจนะ

            เขาหยุดคุยกับพนักงานของร้านสักสองสามประโยค ก่อนจะพยุงผมขึ้นบันไดอย่างทุลักทุเล เสียงดังที่ทำให้อาการของผมทรุดลงค่อยๆ หายไป ความเงียบสงบเข้ามาแทนที่ กลิ่นหอมๆ และเสียงดนตรีแจ๊สที่คลอเบาๆ ตอนนี้ทำให้ผมรู้สึกง่วง และอยาก...

            “ฮื้อออ อยากอาบน้ำ” ผมบ่นงึมงำในลำคอ

            คนที่พยุงผมไว้ชะงักกึก แต่ไม่มีท่าทีจะทำตามคำขอของผม เขาใช้แขนอีกข้างดันประตูให้เปิดออกและค่อยๆ วางร่างของผมบนเตียงนุ่มๆ นี่ล่ะ! ที่ใฝ่ฝันอยู่ ผมเอาหน้าซุกกับหมอน ส่งเสียงร้องอู้อี้

            “ตัวเองง อาบน้ำให้เค้าหน่อยสิ น้า”

            ...” อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่มีเสียงหัวเราะเบาๆ

            “ง่วงงงงง มากเลย” ผมใช้ปรือตามองเขา พยายามแยกแยะให้ได้ว่าเป็นใคร สักพักก็รับรู้ว่ามันไม่มีประโยค ช่างเถอะ ไม่ว่านายจะเป็นใคร... อย่างน้อยก็เป็นคนดีคนหนึ่งที่พาผมมาส่งเข้านอน ดังนั้น ถ้าผมจะขอให้เขาช่วยขจัดความเหนียวตัวนี่ก็คงไม่ว่ากันใช่ไหม “นะๆๆ อาบน้ำให้หน่อย”

            ...

            อะไรกัน ใจร้ายกว่านี้คิดอ่ะ!

            “ฮึ่ยยย ไม่คุยกับนายแล้ว เชอะ” ผมพลิกตัวไปอีกข้างพลางปิดตาลงสู่ห้วงนิทรา... อันแสนไกล

 

            เด็กหนุ่มคนเดิมยังยืนแน่นิ่งมองร่างเล็กๆ ที่นอนหันหลังให้เขา ราวกับงอนเป็นเด็กๆ ด้วยสายตาขบขัน ถ้าในยามปกติก็คงไม่เห็นเจ้าตัวเผยอีกด้านหนึ่งให้เห็นขนาดนี้ เฮ้อ... สุดท้ายเด็กหนุ่มก็แพ้ลูกอ้อนของอาจารย์ประจำชั้น ยอมเดินเข้าห้องน้ำและหยิบผ้าเช็ดผมผืนเล็กมาประยุกต์เป็นผ้าเช็ดตัวให้กับร่างที่แผ่ไอร้อนอยู่บนเตียง

            นิ้วเรียวค่อยๆ ถอดเสื้อกล้ามของอีกฝ่ายอย่างเก้ๆ กังๆ สภาพของทั้งคู่ในตอนนี้ ขืนใครเปิดประตูเข้ามาเห็นได้คิดเป็นอย่างอื่นแน่ คิดได้ดังนั้น เด็กหนุ่มก็ละมือจากสิ่งที่ทำและเดินไปล็อคประตู เดินกลับมาพลางเหลือบตามองใบหน้าของอาจารย์ ด้วยความรู้สึกที่ตัวเองไม่เข้าใจ

            จอมยุ่ง... ชอบสร้างเรื่อง

            แต่ก็ชอบ... ทำเหมือนจะแก้เรื่องให้คนอื่น

            และที่สำคัญ ชอบทำให้คนอื่นเป็นห่วงอยู่เรื่อย โดยเฉพาะ เขา

            ...

            นัยน์ตาสีนิลจ้องมองอยู่เนิ่นนาน ไม่เข้าใจ...

            ไม่เข้าใจจริงๆ


# กรี๊ดดดดด อาจารย์น่ารักเกินไปแล้วว คิคิ >////<
แล้วมากรี๊ดกันต่อคาบเรียนต่อไปนะคะ!!! 5555555


Theme by; super cell

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Sensei Tiamo♥ผมรักคุณครูครับ!(Yaoi) ตอนที่ 13 : คาบเรียนที่ 10 :: Alcoholic , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 413 , โพส : 13 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#13 : ความคิดเห็นที่ 247
แอร้ยยย จารย์น่าร๊ากกกก>//////<#ขโมยกลับมาฟัด(?)#โดนเตะ..
PS.  มาแปะนิยายได้นะครัชชช ขอแบบวายแอนด์แฟน\'ซีนา..ฮุๆ>w<
Name : 'violettie< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 'violettie [ IP : 171.6.157.103 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 กรกฎาคม 2557 / 22:31

#12 : ความคิดเห็นที่ 244
ชอบมากนะ รออ่านอยู่มาอัพบ่อยเน้อสู้ สู้
Name : pream [ IP : 115.67.101.239 ]
Email / Msn: oonoonok(แอท)gmail.com
วันที่: 24 เมษายน 2556 / 20:31


#11 : ความคิดเห็นที่ 243
รอลุ้นอยู่น้าาาาาาาาาาาาาาาา :)
Name : I'm yingying [ IP : 101.51.74.169 ]
Email / Msn: yingwipawan_n(แอท)hotmail.com
วันที่: 19 เมษายน 2556 / 23:32

#10 : ความคิดเห็นที่ 239
อาจารย์น่าร๊ากกกกกกก
Name : ทะเลน้ำเค็ม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ทะเลน้ำเค็ม [ IP : 27.55.158.63 ]
Email / Msn: noofah_1995(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 เมษายน 2556 / 20:02

#9 : ความคิดเห็นที่ 237
ใครหนอใครรรรรร
Name : fisherman [ IP : 124.122.41.155 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 21:29

#8 : ความคิดเห็นที่ 236
สนุกกก ลุ้นเต็มที่

รอคนเขียนตั้งนานนน
Name : ImY [ IP : 125.26.248.6 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 21:03

#7 : ความคิดเห็นที่ 235
ใครกันล่ะเนี่ย
Name : U< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ U [ IP : 125.25.246.131 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 20:11

#6 : ความคิดเห็นที่ 234
โฮรลลล ไรเตอร์หายไปเดือนนึงเต็มๆเลย TT รอจนนึกว่าจะไม่มาต่อซะแล้วนะเนี่ย 555555 แหม่ตอนนี้ก็เล่นเกมกันมันส์เลยนะ แอบมีฉากหวาน? เบาๆตอนท้ายของอ.กับ ใช่ลันอ๊ะเป่า 5555
Name : >>l_ucifer<<< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ >>l_ucifer<< [ IP : 171.98.51.161 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 19:18

#5 : ความคิดเห็นที่ 233
 ใครเนี้ย=.,=!! เห็นตอนอาจาร์ยอ้อนด้วยอ่ะ ฮ๋าๆๆ คิดไว้ว่า ไม่ลัน ก็ คราม เพราะเมอร์พูดเยอะ=.,=! 55
Name : Na ' Heart Hous @ : ' )< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Na ' Heart Hous @ : '  ) [ IP : 101.51.148.34 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 17:27

#4 : ความคิดเห็นที่ 232
ใครคือผู้นั้นกันอ่ะ เห็นด้านนี้ของอาจารย์แล้วถึงกับสะพรึงเลยละสิ><
PS.  SNSD : TaeNy YulSic YoonSeo SooSun AefHyo (อันสุดท้ายเรียลจริง) #โดนถีบ
Name : Fmafia< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fmafia [ IP : 14.207.228.96 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 17:08

#3 : ความคิดเห็นที่ 231
เม้นทืรวมถึงตอนนี้เลยนะ
สนุกมาก
Name : love kihae [ IP : 171.6.186.165 ]
Email / Msn: -
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 12:18

#2 : ความคิดเห็นที่ 230
แอ้ก รอจ้า
PS.  
Name : รองเท้าแตะ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รองเท้าแตะ [ IP : 182.53.85.251 ]
Email / Msn: oay_2542(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 11:54

#1 : ความคิดเห็นที่ 229
น่ารักอะ โอยยยย -0- จารย์..มาๆ เดี๋ยวเค้าอาบน้ำให้น้าาาา คิ 5555555
PS.  ป้อป SUPERJUNIOR-I'MELFTHAILAND :)
Name : are'ya/pop :)< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ are'ya/pop :) [ IP : 14.207.188.170 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 เมษายน 2556 / 11:10

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android