ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
Love is like war: easy to begin but very hard to stop.
H. L. Mencken (1880-1956)
SOS ----------> Rihanna
>>มุมนี้มีเรื่องมาแจ้ง<<
ประกาศ
ขอแจ้งเรื่องความล่าช้าของการส่งหนังสือ "หัวใจแผลงรัก" นะคับ
เนื่องจากเกิดปัญหาในส่วนของโรงพิมพ์ (อีกแล้ว) ทุกสิ่งทุกอย่างเสร็จหมดเรียบร้อย เหลืออย่างเดียวคือนำมันเข้าสู่กระบวนการผลิต เท่าที่ทราบ ช่วงนี้กำลังอยู่ในช่วงต่อรองล่ะคับ นั่นคือ จะเปลี่ยนโรงพิมพ์ แต่ต้องคุยกับเจ้าเดิมก่อน และต้องจ่ายค่าเสียหายให้เขา (ปัญหาใหญ่สุด) เราถึงจะเอางานออกมาพิมพ์กับที่อื่นได้
ทีนี้ ปัญหาก็จะอยู่ว่า...ต้องให้คนอ่านรออีกครั้งแล้ว
ขอแสดงความยินดีด้วยสำหรับคนที่ยังไม่เข็ดจากเรื่องพี่โตกับพี่ฉลาม แต่ต้องแสดงความเสียใจอย่างมากๆ จริงๆ สำหรับคนที่ไม่เคยเจอกับอะไรแบบนี้มาก่อน แต่ข้าพเจ้าคิดว่ามันคงเป็นครั้งสุดท้ายแล้วล่ะ คราวหน้าจะไม่มีการทำแบบนี้อีกละ
ถ้าพร้อมส่งเมื่อไร เราจะประกาศให้ทราบโดยทั่วกันในทุกช่องทางนะคับ ส่วนตอนนี้หากคนอ่านถามมา คนเขียนก็คงบอกอะไรได้ไม่มากไปกว่า "ยังไม่ได้ส่ง"
ขออภัยคนอ่านทุกท่านอีกครั้ง และขอบคุณมากๆ สำหรับความอดทนอดกลั้นทั้งหลายแหล่นะคับ
ด้วยความสำนึกผิด (และจะไม่ทำอีกแล้ว)
กันทรากร
หมายเหตุ: ถ้าคนอ่านท่านไหน มีสิ่งใดไม่พอใจ หรือไม่พร้อมจะรออีกต่อไปแล้ว สามารถแจ้งความประสงค์ไปได้ที่อีเมล therr8novel@gmail.com นะคับ
***********************************************
นำร่อง
ฉันนอนอยู่บนเตียง โดยมีเขาพยายามเช็ดหน้าให้ด้วยผ้าขนหนูที่ชุบน้ำอุ่นมาหมาดๆ
“ที่นี่ที่ไหน” ฉันถาม
“โรงแรม”
ฉันพยักหน้าเบาๆ แสดงอาการรับรู้ “ม่านรูดเหรอ”
เชนกะพริบตา กึ่งงงกึ่งตกใจ “ไม่ใช่”
“อ้าว...แล้วที่ไหน”
“ก็โรงแรมที่พัก...ธรรมดา” เขาบอกแล้วเอาผ้าขนหนูออกไปจากหน้าฉัน
ฉันได้ยินเสียงแอร์นะ แถมเตียงที่นอนอยู่ก็ใหญ่และนุ่มเป็นบ้า มันคงไม่ธรรมดาหรอกมั้ง
“คุณรู้สึกเป็นไงบ้าง ดีขึ้นรึยัง”
“คิดว่าดีนะ”
“ดีแล้ว งั้นคุณนอนพักนะ...”
“แล้วคุณล่ะ” ฉันถาม “จะไปไหน”
เขาบุ้ยใบ้อย่างหมดหวังไปที่โซฟา “ผมจะไปนอนตรงโน้น”
ฉันทะลึ่งพรวดขึ้นจากเตียง “เฮ้ยคุณ จะรังเกียจกันมากเกินไปแล้วนะ”
“เฮ้ย” เขาร้องบ้าง ดูตกใจสุดๆ “ผมเปล่านะ”
“แต่ที่คุณทำ มันเป็นยังงั้นนี่”
“ผม...ไม่ได้เป็นยังงั้น” เขาพ่นลมหายใจออกมายาวยืด “ก็ได้...ผมตกลง ถ้าคุณไม่คิดเปลี่ยนใจแน่ๆ”
“ฉันไม่เปลี่ยนใจหรอก”
“ถามครั้งสุดท้ายนะคุณ”
“เป็นคำตอบสุดท้าย”
“นี่มันเรื่องใหญ่อยู่นะ คุณเข้าใจใช่ไหม”
“ฉันรู้น่าคุณ ฉันน่ะ อายุจะยี่สิบห้าอีกไม่กี่เดือนนี่แล้วนะ”
ฉันยังมีหน้าไปป่าวประกาศด้วยนะว่าตัวเองอายุจะยี่สิบห้าแล้ว ในขณะที่การกระทำนี่ บอกว่าอายุสิบห้ายังต้องอายในความสิ้นคิดเลย
เขาดูหมดหวัง “ก็ได้...โอเค”
เมื่อร่างสูงใหญ่ทาบทับลงมาพร้อมกับริมฝีปากที่กดลงบนปากฉัน ตอนนั้นล่ะที่ฉันรู้ว่าตัวเองทำอะไรไม่ได้แล้ว เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้เลย ทุกอย่างสายไปหมดแล้ว!
***********************************************
หมายเหตุ: นิยายเรื่องนี้รับประกันความธรรมดา!
***********************************************
ไหนๆ ก็ไหนๆ แระ
ฝากนิยายเรื่องใหม่ด้วยนะก๊ะ^^
| 
เลือกอ่านตอนต่างๆ - อัพเดท 24 ก.พ. 56 / 21:12 
[ IP : 49.231.100.74 ]
ส่งข้อความลับ
