สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ดาวเกี้ยวเดือน

ตอนที่ 7 : ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่7 ดาวเคลื่อนโคจร


     อัพเดท 17 พ.ค. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สบายๆ คลายเครียด
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : รอมแพง ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ รอมแพง
My.iD: http://my.dek-d.com/vivacool
< Review/Vote > Rating : 98% [ 1,546 mem(s) ]
This month views : 85 Overall : 179,006
2,960 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 227 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 7 : ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่7 ดาวเคลื่อนโคจร , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6750 , โพส : 14 , Rating : 139 / 29 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 7 ดาวเคลื่อนโคจร

 

ร่างบางพลิกตัวจากการนอนได้เพียงไม่ถึงสามนาทีเสียงโทรศัพท์มือถือก็ดังลั่นห้อง จนต้องคว้ามาแนบหูทั้งที่ยังสะลึมสะลือจากการงีบกลางวัน

“สวัสดีครับ คนสวย”น้ำเสียงอารมณ์ดีติดจะหยอกเย้าทำให้ประกายดาวลืมตาโพล่งขึ้นมาอย่างตกใจ

“ใครน่ะ”

“ผมพงษ์จันทรไงครับ หรือว่าลืมผมไปแล้ว”

“อ๋อ...”...ใครจะไปลืมได้ลง พ่อเป้าหมายอันดับสอง... หญิงสาวกลอกตาไปมาอย่างใช้ความคิด

“เป็นยังไงบ้างครับ โดนเสียหนักเชียว”

“หืม..คุณพูดเรื่องอะไร”ด้วยลีลาของสาวผ่านโลกมาไม่น้อยต้องทำเป็นไขสือเอาไว้ก่อนเผื่อว่าเป้าหมายอันดับสองของเธอจะยังไม่รู้เรื่องราวอัปยศที่เกิดขึ้นทางหน้าหนังสือพิมพ์หลายต่อหลายฉบับ

“ก็ออกข่าวสังคมเป็นอาทิตย์ไม่ใช่หรือครับ” หมดกัน...เสียงกวนประสาทนั่นแทนที่จะทำให้ประกายดาวหงุดหงิด กลับทำให้หญิงสาวหัวเราะเสียงใส หากปลาตัวที่สองที่เธอจะจับเป็นอันต้องหลุดลอยเพราะข่าวฉาวนั่นก็คงไม่แปลก แต่เรื่องที่แปลกคือ ‘ปลา’โทรศัพท์มาหาเธอทำไม

“งั้นคุณก็คงอ่านข่าวแก้บ้างแล้วสินะคะ ถึงได้โทรมาหาฉันได้ ทั้งๆที่ฉันให้เบอร์โทรไปเป็นอาทิตย์แล้ว”ประกายดาวยิงตรงอย่างไม่เกรงอกเกรงใจตามวิสัย

“ผมบอกคุณแล้วหรือยังว่าผมไม่ค่อยชอบนักข่าวนัก อันที่จริงผมเกลียดพวกนักข่าวซุบซิบแบบนี้มากที่สุดเลยด้วยซ้ำ และผมก็เชื่อว่าคุณไม่ได้เป็นอย่างข่าวฉาวๆนั้นออกมาแฉ เพราะถ้าคุณจะทำอย่างนั้นจริงๆคุณคงทำให้แสบกว่าที่เป็นข่าวเยอะ”

“แหม..ฉันจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกันนะคะ”

“ชมแน่นอนครับ ก็อย่างผม...กว่าผมจะได้เบอร์โทรศัพท์คุณมาเลือดตาแทบกระเด็นหมดเรี่ยวหมดแรงไปเลยทีเดียว” เสียงกลั้วหัวเราะเจือถ้อยคำที่พูดด้วยความจริงใจ

“ขอบคุณค่ะที่เชื่อว่าฉันถูกใส่ความ ทั้งๆที่ ฉันกับคุณเคยคุยกันไม่เท่าไหร่เลยด้วยซ้ำ”

“แล้วที่ผมโทรมาก็ไม่ได้เป็นเพราะข่าวแก้หรือว่าข่าวอะไรทั้งนั้น ผมแค่อยากเสนอทางช่วยคุณเท่านั้นล่ะครับ”..มาแปลก...ประกายดาวถึงกับคิ้วผูกโบว์เพราะไม่ค่อยเข้าใจกับเจตนาของอีกฝ่ายนัก

“จริงๆผมก็อยากโทรมาก่อนหน้านี้ แต่ผมเห็นว่าคุณมีเรื่องยุ่งๆอยู่ก็เลยไม่อยากรบกวน ตอนนี้ข่าวก็ซาลงไปเยอะแล้วอย่างน้อยการโทรมาของผมคงไม่ไปกวนอะไรคุณนัก และผมก็รู้ตัวดีว่าถ้าโทรหาคุณคงอดไม่ได้ที่จะอยากเจอคุณอีกครั้ง”เสียงทุ้มๆนุ่มๆน่าเคลิ้มใช่เล่น คารมเหลือร้ายจริงๆประกายดาวอดไม่ได้ที่จะส่งยิ้มให้ทั้งที่อีกฝ่ายไม่มีทางจะมองเห็น

“อีกสองวันผมจะไปฮ่องกง อยากหลบข่าวลือไปเป็นเพื่อนผมไหม” ยิ้มหวานๆหุบลงทันทีทันควัน

“อะไรนะ”เสียงเข้มทำให้พงษ์จันทรต้องรีบอธิบายอย่างเร็ว

“ไม่ใช่อย่างที่คุณคิด คุณแม่ผมจะไปกับเราด้วย ผมก็แค่อยากจะช่วยคุณให้พ้นเรื่องร้อนหูร้อนตาสักพักเท่านั้น ในเมื่อไหนๆเราก็คุยกันถูกคอและผมก็คิดว่าคุณเป็นเพื่อนผมแล้วคนหนึ่งถึงแม้เราจะยังไม่สนิทกันมากนัก” แม้จะพอฟังได้แต่ก็ยังพิลึกอยู่ดี...

“ตอนนี้ฉันมีที่หลบภัยแล้ว คงไม่จำเป็นระเห็จไปถึงเมืองนอกหรอก อีกอย่างฉันไม่ผิด ที่ฉันหลบนักข่าวก็เพราะไม่อยากให้สัมภาษณ์อะไรมากมายอยากให้วันเวลาพิสูจน์ความจริงมากกว่า”

“มันก็ถูก..นักข่าวพวกนี้เหมือนอีแร้ง พูดกับอีแร้งยังไงก็คงพูดกันไม่รู้เรื่อง”

“ฉันไม่ใช่ศพ”

“อ่า...คุณ..คิดไปโน่น”เสียงหัวเราะห้าวๆนั่นไม่ได้ทำให้ประกายดาวอารมณ์ดีขึ้นแม้แต่น้อยหญิงสาวเงียบอึ้งอย่างอารมณ์เสียจนอีกฝ่ายต้องรีบพูดขึ้นมาด้วยเสียงที่เป็นงานเป็นการกว่าเดิม

“เอาเป็นว่าผมขอพูดตรงๆเลยล่ะกัน ผมแค่หวังว่าถ้าคุณไป เราจะได้รู้จักกันมากขึ้นและผมก็ยินดีจะออกค่าใช้จ่ายให้คุณทุกอย่าง ผมแค่อยากให้คุณไปเที่ยวสบายๆเป็นเพื่อนคุณแม่ผมเท่านั้นเอง” แหงแซะ..อีตานี่คิดไม่ซื่อแน่นอน ถ้าเธอหลวมตัวรับปากหรือขึ้นเครื่องไปกับเขาและครอบครัว มีหวังไม่วันไหนก็วันนั้นที่อาจจะโดนเคลมง่ายๆ

“ไม่จำเป็น ถ้าเราจะเป็นเพื่อนกัน ไว้คุณกลับมาจากฮ่องกงก็ค่อยนัดเจอนัดคุยกันก็ได้ ตอนนี้ฉันมีเรื่องปวดหัวมากพอแล้วยังไม่อยากหาเรื่องใส่ตัวเพิ่มขึ้นอีกหรอกค่ะ เกิดนักข่าวบางรายยังกัดไม่ปล่อยจะกลายเป็นว่าฉันหลบร้อนไปเที่ยวกับเสี่ยเสียอีก ขอบคุณในความหวังดีก็แล้วกัน คุณมันโคตรอันตราย” เสียงหัวเราะของพงษ์จันทรดังลอดเข้ามาทันทีที่ฟังประโยคสุดท้ายจบ

“คุณนี่สุดยอดจริงๆ โอเค... ไม่ไปก็ไม่ไป งั้นอีกสิบวันเจอกันนะครับ แล้วผมจะโทรหาทุกวัน” น้ำเสียงจริงจังนั้นเน้นย้ำเพื่อทำให้เข้าใจตรงกันว่าเขาเอาจริง! ก่อนที่จะวางหูไปโดยที่ไม่รอฟังคำตอบหรือคำแย้งใดๆทั้งสิ้น

“อุแม่เจ้า เอาแต่ใจได้โล่ห์จริงๆพ่อคุ้ณ”ประกายดาวพูดกับสัญญาณว่างของโทรศัพท์ก่อนจะถอนหายใจยาวทั้งฉุนและขำ นึกๆไปก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา พงษ์จันทร...ผู้ชายคนนี้ พลิกลิ้นพริ้วตามสถานการณ์ได้อย่างเหนือความคาดหมาย รุกรับคล่องแคล่วสมแล้วที่เป็นเพลย์บอยที่ลือชื่อในวงสังคมเสียจริง

วางหูจากพงษ์จันทรไม่ทันไรเสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกครั้งหากคราวนี้หญิงสาวดูชื่อที่โผล่หราโดดเด่นนั้นก็รู้ว่าเป็นของมิลินทร์เพื่อนสนิท จึงรีบรับในทันที

“ได้เรื่องแล้วแก”

“เรื่องอะไร เอ๊ะ!..รู้แล้วหรือว่าใครมันเป็นตัวการปล่อยข่าวอุบาทว์ๆให้นักข่าว”

“ไม่ใช่โว้ย เรื่องนั้นน่ะต้องใช้เวลาอีกนิด แฟนยายจิตกำลังตามเรื่องให้อยู่ใจเย็นๆ แต่เรื่องนี้น่ะน่าสนใจกว่า”

“เรื่องอะไรอีกล่ะ”

“ก็เรื่อง มอรอวอจันทรภานุของแกไงล่ะ”

“ว่ามา”

“มะรืนนี้เขาจะขึ้นไปเชียงใหม่ เคยได้ยินชื่อโรงแรมหกดาวที่เปิดใหม่เครือมีเดี้ยมกรุ๊ปหรือเปล่า”

“ก็เคยอ่านเจอบ้างที่ว่าจะรองรับแขกต่างชาติที่มาประชุมอะไรนั่นใช่ไหม”

“ใช่จะรองรับเดือนหน้า เดือนนี้เขาเลยจะขึ้นไปดูความเรียบร้อย”

“แล้วยังไง”

“โอ้ย ยายบื้อ ก็เป็นโอกาสอันดีของแกที่จะออกไปเฉิดฉายสร้างความตื่นตะลึงให้กับวงการนะสิยะ”

“อ้อ นี่ฉันยังเน่าไม่พอใช่ไหม”

“แกคิดดูว่าข่าวเน่าๆที่ไม่มีมูลความจริง กับข่าวที่แกอาจจะได้ใกล้ชิดสนิทสนมกับคุณชายจันทร์อย่างไหนจะน่าเล่นกว่ากัน ยิ่งช่วงนี้แกกำลังฮอต และจากข่าวที่ฉันกับพวกเพื่อนๆฉบับอื่นช่วยกันลงกันอย่างเลิศหรู เอาหัวฉันเป็นประกันได้เลยว่าคุณชายจันทร์จะต้องสนใจแก”

“อืม..”

“นี่ โอกาสแบบนี้ไม่ใช่ง่ายๆนะยะ สถานที่โคจรที่คนอย่างแกจะไปเดินกระทบไหล่เขาได้มีได้ยากแล้วยังไม่ปิดเทอมยายคุณหญิงเด็กน้อยนั่นก็คงไม่ตามเกาะคุณชายจันทร์ แล้วแกจะหาโอกาสไหนที่ดีกว่านี้ได้อีก ไม่มี๊”เสียงสูงของเพื่อนสนิททำให้ประกายดาวตัดสินใจด้วยความรวดเร็ว

“จริง เป็นโอกาสที่น่าสนใจ ทางโคตรโล่ง เอาวะไม่เข้าถ้ำเสือแล้วจะได้สเปิร์มเสือมาได้ยังไง แกจองห้องพักให้ฉันเลยล่ะกัน ว่าแต่อีตาคุณชายจันทร์จะไปตรวจงานสักกี่วัน จะมีเวลาพอให้ฉันทำความรู้จักกับเขาไหมล่ะเนี่ย”

“เหลือเฟือ เขาไปตั้งสองอาทิตย์ แล้วได้ข่าวจากวงในว่าจะพาแม่นมคนสนิทของเขาไปพักผ่อนด้วย รับรองว่างานนี้แกอาจจะได้ทำคะแนนกับคนแก่ด้วยอีกต่างหาก ถ้าเกิดแกหาทางกระดึ๊บไปถึงคุณชายจันทร์ไม่ได้ ก็เข้าทางผู้ใหญ่ไว้ก่อน ข่าวว่าคุณชายจันทร์รักแม่นมคนนี้ไม่แพ้ท่านพ่อกับหม่อมแม่ของเขาเลยล่ะ แกเอ๊ย ถ้าแกทำดี รับรองได้เกิดแน่”

“งั้นแกจองให้ฉันสองอาทิตย์ เช็คอินพรุ่งนี้เลย เพราะฉันคงต้องไปนั่งเตร็ดเตร่ทำหน้าสวยรอรับไว้ล่วงหน้าจะได้ดูไม่จงใจนัก ส่วนเรื่องตั๋วเครื่องบินเดี๋ยวฉันจัดการเอง เผื่อได้โลเกชั่นดีๆถ่ายภาพด้วย”

“ได้เลยว่าแต่...ค่าห้องมันแพงมากเลยนะแก คืนหนึ่งตั้งหลายหมื่น ..เอาอย่างนี้..ฉันจะใช้สิทธิ์นักข่าวที่ไปทำข่าวเรื่องการประชุมหาส่วนลดให้แกก็แล้วกัน”

“เฮ้ยไม่ต้องฉันอยากไปในฐานะนักท่องเที่ยวมากกว่า เท่าไหร่เท่ากัน งานนี้ฉันไม่อั้น ไม่ต้องห่วงฉันไม่เดือดร้อนหรอก ถ้าจะต้องผลาญเงินสี่ซ้าห้าแสนหรือสักล้านภายในสองอาทิตย์เพื่อแลกกับอนาคตของลูกที่สุดแสนจะน่ารักของฉันต่อให้มากกว่านี้ฉันก็ทุ่มเต็มที่!”

เพียงได้ยินมิลินทร์ก็ถึงแก่การอึ้ง หากแต่หลวมตัวหลวมใจลุ้นกับเพื่อนมาโดยตลอด อีกทั้งท่าทีประกายดาวนั้นเอาจริงเอาจังมาตั้งแต่ต้นยันตอนนี้ จริงจังเสียจนแม้แต่เธอเองยังคิดว่าทุกอย่างล้วนน่าจะเป็นไปได้...ถึงจะดูบ้าๆสักหน่อย แต่..บ้าก็บ้าวะเอาให้มันสุดๆไปเลย เรื่องนี้น่าลุ้นจะตายไป อย่างมากหากไม่สำเร็จขึ้นมาเพื่อนของเธอก็คงกลับมาคิดและทำอย่างที่มนุษย์ทั่วไปคิดและทำสักที

“ถ้าอย่างนั้น พรุ่งนี้ฉันจะไปรับแกไปสนามบินตั้งแต่เช้าก็แล้วกัน เตรียมเสื้อผ้าข้าวของไว้ให้พร้อมล่ะ”

“ได้เลย อะไรขาดเหลือก็ค่อยหาซื้อใหม่เอาก็ได้ แหมเสียดาย หรือว่าฉันจะโทรให้เจ๊พีชไปหอบผ้าหอบผ่อนมาให้ฉันดีหว่า เพราะจะให้ฉันกลับไปเก็บเสื้อผ้าเจ๋งๆที่คอนโดก็คงไม่พ้นตานักข่าว นักข่าวฝ่ายแกนี่น่ากลัวโคตรๆ ขนาดเรื่องซาไปจนเล่นเรื่องอื่นกันหมดก็ยังมีคนมาเฝ้าได้อีก”

“เออ มันงานของเขาน่า ตอนนี้ทุกคนเขาก็อยากรู้ความจริงกันทั้งนั้นว่า ทำไมแกถึงโดนอย่างนี้ แล้วส่วนใหญ่จะเอียงๆมาทางข่าวที่พวกฉันกระจายไปด้วยซ้ำ นักข่าวสังคมไม่เหมือนนักข่าวสายบันเทิงหรอกแก นั่นน่ะน้ำพึ่งเรือเสือพึ่งป่า ถ้าลองแกเป็นดารารับรองเล่นกันเป็นเดือนไม่เลิก มีข่าวอื่นก็ขุดข่าวเก่ามาแฉซ้ำกันได้อีกไม่จบไม่สิ้น แกไปเชียงใหม่ก็ดี หายไปสักพักทำเหมือนข่าวนั่นเหมือนแมลงวันที่ไม่มีค่าพอที่จะใส่ใจ แค่นี้ก็ได้น้ำหนักมาทางข่าวของพวกฉันแล้ว ฉันยังมีแผนปล่อยข่าวอีกหลายระลอก รับรองไอ้คนที่คิดร้ายกับแกมันต้องกระอักเลือดตายแน่ๆ แค่นี้ล่ะพรุ่งนี้เจอกัน”

“โอเค ขอบใจจ้ะเพื่อนรัก” ประกายดาววางหูไปนานแล้วแต่ก็ยังนั่นครุ่นคิด คนที่ปล่อยข่าวไม่ดีเพื่อโจมตีเธอน่ากลัวใช่เล่น หยิกๆหยอดๆเหมือนจะทีเล่นทีจริงไม่ลงรายละเอียดให้ต้องโดนฟ้องแต่ทำให้เสียชื่อเสียงได้ง่ายๆ หากเธอไม่มีเพื่อนฝูงที่ทำงานเป็นใหญ่ในด้านนี้ เธอคงโดนยำเสียเละเป็นแน่  ทั้งๆที่เธอไม่ได้เป็นคนที่มีชื่อเสียงในวงสังคมแท้ๆ ไม่แปลกเลยที่พงษ์จันทรเจ้าพ่อข่าวสังคมฉาวโฉ่ถึงได้ไม่ค่อยชอบนักข่าวสายนี้นัก

จากการติดตามข่าวของตัวเองตั้งแต่ต้นจนบัดนี้ ทำให้ประกายดาวรู้ว่ามีนักข่าวสายบันเทิงหลายสำนักพยายามที่จะโยงข่าวของเธอกับจามร แต่เนื้อหาที่จามรให้ข่าวนั้นเต็มไปด้วยความสุภาพและให้เกียรติเธอทำให้เธอเบาใจไปได้หลายยก ถึงแม้เธอจะแปลกใจอยู่บ้างที่จามรไม่ได้คิดแค้นในเรื่องราวยุทธการกำราบห่อหมกที่เธอเคยกระทำไปเมื่อครั้งที่ต้องเลิกรากันเมื่อหลายปีที่แล้ว ประกายดาวมองโทรศัพท์มือถือในมืออย่างชั่งใจก่อนจะตัดสินใจให้เจ๊พีชได้มีส่วนช่วยเหลือเธอในงานนี้ด้วย..เพียงอีกฝ่ายรับสายเสียงก้องกังวานปานฟ้าผ่าของเจ๊พีชก็โดดเข้ามาในโสตประสาท

“ต๊ายโทรมาได้แล้วหรือยะ ฉันล่ะไม่กล้าโทรไปกวนหล่อน เป็นยังไงบ้างล่ะดังใหญ่แล้วนะเรา”

“โธ่ เจ๊ ใครเขาอยากดังอย่างนี้กัน แต่ที่ดาวโทรมาน่ะไม่เกี่ยวกับเรื่องข่าวนั่นหรอกนะ”

“แล้วมีอะไร อยากทำงานหรือเปล่า เจ๊มีงานเด่นเด้งอยากให้ดาวทำอยู่พอดี”

“ไว้ก่อนเถอะเจ๊ ช่วงนี้ดาวไม่มีอารมณ์ทำงาน  แค่อยากให้เจ๊ช่วยอะไรดาวนิดๆหน่อยๆ”

 “ช่วยอะไรยะ”

“ดาวอาจจะไปต่างจังหวัดหรือไม่ก็ต่างประเทศสักสองอาทิตย์ เจ๊ช่วยไปเอาเสื้อผ้าให้ดาวที่คอนโดหน่อยได้ไหมคะ ตอนนี้ดาวกลับคอนโดไม่ได้เลยนักข่าวเฝ้าตลอด แล้วดาวขอเสื้อผ้าแบบไฮโซ เข้าชุด หรูหรา เลิศสุดๆเลยนะเจ๊ ทีแรกดาวก็ว่าจะอาศัยให้เพื่อนคนอื่นช่วยไปเอาให้นั่นล่ะ แต่ดาวไม่อยากพลาดและดาวไม่เห็นว่าใครจะตาถึงเท่าเจ๊อีกแล้วเลยต้องรบกวนเจ๊นี่ล่ะค่า” เพียงได้ยินคำชื่นชมอีกฝ่ายก็อดไม่ได้ที่จะใจพองฟู

“เรื่องนั้นไม่มีปัญหา ว่าแต่จะให้เจ๊เอาไปให้ที่ไหนเมื่อไหร่ล่ะ”

“ขอวันนี้เลยได้ไหมคะ ช่วยเอามาให้ดาวที่บ้านพี่แดนนี่ล่ะค่ะ”

 “นี่ยายชะนีน้อยหอยสังข์ จะรีบเร่งอะไรนักหนายะ แล้วฉันจะไปช่วงไหนดีล่ะเนี่ย”เสียงบ่นกระปอดกระแปดทำให้ประกายดาวอดยิ้มไม่ได้

“เอาน่าเจ๊ แล้วดาวจะหาของเจ๋งๆมาฝาก นะคะๆช่วยดาวหน่อย ถ้าวันนี้ไม่ได้ขอพรุ่งนี้เช้าๆหน่อยก็ดีค่ะ เพราะว่าดาวจะออกจากบ้านพี่แดนช่วงสายๆ”

บ้านของแดนดินเป็นที่รู้จักของเพื่อนสนิททุกคนของประกายดาวเพราะเคยมาร่วมฉลองกับทางหมู่บ้านในงานปีใหม่และงานฮาโลวีนเลียนแบบชาวต่างชาติแทบทุกปีด้วยสถานที่ที่กว้างขวาง เด็กๆหรือแม้แต่แก้งค์ของประกายดาวเองก็สามารถเดินไปเคาะประตูทริคออทรีท ขอช๊อคโกแล็ตลูกกวาดได้ทั่วหมู่บ้านอย่างสนุกสนานปลอดภัยไร้กังวลด้วยรปภ.ที่ถูกจ้างมาดูแลสถานที่ อีกทั้งการเดินทางก็สะดวกสบายเพราะเพียงลงทางด่วนก็เลี้ยวเข้าหมู่บ้านได้เลยก็ยิ่งทำให้เป็นจุดศูนย์รวมของเพื่อนฝูงได้เป็นอย่างดี

หลังจากใช้งานที่แสนจะเหมาะสมกับเจ๊พีชคนสวยเสร็จสิ้นประกายดาวก็มานั่งยิ้มกริ่มกับแผนการที่วางคร่าวๆนั้น หากว่าปฏิบัติการสองอาทิตย์นี้ไม่สำเร็จ เธอก็สัญญากับตัวเองว่าจะไม่ย่อท้อ ไม่ว่าเป้าหมายอันดับหนึ่งของเธอจะไปที่ใดเธอจะต้องตามติดและติดตาม เพื่อสิ่งที่เธอวาดหวังไว้

 จากที่เคยตามใจตัวเองตลอดอาจจะต้องสะดุด เพราะหลังจากวันนี้เป็นต้นไปชีวิตเธอต้องหมุนตามดวงจันทร์ที่มีนามว่า หม่อมราชวงศ์จันทรภานุ อย่างถึงลูกถึงโคน!

 

ความมืดสลัวบนระเบียงกว้างของวังนพรัตน์ปรากฏร่างสูงที่ยืนเหม่อมองคล้ายกำลังรับลมเย็นยามค่ำคืนในมือมีแก้วบางบรรจุน้ำสีเข้มมีฟองผุดพรายเล็กน้อย  ร่างบอบบางของผู้ที่มีหน้าตาคล้ายคลึงกับผู้ที่ยืนอยู่ก่อนเดินเข้ามาแตะต้นแขนใหญ่ค่อยๆ

“มายืนตากน้ำค้างอะไรตรงนี้ล่ะคะชายจันทร์”

“หม่อมแม่...ผมแค่ตรวจเอกสารจนมึนเต็มทีก็เลยออกมาจิบอะไรเล่นตรงนี้น่ะครับ”

“ถ้างานเยอะนักก็เอาไว้ทำต่อพรุ่งนี้ก็ได้นี่คะลูก อย่าหมกหมุ่มกับงานนักจนทำให้สุขภาพเสีย มันจะไม่คุ้มนะชายจันทร์”

“ครับหม่อมแม่ แต่ผมอยากทำให้มันเสร็จๆไปมากกว่า เพราะมะรืนนี้ก็จะไปพักผ่อนกับนมที่เชียงใหม่ จะได้ไม่ต้องกังวล”

“นั่นสินะ ชายจันทร์ปีนี้ลูกอายุเท่าไหร่แล้วคะ” คำถามที่จู่ๆก็โพล่งออกมาของมารดาทำให้หม่อมราชวงศ์จันทรภานุปรายตามองอย่างรู้เท่าทัน

“มีใครที่หม่อมแม่อยากแนะนำให้ผมหรือครับ”

“ถึงมี เราก็ไม่สนใจอยู่แล้วนี่ แม่ก็แค่ถามอายุชายจันทร์ก็เยอะแล้วนะลูก สามสิบห้า เพื่อนแม่มีหลานอุ้มกันแทบทุกคนแล้วนะ หรือว่าลูกจะรอให้หญิงนิ่มเรียนให้จบเสียก่อน”

“หม่อมแม่คิดอะไรอยู่หรือครับ” เสียงเรียบๆที่แทบจับความรู้สึกไม่ได้นั้นทำให้ผู้เป็นแม่เกรงใจจนไม่กล้าพูดต่อ

“ผมจะเข้าไปทำงานต่อ หม่อมแม่ไปนอนเถอะครับ เดี๋ยวผมจะไปส่งที่ห้อง” กล่าวจบร่างสูงใหญ่สง่างามนั้นก็รั้งรอให้หม่อมสายสุรีย์เดินล่วงหน้าไปก่อนด้วยกิริยาสุภาพ

ความผูกพันของสายสัมพันธ์แม่ลูกนั้นแม้พอมีอยู่ หากตั้งแต่เล็กลูกชายคนนี้ก็อยู่กับแม่นมมาโดยตลอด ด้วยเหตุผลที่เธอต้องออกงานสังคมกับสามี จวบจนลูกชายโตพอที่จะไปเรียนต่อต่างประเทศได้ ก็ยิ่งทำให้ระยะเวลาที่ห่างกันหลายสิบปียิ่งก่อให้เกิดช่องว่างในความสัมพันธ์กว้างขึ้นไปอีก ซึ่งทำให้หม่อมสุรีย์นึกเกรงกิริยาของลูกชายคนเดียวได้ทุกครั้งไป และครั้งนี้ก็เช่นกันที่ผู้เป็นลูกบ่ายเบี่ยงที่จะพูดเรื่องการมีครอบครัวที่สมบูรณ์ 

แรกๆที่ทราบว่าคุณชายจันทรภานุไม่ได้หิ้วฝรั่งสาวกลับมานั้นมีแต่ความโล่งใจ ท่าทีของลูกชายก็ทำให้เบาใจว่าผู้ที่จะเข้ามาดองด้วยจะต้องเพียบพร้อม หากเวลาที่ผ่านไปกลับทำให้ร้อนใจจนอยากจะเร่งเร้าให้ลูกชายได้ตกลงปลงใจมีครอบครัวอย่างที่ควรจะเป็นสักที

หากเป็นหม่อมราชวงศ์หญิงนิมมานรดีก็คงจะดีไม่น้อย สองหนุ่มสาวนี้รู้จักกันตั้งแต่คุณหญิงนิ่มยังเป็นเด็กตัวจ้อยเมื่อครั้งที่คุณชายจันทรภานุกลับมาช่วงซัมเมอร์  ครั้นคุณหญิงนิ่มเริ่มโตเป็นสาวก็ได้เดินทางไปเรียนซัมเมอร์ประเทศอังกฤษบ่อยครั้งก็ได้ คุณชายจันทรภานุเป็นผู้ดูแล จนมีความสนิทสนมเอื้อเอ็นดูกันจนผู้ใหญ่คิดกันไปไกล หากลองถามๆดูชายหนุ่มกับหญิงสาวกลับยิ้มเฉยเสียจนผู้ใหญ่เดาทางกันไม่ออกได้แค่คาดหวังและคาดเดาไปตามเรื่องตามราว

หลังส่งมารดาเข้าห้องนอนหม่อมราชวงศ์จันทรภานุก็ได้เดินลับหายเข้าไปในห้องทำงาน แสงไฟสว่างค่อนคืนนั้นทำให้ทราบได้ว่าคุณชายแห่งวังนวรัตน์ยังคงทำงานอยู่อย่างยาวนาน หลังเซ็นชื่อในเอกสารปึกสุดท้ายเสร็จสิ้นร่างสูงใหญ่ก็เอนกายไปกับเบาะนุ่ม และคล้ายนึกถึงสิ่งใดขึ้นมาได้ มือได้รูปหยิบเอาหนังสือพิมพ์พร้อมเปิดไปหน้าที่มักจะเปิดเสมอในช่วงอาทิตย์ที่ผ่านมา  ดวงตารูปประหลาดที่จ้องตรงมานั้นแม้เป็นภาพขาวดำแต่ก็ทำให้นึกถึงตัวจริงได้ไม่ยากนัก อะไรบางอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนคลับคล้ายกับคลื่นระลอกบางๆในใจจนเจ้าตัวเองก็ประหลาดใจ มือนั้นทำกิริยาที่ไม่ใคร่จะเคยทำเท่าใดนักด้วยการปิดหน้าหนังสือพิมพ์แรงๆพร้อมกับโยนไปให้ไกลตัว  ใบหน้าหล่อเหลาส่ายน้อยๆก่อนจะลุกขึ้นเดินดุ่มเข้าห้องนอนไป

 

ประกายดาวเปิดกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ที่เจ๊พีชนำมาให้ตั้งแต่เมื่อวานมาตรวจเช็คดูอีกครั้งพร้อมกับจัดความเรียบร้อยในกระเป๋าเดินทางไปในตัว ทั้งหมวก ผ้าพันคอแอเมส ชุดสุดหรูทั้งลำลองและชุดใส่กลางคืนก็ดูดีสมแล้วที่เธอไว้ใจเจ๊พีช เมื่อนึกถึงท่าทีกระฟัดกระเฟียดแต่เต็มใจนำเสนอของเจ๊พีชยามนำของมาส่งก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มออกมา หากหลังจากรับประทานอาหารค่ำและเม้าท์คนในวงการจนหนำใจทุกอย่างก็ดูกลับสู่ความเป็นปกติ 

หญิงสาวแต่งตัวพรักพร้อมเพื่อจะเดินทางในทันทีที่มิลินทร์มารับ และไม่นานมิลินทร์ก็มาพร้อมท่าทีเลิ่กลั่ก

“แกแย่แล้ว มีนักข่าวตามฉันมา”

“อ้าว ทำไมถึงได้พลาดท่าอย่างนั้นล่ะยายมิลินทร์”

“ก็ตงิดๆอยู่เหมือนกัน แต่ไม่แน่ใจ เล่นตามเสียห่าง แล้วขับเลยไปอีก ที่ไหนได้มาเห็นอีกทีก็ตอนเข้าบ้านแล้ว ทำยังไงดีล่ะทีนี้จะออกไปขึ้นรถก็ไม่ได้แล้วนะแก” ประกายดาวแทบจะกุมขมับ หากพี่ชายกับพี่สะใภ้ที่เดินทำหน้าตื่นเต้นเข้ามาทำให้พอนึกอะไรได้บ้าง

“เอางี้ เราไปทางด้านหลังกัน งานนี้ต้องปีนกำแพงหนีกันล่ะ พี่แดน ช่วยดาวหน่อยนะคะ ออกไปพูดกับนักข่าวถ่วงเวลาให้ดาวด้วย พี่วัลย์ไปช่วยดาวส่งกระเป๋าหน่อยนะคะ”

“พูดอะไร” หน้าตาเหรอหราของพี่ชายดูน่าสงสารและน่าขันไปพร้อมๆกัน

“ก็อะไรก็ได้ค่ะ ดูว่านักข่าวเขาต้องการอะไร ถามอะไรพี่ก็ตอบตามจริงไปก็แล้วกัน ดาวไปล่ะ ถึงแล้วจะโทรหา”ประกายดาวยัดกระเป๋าใบใหญ่ใส่มือมิลินทร์ส่วนตนก็ลากกระเป๋าอีกใบพร้อมกระเป๋าใส่กล้องและอุปกรณ์ประดามีโดยมีนภาวัลย์เดินนำทางไป

“ตามฉันมายายลินทร์” ทุกอย่างฉุกละหุกแต่ทุกคนก็ทำตามคำสั่งของประกายดาว ประตูเล็กของครัวถูกเปิดออกกว้างโดยนภาวัลย์พร้อมกับช่วยดันกระเป๋าขึ้นบนกำแพงที่ประกายดาวปีนขึ้นไปนั่งก๋าอยู่เบื้องบน หญิงสาวโยนกระเป๋าเสื้อผ้าลงด้านล่าง ก่อนจะมารับอีกใบจากนั้นก็กระโดดลงไปอีกฟากด้วยความชำนิชำนาญคล่องแคล่วพร้อมกับกระเป๋ากล้องที่หนักอึ้งสุดรักสุดหวง  หากมิลินทร์ยังคงเก้ๆกังๆอยู่อีกด้านด้วยความไม่คุ้นชินในการออกท่าและออกกำลัง โดยมีนภาวัลย์ช่วยดันก้นอีกทาง

“โอ้ย ทำไมฉันต้องมาลำบากลำบนปีนกำแพงอย่างนี้ด้วยนะ”

“อย่าบ่นไปเลยน่า รีบๆปีนรีบๆลงมาเถอะ ประเดี๋ยวนักข่าวก็ไหวตัวทันหรอก พี่วัลย์คะรบกวนไปช่วยพี่แดนด้วยนะคะป่านนี้โดนนักข่าวยิงคำถามจนพรุนเสียแล้วมั้ง อ้าวมิลินทร์กระโดดลงมาสิ นั่งทำแมวอะไรบนนั้น” ประกายดาวร้องบอกเพื่อนอย่างร้อนใจ มองซ้ายขวาแม้ไม่เห็นใครแต่ก็ไว้วางใจไม่ได้ หากมิลินทร์ก็ยังกล้าๆกลัวๆที่จะกระโดดลงมา ได้แต่นั่งตระหง่านท้าสายตาประชาชีอยู่บนกำแพงสูง

“ใจเย็นๆสิ ฉันทำใจอยู่ แกต้องรับฉันด้วยนะ”

“โตอย่างกะตึกใครจะไปรับไหวรีบๆกระโดดลงมาเถอะน่าง่ายจะตาย”ประกายดาวเกาศีรษะแกรกๆอย่างกลุ้มใจในความป๊อดของเพื่อนสาว ท้ายที่สุดมิลินทร์ก็หลับหูหลับตากระโดดลงมาจนได้แม้จะรู้สึกสะเทือนไปทั้งขาจนคล้ายๆตัวจะย่นเตี้ยลงกว่าเดิมหลายเซนติเมตรแต่ก็นับว่าเป็นผลงานที่ดี

ทั้งสองเดินหิ้วกระเป๋าจนตัวเอียงโดยพยายามเลี่ยงด้านหน้าบ้านของแดนดิน จนมาปะกับรปภ.ของหมู่บ้านที่ปั่นจักรยานมาเจอพอดิบพอดี

“อ้าวคุณดาวน้องคุณแดนนี่ครับจะไปไหนกันครับทำไมไม่ให้แท็กซี่ไปรับล่ะนั่น”

“อย่าเลยเพราะเธอนั่นล่ะนายดำ ปล่อยให้รถนักข่าวเข้ามาในหมู่บ้านได้ยังไง”

“นักข่าวไหนครับ” ท่าทีตกใจอันแสนซื่อของรปภ.ที่ประกายดาวคุ้นเคยดีทำให้ต้องถอนหายใจยาวอย่างนึกปลง

“เขาคงหลอกเธอน่ะดำ คงไม่บอกหรอกว่าเป็นนักข่าว เอางี้เธอช่วยไปเรียกแท็กซี่หน้าหมู่บ้านให้หน่อย ฉันกับเพื่อนจะรอตรงนี้ล่ะกระเป๋าหนักมาก”

“ครับๆได้ครับ รอสักครู่นะครับ” นายดำปั่นจักรยานคู่ใจจนหมวกแทบปลิว ก่อนจะกลับมาพร้อมแท็กซี่ตามสั่ง หลังขนกระเป๋าไว้หลังรถเสร็จสิ้นประกายดาวก็สมนาคุณใบแดงๆไปหนึ่งใบ พร้อมกับถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อรถแท็กซี่แล่นผ่านประตูหมู่บ้านไปอย่างสะดวกโยธิน

“ตั้งแต่แต่งงานมาฉันไม่เคยเหนื่อยกายเหนื่อยใจอะไรอย่างนี้มาก่อนเลยนะยายดาว”

“อื้อ..”

“ฉันต้องรู้ให้ได้เลยว่าใครมันรู้ลึกรู้จริงขนาดดมกลิ่นฉันมาจนตามถึงตัวแกได้”

“ก็ต้องเป็นอย่างนั้น แต่ตอนนี้ฉันเป็นห่วงพี่แดนกับพี่วัลย์ว่ะ แล้วก็ห่วงว่าพรุ่งนี้จะมีข่าวอะไรของฉันอีกหรือเปล่า ยังไงหลังจากส่งฉันเสร็จแกก็ช่วยไปสืบดูหน่อยนะ”

“ไม่ต้องห่วง แกไปทำอะไรต่อมิอะไรให้มันสมใจแกเถอะ แล้วก็พักผ่อนให้สบาย ตอนนี้ฉันเริ่มโมโหแล้วรับรองว่างานนี้ฉันเต็มที่”

“ขอบใจ” หลังจากนั้นสองสาวก็ต่างแยกย้ายกันโทรศัพท์สั่งการสั่งงานกันจ้าละหวั่นจนถึงจุดหมาย หลังโหลดของขึ้นเครื่องและได้ตั๋วมาไว้ในมือ ก่อนเข้าสู่ด้านในประกายดาวก็โผกอดมิลินทร์อย่างซาบซึ้งใจกับความเต็มที่ของเพื่อนสาว

“ขอบใจแกมากๆ แล้วได้อะไรคืบหน้าฉันจะโทรหาแกกับยายจิตเป็นระยะๆ”

“ได้ๆ ส่วนฉันกับยายจิตได้เรื่องยังไงก็จะโทรหาแกเหมือนกัน แล้วเจอกัน”

 

มิลินทร์ยืนเหม่อมองเพื่อนที่ก้าวเดินจากไปอย่างมาดมั่นด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก ในใจนั้นสังหรณ์ประหลาดว่าเรื่องราวคงไม่ราบรื่น และอาจจะมีอะไรมากกว่าที่คาดคิด ...หากรู้ว่าชีวิตใครก็ชีวิตมัน  บางทีการลุกมาทำอะไรประหลาดๆที่คนปกติเขาไม่ทำกันก็อาจจะเป็นประสบการณ์ที่ดีที่น่าจดจำก็ได้...ใครจะไปรู้...

โปรดติดตามตอนต่อไป



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่ 7 : ดาวเกี้ยวเดือน ตอนที่7 ดาวเคลื่อนโคจร , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 6750 , โพส : 14 , Rating : 139 / 29 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#14 : ความคิดเห็นที่ 1388
ห้าๆๆ ชายจันทร์เริ่มรู้สึกถึงคลื่นในหัวใจ เขินแล้วไปลงกับหนังสือพิมพ์อีก กริ๊บกริ้ว 555

ขำที่ยามทักดาวอ่ะ คิดได้ไง นี่ดีนะไม่รู้จักชื่อคุณป๊า กับคุณแม่ 555
Name : 2528 [ IP : 65.49.2.152 ]
Email / Msn: -
วันที่: 24 กรกฎาคม 2552 / 19:39

#13 : ความคิดเห็นที่ 150
หนุกๆ รออัพตอนต่อไปนะคะ
Name : pure_marble< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pure_marble [ IP : 202.12.97.124 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2552 / 23:21


#12 : ความคิดเห็นที่ 149
โอ้ย น้องภารักพี่รอมแพงน้า.....มาต่อไวๆนะค่ะ

พี่รอมแพงสู้ๆๆๆ
Name : Par&Par [ IP : 58.9.99.147 ]
Email / Msn: -
วันที่: 19 พฤษภาคม 2552 / 02:04

#11 : ความคิดเห็นที่ 147
รอมแพงสู้ๆ
รอมแพงสู้ตาย
รอมแพงไว้ลาย
รอมแพงอัพไวๆๆๆๆ แย๊ๆ
รออยู่จ้า อยากอ่านต่อๆๆๆ
PS.  รักประเทศไทย เทิดทูนชาติ ศาสนา พระมหากษัตริย์ เหนื่อสิ่งอื่นใด
Name : ยัยริกะตัวร้าย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ยัยริกะตัวร้าย [ IP : 58.9.85.36 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2552 / 10:41

#10 : ความคิดเห็นที่ 146
อัพแล้ว (ร้องไห้หน่อย) ขอร้องคุณรอมแพงอัพบ่อย ๆ นะคะ กลัวลืมเรื่องนี้จริง ๆ
Name : หลิง หลิง [ IP : 124.120.200.220 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 21:52

#9 : ความคิดเห็นที่ 145
จะไปเจอคุณชายแบบไหนน้า
Name : Black_Lab [ IP : 58.8.190.225 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 21:14

#8 : ความคิดเห็นที่ 144
และแล้วก็ได้อ่านอีกหนึ่งตอน ดีใจจังค่ะ
Name : ฟ้าหม่นเดียวดาย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฟ้าหม่นเดียวดาย [ IP : 86.90.45.105 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 21:04

#7 : ความคิดเห็นที่ 143
สานุกมาก ๆ ... อะไรจะหนีตายอย่างนั้น...
ไม่เป็นไร... เชียงใหม่ยินดีต้อนรับ ..
Name : จ๋า [ IP : 203.156.39.111 ]
Email / Msn: walai_ja(แอท)hotmail.com
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 17:26

#6 : ความคิดเห็นที่ 142
ในที่สุดก็มาอัพแล้ว ดีใจมากๆ >v
ว่าแต่ทำไมนักข่าวตามมาได้ แล้วสังหรณ์ของมิลินทร์จะเป็นจริงรึเปล่าหนออ
Name : พันดารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พันดารา [ IP : 128.86.155.150 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 17:22

#5 : ความคิดเห็นที่ 141
อัพเเล้ว สนุกมากเลย รีบมาอัพใหม่นะค่ะ
Name : suminei< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ suminei [ IP : 220.55.230.56 ]
Email / Msn: wan_zaa12(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 16:29

#4 : ความคิดเห็นที่ 139
วิ้ว สาวเจ้าจะไปตามล่าหา (สเปิร์ม)หนุ่มถึงที่แล้ววววว


ชอบนางเอกจังเลย จุ๊บๆๆๆ
Name : พลอย [ IP : 124.120.14.15 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 15:01

#3 : ความคิดเห็นที่ 138
ลุ้นเลยนะค่ะนี่ แล้วจะหนิดหนมกับคุณชายได้ยังไงละคะนี่
Name : brava [ IP : 125.25.95.254 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 12:47

#2 : ความคิดเห็นที่ 136
สนุกค่ะ ลุ้นให้เจอคุณชายจันทร์เร็วๆน่ะค่ะ...
Name : jar555 [ IP : 124.120.149.114 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 08:04

#1 : ความคิดเห็นที่ 135
คนแรกกกกก(หรือเปล่า) ในที่สุดก็อัพแล้วววววววว T_T รอนานมากกค่ะ

ps.อัพบ่อยๆน้า
PS.  *+.+*+.L๐V€ Ci€L.+*+.+*
Name : €ug€n€< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ €ug€n€ [ IP : 124.121.136.113 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 พฤษภาคม 2552 / 03:41

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android