A/Z aldnoah zero. smile.(Inaho x slaine)

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 34 Views

  • 2 Comments

  • 3 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    34

    Overall
    34

แนะนำเรื่องแบบย่อๆ
รอยยิ้มเป็นสิ่งที่ดึงดูดคน
รอยยิ้มของใครสักคนอาจกลายเป็นความรักก็ได้
#end


ข้อมูลเบื้องต้นของเรื่องนี้
                             ความผิดหวัง ความเศร้า ความเสียใจ ก็เหมือนกับคำสาป คำสาปที่ถูกขังไว้ในกรงอยู่ในโซ่ที่ไม่มีทางสิ้นสุด คำสาปของคำว่าภัคดี
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
คำนำไม่ได้เกี่นวกับเนื้อเรื่องเลย

เรื่องในตอนนี้ อัพเดท 24 ก.ย. 59 / 18:46

บันทึกเป็น Favorite


" นี่โคโมริ เคยเสียใจกับสิ่งที่ทำลงไปไหม "




" ครับ ผมเสียใจเสียใจมากกับสิ่งที่ทำลงแต่ว่าเธอคนนั้น องค์หญิง เธอต้องการโลกที่สงบสุขแม้ว่าผมจะเสียใจมากแค่ไหน เพื่อให้องค์หญิง แค่เธอยิ้มออกมา แค่นั้นผมก็ยอม "




" แลกกับการที่คนบริสุทธิ์ต้องตายงั้นเหรอ นายทำทั้งๆที่ร้องไห้ ไม่เจ็บบ้างรึไง "





" ครับ ผมร้องไห้ แต่ขอโทษด้วยนะครับเพราะว่าถ้าเพื่อองค์จะเสียน้ำตาไปมากแค่ไหน จะจำเป็นต้องฆ่าคนไปมากเท่าใด ผมก็ยอม เพราะอย่างนั้น เริ่มเลยเถอะครับเราเพราะคนที่ฆ่าผมได้คงทีแต่คุณเท่านั้นเพราะงั้นสัญญานะครับอินาโฮะซัง แล้วก็ขอบคุณนะครับสำหรับทุกอย่าง "



               รอยยิ้มของ สเลน ทรอยยาร์ด เป็นรอยยิ้มอย่างจริงใจและเป็นรอยยิ้มที่งดงามแต่กับเศร้าอย่างบอกไม่ถูก
อยากเห็นมากกว่านี้อยากเห็นรอยยิ้มที่สดใสของเขาอีกสักครัง อยากปกป้องเจ้าของรอยยิ้มนี่ไวรอยยิ้มแบบนี้อาจล้ำค้าที่สุดสำหรับ เพราะงั้นไม่มีวิธิอื่นจริงเหรอ วิธีที่นายจะสามารถยิ้มออกมาอย่างสดใส



                ขอโทษนะครับอินาโฮะซัง เพราะสิ่งที่ เธอคนนั้น ต้องการคือความสงบสุขเพราะงั้นผมจะขอแบกรับทุกสิ่งแล้วหายไปเองจะทำให้เรื่องทุกอย่างมันจบลงเอง ผมจะทนไม่ว่าจะเจ็บปวดแค่ไหนจะทนต่อทุกอย่างแล้วทำให้มันจบ ผมน่ะก็แค่อยากเห็นรอยยิ้มของทุกคนรอยยิ้มที่แสดงความดีใจ ความสุข เพราะงั้นสงครามจะไม่จบจนกว่าจะมีการสูญเสียที่มากเกินไปนั้นและครับจุดเริ่มต้นของสงครามและวิธีที่จะจบมัน ขอโทษนะ...โอเรจจิ
.
.
.
.
.
.
ปัง
  


  เสียงปืนที่ดัง ลูกกระสุนของมันได้ทะลุผ่านร่างกายของคนบางคนคนคนนั้นที่ต้องการจะตาย สเลน ทรอดยาร์ดบุคคลที่ถูกทุกคนเกลียดชังไม่ว่าจะที่โลกหรือดาวอังคารก็ไม่มีที่ยืนสำหรับคนคนนี้
ส่วนคนยิง...องค์หญิงอัสเซลั่ม!



  องค์หญิงงั้นเหรอ ทำไมถึงเป็นคุณ ทำไมคนที่จะได้ทำควรเป็นผมทำไมเป็นคุณ โคโมริควรเป็นฉันสิไม่ใช้เธอ
องค์หญิงเขาเป็นคนที่คุณควรฆ่าจริงๆงั้นเหรอครับ เขาเป็นคนที่ต้องการให้มีความสุขนะครับสิ่งที่เขาทำไปมันก็เพื่อคุณแต่ทำไมถึงได้ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ นี่บอกผมหน่อยได้มั้ยบอกผมมาสิ...นี่เป็นสิ่งที่นายต้องการเหรอโคโมริความสงบสุขที่นายต้องการมันหมายถึงการที่นายต้องตายงั้นเหรอ ทำไมผมถึงได้มี่น้ำไหลออกมาจากตากันล่ะทั้งๆที่ผมเป็นขอนไม้ที่ไม่แสดงสีหน้าอะไรเลยแท้ๆ ทำไมถึงได้เจ็บมากขนานนี้ในอกมันราวกับหัวใจจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆร่างกายก็ชาจนขยับไม่ได้ ความโหยหานี่มัน อยากวิ่งเข้าไปหา อยากกอดเอาไว้จนวินาทีสุดท้าย อยากให้มีชีวิตอยู่ อยากให้อยู่ด้วยกันไปตลอดจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต 




    " ตื่นขึ้นมาสิโคโมริ อย่าตายนะ นายจำเป็นต้องอยู่ต่อไปนะ ขอร้องล่ะ ฉันขอร้องได้โปรดอย่าทิ้งฉันไว้เลยนะ...โคโมริ "



    " นี้มันหมายความว่ายังไง หมายถึงอะไรกันแน่ "



  ท่าทางของอินาโฮะซังที่วิ่งไปหาสเลนทั้งน้ำเสียงทั้งแววตาทำไมคุณถึงร้องไห้ คุณเจ็นปวดมากขนานไหนกันแน่ค่ะ     สเลนทำไมนายถึงยิ้มได้ล่ะทั้งที่จะตายแล้วนะทำไมนายถึงได้ยิ้ม ไม่ไว้แล้วกันน้ำตาไม่ได้อีกต่อไปแล้ว ทำไมฉันถึงได้เจ็บกับท่าทางของนายตอนนี้ ขอบตาเองก็ร้อนขึ้นมา เจ็บปวด หยุดได้ไหมสเลนท่าทางของนายมันทำให้ฉันร้องไห้




    ทุกๆคนล้วนตกใจกับท่าทางของ ไคซึกะ อินาโฮะ และจักรพรรณดินี ท่าทางของทั้งสองที่เสียใจกับบุคคลผู้ก่อสงคราม ด้านองค์หญิงนั้นพอจะเข้าใจว่า สเลน ทรอยยาร์ดนั้นเป็นเพื่อนคนแรกแต่ทำไมท่าทางของ ไคซึกะ อินาโฮะ
ถึงได้สื่ออกม่มากขนานนี้พวกเขาเป็นศัตรูกันไม่ใช้เหรอ แต่ท่าทางที่ตะโกนออกมาด้วยความเสียใจกับคนที่เป็นศัตรูกับมนุษยชาติ หลายคนล้วนตกใจกับท่าทางแบบนั้นแต่มีเพีนงหนึ่งที่เข้าใจ




พี่สาวของ ไคซึกะ อินาโฮะ




    สิ่งที่นาโอะคุงทำครั้งนี้พี่...มองไม่เห็นอะไรเลยนอกจากความเสียใจ ความผิดหวังแต่ก่อนพี่นึกว่าพี่เข้าใจเธอดียิ่งกว่าใครพี่เคยเข้าใจว่าเธอชอบจักรพรรณดินีแต่นั้นก็แค่เปลือกนอกของจิตใจงั้นเหรอ แท้จริงแล้วพี่เคยเข้าใจอะไรเกี่ยวกับเธอจริงๆบ้างไหม ถ้าคนคนนั้นเป็นคนที่เธอชอบแล้วล่ะก็พี่ก็จะช่วย หลังจากนี้ต้องให้อธิบายเรื่องจริงซะแล้วซิ



" ไปตามหมอมาเร็ว "




   " จะจบแล้วใช่มั้ย โอเรจจิ "เสียงจากปากซืดที่เอ่ยออกมาแม้ว่าแรงจะแทบไม่เหลือแล้วก็ตามที รอยยิ้มบางๆเผยออกมาเมื่อได้คำตอบที่คิดเอาไว้




" ไม่ มันไม่มีทางจบ ไม่มีทางที่จะจบง่ายขนานนี้หรอกนะ...สเลน "




" ผมน่ะ ผมเองก็ไม่ได้ อยากให้มันเป็นแบบนี้สักหน่อย แต่สุดท้ายโลกก็จะสงบใช้มั้ยล่ะ "





" สเลน นายน่ะช่วย...เห็นความรู้สึกของคนที่อยู่ข้างนาย เห็นความรู้สึกของฉันหน่อยได้มั้ย! "




    เสียงร้องตะโกนของ ไคซึกะ อินาโฮะ ดังก้องไปทั่ว ช่างเป็นเสียงร้องที่หนักแน่นแต่กลับแฝงความรู้สึกไว้มากมาย ทั่งโกรธ เสียใจ รู้สึกผิด และรัก




    ก่อนที่เปลือกตาที่หนักอึ้งจะปิดลง ก่อนที่สติจะหายไปไม่ใช้เสียงของอินาโฮะที่กำลังร้องไห้แต่เป็นยิ้มทั้งร้องไห้พลางพูดกับผมคำพูดสุดท้ายก่อนที่สติจะเลือนหายไป เป็นคำพูดที่น่ากลัว แต่ก็อดที่จะตอบรับไม่ได้แฮะ
    



"ไม่ต้องห่วงนะ อีกไม่นานนายก็จะอยู่กับฉันไปตลอดแล้วละ"




"ครับ"
.
.
.
.
.
.
.


      3ปีผ่านไปบุคคลสองคนยืนอยู่หน้าหลุมศพ ที่จารึกตัวอักษรที่แสนสวยงามลงไปด้วยคำว่า ไคซึกะ อีกหลุมถูกจารึกไว้ว่า ทรอยยาร์ด 



" ผ่านไปเร็วจังเลยนะคะ จักรพรรดินี "



              เสียงของยูกิ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบได้เอ่ยกับจักรพรรดินีคนปัจจุบันของดาวอังคาร




" ผ่านไปเร็วจริงๆนั้นแหละค่ะ พริบตาเดียวผ่านไปตั้ง3ปีแล้ว "




        จักรพรรดินีพูดออกมาพลางหัวเราะออกมาเล็กๆกับคำนั้นตามด้วยรอยยิ้มของยูกิ



 " เฮ่อ บ้าดีเดือดจริงๆน้องชายคนนี้ "



" ทรอยยาร์ดซัง...ต้อนนี้โลกและดาวอังคารเป็นพัธมิตรกันแล้วนะคะ  ความสุขที่คุณต้องการนะเกิดขึ้นแล้วนะคะ "




     ทั้งสองได้ออกมาเล็กๆหน้าหลุมศพของ     พ่อและแม่ของพลโท ไคซึกะ อินาโฮะ และ พ่อของ สเลน ทรอยยาร์ด



ร้านกาแฟที่ไหนสักแห่งบนโลก



" สเลนหิวแล้ว "



      เสียงอ้อนๆของคนคนหนึ่ง และตามมาด้วยเสียงอีกเสียง



" โธ่ อินาโฮะซังนี่ของลูกค้านะครับ แล้วก็ไปทำงานได้แล้ว "



     เสียงบ่นเล็กของร่างเพรียวบาง



" ชิ ไปก็ได้จูบก่อนไปด้วย "


" หน้าด้านไปแล้วครับ "
.
.
.
.
.
.
.
.
            เสียงหัวเราะดังออกมาจากบ้านขนานกลางดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มของผู้อยู่อาศัยทั้งสอง


     


-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ลา ล๊า ล้า มาแก้คำผิดบวกเพิ่มเนื้อเรื่องจนจบ กำลังคิดอยู่เลยว่าจะเอาแฮบปี้หรือเศร้าดีหว่าแต่สุดท้ายก็จบแบบนี้ล่ะน้า ตามภาษานิยายใสใส จบแล้วนะครับผม@momo

ผลงานเรื่องอื่นๆ ของ แม่น้ำสีม่วงและทุ้งดอกลิ่นลี่ จากทั้งหมด 2 บทความ

บทวิจารณ์

เขียนบทวิจารณ์

ยังไม่มีบทวิจารณ์ของเรื่องนี้

คำนิยม Top

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

คำนิยมล่าสุด

เขียนคำนิยม

ยังไม่มีคำนิยมของเรื่องนี้

2 ความคิดเห็น

  1. #2 0617736916 (@0617736916) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 กันยายน 2559 / 10:12
    คำสุดท้ายที่อินาโฮะพูดนั้นมันอะไร.....อย่าบอกนะว่าอินาโฮะจะฆ่าตัวตายหรอ....(ไม่ต้องสนใจนะค่ะ)
    สนุกมากเลยคะะะะะะ
    #2
    0
  2. #1 lnb14212814 (@lnb14212814) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 กันยายน 2559 / 23:49
    แฮปปี้เอนดิ้ง//ร่างโลกสวยครอกงำ
    #1
    0
พิมพ์เลขที่เห็น