สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

Chance now.ให้โอกาสอีกทีบอกเดี๋ยวนี้ว่ารักฉัน ♥

ตอนที่ 29 : Chapter 28 : Do you love me ?


     อัพเดท 25 เม.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: Set Season. , เซฟเฟอร์
ผู้แต่ง : บันนี่แบร์... ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บันนี่แบร์... Email : tuanoy_pop(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/tuanoykaa012
< Review/Vote > Rating : 85% [ 8 mem(s) ]
This month views : 546 Overall : 14,338
403 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 434 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
Chance now.ให้โอกาสอีกทีบอกเดี๋ยวนี้ว่ารักฉัน ♥ ตอนที่ 29 : Chapter 28 : Do you love me ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1883 , โพส : 10 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


Chapter 28.

Do you love me ?

 

      กลับมาแล้ว ฉันกลับมาบ้านแล้วและแน่นอนว่า พรุ่งนี้ฉันต้องกลับแคนาดาด้วยเช่นกัน T T  และฉันก็รับรู้ความจริงอะไรบางอย่างติดตัวมาจากที่ทะเลนั่นด้วย ความจริงนั้นก็คือ....

พี่เซฟเฟอร์กับพี่ควีนไม่ได้เป็นแฟนกัน...

ฉันเข้าใจผิดมาตลอดอ่ะ แงๆๆ T^T

            ระหว่างทางที่ฉันเดินทางกลับมานั้น พี่เพรสเซนท์ก็ส่งข้อความมาหาฉันว่าตอนนี้เขาอยู่ประเทศไทย และพรุ่งนี้จะมารับฉันไปสนามบินตอนเที่ยงเพราะเครื่องออกตอนบ่ายๆ ไม่อยากไปแล้วอ่ะ ไม่อยากไปแล้ว T^T

 

         ฉันยืนกระวนกระวายอยู่หน้าห้องตัวเองเป็นเวลานานก่อนจะตัดสินใจลงไปหาอะไรกินข้างล่าง พอเปิดประตูออกมาแล้วฉันก็ต้องอึ้งเมื่อเจอพี่

เซฟเฟอร์ยืนอยู่หน้าห้องในท่าเคาะประตู...

 

“มีอะไรหรือเปล่าคะ?...”  -    -

       ฉันทักขึ้นมาเมื่อเห็นว่าพี่เขายังคงไม่พูดอะไร

“เอ่อ....”

“ว่าไงคะ?”

“จะมาตามลงไปทานข้าวน่ะ...”

“อ๋อ...พาสกำลังจะลงไปพอดีค่ะ....”

 

            พูดจบฉันก็เลยเดินลงมาก่อนเลย พี่เซฟเฟอร์ได้แต่ยืนนิ่งอยู่ตรงที่เดิม แล้วสักพักก็เดินตามลงมา อึดอัดกับบรรยากาศเล็กๆนะว่ามั้ย L

 

      บรรยากาศบนโต๊ะอาหารผ่านไปด้วยความเงียบอย่างน่าอึดอัด ต่างคนต่างจ้วงอาหารในจานกินอย่างไม่สนใจอะไรทั้งนั้น โดยปกติแล้วเราจะมีเรื่องมาพูดคุยกันทุกครั้งเวลากินข้าว แต่วันนี้มันไม่ใช่ มันเงียบ เงียบ และเงียบ.....เงียบกว่านี้มีอีกมั้ย??  ไม่ได้การละ ฉันต้องหาเรื่องมาพูดบ้างแล้ว ><

 

“พี่อึดอัดเหรอคะ?....” 

     เวร!!! นี่ฉันปลุกกระแสดราม่าหรือเปล่าเนี่ย – 0 –

“หมายถึงอะไร?”  พี่เซฟเฟอร์วางช้อนแล้วเงยหน้าขึ้นมามองฉัน

“ก็...หมายถึงพี่ไง”

“.............”

          พี่เซฟเฟอร์ไม่ตอบคำถามของฉันแล้วยกแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“อิ่มแล้วล้างจานด้วยนะ.....จะออกไปข้างนอก”  -    -

“เอ่อ...ค่ะ”

         แล้วพี่เซฟเฟอร์ก็หยิบจานของตัวเองไปวางไว้ที่อ่างล้างจานจากนั้นก็เดินออกไปนอกบ้าน....

   ไม่ชวนไม่ว่า แต่มาใช้ให้ล้างจานด้วยนี่มันหมายความว่าอย่างไร?

 

       สุดท้ายแล้ว ฉันก็ต้องอยู่บ้านคนเดียวกับจานอีกสามสี่ใบที่ต้องล้าง พี่เซฟเฟอร์หายไปแล้ว เขาหายไปพร้อมๆกับกุญแจบ้าน....คือว่า พี่เขาล็อกประตูเอาไว้น่ะ ล็อกทั้งประตูหน้าบ้านและหลังบ้านเลย กะจะให้ฉันจำศีลอยู่แต่ในบ้าน ทางเดียวที่จะออกไปข้างนอกได้ก็คือ....กระโดดออกทางหน้าต่าง

แต่ฉันไม่ทำแบบนั้นหรอก ไม่รู้ว่าจะออกไปไหนเหมือนกัน  -     -

        จะว่าไปแล้ว ฉันไปเก็บเสื้อผ้าเลยดีกว่า พรุ่งนี้จะได้ไม่ต้องวุ่นวาย อีกอย่าง ฉันยังไม่ได้บอกพี่เซฟเฟอร์เรื่องที่ฉันจะกลับแคนาดาเลยด้วย...ในเมื่อพี่เขาไม่อยู่ให้บอก ฉันเขียนโน้ตแล้วเอาไปแปะไว้หน้าประตูห้องของเขาดีกว่า มันก็ยังดีกว่าที่ไม่บอกหล่ะจริงมั้ย? J

           ฉันเดินขึ้นมายังห้องนอนของตัวเองแล้วหยิบกระดาษกับปากกามาแล้วเขียนไว้ตัวใหญ่ๆเท่าบ้านว่า....

‘พรุ่งนี้พาสจะกลับแคนาดา....จะบอกพี่นานแล้ว แต่พี่ไม่ยอมคุยกับพาสสักที’

          จากนั้น ฉันก็เข้ามาเก็บของเหมือนเดิม นึกถึงวันที่ฉันแกล้งงอนพี่เขาเรื่องซิกส์แพ็คอะไรนั่นน่ะ....ถ้าพี่เขารู้ว่าฉันกำลังจะไป เขาจะห้ามฉันแบบวันนั้นมั้ย?

 

ตุ้บ!!!!....

 

      เสียงวัตถุมีน้ำหนักหล่นจากชั้นวางของในขณะที่ฉันเอื้อมแขนไปหยิบกรอบรูปแล้วดันไปโดนอะไรไม่รู้หล่นลงมา พอฉันหยิบมันขึ้นมาดูก็ถึงได้รู้ว่ามันเป็นอัลบั้มภาพถ่าย ที่ไม่ใช่ของฉัน....

 

“ของใครหล่ะเนี่ย.....”

 

            ฉันพูดขึ้นมาเบาๆแล้วเปิดดูรูปข้างใน มันเป็นรูปของฉันกับพี่เซฟเฟอร์สมัยเด็กๆที่เคยถ่ายไว้คู่กัน....ตอนนั้นฉันยิ้มแป้นแก้มแทบฉีก ต่างจากพี่เซฟเฟอร์ที่ยืนหน้ามู่ เหมือนโดนบังคับให้ถ่าย ความจริงแล้วก็โดนบังคับจริงๆนั่นแหละ

             ฉันเปิดดูรูปไปเรื่อยๆจนมาเจอกับรูปหนึ่ง มันเป็นรูปที่ฉันยื่นดอกไม้ไปให้พี่เซฟเฟอร์หล่ะ ตอนนั้นพี่เซฟเฟอร์ยืนเขินหน้าแดงเลยด้วย ใครเป็นคนถ่ายเอาไว้เนี่ย ><

            ฉันดึงรูปนั้นออกมาจากอัลบั้มแล้วนั่งจ้องอยู่นาน ก่อนจะสังเกตว่า มันมีตัวหนังสือเขียนอยู่ด้านหลังภาพ ฉันก็เลยพลิกไปอ่าน...

 

‘วันนี้พาสเทลล์เอาดอกไม้มาให้....รับมาด้วยความเขิน จะไม่ให้เขินได้ไง...ก็พาสเทลล์เป็นคนแรกที่ให้ดอกไม้ผมนี่

‘พาสเอาดอกไม้มาให้พี่ด้วยแหละ พาสเก็บมาจากต้นเลยนะ’….ประโยคนี้พาสเทลล์พูดกับผมตอนยื่นดอกไม้มาให้...’

เซฟเฟอร์

 

        รู้แล้วหล่ะว่ามันเป็นอัลบั้มภาพของใคร    -__________-;:

 

                 ฉันนั่งดูรูปอื่นๆไปเรื่อยๆ ซึ่งส่วนใหญ่มันก็ไม่มีอะไรมากนั่นแหละ มีรูปของพี่เซฟเฟอร์ พ่อกับแม่ของพี่เซฟเฟอร์ มีรูปคู่ของฉันกับพี่เซฟเฟอร์โผล่มาบ้าง แต่ทำไมหลังๆนี่มันมีแต่รูปฉันวะ? - * -

                  ฉันหยิบรูปเดี่ยวของฉันขึ้นมาดูแล้วก็พบว่ามันมีข้อความเขียนไว้ด้านหลังอีกแล้ว

 

‘รูปนี้เป็นรูปที่ผมแอบถ่ายพาสเทลล์ไว้ (ฟังดูโรคจิต) อา...ผมว่าฝีมือการถ่ายรูปของผมนี่มันไม่ค่อยดีเท่าไหร่เลยนะ ผมว่าผมคงต้องฝึกมากกว่านี้’

 

                  ฉันคือหนูทดลองในการถ่ายรูป?

 

    ฉันลองหยิบรูปอื่นๆออกมาดูบ้าง แล้วก็มาสะดุดตากับรูปหนึ่ง มันเป็นรูปที่ฉันจะไปแคนาดา และข้างหลังก็มีข้อความทิ้งไว้เหมือนเดิม

 

‘ถ้ากลับมา เราจะคบกัน....’

 

            เอ่อ.....ฉันกลับมาจนจะกลับไปอีกรอบแล้วนะ เรายังไม่คบกันเลยเถอะ T^T

 

          ฉันเก็บภาพทุกภาพกลับเข้าไปในอัลบั้มเหมือนเดิมแล้วเอาไปวางไว้ในที่ที่มันหล่นมา ที่จริงแล้วตรงชั้นวางของนี่มันไม่ของอะไรวางอยู่เลยนะ เพราะพอตอนฉันเข้ามาใหม่ๆชั้นวางของมันก็โล่งมากแบบไม่มีอะไรเลย แล้วนี่อัลบั้มภาพมันโผล่มาได้ไง - * -

 

แอ๊ดดดดดด.....

 

       ในขณะที่ฉันกำลังจะไปเก็บของต่อนั้น ประตูหน้าห้องก็เปิดออกพร้อมกับพี่เซฟเฟอร์ที่เดินเข้ามา กลับมาแล้วเรอะ!!

 

“เก็บของทำไม”  พี่เซฟเฟอร์ถามพลางปรายตามองไปยังบรรยากาศรอบห้องที่ตอนนี้เต็มไปด้วยข้าวของและเสื้อผ้าของฉัน

“อ้าว...พี่ไม่เห็นกระดาษที่พาสแปะไว้หน้าห้องของพี่เหรอคะ?”

“เห็น...”

“แล้วมาถามทำไมคะเนี่ย ที่เก็บของก็เพราะว่าจะกลับแล้วนี่แหละ”

“เธอบอกว่ากลับพรุ่งนี้นี่...แล้วรีบเก็บของทำไม อยากไปขนาดนั้นเลยหรือไง”

“พรุ่งนี้จะได้ไม่เสียเวลาเก็บนี่คะ....เก็บวันนี้หรือพรุ่งนี้ก็เหมือนกันนั่นแหละค่ะ ยังไงพาสก็ต้องไปอยู่ดี”

“เธอ....จะกลับไปทำไมวะ”

“ไม่มีเหตุผลอะไรที่พาสต้องอยู่ต่อนี่คะ....หรือว่าพี่มีเหตุผลที่จะให้พาสอยู่ต่อ.....”

  

               ไหนๆก็ไหนๆแล้ว พี่เซฟเฟอร์เองก็ไม่ได้เป็นแฟนกับพี่ควีน เพราะงั้นถ้าฉันพูดอะไรไปทำนองนี้ฉันก็ไม่ผิดใช่มั้ย? แต่ในเมื่อไม่ได้คบกันอยู่แล้ว ทำไมวันนั้นที่ฉันบอกรักเขา พี่เขากลับตอบมาว่าฉันไม่ควรไปรักเขาหล่ะ....หรือว่าเขาไม่ได้รักฉันอยู่แล้วหล่ะเนี่ย...ไม่เอานะ!! ><

 

“ไม่มี....”

      คำสั้นๆที่เอ่ยออกมาจากปากของพี่เซฟเฟอร์มันทำให้ฉันจุก....ในเมื่อพี่เขายังไม่คิดจะรั้งฉันไว้เลย ฉันก็ควรจะไปจริงๆแบบไม่ต้องลังเลแล้วหล่ะ

“ค่ะ...ไม่มี”

        ฉันก้มหน้าเก็บของต่อไปโดยทำทีไม่สนใจคนที่ยืนมองอยู่แม้แต่น้อย จนกระทั้งฉันเก็บของเสร็จ พี่เขาก็ไม่พูดอะไรเลย

“พาสจะอยู่ที่นี่เป็นวันสุดท้ายนะคะ....”

“……….”

“ต่อไปนี้ พาสก็คงไม่อยู่กวนพี่แล้วหล่ะ” ^^

“……….”

“เอ่อ....ยังไง ตอนนี้พาสขอพักผ่อนก่อนนะ ตอนเก็บของแล้วมันง่วงอ่ะ พี่ออกไปก่อนได้มั้ย?”

“จะไปจริงๆเหรอ”

“ค่ะ พอถึงเวลาก็ต้องกลับ...พาสต้องไปจริงๆ”

“เธอ....ไม่อยากอยู่กับฉันเหรอ?”

       พี่เซฟเฟอร์พูดขึ้นมาพลางสบตาฉันนิ่งจนฉันพูดไม่ออก ทำไมฉันจะไม่อยากอยู่หล่ะ เคยถามตัวเองมั้ยว่าอยากอยู่กับฉันบ้างหรือเปล่า?

“แล้วพี่อยากอยู่กับพาสมั้ย?”

“………..”

      แล้วก็ไม่ตอบอีกตามเคย

“ไหนๆพาสก็จะไปแล้ว.....พาสขอถามอะไรพี่หน่อยได้มั้ยคะ?”

“ถามอะไร”

“พี่รักพาสใช่มั้ย?”

 

            สิ่งที่ฉันสงสัยและอยากรู้มากที่สุดถูกตั้งเป็นคำถามแล้วถามคนตรงหน้าที่ยืนหน้านิ่งไม่แสดงอารมณ์ใดๆออกมา

 

“……….”

“ว่าไงคะ....พี่รักพาสมั้ย?”

“ฉัน.....”

       พี่เซฟเฟอร์กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่แล้วยกมือขึ้นมาเสยผมที่ปรกหน้า ถ้าจำไม่ผิด พี่เซฟเฟอร์มักจะทำท่าดีเวลาอึดอัด หมายความว่าสิ่งที่ฉันถามมันทำให้เขาอึดอัดใช่มั้ย?

“ถ้าพี่ไม่รักพาสเลย....ก็ให้พาสไปดีกว่า อย่าให้พาสต้องอยู่ที่นี่เลยนะ”

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับการที่ฉันจะรักหรือไม่รักเธอเนี่ย ถ้าเธอคิดจะไปอยู่แล้ว”

“มันเป็นตัวช่วยในการตัดสินใจไงคะ....อยู่กับคนที่ไม่รักกัน จะอยู่ไปทำไม...”

 

            ฉันพูดพร้อมกับยิ้มออกมา ไม่ได้ยิ้มเพราะความดีใจหรอกนะ ฉันแค่ยิ้มเพราะรู้สึกสมเพชตัวเองต่างหาก ในเมื่อมีฉันที่รักเขาอยู่คนเดียวฉันก็ไม่รู้จะอยู่ไปทำไมให้ความรู้สึกของฉันมันทำให้เขาอึดอัดเปล่าๆ สู้ๆฉันออกไปซะยังจะดีกว่า J

 

“แล้วเธอจะกลับมามั้ย?....”

“ไม่รู้ค่ะ....คิดว่าจะไม่กลับมาอีก”

 

ปั่ก!!!!!

 

         พี่เซฟเฟอร์ทุบผนังห้องเสียงดังก่อนจะตะโกนออกมา

 

“จะบ้าหรือไง!!!”

“............”

“คิดจะไปโดยที่ไม่กลับมาเลยเนี่ยนะ....แล้วฉันหล่ะ!!”

“………..”

“แล้วฉันจะอยู่ยังไงเธอไม่คิดบ้างเหรอ...”

“………”

“อย่าไปเลยนะ....”

 

           พี่เซฟเฟอร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงแล้วคว้าฉันเข้าไปกอดไว้แน่น

 

“พี่ยอมรับได้มั้ยคะว่าจริงๆแล้วพี่รักพาสน่ะ.....”

“ฉัน....”

“พาสเข้าใจผิดมาตลอดเลยนะว่าพี่คบกับพี่ควีนอยู่ พาสเลยไม่กล้าบอกใครว่ารู้สึกยังไงรวมถึงวันที่เล่นเกมส์ที่ทะเลอะไรนั่นด้วย...”

“……….”

“ที่พาสทำไปก็เพราะว่าเข้าใจผิด แต่พี่ควีนบอกกับพาสแล้วว่าพี่เขาไม่ได้คบกับพี่....”

“............”

“พี่รักพาสใช่มั้ยคะ...?”

“……….”

“พาสขอแค่ให้พี่พูดมันออกมา แค่พูดมันออกมา....”

“……….”

“พี่อย่าเอาแต่เงียบนะ....พี่คิดยังไงกับพาสพี่ก็พูดมาสิ!!!”

“……….”

“พี่เซฟเฟอร์...”

“……….”

“พี่อย่าเงียบสิ....พี่รักพาสใช่มั้ย?”

“……….”

“ก็แค่พี่พูด....ถ้าพี่พูดมัน พาสจะไม่กลับไป...”

“……….”

 

            ไม่ว่าฉันจะถามอะไรพี่เขาสักเท่าไหร่ สิ่งที่ฉันได้ตอบกลับมาคือความเงียบ ฉันไม่อาจรู้เลยว่า ที่พี่เซฟเฟอร์ไม่ตอบนั้นมันเป็นเพราะว่าเขาปากแข็งหรือไม่รู้สึกอะไรกับฉันเลย....ฉันไม่รู้ว่าสาเหตุที่พี่เขาไม่พูดมันเป็นเพราะอะไรกันแน่ แค่พูดว่ารัก มันยากขนาดนั้นเลยเหรอ?

 

“ฉันตอบไม่ได้.....”

       และนี่ก็คือประโยคที่พี่เขาพูดออกมาจากคำถามมากมายของฉัน ตอบไม่ได้งั้นเหรอ??

“พี่ตอบได้ค่ะ....แต่พี่เลือกที่จะไม่ตอบพาสมากกว่า”

“………….”

“พาสว่าพี่ออกไปก่อนดีกว่าค่ะ พาสอยากอยู่คนเดียว”

“………….”

“พาสให้โอกาสพี่อีกทีในวันพรุ่งนี้ตอนเช้า ถ้าพี่บอกว่าพี่รักพาสโดยที่พี่รู้สึกแบบนั้นจริงๆ พาสก็จะไม่ไปแคนาดาค่ะ....”

“………….”

“ถ้าพี่ไม่รักพาสเลย พี่คงไม่จูบพาสหรอก ใช่มั้ยคะ?....”

 

        นั่นเป็นประโยคสุดท้ายที่ฉันพูดก่อนที่ฉันจะดันพี่เซฟเฟอร์ให้ออกไปนอกห้องแล้วปิดประตูหนี....

 

แล้วถ้าพรุ่งนี้ พี่เขาไม่บอกว่ารักฉันเหมือนวันนี้หล่ะ?

ฉันควรจะทำยังไง??....

 

บันทึกพิเศษ : เซฟเฟอร์

 

ปัง!!

 

       เสียงประตูห้องถูกปิดลงในขณะที่ผมเองก็ยืนอยู่หน้าห้องของพาสเทลล์....

สุดท้าย เธอก็จะไปแล้วจริงๆสินะ....

        ผมเดินกลับเข้าไปในห้องนอนของตัวเองก่อนจะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วโทรไปหาบรรดาเพื่อนๆ คนแรกที่ผมโทรไปหาก็คือซันเตอร์

 

เสียงรอสายดังอยู่สักพัก มันก็กดรับสายแล้วทักผมด้วยน้ำเสียงงัวเงีย นี่มันเที่ยงแล้วนะ...มันยังไม่ตื่นอีกหรือไง - * -

 

[มีอะไรวะ....โทรมาแต่เช้าเลย]

“มันเที่ยงแล้วเถอะไอ้คุณชาย....” ผมตอบกลับไปอย่างเหนื่อยๆ

[ช่างหัวนาฬิกามันสิ ตราบใดที่ฉันยังไม่ตื่น หมายความว่ามันยังเช้าเว้ย!!...ว่าแต่มีอะไรวะ]

“พรุ่งนี้พาสเทลล์จะกลับแคนาดา....”

[อ้าว รู้แล้วเหรอ?]

“เออ...ทำไมแกพูดเหมือนว่าแกรู้แล้วเลยวะ”

[เอ่อ...ก็ฉันรู้แล้วไง รู้มาก่อนแกอีก ฉันรู้วันที่พาสเทลล์บอกรักแกน่ะ]

 

       จะพูดให้ผมนึกถึงวันนั้นทำไมกันนะ....วันที่ผมทั้งดีใจและเจ็บไปในเวลาเดียวกันน่ะ...

 

“แล้วทำไม ยัยนั่นเพิ่งจะมาบอกฉันวะ”

[พาสเทลล์พยายามจะบอกแกแล้ว...แต่แกมันโง่ไม่ยอมฟังเอง]

“ก็วันนั้นมัน.....”

 

               ผมนั่งนึกย้อนไปยังเหตุการณ์ของวันนั้น วันที่พาสเทลล์พยายามจะพูดอะไรกับผมสักอย่างผมก็เมินมาโดยตลอด เหตุมาจากการที่ผมนั่งฟังพาสเทลล์คุยโทรศัพท์แล้วไปบอกรักใครสักคนที่ผมเองก็ไม่รู้จักทางโทรศัพท์นั่นด้วย แต่พอตกเย็น เธอกลับมาบอกว่ารักผมซะงั้น....สรุปว่าพาสเทลล์รักใครกันแน่!!

 

[วันนั้นมันทำไมวะ...]

“ช่างมันเถอะ....แล้วนี่ ฉันควรทำยังไง”

[ควรทำยังไง? อะไรแกหมายความว่าไงวะ?]

“ตามที่พูด....”

[เดี๋ยวๆๆๆ...แกไม่อยากให้ยัยนั่นไปใช่มั้ย?]

“เออ....”

[ทำไมวะ....ในเมื่อแกเองก็ปฏิเสธความรู้สึกของยัยนั่น แต่พอเขาจะไป แกจะมารั้งไว้ทำพริกเกลืออะไร?...]

“……….”

[มาหาฉันที่บ้าน เดี๋ยวฉันโทรตามไอ้สองคนนั้นมาด้วย...]

“ไม่ไปไม่ได้หรือไง...”

[ถ้าแกไม่มา ฉันจะไม่ช่วยอะไรเลย]

“เออๆ...ก็ได้วะ”

 

          ผมตัดสายไอ้ซันทิ้งก่อนจะลงมาข้างล่างแล้วออกเดินทางไปหามันที่บ้านทันที....

พาสเทลล์ถามผมว่า ผมรักเธอมั้ย?....คำตอบนั้นผมไม่มีให้หรอก ผมยังไม่แน่ใจเท่าไหร่ว่าความรู้สึกของผมที่มีนั้นมันเรียกว่าอะไร.....แต่การที่พาสเทลล์

บอกรักคนอื่นแล้วมาบอกรักผมเนี่ย ผมเองก็เจ็บนะ เพราะแบบนี้แหละ ผมถึงไม่มั่นใจว่าทั้งความรู้สึกของผมและพาสเทลล์มันเป็นยังไง

            ผมใช้เวลาเดินทางโดยรวมประมาณสามสิบนาทีก่อนจะมาถึงบ้านของไอ้ซันโดยที่มีเพื่อนๆรออยู่ก่อนแล้ว....เจแปนกับแทนแกมอยู่บ้านใกล้ๆกับ

ซันเตอร์ มันเลยมาหากันได้ไวกว่าผมที่อยู่ห่างจากพวกมันหน่อย....

             ผมเดินเข้ามาข้างในอย่างคุ้นเคยด้วยการต้อนรับอย่างดีของคนรับใช้ที่บ้านนี้ ซันเตอร์มันรวยครับ จึงไม่แปลกที่มันจะได้ฉายาหรือนิสัยแบบคุณชายมาใช้...

 

“สวัสดีเว้ย!!...นั่งก่อนๆ”

     ซันเตอร์ทักผมก่อนจะเดินมาตบไหล่แล้วลากให้ผมไปนั่งข้างมันๆ...

“แกอาบน้ำหรือยังเนี่ย”

“ยังน่ะสิ..แต่ฉันล้างหน้าแปรงฟันแล้ว...จะมายุ่งอะไรกับสุขอนามัยฉันเนี่ย นั่งๆๆๆ”

        ผมนั่งลงข้างมันซึ่งเป็นที่นั่งที่มันตรงข้ามกับเจแปนและแทนแกม

“มีอะไรหล่ะ....น้องสาวฉันจะทิ้งแกแล้วใช่มั้ยวะ ฮ่าๆๆๆๆ”

          ไอ้เจแปนพูดขึ้นมาพร้อมกับหัวเราะลั่น....

“เออ...”  ผมเลยตอบไปสั้นๆ

“มันจะไปยากอะไรวะ...ถ้ายัยนั่นจะไปแกก็รั้งไว้สิ ยื้อน่ะยื้อ ทำเป็นมั้ย?”  ซันเตอร์

“ไม่เป็น”

“เวร!!!....แล้วนี่ ยัยนั่นได้บอกอะไรกับแกบ้างมั้ย”  ซันเตอร์

“พาสเทลล์บอกว่า....ถ้าฉันพูดไปว่ารัก พาสเทลล์ก็จะไม่ไป”

“แล้วทำไมแกไม่พูด....”  เจแปน

“ก็ฉัน....”

“หรือแกไม่ได้รักน้องสาวฉันห้ะ!!!....บ้าเรอะ!!! ฉันว่าฉันดูยังไงก็รู้ว่าแกน่ะโคตรรักพาสเทลล์เลย แกแค่ไม่ยอมรับความรู้สึกตัวเองก็แค่นั้น” เจแปน

“แกเลิกเรียกพาสเทลล์ว่าน้องสาวของแกได้มั้ย? ฉันไม่ชอบ!!”

“เห็นมั้ย....แค่นี้แกยังหวงเลย ไอ้โง่เอ๊ย!!”

        ซันเตอร์พูดขึ้นมาพร้อมกับตบเข่าตัวเอง ดีที่มันไม่ตบหัวผมนะ

“ฉันพูดไม่ได้หรอกเว้ย!!!....คำว่ารักบ้าอะไรนั่น ฉันพูดไม่ได้หรอก”

“ทำไม....ไหนแกบอกเหตุผลแกมาสิ”

“ก็....พาสเทลล์เคยบอกรักผู้ชายคนอื่นก่อนที่จะมาบอกรักฉันน่ะสิ!!!”

“ใครวะ....”

       เจแปนและซันเตอร์อุทานขึ้นมาพร้อมๆกัน ต่างจากแทนแกมที่นั่งเงียบ ความจริง มันไม่พูดอะไรตั้งแต่มาถึงแล้วหล่ะ

“ฉันไม่รู้....ฉันรู้แค่ว่าพาสเทลล์คุยโทรศัพท์กับมันเมื่อวันที่ไปถึงทะเลวันแรกน่ะ”

“..............”

“………...”

“………..”

 

      สามสหายของผมถึงกับนั่งเงียบ ไอ้ซันพูดพึมพำๆอยู่คนเดียวเหมือนกำลังนึกอะไรบางอย่าง เจแปนกับแทนแกมก็นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดเป็นองค์ประกอบในการสนทนา

 

“ฮ่ะๆๆๆ....ฮ่าๆๆๆๆ.....” >0<

      แล้วจู่ๆไอ้ซันก็ระเบิดหัวเราะออกมาเหมือนคนที่อัดอั้นมานานแสนนานจนพวกผมสะดุ้ง

“แกหัวเราะทำไมเนี่ย ซันเตอร์”  เจแปนถาม

“ก็ตลกไง...”

“มีอะไรน่าตลกกัน” เจแปนยังคงถามต่อ

“ไอ้เซฟเฟอร์ไง....” -     -

 

           พูดพร้อมกับชี้หน้าผม

 

“ตลกยังไงวะ...” - * - ผมถามอย่างงงๆ

“ก็ผู้ชายที่พาสเทลล์บอกรักน่ะ...”

“……….”

“ก็คือพี่ชายคนละแม่ของยัยนั่นต่างหาก....”

 

     O_O!!!!  ว่าไงนะ...พี่ชายงั้นเหรอ นี่มันอะไรกันวะเนี่ย!!!

 

“แกรู้ได้ไงไอ้ซัน”

“ก็พาสเทลล์เล่าให้ฉันฟัง...”  - .. –

“แกพูดจริงเหรอ?”

“จะโกหกทำไมวะ....”

“………..”

 

          ผมถึงกับพูดไม่ออกเลยทีเดียว นี่มันกลายเป็นว่า ผมเข้าใจผิดใช่มั้ย?? ทำไมยัยคนเขียนมันทำร้ายกันขนาดนี้วะ!!! (พาล..)

 

“ถ้าเป็นแบบนี้ นายก็ไปบอกรักพาสเทลล์ได้แล้วนะ...” เจแปนพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม

“แต่ว่าฉัน”

“ไม่มีแต่หรอกครับพี่....ถ้าพี่ยังไม่พูดตอนนี้ ผมไม่รับประกันนะว่าผมจะไม่แย่งพาสเทลล์มาอีกรอบน่ะ”  แทนแกม

“หมายความว่าไงวะแทนแกม....”

            คำถามนี้ถูกถามโดยซันเตอร์

“ก็ผมรักพาสเทลล์....แต่โดนปฏิเสธมา พาสเทลล์บอกกับผมว่า ถ้าเธอทำให้พี่เซฟเฟอร์รักเธอไม่ได้ ก็จะให้โอกาสผมในการคบหา”

           แทนแกมพูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน....

“ลองถามใจตัวเองดูดีๆนะพี่....ถ้ารักก็บอกไปเลย ถ้าพี่พูด ผมจะตัดใจ แต่ถ้าพี่ยังไม่พูด ผมจะแย่งมา!!!”

“แกทำไมได้หรอกแทนแกม...พาสเทลล์รักฉัน”

        ผมจ้องหน้าแทนแกมอย่างเอาเรื่องแล้วพูดออกไปในสิ่งที่ผมมั่นใจมากที่สุด

“ทุกคนมีสิทธิ์ที่จะเปลี่ยนใจครับพี่....ถึงแม้ว่ามันยาก แต่ผมก็จะทำมห้พาสเทลล์เปลี่ยนใจจากพี่ให้ได้...”

“แก!!!....”

“จะลองดูก็ได้นะครับ....” J

 

           พูดจบแทนแกมก็ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที ทำให้วงสนทนาในที่นี้เงียบกริบ....

 

“น้องชายฉันดราม่าก็เป็น....ฉันชักจะกลัวแล้วสิ....แกว่าไงเซฟเฟอร์”

        เจแปนโยนคำถามาให้ผมสานต่อบรรยากาศดราม่าที่น้องตัวเองทิ้งไว้

“ถ้ารักก็พูดออกไป....ความปากแข็งของแกน่ะ โยนมันลงทะเลไปได้แล้ว”

“……….”

“หรือถ้าแกยังไม่มั่นใจ ฉันก็จะช่วยยืนยันให้”

“ยืนยันอะไรวะ”

“ความรู้สึกของแกไง....แกน่ะรักพาสเทลล์....”

“……….”

“ถ้าแกไม่รักยัยนั่น....แกก็คงไม่มานั่งหาวิธีรั้งเขาไว้ไม่ให้ไปหรอก”

“………..”

 

           พูดจบ ไอ้เจแปนมันก็เดินตามน้องมันออกไป.....

 

  สรุปว่า....ผมรักยัยนั่นจริงๆใช่มั้ย?

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

        จวนจะจบแล้ว พี่เซฟเฟอร์ยังไม่มั่นใจในความรู้สึกของตัวเอง กรี๊ดดดดดดดดดดดด~!!!!! นี่มันอะไรกันเนี่ย อากาศมันร้อนมากเลยใช่มั้ย?? (วกเข้าเรื่องสภาพอากาศอย่างไม่น่าให้อภัย)

        ไปๆมาๆ จะเปิดเทอมกันแล้ว เย้ๆๆ~ >,.< บางทีก็อยากจะเจอเพื่อนบ้างอะไรบ้าง ไม่ได้เจอกันนาน คิดถึงที่สุด เหอๆๆๆ  แต่เปิดเทอมวันที่ 16 ของเดือนหน้านี้เอง.....แล้วเพื่อนๆหล่ะคะ เปิดเทอมวันไหนกันเอ่ย >..< 

           ไม่ขอพูดมากเนอะ อากาศมันร้อนและกำลังมีอารมณ์ที่จะนั่งอัพ เอาเป็นว่าเดี๋ยวไปอัพบทต่อไปเลยดีกว่า แต่จะอัพบทต่อไปเสร็จหรือไม่นั้น ก็ไม่รู้เหมือนกันค่ะ ฮ่าๆๆๆ....แล้วเจอกันนะ >////<

 

เม้นซะไม่ทำให้ฟันผุ!!!

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

' © Tenpoints ! '



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
Chance now.ให้โอกาสอีกทีบอกเดี๋ยวนี้ว่ารักฉัน ♥ ตอนที่ 29 : Chapter 28 : Do you love me ? , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1883 , โพส : 10 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#10 : ความคิดเห็นที่ 259
ก้แค่พูดออกไป -0-
มันคงจะยากสินะ ....
เออ.. แล้วเราจะดราม่าเพื่อน หอย 5555
ติดตามค่ะ
Name : เจน เจน เจน [ IP : 27.130.99.170 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 15:41

#9 : ความคิดเห็นที่ 258
 ยอมรับความรู้สึกตัวเองได้แล้วนะ!
สงสารพาสเทลล์อะ
ToT

PS.  ~ อยากได้ยินว่า ...รักกัน ~
Name : wiwie_nmk21< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ wiwie_nmk21 [ IP : 101.109.164.194 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2555 / 09:57


#8 : ความคิดเห็นที่ 257
ถ้าหากไม่รักจะทำอย่างนั้นทำไม =_="

PS.  ใครจะว่ายังก็แล้วแต่ KyuSeo ตลอดไป และตลอดไป
Name : จินฮู< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ จินฮู [ IP : 1.2.137.248 ]
Email / Msn: wiangfah__1138(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 20:53

#7 : ความคิดเห็นที่ 256

แทนแกมเอาเลย

555

Name : PrAew >> ReNaillE< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PrAew >> ReNaillE [ IP : 118.173.129.213 ]
Email / Msn: pichamon_praew003(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 19:40

#6 : ความคิดเห็นที่ 255
 =.,= ในที่สุดพระเอกก็ฉลาด

Name : pie@today< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ pie@today [ IP : 58.11.80.134 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 18:11

#5 : ความคิดเห็นที่ 254
 ขนาดนี้แล้วเซฟเฟอร์ยังจะปากแข็งอีกกกก
PS.  หวัดดีทุกๆคนที่เข้ามาน้า ^^
Name : B2UTY_KUNGKING< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B2UTY_KUNGKING [ IP : 113.53.223.141 ]
Email / Msn: i-king_123(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 17:59

#4 : ความคิดเห็นที่ 253
แทนแกมน่าสงสารอีกแล้วอ่าา ถึงจะยิ้มก็เถอะ T^T
พี่เซฤเฟอร์จะบอกรักพาสเทลล์มั้ยเนี่่ย?? ลุ้นๆๆ ><
รออ่านอยู่นะคะ รีบๆมาอักนะคะไรเตอร์ สู้ๆ ^^

PS.  แอดและคุยได้นะคะ ไม่กัด 555
Name : **earnny**< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ **earnny** [ IP : 27.130.28.87 ]
Email / Msn: lovely_eearn(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 16:43

#3 : ความคิดเห็นที่ 252
เอิ่ม...พระเอกเป็นรึตัวอะไร -* -
Name : Miizye~< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Miizye~ [ IP : 223.204.90.1 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 16:09

#2 : ความคิดเห็นที่ 251
เเทนเเกม =..= '
Name : Smilex [ IP : 101.108.51.53 ]
Email / Msn: sdf(แอท)hotmail.com
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 15:23

#1 : ความคิดเห็นที่ 250
 ขนาดนี้ยังไม่มั่นใจอีกหรออออ -[]- 
ปล.เปิดวันที 23 เดือนหน้าค่ะ
Name : T_SmilE< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ T_SmilE [ IP : 27.130.66.45 ]
Email / Msn: togdrean(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2555 / 14:06

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android