สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

[Short Fiction] NutSin ∞

ตอนที่ 6 : [Candy] ลูกอม V


     อัพเดท 9 ม.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนฟิค
Tags: singular fiction, nutsin, sinut, fan fiction, yaoi
ผู้แต่ง : GoodNight & SweetDream ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ GoodNight & SweetDream
My.iD: http://my.dek-d.com/tonight-kiss
< Review/Vote > Rating : 100% [ 3 mem(s) ]
This month views : 27 Overall : 19,577
1,024 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 87 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
[Short Fiction] NutSin ∞ ตอนที่ 6 : [Candy] ลูกอม V , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1632 , โพส : 41 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




 

[Candy] ลูกอม V – ตอนที่ 5 (จบ)

 


            แสงจากหลอดไฟนีออนบนผนังเหนือประตูทางเข้าลอดออกมาจากกรอบป้ายขนาดใหญ่ที่มีตัวอักษรเด่นหรากำกับไว้ว่า ‘อุบัติเหตุฉุกเฉิน’ ชายหนุ่มในชุดเสื้อยืดสีอ่อนที่เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบเลือดราวกับเพิ่งผ่านการฆาตกรรมมาก็ไม่ปานที่ถึงแม้จะนั่งนิ่งอยู่บนเก้าอี้นอกห้อง แต่ก็ไม่สามารถเก็บอาการสั่นเทาของมือทั้งสองข้างได้ นัยน์ตาดำสนิทจ้องมองรอยเลือดที่แห้งกรังตามฝ่ามือก่อนเปลือกตาหนักๆจะปิดลงราวกับต้องการทบทวนเรื่องราวที่เพิ่งเกิดขึ้น เสียงฝีเท้านับสิบคู่ที่ดังขึ้นเรื่อยๆกระทบโสตประสาท เรียกให้ชายหนุ่มเปิดเปลือกตาก่อนจะหันหน้าไปมองทางต้นเสียง

 

            “เกิดอะไรขึ้น? ซินเป็นอะไร?!!” หญิงสาวตะโกนถามออกไปด้วยน้ำเสียงแตกตื่นพลางหอบหายใจอย่างหนักหน่วง อินที่รับปากกับป๊าของซินถึงขั้นเอาหัวตัวเองเป็นประกันว่าจะไม่ให้ลูกชายเลือดตกยางออกถึงกับเข่าอ่อนหลังรับข้อความจากนัทว่าซินอยู่ห้องฉุกเฉินในโรงพยาบาลไม่ใกล้ไม่ไกลจากที่พัก

 

            “ซิน...” ทุกสายตาจับจ้องไปยังเจ้าของเสียงทุ้มที่เอ่ยอย่างแผ่วเบาราวกับเหม่อลอยอย่างรอคำตอบ

 

[Flash Back]

 

            ผิวเนื้อเนียนหอมกรุ่นถูกจมูกโด่งและริมฝีปากร้อนผ่าวกดลงสัมผัสครั้งแล้วครั้งเล่า เจ้าของเรือนร่างบางที่ตอนนี้ไร้อาภรณ์ใดๆพยายามพลิกตัวหนีสัมผัสจาบจ้วงจากมือหยาบที่เลื่อนเปะปะไปตามตัว ดวงตากลมโตมองร่างสูงที่กำลังเลื่อนมือลงไปปลดกระดุมกางเกงยีนส์ของตนด้วยสายตาหวาดหวั่นก่อนดวงหน้าหวานจะเหลือบไปเห็นไอโฟนคู่ใจที่นอนแน่นิ่งอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียง... ไม่รอช้าแขนเรียวก็รีบเอื้อมไปหยิบมันก่อนจะพยายามต่อสายไปหารุ่นพี่คนสนิท และแน่นอนว่าการกระทำนั้นไม่อาจลอดพ้นสายตาของนัทที่เพิ่งจัดการกับอาภรณ์ชิ้นล่างของตัวเองเสร็จ

 

            มือหนารีบเอื้อมไปตะครุบโทรศัพท์ในมือเล็ก แต่ซินที่กดต่อสายไปแล้วก็ยังพยายามยื้อแรงดึงของอีกฝ่าย ปกติร่างสูงที่มีแรงมากกว่าร่างข้างใต้เป็นทุนเดิมอยู่แล้ว พอมีฤทธิ์ของน้ำเมามาเป็นตัวกระตุ้นชั้นดีจึงทำให้เจ้าตัวดูจะมีกำลังมากขึ้นไปอีก เกิดสงครามยื้อแย่งโทรศัพท์จอกว้างในมืออยู่นานจนนัทที่เริ่มหมดความอดทนและด้วยกลัวว่าคนปลายสายจะกดรับสายทันจึงกระชากเครื่องมือสื่อสารในมือเรียวออกมาสุดแรงจนไหล่บางล้มลงไปกระแทกกับหัวเตียงตามแรงตีกลับ ข้อมือเรียวที่วาดอยู่บนอากาศในจังหวะที่กำลังตั้งตัวไม่ทันนั้นเสียหลักไปชนแก้วนมซึ่งเป็นของว่างที่ขาดไม่ได้ทุกคืนของเจ้าของห้องนี้จนมันกระแทกกับโต๊ะข้างหัวเตียงอย่างแรง

 

// เพล้ง! //

 

รอยกรีดลึกราวกับโดนมีดคมที่เพิ่งผ่านการลับมาอย่างดีจากเศษแก้วชิ้นโตปาดลากไปตามข้อมือเรียวสร้างความเจ็บปวดจนซินถึงกับตัวเกร็ง แรงบีบของก้อนเนื้อในอกซ้ายเรียกให้ของเหลวสีสดอุ่นๆพร้อมใจกันไหลผ่านเส้นเลือดใหญ่ที่ถูกตัดขาดออกจากกัน... ไอโฟนที่ถูกตัดสายโทรออกทิ้งไปแล้วถูกเขวี้ยงลงไปบนพื้นไม้ก่อนสายตาคมจะหันมามองคู่กรณีอย่างขุ่นเคืองแต่ไม่นานก็ต้องเบิกตากว้างระคนตกใจเมื่อสายตาไปสะดุดกับคราบเลือดที่ซึมผ้าปูที่นอนเป็นวงกว้าง

 

“ซิน!!” ราวกับถูกฝ่ามือล่องหนหนักๆตบจนหน้าชา สติสัมปชัญญะที่หายไปถูกเรียกกลับมาพร้อมกับความรู้สึกผิดที่ก่อตัวขึ้นเรียกให้ใจตกไปอยู่ที่ตาตุ่มอย่างเสียไม่ได้ แขนแกร่งก้มลงไปประคับประคองร่างบางขึ้นมาแนบอกพลางใช้มืออีกข้างกดรอยแผลลึกบริเวณข้อมือเรียวไว้แน่นอย่างไม่กลัวเจ้าตัวจะเจ็บ “นัท... นัทขอโทษ”

 

“ไม่เป็นไร มันเป็นอุบัติเหตุ...” ฟันที่กัดเรียวปากล่างระงับความเจ็บปวดทำให้เสียงหวานเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก นัยน์ตาสวยเหลือบขึ้นไปมองเจ้าของใบหน้าหล่อพลางส่งรอยยิ้มบางๆไปให้ หากแต่มันกลับทำให้อีกฝ่ายใจหายเพราะปริมาณเลือดที่ไหลผ่านปลายนิ้วของตนนั้นดูจะมากขึ้นเรื่อยๆ

 

            “นัท... จำได้มั้ย? เราเคยเจอกันที่ไหนมาก่อน...” ดวงตากลมโตจ้องมองลึกเข้าไปในดวงตาดำสนิทของอีกฝ่ายราวกับต้องการให้นัทเรียกความทรงจำที่หายไปกลับคืนมา

 

“นัทช่วยซิน... จำไม่ได้หรอ? บ่อน้ำนั่น...ลูกอมของนัท” คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างต้องการสะกดกลั้นความรู้สึกเจ็บปวด ใบหน้าที่ก่อนหน้านี้มีเลือดฝาดกลับซีดเผือดลงอย่างน่ากลัว อาการที่ทรุดตัวลงอย่างรวดเร็วบวกกับคราบเลือดที่กระจายเป็นวงกว้างตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดทำให้ร่างสูงหันซ้ายหันขวาอย่างร้อนรนก่อนจะเอื้อมไปหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กที่เจ้าของห้องพาดไว้แถวๆนั้นหลังจากนำมาซับผมที่เพิ่งสระเสร็จ

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว หายใจลึกๆนะซิน! นัทจะพาไปโรงพยาบาล” เสียงทุ้มที่ติดจะสั่นเอ่ยกับคนในอ้อมกอดพลางผูกผ้าขนหนูกับข้อมือเรียวเพื่อชะลอการไหลของเลือดที่ทะลักออกมาอย่างผิดปกติ ขณะที่นัยน์ตาสวยก็มองการกระทำนั้นพลางฝืนยิ้มบางๆเมื่อภาพตรงหน้าทำให้นึกถึงเรื่องในอดีตซึ่งในเวลานี้มีแค่ตนเท่านั้นที่จำได้

 

“ไม่...ให้ซินพูดก่อน...นะ… ก่อนที่จะไม่มีโอกาส…” มือเรียวสวยอีกข้างค่อยๆเลื่อนขึ้นไปแตะใบหน้าชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา นัทสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิที่เย็นเฉียบของฝ่ามือซีดเรียกให้ใจหยุดเต้นไปชั่วขณะ สายตาเว้าวอนที่คลอไปด้วยหน่วยน้ำตาใสนั้นทำให้รู้สึกเหมือนกับโลกทั้งใบหยุดหมุน... เข็มนาฬิกาหยุดเคลื่อนไหว… มีเพียงหยดน้ำอุ่นที่ค่อยๆเอ่อไหลลงมาเป็นทางตามผิวแก้มเนียน “ซิน... ฮึก! ซินขอโทษ... ซินเสียใจที่ทำให้นัทเป็นแบบนี้ แต่ที่ทำไป มันมีเหตุผลนะ  ซิน... ซินเป็นฮีโมฟีเลีย...”

 

ราวกับโดนใครบางคนเอาค้อนขนาดใหญ่มาทุบหัวซ้ำแล้วซ้ำเล่าเมื่อสิ้นประโยคสุดท้ายของซิน นัทค่อยๆเลื่อนสายตาทอดมองผ้าปูที่นอนที่ตอนนี้ถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงฉานก่อนจะไล่มองความผิดที่ตนก่อไว้ตามเรือนร่างที่มีรอยจ้ำตามตัวซึ่งตอนนี้ช่างดูเปราะบางเหลือเกิน จนกระทั่งนัยน์ตาดำสนิทเลื่อนขึ้นมาสบกับดวงตากลมรื้นไปด้วยน้ำตาที่ยังคงจ้องมองอีกฝ่ายไม่วางตาราวกับต้องการจดจำภาพใบหน้าของชายหนุ่มให้ติดตามากที่สุดเท่าที่จะทำได้

 

“นัท...” เสียงแหบพร่าเอ่ยเรียกชื่ออีกฝ่ายอย่างยากลำบาก ลมหายใจที่รวยรินทำให้ซินเก็บสิ่งที่ต้องการจะพูดต่อไว้ก่อนจะพยายามตักตวงอากาศให้ได้มากที่สุด ฝ่ามือเย็นเฉียบลูบไล้แก้มชายหนุ่มตรงหน้าอย่างเบามือก่อนจะเปลี่ยนตำแหน่งไปที่ต้นคอพลางออกแรงพยุงร่างตัวเองขึ้นไปให้ถึงระดับหน้าของอีกฝ่าย เรียวปากซีดเซียวแตะบนริมฝีปากได้รูปอย่างแผ่วเบาแล้วเลื่อนใบหน้าไปเกยไหล่กว้างของชายหนุ่มพลางกระซิบบอกในสิ่งที่ตนตั้งใจจะพูดก่อนร่างเพรียวจะแน่นิ่งไป หยาดน้ำตาหยดสุดท้ายไหลลงกระทบไหล่เปลือยก่อนจะลู่ลงไปตามแผ่นหลังของนัท เรียกให้ชายหนุ่มต้องออกแรงกอดกำชับเรือนร่างบอบบางแน่นราวกับกลัวคนตรงหน้าจะสูญสลายไป

……………………..

………....

…...

“ซินรักนัทนะ”

 

[Flash Come]

 

สายตาคมมองทอดไปอย่างเลื่อนลอยเมื่อนึกถึงเหตุการณ์เมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า นัทถอนหายใจพลางเงยหน้าสบตากับอินก่อนจะพูดประโยคที่ทำให้สิบกว่าชีวิตที่ยืนฟังอยู่ถึงกับหน้าถอดสี “ซินเป็น...ฮีโมฟีเลีย”

 

 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

 

 

            สายลมยามเย็นพัดผ่านร่างเด็กชายที่สวมเสื้อโปโลกางเกงขาสั้นแมทช์กับรองเท้าผ้าใบคู่โปรด ขาสูงยาวสมวัยเดินทอดน่องไปตามฟุตบาทที่ขนาบข้างด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ร่มรื่น ขณะที่อีกฝั่งของถนนเป็นตึกรามบ้านช่องที่เรียงรายไปตามทางขนาน นัทผิวปากเป็นทำนองเพลงสบายๆพลางแหงนหน้ามองแสงตะวันที่เริ่มลาลับขอบฟ้าก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงตะโกนโหวกเหวกของเด็กหญิงและชายคู่หนึ่งที่กำลังวิ่งตรงสวนทางมาทางเขา

 

            “ตาย! มันตายแล้ว!! หนูไม่ได้ทำนะ ฮือ...พี่อย่าเอาไปบอกใครนะ” เด็กหญิงที่ตอนนี้น้ำตาอาบแก้มพยายามฉุดรั้งแขนขวาของเด็กชายอีกคนที่คาดว่าน่าจะเป็นพี่ชายพลางสะอึกสะอื้นราวกับจะขาดใจตายด้วยกลัวความผิดบางอย่าง นัทเหลือบตาไปมองคนพี่ที่ตอนนี้มีใบหน้าถอดสีและอาบไปด้วยเม็ดเหงื่อที่เผอิญหันมาสบตากับนัทอย่างไม่ได้ตั้งใจ ดวงตาดำสนิทคู่นั้นฉายแววตกใจไม่น้อยเมื่อรู้ว่ามีคนอื่นนอกจากตนเองและน้องสาวกำลังรับรู้ความลับบางอย่าง ขายาวที่ดูสูงโปร่งกว่ารีบเร่งฝีเท้าพลางฉุดแขนน้องสาวให้เดินตามก่อนจะเปลี่ยนเป็นวิ่งเร็วๆสวนทางกับนัทจนไกลออกไป

 

            ลางสังหรณ์บางอย่างเรียกให้เด็กชายที่ยืนนิ่งพลางคิดถึงสิ่งที่เพิ่งได้ยินนั้นเลือกที่จะก้าวเดินตามทางที่สองพี่น้องเพิ่งจากมา -- ถ้าคิดแบบคนฉลาด นัทควรเลือกที่จะทำเป็นไม่รู้ไม่เห็น เพราะถ้าเขาไปเจอศพ... หรืออะไรบางอย่างที่ตายแล้วอย่างที่เด็กหญิงคนนั้นบอกจริงๆ แน่นอนว่าถ้ามีคนมาเจอ...เขาจะกลายเป็นคนผิดทันที -- แม้สัญชาตญาณการเอาตัวรอดจะเป็นแบบนั้น แต่เพราะความสงสัยที่มากกว่าจึงเป็นตัวผลักดันให้นัทเริ่มเดินเร็วขึ้นและมองหาเป้าหมายที่คาดว่าคงอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลจากตรงนี้

 

            ดวงตะวันที่ลาลับขอบฟ้าไปกว่าครึ่งทำให้บรรยากาศดูจะอึมครึมและชวนขนลุกเสียจนเด็กชายเริ่มถามตัวเองอีกครั้งว่าเขาควรจะกลับไปบ้านญาติที่อยู่ในหมู่บ้านนี้ดีหรือไม่... ปกติก็ไม่ใช่คนที่เชื่อเรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติอะไรหรอกนะ แต่คำพูดโหยหวนของเด็กผู้หญิงคนนั้นมันก้องอยู่ในหัวราวกับจะตอกย้ำกันว่าเขาอาจจะต้องเชื่อเรื่องผีสางก็วันนี้แหละ... วิเคราะห์สถานการณ์อยู่นานจนในที่สุดก็ตัดสินใจหันหลังกลับ แต่ในจังหวะที่ใบหน้ากำลังหันกลับไปทางเดิมที่เดินมา พลันสายตาก็เหลือบไปเห็นวัตถุสีขาวบางอย่างที่กึ่งจมกึ่งลอยอยู่บนผิวน้ำในบ่อขนาดใหญ่ที่อยู่ติดเรียบทางเดินเท้า... นัทค่อยๆหันกลับไปพลางกลั้นหายใจแล้วทอดมองลงไปข้างล่างด้วยใจที่เต้นตึกตักๆราวกับจะหลุดออกมาจากอก... สิ่งที่เขาเห็นคือร่างภายใต้เสื้อยืดสีขาวของเด็กวัยน่าจะพอๆกับเขาที่ลอยตัวแน่นิ่งขณะที่ผิวน้ำบริเวณโดยรอบนั้นถูกเปลี่ยนเป็นสีแดงจางๆซึ่งถึงแม้จะเริ่มมืดแล้วแต่ก็ดูออกไม่ยากว่ามันคือเลือด...

 

            ราวกับก้อนเนื้อในอกซ้ายหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่ม นัทไม่รู้ว่าร่างในน้ำนั่นยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่ รู้แต่ว่าเขาควรจะพาร่างนั้นขึ้นมาก่อน.... ยังไงดีล่ะ? ถ้าพาขึ้นมาแล้วยังหายใจ เขาก็ได้บุญไป...แต่....ถ้าเป็นศพไปแล้ว เขาจะวิ่งไปจากตรงนี้ให้เร็วที่สุดในชีวิตแล้วกัน มันคงเป็นฝันร้ายที่ตามหลอกหลอนเขาไปทุกคืนแน่ๆ... มือทั้งสองถูกยกขึ้นมาจัดการกับเสื้อผ้าชิ้นบนและล่างออกไป ก่อนจะกระโดดลงน้ำไปให้ใกล้บริเวณร่างในน้ำมากที่สุด กลิ่นคาวเลือดสดลอยอบอวลอยู่ทุกอณูน้ำบริเวณนั้น นัทเอื้อมมือไปคว้าแขนเล็กก่อนจะออกแรงลากร่างเบาหวิวให้ลอยขึ้นฝั่งตามกันมา

 

            “เฮือก! แค่กๆ…!!”

 

            “เฮ้ย!!!” ทันทีที่ถึงฝั่งเด็กชายก็รีบปล่อยแขนเรียวของอีกคนทันทีหลังจากสะดุ้งตัวโยนกับเสียงหอบหายใจที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากร่างที่เขาเพิ่งช่วยขึ้นมา ก็เห็นแน่นิ่งไม่ไหวติงแบบนั้น... คิดว่าไม่ตายก็ต้องผายปอดบ้างแหละถึงจะฟื้น แต่นี่พอพ้นน้ำก็ทำเขาหัวใจแทบวาย... เกือบจะได้ไปตายแทนแล้วมั้ยล่ะ

           

            คนที่มั่นใจว่าตัวเองได้ทำบุญไปแล้ววันนี้ถอนหายใจอย่างโล่งอกพลางหยิบเสื้อผ้าที่ถอดกองไว้มาใส่กลับคืนสภาพเดิม จะมีก็แต่เนื้อตัวที่เปียกจนดูไม่ได้... แต่ก็ยังดีกว่าอีกคนที่ตอนนี้กำลังแสดงสีหน้าเหยเกพลางกดเบาเบาไปที่แผลบริเวณน่องตัวเองอย่างกลัวเจ็บ นัทเดินไปนั่งคุกเข่าลงตรงหน้าพลางล้วงเอาผ้าเช็ดหน้าผืนใหญ่บางๆที่ตนพกติดตัวไว้ขึ้นมาเรียกให้ดวงหน้าที่ถึงจะเปียกมะล่อกมะแล่กแต่ผมสีดำที่ไหลลู่ลงมาขนาบแก้มเนียนกลับยิ่งขับผิวให้ดูขาวใสเงยหน้าขึ้นมามองการกระทำของอีกฝ่าย

 

            “สนุกมากมั้ยเอาแผลไปแช่ในน้ำน่ะ...ก็ว่ายเป็นนี่ อยากตายรึไง?” ไร้ซึ่งวาจาปลอบประโลมจากนัทที่เสียสละผ้าเช็ดหน้าเอาไปพันแผลให้เด็กชายตัวเล็กตรงหน้า ดวงตากลมโตช้อนขึ้นมามองเขาพลางทำปากเชิดอย่างงอนๆ... คนว่ายน้ำไม่เป็นน่ะ จะต้องดิ้นทุรนทุรายอยู่ในน้ำและจมตายไปในที่สุด แต่กับคนที่แน่นิ่งกลั้นหายใจ พอหมดลมก็เงยหน้าขึ้นมาตักตวงอากาศใหม่ หรือเรียกการกระทำรวมๆว่าลอยตัวอยู่ในน้ำได้น่ะ... คือลักษณะของคนที่ว่ายน้ำเป็นชัดๆ

 

            “ถ้าขยับตัวแล้วเลือดจะไหล...เยอะมาก” คำขยายท้ายประโยคที่เสียงเล็กตั้งใจจะเว้นไว้และเอ่ยออกมาด้วยเสียงยานคางราวกับต้องการเน้นย้ำว่าตนนั้นกลัวเสียเลือดมากขนาดไหน ซึ่งนัทก็เห็นด้วยกับสิ่งที่ได้ยินเพราะผ้าเช็ดหน้าที่เขาเพิ่งผูกกับน่องเรียวเสร็จตอนนี้มีคราบเลือดกระจายเป็นวงกว้างอย่างรวดเร็วบวกกับสีหน้าซีดเผือดของคนตัวเล็กที่ยิ่งเห็นได้เด่นชัดในยามใกล้มืดเช่นนี้ด้วยแล้ว

 

            “เป็นอะไร?” เลิกคิ้วถามอย่างสงสัย... มีด้วยเหรอโรคที่เลือดไหลไม่หยุด ไม่เห็นจะเคยได้ยิน

 

            “ป๊าม๊าไม่ให้บอกใคร... เดี๋ยวโดนรังแก” ขนาดคนไม่รู้ยังรังแกกันเลย นึกย้อนไปถึงเมื่อไม่กี่สิบนาทีก่อนที่เขาเพิ่งทะเลาะกับเพื่อนเล่นข้างบ้านก่อนจะถูกผลักล้มเป็นแผลแล้วพลัดตกบ่อน้ำไป ไม่ลงมาช่วยก็ไม่ได้ว่าอะไร รู้ว่าโกรธกันอยู่ แต่น่าจะตะโกนเรียกให้คนมาช่วยกันบ้าง... ในใจหวังจะให้เขาตายไปเลยรึไงก็ไม่รู้

 

            “นัทไม่รังแกหรอกน่า! ก็เป็นคนลงไปช่วยนะ” คนที่โดนเหมารวมให้ไปอยู่ในกลุ่มที่ชอบรังแกคนอื่นรีบขึ้นเสียงโวยวายใส่คนตัวเล็กตรงหน้าเป็นการใหญ่พลางมองแก้มขาวๆที่ถูกพองลมอย่างน่ารักราวกับเด็กน้อยที่โดนพี่ชายดุก็ไม่ปาน เด็กหนุ่มถอนหายใจก่อนจะลุกขึ้นกลับหลังหันแล้วนั่งยองๆพลางบอกแกมสั่งกับอีกคน “ขึ้นมา...”

 

            “ทำไมอ่ะ?”

 

            “เอ๊า! จะเดินกลับเองรึไง เดี๋ยวก็ตายหรอก เลือดออก...เยอะมากกกกก... ไม่ใช่หรอ?” จงใจทำเสียงล้อเลียนอีกคนตรงคำว่า ‘เยอะมาก’ อย่างที่เจ้าตัวเพิ่งพูดไป ก่อนจะรู้สึกถึงสัมผัสเย็นชื้นจากเสื้อผ้าเปียกของอีกฝ่ายซึ่งไม่นานก็แปรเปลี่ยนเป็นความอุ่นวาบจากอุณหภูมิร่างกายที่แนบชิดแผ่นหลังกว้าง... นัทส่งสองมือลงไปพยุงต้นขานิ่มของร่างบนหลังไว้ก่อนจะลุกขึ้นยืนอย่างคล่องตัว -- หนักถึงสิบโลรึเปล่าเนี่ย? ตัวเบาเกินไปนะ--

 

            “ขอบคุณนะ... นัท” อยู่ๆเสียงเล็กที่ติดจะหวานหูกว่าแต่ก่อนก็เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบท่ามกลางความมืดมิดของท้องฟ้า มีเพียงแสงไฟที่ส่องตามถนนเป็นระยะๆเท่านั้นที่ให้ความสว่างในการเดินทางกลับบ้าน ชื่อ‘นัท’ ที่ตนจำได้จากการเรียกแทนตัวเองของอีกฝ่ายถูกนำมาใช้... มือเล็กทั้งสองข้างที่ตอนแรกแค่เกาะไหล่ของนัทตอนนี้กลับค่อยๆเลื่อนเข้าไปคล้องคออีกฝ่ายอย่างแผ่วเบา ท่อนเนื้อนิ่มที่แขนเล็กบวกกับกลิ่นตัวหอมจางๆของอีกคนทำให้นัทลืมทางกลับบ้านที่คนตัวเล็กเพิ่งบอกเขาไปชั่วขณะ

 

            ไม่มีคำตอบรับพวก “ไม่เป็นไร” “ยินดี” อะไรเทือกๆนั้นจากปากของนัท... มีเพียงแค่ลูกอมแท่งที่หยิบจากกระเป๋ากางเกงถูกยื่นไปให้ด้านหลังแทนคำตอบ... ทุกครั้งที่ลูกชายคนนี้พบเจอปัญหา ไม่ว่าจะเรื่องใดก็ตาม ลูกอมจะเป็นคำปลอบใจ ให้กำลังใจ และความใส่ใจจากพ่อที่ไม่ค่อยมีเวลาให้ และเขาก็จะผ่านมันไปได้ทุกครั้ง... คนที่ขี่หลังเขาอยู่ก็เช่นกัน ในไม่ช้าร่างกายนี้จะต้องกลับมาแข็งแรงอีกครั้ง นัทเชื่อว่าอย่างนั้น... “มันจะดีขึ้น... เดี๋ยวก็ไม่เป็นไรแล้วนะ”

 

            มือเล็กเอื้อมมือไปหยิบลูกอมจากเจ้าของ... สัมผัสแผ่วเบาราวกับเป็นตัวส่งผ่านคำปลอบโยนที่ไร้ซึ่งคำพูดใดๆ ใบหน้าส่อแววหล่อตั้งแต่เด็กหันมายิ้มบางๆให้คนตัวเล็ก... มันเป็นรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุดจากทุกๆคนที่เขาเคยพบเจอ คนที่ไม่ใช่พ่อกับแม่...ไม่ใช่พี่ชาย...ไม่เชิงเพื่อน มันเป็นความรู้สึกแปลกๆที่เด็กอย่างซินก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร แค่รู้สึกอยากให้บ้านที่นัทกำลังจะกลับหลังจากไปส่งเขาไม่ใช่บ้านญาติของนัท อยากให้เป็นบ้านนัทเอง อยากให้นัทมาอยู่ใกล้ๆกัน...แค่นั้น

 

            “ขอบคุณ... เดี๋ยวจะเอามาคืนให้”

 

            “เมื่อไหร่ล่ะ? คงยากแล้วล่ะ...เทอมหน้าพ่อจะพานัทไปเรียนต่างประเทศ”

 

            คำบอกเล่าธรรมดาที่ผู้พูดไม่ได้คิดอะไรกลับทำให้คนฟังสะดุดลมหายใจตัวเองเอาเสียดื้อๆ แววตาใสแจ๋วหม่นลงอย่างเศร้าๆ พลางส่งลูกอมที่เพิ่งแกะเสร็จเข้าปาก แขนเรียวเล็กกระชับอ้อมกอดรอบคอให้แน่นขึ้นพลางเกยคางมนลงบนลาดไหล่อีกฝ่ายก่อนจะส่งมือเล็กดึงแท่งลูกอมออกจากปากแล้วเอ่ยขึ้นเสียงใส “มันต้องมีสักวัน...ที่เราจะได้เจอกันอีก”

 

            ...............................................

            .........................

            ..........

 

            “อือ...ซิน

           

            เป็นอีกคืนที่ร่างสูงภายใต้ผ้าห่มผืนหนาสะดุ้งตื่นกลางดึกจากความฝันซ้ำๆทุกคืน... ฝันถึงเรื่องเดิมๆ... เรื่องราวในวัยเด็กของเขาและซิน ตั้งแต่วันนั้นนัทก็ผนึกความทรงจำนี้เข้าไปอยู่ในส่วนลึกของสมองโดยไม่เคยคิดที่จะเรียกมันออกมาอีก แม้ตอนนี้เขาจะจำได้แล้ว... จำได้ทุกเรื่องราว ทุกคำพูด และทุกสัมผัส... แต่มันจะมีประโยชน์อะไรในเมื่อทุกอย่างมันสายไปแล้ว

 

            ซินจากนัทไปแล้ว...

 

            ล่าสุดที่ได้ข่าวจากทางโรงพยาบาลคือร่างกายขั้นโคม่านั้นถูกส่งตัวไปรับการรักษาที่อเมริกาอย่างเร่งด่วน ด้วยทางนั้นตอบรับและยืนยันผลตรวจว่าหาตับที่เข้ากับผู้ป่วยได้แล้ว ถึงได้รู้ว่าที่บ้านของซินพยายามหาทางรักษาโรคนี้อยู่ตลอดเวลาตั้งแต่รับรู้ว่าซินเป็นฮีโมฟีเลีย... พอจะนึกถึงเจ้าของดวงหน้าหวานทีไร ภาพติดตาครั้งสุดท้ายในห้องที่หัวหินวันนั้นกลับเด่นชัดอยู่เพียงภาพเดียวราวกับต้องการตอกย้ำความผิดบาปที่เขาเป็นคนก่อไว้อย่าไม่น่าให้อภัย ครั้นจะไปขอโทษ ขอกอด หรือแม้แต่ไปบอกความในใจกับร่างที่ไร้สติก็ตาม... ซินก็ยังไม่ให้โอกาสเขาเลย...

 

            นัทไม่รู้ว่าขณะนี้ เวลานี้ วินาทีนี้ ซินยังมีลมหายใจอยู่หรือไม่... แต่ซินก็จากเขาไปแล้ว คงเกลียดเขาไปแล้วด้วย ใครจะกลับมารักคนที่เกือบจะคร่าชีวิตตัวเองล่ะจริงมั้ย? ถึงในใจจะคิดเข้าข้างตัวเองว่าประโยคสุดท้ายที่คนในอ้อมกอดกระซิบบอกเขาก่อนจะสิ้นสติมันยังทำให้นัทมีความหวังอยู่บ้างก็ตาม

 

            หวังว่าจะได้โอกาสอีกครั้ง...

            หวังว่าจะได้ทำในสิ่งที่ไม่ได้ทำ…

            หวังว่าจะได้ดูแล...ไม่ว่าซินจะหายจากโรคนั้นหรือไม่ก็ตาม

 

            หวังว่า... จะได้รับความรักเหมือนเดิม และมีโอกาสที่จะมอบความรักกลับไปบ้าง

 

 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

 

 

            เสียงเชียร์จากคนดูนับหมื่นดังกึกก้องไปทั่วทั้งฮอลล์กว้าง ศิลปินทั้งรุ่นเล็กและรุ่นใหญ่เดินออกมายืนเรียงหน้าเวทีพร้อมกับโค้งขอบคุณก่อนจะเดินเข้าหลังเวทีไปเป็นอันจบคอนเสิร์ตในค่ำคืนที่อากาศหนาวขึ้นเรื่อยๆในช่วงเดือนธันวาคมนี้ เจ้าของฉายา ‘มือกีต้าร์ขั้นเทพ’ ที่ถูกเรียกขานตั้งแต่อยู่ในมหาวิทยาลัย ตอนนี้เป็นหนึ่งในวงดนตรีน้องใหม่มาแรงของวงการบันเทิงที่นับวันจะมีแฟนคลับเพิ่มมากขึ้น อีกทั้งยังเป็นที่ถูกจับตามองของสื่ออยู่ตลอดตั้งแต่เข้าวงการ

 

            นัทก้าวเข้ามาในห้องพักศิลปินก่อนจะร่วมถ่ายรูปและกล่าวขอบคุณบรรดาเพื่อนๆและรุ่นพี่นักดนตรีถึงความสำเร็จของงานในวันนี้ เสียงพูดคุยของผู้คนที่ทยอยเดินออกมาจากฮอลล์ดังขึ้นในขณะที่สต๊าฟเสื้อดำเปิดประตูห้องพักศิลปินเข้ามาจากด้านนอกฮอลล์ก่อนจะนำช่อดอกไม้ที่คาดว่าเป็นแฟนคลับฝากมาเดินเข้าไปให้นัท ชายหนุ่มหันมารับไว้ก่อนจะก้มมองดอกไม้สีขาวบริสุทธิ์หลากหลายชนิดที่ถูกจัดเป็นช่ออย่างสวยงาม หากแต่เพราะความที่เป็นสีขาวทั้งช่อ ไม่รู้เจ้าตัวตั้งใจทำให้คนรับสังเกตสิ่งนี้หรือเปล่า... แต่สายตาคมดันไปสะดุดกับกล่องสีแดงสดที่ไม่ว่าจะมองช่อดอกไม้จากมุมไหน ก็มักจะมีสีแดงของกล่องตัดกับสีขาวสะอาดของดอกไม้ให้ได้เล็ดลอดออกมาให้เห็นตลอด...

 

            ด้วยความสงสัยที่คาดว่าเป็นใครใครก็อยากรู้ มือหนาจึงจัดแจงล้วงเข้าไปหยิบกล่องดังกล่าวขึ้นมาเปิดดู ก่อนชายหนุ่มจะรู้สึกถึงลมหายใจที่ขาดช่วงเมื่อเห็นสิ่งของข้างในกล่องนั้น

 

            -- ลูกอมคุ้นตา และลายมือน่ารักที่นัทไม่มีวันลืมในกระดาษโน๊ตเล็กๆนั่น --

 

            ยังไม่ทันที่สมองจะประมวลผลใดๆ ขายาวก็ก้าวอาดๆออกไปจากห้องโดยใช้ความรู้สึกเป็นตัวสั่งการเสียอย่างนั้น ถึงขั้นที่เสียงเรียกของเพื่อนนักดนตรียังไม่สามารถผ่านเข้ามากระทบโสตประสาทได้เลย นัทเดินดุ่มๆออกมายืนจังก้าอยู่บริเวณลานหน้าฮอลล์พลางหันซ้ายหันขวามองหาใครบางคนประหนึ่งตนก็เป็นหนึ่งในแฟนคลับที่กำลังเดินหาเพื่อนหรือแฟนที่พลัดหลงกันอยู่... แต่แฟนคลับตัวจริงไม่ได้คิดอย่างนั้น เมื่อเสียงกรี๊ดกร๊าดจากหนึ่งคนเริ่มเพิ่มจำนวนมากขึ้น สายตานับร้อยคู่ที่อยู่บริเวณนั้นจึงหันมาเพ่งความสนใจที่คนๆเดียวก่อนจะเร่งฝีเท้าเข้ามารุมศิลปินหนุ่มเนื้อหอมกันราวกับมดนับร้อยตัวที่เข้ามารุมแย่งความหวานจากก้อนน้ำตาลก็ไม่ปาน

 

            กล้อง โทรศัพท์มือถือ และกระดาษพร้อมปากกาหลายสิบถูกยื่นมาให้ แสงแฟรชวูบวาบที่ทำลายการมองเห็นไปชั่วขณะเรียกสติให้ชายหนุ่มเริ่มรู้ตัวแล้วว่าตนไม่ควรออกมาข้างนอกตั้งแต่แรก แต่จากสถานการณ์ตอนนี้ เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากยืนยิ้มให้ถ่ายรูป ไม่ก็สั่งการนิ้วมือให้จรดปลายปากกาตามความต้องการของแฟนคลับ แต่ถึงอย่างนั้นสายตาคมก็ยังพยายามสอดส่องชะเง้อหาตัวการที่ทำให้เขาต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้... ในที่สุดการ์ดประมาณห้าหกคนก็ต้องเข้ามากันกลุ่มแฟนคลับออกให้พลางต้อนมือกีต้าร์หนุ่มให้กลับเข้าห้องพักศิลปินไปอย่างปลอดภัย

 

            เบาะเก้าอี้ยวบลงตามน้ำหนักที่กดทับ นัทนั่งเอากล่องลูกอมในมือทุบหัวตัวเองอยู่หลายทีเพื่อที่ถ้ามันเป็นเพียงแค่ความฝัน เขาก็อยากจะตื่นให้มันรู้แล้วรู้รอดไปเลย... และเพราะมันไม่ใช่ความฝัน... นั่นหมายความว่า

 

            ซินยังคงหายใจอยู่บนโลกใบเดียวกับเขา...

            และ... ทั้งๆที่เขาเคยทำลายสิ่งของแทนใจที่เจ้าตัวตั้งใจทำให้ต่อหน้าต่อตา แต่วันนี้...เขายังมีสิทธิ์ได้รับมันอยู่?

           

            ซินยังให้โอกาสนัทอยู่ใช่มั้ย?

 

            ลูกอมสีสวยถูกส่งเข้าเรียวปากได้รูปก่อนมือหนาจะคลี่ข้อความในกระดาษโน้ตพลางกวาดสายตาอ่านอีกครั้ง

 

            -- วันนี้สนุกมาก นัทเก่งที่สุดเลย! (^.^)b --

 

 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

 

 

            ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์แล้วที่นัทไม่ได้เห็นแม้แต่เงาของซิน จะมีก็แต่กล่องลูกอมที่ฝากคนนู้นคนนี้มาให้ซึ่งพอช่วงหลังๆ ไม่ต้องรอให้กล่องถึงมือ... เพราะแค่สายตาเหลือบไปเห็น ขายาวก็รีบวิ่งออกไปตามหาเจ้าของแล้ว ซึ่งก็ผิดคาด... ไม่เห็นแม้แต่ปลายเส้นผมหยักศกที่เป็นเอกลักษณ์ของเจ้าตัว

 

            ถามจากกลุ่มเพื่อนของซินก็แล้ว ไม่มีใครช่วยเขาได้สักคน... แม้กระทั่งนนที่นัทคิดว่าน่าจะยังติดต่อกับซินอยู่ยังบอกกับเขาอย่างไม่เต็มใจนักว่าพบซินครั้งล่าสุดก็ตอนที่เจ้าตัวมาปรับความเข้าใจให้ตรงกันว่าขออยู่ในสถานะแบบพี่น้อง... ไม่อยากจะเชื่อเลยว่าซินตอนนี้กับเมื่อหนึ่งปีก่อนคือคนๆเดียวกัน...

 

ก็ตอนนั้นเราอยู่ใกล้กันแค่เอื้อม ได้กอด ได้จูบ ได้สัมผัส แม้ว่าครั้งสุดท้ายเจ้าตัวจะไม่เต็มใจก็ตาม

แต่ตอนนี้...ซินเปรียบเสมือนสิ่งมีชีวิตที่เลอค่า จับต้องไม่ได้ แค่จะมอง..ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา...

 

มีบางวันที่นัททำใจดีสู้เสือขับรถตรงดิ่งไปบ้านซิน ป๊าม๊าก็ไม่ได้มีทีท่ารังเกียจหรือโกรธเคืองเขาเลยแม้แต่น้อย กลับยิ้มแย้มเป็นมิตร...แต่ก็ไม่ให้เข้าพบลูกชายเขาอยู่ดี และแน่นอนว่าซินคงขอไว้ว่าถ้าเขามาบ้านให้บอกว่าไม่อยู่ ออกไปข้างนอก หรืออะไรก็แล้วแต่ ซึ่งเขาก็หาข้อพิสูจน์ได้จากคืนนั้นเวลาราวๆห้าทุ่มที่ป๊าบอกว่าซินออกไปเที่ยวกับเพื่อนยังไม่กลับ เขาจึงขับรถออกมาให้พ้นจากซอยบ้านก่อนจะลงจากรถมายืนซุ่มมองจากปากซอย และมันก็เป็นดังคาดเมื่อบานหน้าต่างห้องนอนชั้นบนที่เคยมืดสนิทประหนึ่งว่าไม่มีคนอยู่กลับสว่างขึ้นทันตาพร้อมกับเงาร่างบางที่เดินโฉบไปโฉบมาให้เห็นลางๆภายในห้อง...

 

            และบ่ายนี้ก็เป็นอีกวันที่นัทแวะมาบ้านซิน ซึ่งช่วงเวลาแบบนี้จะมีก็แต่ม๊าที่อยู่บ้าน...และนั่นก็เป็นสิ่งที่เขาต้องการ เพราะถ้าหากมาช่วงที่ซินอยู่... เขาก็คงไม่มีกะจิตกะใจจะถามในเรื่องที่อยากรู้ คงห่วงหน้าพะวงหลังว่าจะได้เจอเจ้าของร่างบอบบางนั้นเมื่อไหร่ ส่วนป๊าที่หวงลูกชายยิ่งกว่าอะไรดี... หากเขาพลั้งปากหรือไปจุดชนวนเรื่องเมื่อปีก่อนให้ไฟแค้นซึ่งคาดว่ายังไงก็ต้องมีบ้างสำหรับคนเป็นพ่อมันลุกโชนขึ้นมา เขาอาจจะไม่มีชีวิตรอดออกไปจากบ้านนี้ได้... ถามไถ่สารทุกข์สุขดิบกันซักพักนัทถึงรู้จากปากของม๊าว่าซินหายขาดจากโรคฮีโมฟิเลียแล้ว ซึ่งนั่นยิ่งทำให้นัทหนักข้อข้องใจเข้าไปอีก -- ก็หายแล้ว ทำไมต้องหลบหน้ากัน? -- จนในที่สุดผู้เป็นแม่ก็ยอมบอกเหตุผลซึ่งเมื่อนัทฟังแล้วถึงกับต้องลอบถอนหายใจกับตัวเอง

           

            คราวที่แล้วทำตัวออกห่างจากเขาเพราะโรคฮีโมฟิเลีย

พอมาคราวนี้ก็จะหนีเขาไปอีก... เพียงเพราะกลัวจะทำลายอนาคตเขางั้นเหรอ?

 

นัทเกิดมาก็มีพร้อมทุกอย่าง แล้วอนาคตที่ไม่มีซินจะไปสำคัญอะไร... บางทีก็นึกโกรธคนตัวเล็กเหมือนกันที่ชอบคิดแทนคนอื่น ไม่เคยถามความรู้สึกกัน ไม่เคยถามความเห็นกันบ้างเลย ถ้าห่วงกันจริงก็ควรจะหันหน้าคุยกันตรงๆมากกว่าที่จะเดินหนีปัญหา แล้วก็ต้องมาเจ็บทั้งสองฝ่ายแบบนี้

 

และในเมื่อคนที่เขาฝันถึงทุกวันทุกคืนอยู่ใกล้แค่เพียงเอื้อมมือ

ไม่มีทางซะหรอก! เขาไม่มีวันปล่อยซินให้หลุดมือไปอีกเป็นอันขาด!!

 

            “นัท...” หลังจากที่พูดคุยกันอยู่นานก็ถึงเวลาที่เขาควรจะกลับได้แล้ว นัทกล่าวลาม๊าก่อนจะเดินออกจากบ้านโดยมีหญิงสูงวัยเดินตามมาส่ง แต่ยังไม่ทันที่มือหนาจะแตะประตูรั้วหน้าบ้าน ชายหนุ่มก็ต้องหยุดแล้วหันกลับไปตามเสียงเรียก

 

            “ม๊าก็เห็นลูกใช้ชีวิตปกติดีทุกอย่าง แต่เขาดูไม่ค่อยมีความสุขเลย... นัทเข้าใจใช่มั้ย?” วาจานุ่มนวลที่นัทฟังแล้วถึงกับหายใจไม่ทั่วท้องเพราะตีความหมายไปในทางที่เหมือนม๊ากำลังจะบอกกลายๆว่าให้เลิกยุ่งกับซินรึเปล่า...แต่ยังไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ทักท้วงหรือพูดอะไร ซองสีเหลืองนวลก็ถูกยื่นมาตรงหน้าเรียกให้คิ้วหนาเลิกขึ้นอย่างสงสัย แต่ก็ต้องรับมาตามมารยาทและหยุดฟังประโยคสุดท้ายที่หญิงสูงวัยกล่าวพร้อมกับยิ้มอย่างอ่อนโยน “...ช่วยเอาความสุขของซินกลับมาที”

 

 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

 

 

            -- บัตรเชิญเข้าร่วมงานเปิดนิทรรศการ Midnight Muse Art & Gallery --

 

            ชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ๊ตสีดำแบรนด์ดังที่เจ้าตัวชอบใส่เป็นประจำเดินมาหยุดหน้างานนิทรรศการแสดงงานศิลปะและรูปภาพที่ถูกสรรสร้างขึ้นเพื่อจัดในยามรัตติกาลต้อนรับเทศกาลช่วงฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง คนที่มาเวลาเฉียดเที่ยงคืนรีบยื่นบัตรเข้างานด้านหน้าก่อนจะเดินดุ่มๆเข้ามาในงานซึ่งตอนนี้กำลังมีพิธีเปิดงานนิทรรศการอยู่... สายตาวอกแวกและคอยหันซ้ายทีขวาทีดูมีพิรุธอย่างเสียไม่ได้กำลังพยายามมองหาใครบางคนที่มาร่วมงาน ซึ่งคาดว่าคงจะหาได้ง่ายจากเรือนผมยาวหยักศก รูปร่างบอบบาง และใบหน้าที่เห็นเพียงแค่เสี้ยวเดียวก็รู้ว่าเป็นซิน แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น... เมื่อแขกเหรื่อที่มาร่วมงานนั้นมีมากเกินกว่าที่จะกวาดตามองผ่านๆได้...

 

หลังจากเสร็จสิ้นพิธีเปิด ผู้คนก็แยกย้ายกันไปเดินชมงานตามอัธยาศัย... มีทั้งภาพเขียนบนกระดานเรืองแสง หรือแม้แต่ภาพวาดสีน้ำมันที่เมื่อกระทบกับแสงไฟรำไรทำให้ดูมีมิติสวยงามขึ้น... ชายหนุ่มกวาดสายตามองผลงานผ่านๆอย่างไม่ใส่ใจนัก รู้สึกเหมือนตัวเองเอาเปรียบคนที่สนใจงานศิลปะแต่ไม่มีโอกาสได้เข้ามาดูงานเปิดในวันนี้เพราะไม่มีบัตรเชิญ ผิดกับเขาที่เข้ามาเพื่อจุดประสงค์อื่น... นัยน์ตาดำสนิทเหลือบมองผู้คนที่เดินผ่านไปมาและที่อยู่บริเวณนั้น คนที่มีเรือนผมยาวส่วนใหญ่ก็แต่งชุดด้วยกระโปรงหรือชุดแซกที่มองแค่ปาดเดียวก็รู้ว่าไม่ใช่ซิน...

 

ชายหนุ่มลอบถอนหายใจเมื่อเดินกลับมาที่จุดเริ่มต้น เขาเดินไปรอบงานที่ใช้พื้นที่ในการจัดใหญ่พอสมควรจนตอนนี้รู้สึกปวดแปลบที่ขาราวกับจะเป็นตะคริว ขายาวพาสังขารที่เริ่มหมดแรงและหมดกำลังใจเดินข้ามสะพานที่เชื่อมไปยังเรือสำราญขนาดย่อมซึ่งเป็นที่รับรองแขกสำหรับร่วมรับประทานอาหารว่างในยามราตรีซึ่งตอนนี้ก้าวเข้าสู่วันใหม่แล้ว มีเพียงไม่กี่สิบคนบนเรือเพราะคนส่วนใหญ่กำลังตื่นตาตื่นใจกับนิทรรศการข้างล่าง... ชายหนุ่มเดินขึ้นมาบนดาดฟ้าเรือเพื่อรับลมเย็นซึ่งหนาวมากกว่าปกติเพราะเป็นช่วงปลายๆเดือนธันวาคมแล้ว

 

ไม่ได้มีแค่นัทที่อยู่บนดาดฟ้า แต่มีใครบางคนยืนหันหลังเกาะรั้วรับลมหนาวอยู่ก่อนแล้ว... การแต่งตัวสบายๆด้วยเสื้อเชิ้ตสีอ่อนพับแขนขนาดพอดีตัวที่จั๊มเอวอวดสัดส่วนเพรียวแมทซ์กางเกงขาเดฟที่แนบขาเรียวสวยได้รูปนั้นทำให้เกือบจะมั่นใจได้ว่าคนที่เขาตามหาตัวมานานกำลังยืนอยู่ตรงนั้น แต่ติดตรงที่ลาดไหล่บางนั้นกลับไม่มีเรือนผมยาวหยักศกที่ทิ้งตัวลงมาคลอเคลียเหมือนอย่างเคย... เพราะมันถูกรวบเก็บไปมัดรวมกันอย่างลวกๆแต่ดูเป็นธรรมชาติและชวนมอง... ขายาวค่อยๆย่องเข้าไปใกล้ร่างเล็กนั้นโดยไม่ให้เจ้าตัวรู้ เรียกง่ายๆว่าเป็นการ ‘ย่องเบา’ นั่นแหละ... แต่อยู่ๆมือเรียวก็ยกไอโฟนขึ้นมาก่อนจะกดกล้องหน้าเพื่อหวังจะถ่ายตัวเองกับภาพเรือด้านหลังโดยไม่ให้สัญญาณคนที่แอบย่องมาจากข้างหลังได้หลบทัน

 

สองสายตาที่สบประสานกันผ่านกล้องหน้าที่แม้ว่าความละเอียดจะไม่ชัดเท่ากล้องหลัง...

แต่ก็ชัดพอที่นัทจะมั่นใจได้ในทันทีเมื่อเห็นใบหน้าของคนที่ยืนหันหลังให้ผ่านทางกล้องไอโฟนว่าเป็นคนเดียวกับที่เขากำลังตามหา ในขณะที่ซินก็รับรู้ได้ในทันทีว่ามีใครอีกคนแอบย่องเข้ามาประชิดตัวจากด้านหลัง

 

// ตุ้บ!! //

 

ร่างบางสะดุ้งตัวโยนก่อนจะเผลอปล่อยไอโฟนในมือซึ่งยังถือว่าโชคดีที่หล่นตกลงบนพื้นเรือแทนที่จะลงไปในน้ำ ไหล่บางหันหลังกลับมาหาคู่กรณีอย่างรวดเร็ว แต่ยังไม่ทันจะได้พูดหรือต่อว่าอีกคนโทษฐานที่ทำให้เขาตกใจ... ลำตัวเพรียวบางก็ถูกแขนแกร่งรวบตัวเข้าไปกอดแน่น สัมผัสอุ่นซ่านที่สองร่างกายส่งผ่านไปถึงกันและกันเรียกให้ทั้งคู่ลืมความหนาวเย็นไปชั่วขณะ... ก่อนจะรู้สึกถึงการขยับตัวยุกยิกของคนในอ้อมกอดที่เหมือนจะบอกเป็นนัยว่าอึดอัดเพราะแทบไม่เหลือช่องว่างระหว่างกันแล้วจึงทำให้ร่างสูงยอมคลายอ้อมกอดแต่ก็ยังโอบเอวบางไว้ไม่ให้หนีไปไหน...

 

“ทำแบบนี้ไม่ได้นะ...นัท” มือนิ่มพยายามแกะมือปลาหมึกของอีกคนออกจากเอวพลางหันไปทางด้านในตัวเรือซึ่งตอนนี้แขกเหรื่อเริ่มทยอยเข้ามากันมากขึ้นแล้ว

 

“ทำไมไม่ได้?” เลิกคิ้วอย่างกวนๆก่อนจะออกแรงแขนดึงเอวบางเข้ามาแนบชิดมากขึ้น เรียกสายตาที่ตอนแรกดูจะหวาดๆเพราะคอยแต่หันไปมองข้างในตัวเรือด้วยกลัวว่าจะมีใครมาเห็นจนต้องหันกลับมาสนใจเจ้าของมือปลาหมึกที่ไม่ว่าจะตีมือจะจิกเล็บยังไงก็ไม่ยอมปล่อยเขาให้เป็นอิสระง่ายๆ

 

            “สื่อมวลชนมาร่วมงานตั้งเยอะ... เดี๋ยวก็ได้เป็นข่าวหรอกคิ้วหนาขมวดเข้าหากันก่อนจะส่งเสียงจิ๊จ๊ะเพราะขัดใจที่ทำอะไรไม่ได้เลยนอกจากยืนปล่อยให้อีกฝ่ายทำตามอำเภอใจ อีกทั้งใบหน้าหล่อก็ยังยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างไม่แคร์สื่อ

 

            “ช่างเขาสิ ไม่เห็นต้องสนใจ...” นัยน์ตาดำสนิทลอบสำรวจดวงหน้าหวานที่ยังงดงามไม่แปรเปลี่ยน ก่อนจะเลื่อนขึ้นไปสบประสานกับนัยน์ตาโตสวยที่ถูกล้อมด้วยกรอบแว่นแฟชั่นสีดำเลนส์ใสขนาดใหญ่ที่รับกับผิวขาวนวลของใบหน้าชวนหลงใหล ไม่ว่าคนตรงหน้าจะทำอะไร เขาไม่สามารถปฏิเสธได้เลยจริงๆว่ามันช่างชวนมองเสียเหลือเกิน... หนุ่มเจ้าของใบหน้านิ่งที่วันนี้ดูจะแผ่รังสีมาเฟียไม่ค่อยจะออกเผยยิ้มสดใสที่หาดูไม่ได้ง่ายๆก่อนจะก้มลงกระซิบชิดใบหูนิ่ม เรียกให้ดวงตากลมโตเบิกกว้างกับรอยยิ้มที่ได้รับและสิ่งที่ได้ยิน “สนคนนี้คนเดียวก็พอ”

           

            แก้มเย็นเฉียบของนัทที่แนบผ่านแก้มเนียนเรียกให้แขนเล็กต้องหันไปล้วงผ้าพันคอที่พกติดตัวอยู่ในกระเป๋าขึ้นมาก่อนจะเอื้อมมือไปพันให้ร่างสูงด้วยกลัวว่าคนขี้หนาวจะไม่สบายไปเสียก่อน

 

            “ซิน...” นัทยืนนิ่งให้อีกคนพันผ้าให้โดยมือหนาก็ยังประคองเอวบางอยู่ไม่ยอมปล่อย

 

 “ฮึ?” ซินส่งเสียงในลำคอเป็นเชิงถามขณะที่ยังพันผ้าพันคอในมืออยู่อย่างตั้งใจ

 

“ไม่ต้องหนีไปไหนอีกแล้วนะ…” มือเล็กที่เพิ่งจัดการกับผ้าพันคอเสร็จถึงกับหยุดชะงักก่อนจะค่อยๆเลื่อนลงไปวางทาบบนลาดไหล่กว้างของร่างสูง ดวงตาสวยเงยขึ้นมองอีกฝ่ายเพื่อรอฟังว่าคนตรงหน้าจะพูดอะไรอีก “หนีไม่พ้นหรอก...เพราะยังไงนัทก็จะตามไปทุกที่แหละ”

 

“อุ่นขึ้นมั้ย?” เอ่ยเสียงแผ่วพลางหลุบตาลงต่ำอย่างต้องการปิดบังใบหน้าที่ร้อนผ่าว ก่อนจะส่งมือบางไปจับๆลูบๆปลายพ้าพันคอนุ่มในมือขณะถามเพื่อเบี่ยงประเด็น

 

“กอดแบบเมื่อกี้อีกสิ ยังหนาวอยู่เลย...” เสียงทุ้มที่ติดจะอ้อนน้อยๆเรียกให้คนฟังถึงกับต้องเงยหน้าขึ้นมาทำตาโตใส่อย่างไม่อยากจะเชื่อหู ก่อนจะเบะปากยิ้มอย่างอย่างหมั่นไส้กลับไปให้อีกคน ซึ่งพอเห็นอาการน่ารักๆของคนตรงหน้าก็ถึงกับหัวเราะในลำคอพลางส่งมือหนาที่เริ่มอุ่นขึ้นแล้วไปบีบจมูกโด่งรั้นของคนในอ้อมกอดอย่างหมั่นเขี้ยว

 

“ว่าแต่... ทำไมถึงมางานแบบนี้ได้ล่ะ?”

 

“ก็มีบัตรไง… โอ๊ยๆ! ทำไมมือหนักอย่างนี้วะ?ฝ่ามือนิ่มที่แรงตีไม่ได้นิ่มตามชื่อฟาดลงไปบนลาดไหล่กว้างหลังจากฟังคำตอบกวนประสาทตามแบบฉบับเจ้าของฉายามาเฟีย ก่อนนัทจะพยายามเบี่ยงไหล่หลบอีกป้าบที่ตามมาติดๆหลังจากหลุดพูดวาจาไม่รื่นหูใส่อีกคน... -- โดนซะบ้างก็ดี เพราะเขาโดนนัททำมามากกว่านี้อีก แค่นี้ยังน้อยไปด้วยซ้ำ! -- มือหนาที่คอยกันฝ่ามือเรียวที่กำลังประทุษร้ายเขาเปลี่ยนมาจับข้อมือเรียวพลางออกแรงลากให้อีกคนเดินตามกันออกมาจากเรือ

 

“จะพาซินไปไหน?” แขนเรียวออกแรงขืนตัวเล็กน้อยก่อนอีกฝ่ายจะหยุดเดินแล้วหันกลับมามองหน้าคนตัวเล็ก ดวงตาสวยก้มลงไปมองมือหนาที่ค่อยๆเลื่อนจากข้อมือเรียวไปจับกระชับมือบางก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยอย่างนุ่มนวลแต่แอบแฝงน้ำเสียงตื่นเต้นชวนให้คิ้วสวยขมวดเข้าหากันอย่างสงสัย

 

“มีอะไรจะให้... ไปกับนัทนะ”

 

 

∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞∞

 

 

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าไหร่แล้ว..ที่ทั้งคู่ได้ฝากรอยเท้าบนผืนทรายเป็นทางยาวเรียบชายหาดที่ห่างไกลออกมาจนมองไม่เห็นเรือสำราญซึ่งเป็นสัญลักษณ์บ่งบอกบริเวณที่จัดงาน... แสงตะวันที่ลาลับขอบฟ้าไปเมื่อหลายชั่วโมงก่อนกำลังโผล่พ้นเส้นขอบฟ้าขึ้นมาเผยให้เห็นแสงสีส้มนวลแลดูอบอุ่นและสบายตา ฝ่ามืออุ่นที่กอบกุมมือบางไว้ค่อยๆคลายออกก่อนจะเปลี่ยนเป็นเลื่อนไปโอบเอวคอดของคนข้างๆซึ่งเจ้าตัวก็หันมาค้อนใส่แต่ก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร

 

“รอตรงนี้ก่อนนะ... เดี๋ยวมา” นัทกดฝ่ามือบนไหล่บางเบาๆก่อนจะวิ่งหายไปยังบริเวณที่จอดรถ ไม่นานนัก... ซินที่ยืนรออยู่ถึงกับต้องเพ่งสายตาไปที่วัตถุสีขาวโปร่งแสงที่ลอยอยู่เหนือศีรษะของร่างสูง ท่าทางกึ่งวิ่งกึ่งเดินกลับมาของนัททำเอาซินถึงกับหลุดขำกับอากัปกิริยาเหมือนเด็กของอีกฝ่าย... พอร่างสูงกลับมายืนตรงหน้า ซินถึงจะเข้าใจว่าวัตถุที่ลอยอยู่นั้นคือลูกโป่งสีขาวโปร่งแสงที่มองเข้าไปเห็นอีกลูกหนึ่งซึ่งมีขนาดเล็กกว่าและเป็นรูปหัวใจสีชมพูอ่อนบรรจุอยู่ มันถูกมัดปลายด้วยด้ายเส้นบางที่แทบมองไม่เห็นซึ่งไม่ได้ถูกยึดด้วยมือหน้า แต่กลับเป็นกล่องคุ้นตาที่เจ้าตัวเป็นคนทำเองกับมือเมื่อไม่นานมานี้ที่ถูกพันด้วยด้ายบางเบาเป็นที่ยึดไม่ให้ลูกโป่งลอยหายไป

 

“จะให้ลูกอมซินเนี่ยนะ?” คนตัวเล็กทำหน้าอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเอง -- ถ้าจะง้อกันด้วยวิธีเอาของที่ให้มาคืนเจ้าของแบบนี้ล่ะก็ ไม่ต้องให้อะไรเลยยังจะดีกว่าอีก... ไม่ลงทุนเอาซะเลย! --

 

“ก็แค่สงสัยว่าเคยลองกินเองบ้างมั้ย?”

 

“ไม่เคย... ทำไม?เสียงหวานเอ่ยแผ่วเบาก่อนจะขึ้นเสียงสูงแบบคนปรับอารมณ์ได้อย่างรวดเร็วเมื่อเห็นสายตากรุ้มกริ่มที่ดูกวนประสาทอยู่ในทีของอีกคน

 

“ถึงว่า... ก็มันไม่อร่อยอ่ะดิ่… จืดสนิท! ฮ่าๆๆ” นัทยักคิ้วกวนๆอย่างเป็นต่อเมื่อได้แกล้งแหย่คนตัวเล็กจนได้เห็นกิริยาท่าทางน่ารักๆของซิน แก้มใสพองลมราวกับเด็กน้อยโดนขัดใจ ริมฝีปากบางสีสวยเชิดขึ้นอย่างงอนๆเมื่อโดนร่างสูงตำหนิสิ่งของแทนใจทุกชิ้นที่ตนตั้งใจทำให้มาตลอด

 

“งั้นเอาคืนมาเลยจากที่แค่งอนๆตอนนี้เหมือนเจ้าตัวจะเริ่มโกรธขึ้นมาจริงๆ มือเล็กพยายามเอื้อมสุดแขนเพื่อจะคว้าเอากล่องลูกอมสีหวาน แต่มือหนาที่ได้เปรียบเรื่องความสูงก็เบี่ยงหลบมือเล็กนั้นพลางชูกล่องในมือสุดแขนเพื่อที่ซินจะได้เอื้อมขึ้นมาไม่ถึง ก่อนจะส่งลำแขนอีกข้างโอบประคองรอบเอวบางไว้กันเจ้าตัวสะดุดล้ม แต่อีกคนที่เริ่มน้อยใจกับประโยคที่ได้ยินเรียกให้ความรู้สึกที่เสียไปถูกส่งผ่านออกมาทางม่านตาสวยที่เริ่มเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำใส จนนัทที่เห็นถึงกับตกใจจนทำอะไรไม่ถูก ก่อนจะเลิกแกล้งซินแล้วเชยคางมนขึ้นมาสบตากัน

 

“ลูกอมแค่แท่งเดียว...มันเทียบไม่ได้เลยนะกับสิ่งที่ซินให้นัทมาตลอด” มือหนาค่อยๆเลื่อนขึ้นไปถอดแว่นตาออกจากกรอบหน้าเรียวอย่างเบามือ ดวงหน้าหวานสวยที่ไร้เครื่องประดับเมื่อกระทบกับแสงอาทิตย์อ่อนๆที่สาดส่องเข้ามา เรียกให้นัทถึงกับสะดุดลมหายใจตัวเองไปชั่วขณะ

 

“ก็แค่อยากจะขอโทษ... ขอบคุณ... สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้น...” นิ้วโป้งหยาบไล่เกลี่ยเส้นไรผมที่ถูกลมเย็นๆพัดมาปิดใบหน้านวลพลางไล้นิ้วมือบนแก้มใสเบาๆ “นัทก็...รักซินเหมือนกันนะ”

 

คำสารภาพรักหวานหูจากเจ้าของเสียงทุ้มที่ฟังดูนุ่มนวลอ่อนโยนเป็นพิเศษทำเอานบน้ำตาของคนฟังที่ไม่ได้คาดคิดว่าจะได้ยินอะไรแบบนี้จากปากร่างสูงถึงกับแตกออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ แต่ถึงอย่างนั้นรอยยิ้มบางเบาก็ยังปรากฏให้เห็นเรียกให้นัทอดยิ้มตามไม่ได้... นิ้วหยาบจากการกดคอร์ดกีต้าร์บรรจงแกะด้ายที่พันอยู่รอบกล่องออกก่อนจะส่งปลายเส้นด้ายไปใส่ไว้ในมือซิน ฝากล่องถูกเปิดออกก่อนนัทจะหยิบลูกอมสีสวยแล้วส่งเข้าปากตัวเองพลางถามอีกคนยิ้มๆ

 

“ไม่ลองชิมหน่อยหรอ?” ไร้คำตอบใดๆจากเรียวปากบาง มีแต่มือเล็กที่ทำท่าจะเอื้อมไปหยิบลูกอมในกล่อง หากแต่มือหนาที่ถือกล่องอยู่กลับขยับหลบมือเล็กเสียอย่างนั้นก่อนจะเอ่ยเสียงต่ำพลางส่งสายตากรุ้มกริ่มไปให้อีกคน “...ไม่ใช่แบบนี้”

 

เป็นอีกครั้งที่เอวบางถูกแขนแกร่งรวบเข้าประชิดอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนจะถูกคนช่างแกล้งประทับริมฝีปากบนเรียวปากอิ่มอย่างแผ่วเบาก่อนจะบดเบียดแนบชิดมากขึ้น ลิ้นอุ่นแทรกผ่านกลีบปากสวยเข้าละเลียดไปตามโพรงปากบางพลางส่งลูกอมในปากแบ่งปันความหวานฉ่ำให้เจ้าของซึ่งยังไม่เคยเชยชิม... มือหนาลูบผ่านแผ่นหลังบางขึ้นไปยังศีรษะของร่างในอ้อมกอดพลางแกะยางมัดผมออกอย่างเบามือในขณะที่เรียวปากอุ่นก็ยังคงแลกชิมความหอมหวานของเม็ดน้ำตาลเคลือบสีอยู่ เรือนผมนิ่มทิ้งตัวลงอย่างมีน้ำหนักสยายกลางแผ่นหลังบางหลังจากได้รับอิสระจากการถูกมัดรวบ มือหนากดลงที่ท้ายทอยของซินเพื่อให้การส่งผ่านลูกอมในปากสะดวกขึ้น...

 

เปลือกตาบางปรือลงก่อนจะเปลี่ยนเป็นหลับพริ้มรับสัมผัสที่ร่างสูงส่งผ่านมาให้ มือเรียวที่เริ่มอ่อนแรงเผลอปล่อยเส้นด้ายบางจนลูกโป่งสีสวยค่อยๆเคลื่อนตัวขึ้นไปหาท้องฟ้าสีส้มจางๆ แขนเรียวทั้งสองข้างที่เป็นอิสระถูกยกขึ้นมาคล้องคอร่างสูงเพื่อพยุงตัวแทนขาเรียวสวยที่ไร้เรี่ยวแรงราวกับถูกดูดกลืนไปพร้อมกับรสจูบที่นัทบรรจงมอบให้...

 

บนผืนทรายเนียนละเอียดสะท้อนเงาของคนสองคนที่ยืนแนบชิดอยู่ในอ้อมกอดของกันและกันราวกับร่างกายนั้นหลอมรวมกันเป็นหนึ่งเดียว จะมีก็แต่ใบหน้าที่เบียดชิดเข้าหากันค่อยๆถอยห่างออกมาเพื่อปรับองศาและตักตวงอากาศเข้าปอด แต่ไม่ช้า...เงาที่สูงกว่าก็จะเริ่มก้มลงกดจูบย้ำบนปากอิ่มของร่างในอ้อมกอดอย่างไม่ให้เวลาพักหายใจนานนัก ก่อนบทจูบอันแสนหวานฉ่ำที่ริมชายหาดแห่งนี้จะเริ่มขึ้นอีกครั้งแล้วครั้งเล่า...

 

จนกว่า ‘ลูกอม’ สื่อรักเม็ดนั้น....จะละลายจนหมด

เหลือไว้แต่เพียงความหอมหวานจากกลิ่นอายความรักของคนทั้งคู่ที่ยังคงอยู่ไม่มีวันจางหายไป...








 

  





[ Fin ]

 

 

 

 




ขอบคุณ Theme จาก Ha.ha


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
[Short Fiction] NutSin ∞ ตอนที่ 6 : [Candy] ลูกอม V , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1632 , โพส : 41 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#41 : ความคิดเห็นที่ 993
จบอย่างน่าารักค่ะ ฟินนน 
PS.  On my mind.... ∞ SINGULAR ∞
Name : น้ำ ทะเลสาบ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ น้ำ ทะเลสาบ [ IP : 223.205.185.48 ]
Email / Msn: nam_2542_27(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 ตุลาคม 2556 / 00:30

#40 : ความคิดเห็นที่ 985
จบอย่างน่ารักเลย >_
Name : ..... [ IP : 101.109.22.186 ]
Email / Msn: -
วันที่: 10 ตุลาคม 2556 / 18:25


#39 : ความคิดเห็นที่ 970
จบอย่างสวยงาม
PS.  ไม่ได้อยู่เพื่ออดีต ไม่ได้หยุดในวันนี้ แต่อยู่เพื่ออนาคต
Name : พิคไฟล์< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ พิคไฟล์ [ IP : 125.24.95.149 ]
Email / Msn: someonerama2(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 สิงหาคม 2556 / 17:06

#38 : ความคิดเห็นที่ 907
ฟินจุงเบยยยยยยยยยยยย
Name : jira [ IP : 180.180.58.70 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 เมษายน 2556 / 17:22

#37 : ความคิดเห็นที่ 852
เอื๊อกกกกก  จบสวยงาม

ลูกอมนี้หาซื้อได้ที่ไหนะ -///-
Name : Eye L'amore Hibari< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Eye L'amore Hibari [ IP : 118.172.34.127 ]
Email / Msn: eye_love_hibari(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 มกราคม 2556 / 00:41

#36 : ความคิดเห็นที่ 842
อร๊ายยย อยากกินลูกอมบ้าง >///////<

...ตกใจกับคำว่า ซินจากนัทไปแล้ว...
ถึงกับต้องหยุดอ่านสักพัก มานั่งร้องไห้ T^T
เสียใจมากๆตอนนั้น5555 นึกว่าในเรื่องพี่ซินจากไปจริงๆ

แต่ตอนจบแฮปปี้อินดิ้งมาก ชอบบบบบบบบบบ
PS.  シンクラー Singular
Name : nanny.boice< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nanny.boice [ IP : 101.109.116.5 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 มกราคม 2556 / 22:00

#35 : ความคิดเห็นที่ 821
อยากกินลูกอมมมมมมม ><
PS.  ยังคงรักจะยืนอยู่ตรงนี้....ยังคงรักจะดีให้เหมือนใคร~
Name : willowmirror< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ willowmirror [ IP : 27.55.161.120 ]
Email / Msn: willowmirror(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 ธันวาคม 2555 / 19:12

#34 : ความคิดเห็นที่ 811
จุดพลุ จุดพลุ  happy ending ปลาบปลื้มใจ 
ต้องยกความดีความชอบให้คุณม๊า 
ปล ฉากจบหวานมากอ่ะ วาบหวามมากกกก
คือ เคลิ้มไปเลย กู่ไม่กลับ ฮ่าๆๆๆ
ปล ถ้านัทจะจูบกันจนลูกอมหมดเนี่ย เราว่า ปากพี่ซินได้ช้ำแน่ๆ ฮ่าๆ
ปลล เคลิ้มไม่เลิกหว่ะ ทำไงดี 55
Name : princess_me< My.iD > [ IP : 27.55.146.105 ]
Email / Msn: nuee_ee(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 พฤศจิกายน 2555 / 08:24

#33 : ความคิดเห็นที่ 799
ดีใจที่จบลงแบบ Happy ending
ตอนที่น้องซินโดนแก้วบาด แล้วบอกรักน้องนัท สงสารจับใจเลยอ่ะ
แต่ตอนที่อยู่บนเรือ กับตอนจบที่ชายหาดอ่ะ หวานซึ้งมากกกก ^^
Name : guitarutus [ IP : 27.55.140.69 ]
Email / Msn: -
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 15:00

#32 : ความคิดเห็นที่ 795
จบได้หวานมากๆๆๆๆๆ (วิ่งไปหาลูกอมมากินบ้าง55555) อ่านตอนที่แล้วคิดว่าจะจบไม่สวยซะแล้ว
ไรต์เขียนดี ไม่สะดุดเลย เป็นกำลังใจให้ค่ะ^{+++}^
Name : Ploy Triple S.RE [ IP : 124.122.204.191 ]
Email / Msn: -
วันที่: 24 พฤศจิกายน 2555 / 13:26

#31 : ความคิดเห็นที่ 776
เกือบไปแล้วมั้ยหล่ะ นัท

ง้อได้น่ารักมากมายอ่ะ เขินแทนซินแล้ว
Name : เด๋กดี [ IP : 124.120.133.86 ]
Email / Msn: -
วันที่: 22 พฤศจิกายน 2555 / 21:15

#30 : ความคิดเห็นที่ 769
พาร์ทนี้มาหลายอารมณ์เหลือเกิน~~~~~~~

1.เศร้า
2.ซึ้ง
3.คิดถึง
4.หวาน
5.รัก

T^Tอดีตที่เต็มไปด้วยความทรงจำเกี่ยวกับลูกอมนั่น T^T พี่ซินจำได้และประทับไม่มีวันลืมเลือน
ตอนแรกก็คิดอยู่ว่านางฟ้าจะรอดมั้ย.....T^T 

แต่บทสรุป มันก็สรุปทุกอย่างจริงๆ
คำสารภาพรัก..... ที่หวานจนคนอ่านละลายตรงกับ sf candy จริงๆ ^^ ธีมของเรื่องเพอร์เฟคมาก

ไรต์เตอร์แต่งดีมาก ภาษาก็สวยมาก....แอบคิดว่าไรต์คนนี้เป็นนักเขียนจริงๆใช่มั้ย บอกเค้ามานะ...><
ไม่รู้แร่ะ เค้าไปแอบกดไลค์เพจแล้วล่ะ 5555555555 ขอสมัครเป็นเอฟซีของ goodnigth and sweetdream. ด้วยคนนะคะ
^^

ไม่มีอะไรมาก....แต่ลงตัวและดูดีที่สุด
นี่แร่ะเสน่ห์ของนิยายที่ถูกขนานนามว่า แต่งดี

like.
coffee mate.
Name : CoffeeMate< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CoffeeMate [ IP : 182.52.126.67 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤศจิกายน 2555 / 13:45

#29 : ความคิดเห็นที่ 732
ไปหาซื้อลูกอมมากินบ้าง
>w<
หวานมากกกก
PS.  Hey!Say!JUMP アイラブユー
Name : nuvan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ nuvan [ IP : 1.1.196.89 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 ตุลาคม 2555 / 16:17

#28 : ความคิดเห็นที่ 700
โอ๊ยยยยย  จบได้หวานมากกก สมชื่อเลย 555
ตอนนี้ลุ้นมากเลยอ่านยาวเลย
สงสารซิน T^T แต่สุดท้ายก็แฮปปี้เอนดิ้งเนอะ
Name : narcISsus< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ narcISsus [ IP : 101.109.175.190 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 ตุลาคม 2555 / 15:38

#27 : ความคิดเห็นที่ 679
ทำเราซึ้้งแบบสุดๆ

และจบได้หวานสุดๆเลย 


ลูกอม อ๊ากกกกกกกกก 


ขอบคุณมาก
Name : ViviiZ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ViviiZ [ IP : 182.53.228.63 ]
Email / Msn: rozenvivi(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กันยายน 2555 / 23:46

#26 : ความคิดเห็นที่ 510
Happy hAppy. นึกว่าพี่นัทจะม้ายซะแล้วววววนี่ถ้าพี่ซินไม่กลับมาหาพี่นัทจะรอจนขึ้นคานเลยป่ะเนี่ยะ

แต่สุดท้ายแล้วก็สมหวัง รักษาความรักนี่ไว้ดีๆนะ

ขอบคุณสำหรับฟิคน่ารักๆค่ะ
Name : Faiizaa [ IP : 115.67.32.39 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 มิถุนายน 2555 / 23:29

#25 : ความคิดเห็นที่ 482
><

PS.  ขอโทษๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ กี่ร้อยพันคำกว่าเธอจะให้อภัย
Name : PaStA< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PaStA [ IP : 171.97.22.223 ]
Email / Msn: lola_mak(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มิถุนายน 2555 / 20:18

#24 : ความคิดเห็นที่ 384
 หลังจากไม่ได้เข้าเนทนาน

พอกลับมาอ้าวว ลืม อ่านถึงตอนไหนแร้ว เลยนั่งอ่านย้อนใหม่หมด

เป็นฟิคที่เราถึงกับเก็บเอาไปเพ้ออ่ะ แบบลุ้นมากๆ ว่าจะจบยังไง

เฮียนัทจะรุ้ความจริงเมื่อไหร่  พี่ซินจะเป็นไรมากมํ๊ย

แต่อ่านไปก็ต้องยิ้มไปอ่ะ ฟีลมันแบบหวานๆ แต่ไม่ถึงกัลเลี่ยน

น่ารักอ่ะ เราชอบ จะเป็นกำลังใจให้นะ^^

PS.  Remember to always dream. More importantly to make those dreams come true and never give up.
Name : the little satan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ the little satan [ IP : 183.88.251.26 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 พฤษภาคม 2555 / 15:49

#23 : ความคิดเห็นที่ 381
ชอบอ่ะ เนื้อเรื่องน่ารักมากเลย เป็น 1 ในไม่กี่เรื่องที่เราเดาตอนจบไม่ออก

ชอบๆๆ โดนใจสุดๆ เป็นกำลังใจ ให้นักเขียน ในเรื่องต่อๆ ไปนะค่ะ ^^
PS.  SINGULAR--//--โชติวุฒิ บุญญสิทธิ์ (Nut)--//--ทศพร อาชวานันทกุล (Sin)
Name : ku_nan_jung< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ku_nan_jung [ IP : 124.122.12.238 ]
Email / Msn: ku_nan_jung(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 22 พฤษภาคม 2555 / 12:13

#22 : ความคิดเห็นที่ 360

จบแบบหวานๆ  รุสึกสบายใที่จบแบบนี้ 
เปนรักที่อบอุ่นมากนะ  รักที่มีแต่ให้จองพี่ซิน><

Name : 247kattha< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ 247kattha [ IP : 75.76.0.47 ]
Email / Msn: i_like_yeen(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 พฤษภาคม 2555 / 14:31

#21 : ความคิดเห็นที่ 316
 ชอบฉากจบมากเลยอะ  
หวานเหมือนลูกอม  >/////<
Name : yani-yani< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yani-yani [ IP : 1.47.36.225 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤษภาคม 2555 / 23:55

#20 : ความคิดเห็นที่ 294
น่ารักจังคะ
ขอบคุณนะคะ
Name : danida< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ danida [ IP : 118.175.155.116 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2555 / 09:04

#19 : ความคิดเห็นที่ 286
candy kiss ซินะ ><

PS.  IAM_EVERLASTING_ONEDAY
Name : zomphan< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ zomphan [ IP : 49.48.175.250 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 1 พฤษภาคม 2555 / 18:28

#18 : ความคิดเห็นที่ 282
 ฉากจบหวานนนนนนนนน สมชื่อฟิคลูกอม
PS.  Super Junior & Singular [หลงพี่ซิน] ผมชอบความสามารถเค้านะ ผมชอบเค้าด้วย
Name : M_Ryeongu< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ M_Ryeongu [ IP : 125.27.207.208 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 เมษายน 2555 / 14:54

#17 : ความคิดเห็นที่ 280
ตอนแรกนี่ทำทำตาไหลซึ้งง มาก พอตอนท้ายๆๆ แหมะคุณชายยยน่ารักจริงๆลูกอมเนี่ย ><
Name : oneday2time< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oneday2time [ IP : 124.121.252.172 ]
Email / Msn: pookatroy(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 มีนาคม 2555 / 18:33

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

SOSO Simulation of Soul Online

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android