สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ทาสรักเทพจิ้งจอก

ตอนที่ 2 : ตอนที่ 01 : เรื่องของผู้ใหญ่


     อัพเดท 29 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/กำลังภายใน
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ปราชญ์น้อยผู้เดียวดาย ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปราชญ์น้อยผู้เดียวดาย Email : pedchareeya(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/tiil
< Review/Vote > Rating : 100% [ 2 mem(s) ]
This month views : 27 Overall : 3,001
57 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 89 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ทาสรักเทพจิ้งจอก ตอนที่ 2 : ตอนที่ 01 : เรื่องของผู้ใหญ่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 610 , โพส : 19 , Rating : 32 / 7 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


ตอนที่ 1 เรื่องของผู้ใหญ่

ภายในบ้านร้างเล็กๆ แสงไฟจากกองไฟสว่างจ้าไปทั่วห้อง บนกำแพงผุพังมีเงาสูงใหญ่อยู่หนึ่งและร่างผอมอีกหนึ่ง ทั้งสองนั่งมองหน้ากันอยู่เงียบๆ อาหยางถอนหายใจเยือกเย็น ไม่ว่าเขาจะถามอะไร เจ้าเด็กนี่ก็ตอบเฉไฉไปเรื่อยเปื่อยจนน่าหมั่นไส้ อยากจะประเคนมะเหงกให้สักทีเสียจริงๆ ดูเอาเถอะ ท่าทางเชิดหน้าขึ้นสูงหรี่ตามองคนอื่นด้วยหางตาเช่นนั้น มันน่านักเชียว

“พ่อแม่ของเจ้าเล่า ตอนนี้อยู่ที่ใดเสียล่ะ?”

“ถ้าข้ารู้ก็คงไม่อยู่ที่นี้หรอก”

“เจ้าหลงทางกับพ่อแม่รึ?”

“ไม่ได้หลงทางสักหน่อย” เจ้าตัวเล็กทำเสียงแข็งตอบกลับ

“ไม่ได้หลงทาง? แล้วไยไม่กลับบ้านเล่า?” อาหยางใช้ไม้เขี่ยกองไฟเล็กน้อยก่อนจะหันมาถามก้อนสีขาวที่นั่งกอดเข่าอยู่ข้างๆ คิ้วเรียวบางโก่งโค้งราวจันทร์เสี้ยวขมวดเข้าหากันแล้วทำยื่นปากบ่นขมิบขมุบ

“ก็ไม่รู้ทางกลับน่ะสิ ถึงกลับไม่ได้ ชิ ! ที่นี้ที่ไหนก็ยังไม่รู้เลยด้วยซ้ำ”

“สรุปว่าเจ้าไม่ได้หลงทางแต่ไม่รู้ทางกลับ?”

“ใช่ !” ใบหน้างดงามนั้นพยักหน้ารับสีหน้าจริงจัง ไม่ยอมรับเด็ดขาดว่าตนนั้นหลงทาง

ชายหนุ่มชุดดำมองอีกฝ่ายเล็กน้อยก่อนจะเบือนไปมองกองไฟ

ไม่รู้ทางกลับ มันก็หลงทางนั้นแหละ !

แม้ในใจจะเถียงเช่นนั้น แต่เขาก็รู้ดีว่าเจ้าเด็กหัวดื้อนี่ทำอย่างไรก็ไม่มีวันยอมให้ตนเองอับอายแน่แท้ เขาจึงมองข้ามจุดนี้ไปแล้วเอ่ยถามเรื่องราวต่อไป

“แล้วเจ้ามาที่นี้ได้อย่างไรล่ะ?”

“ก็วิ่งมาเรื่อยๆ”

“เหตุใดต้องวิ่ง?”

“หนีคน”

“ทำไม?” ใบหน้าเรียบเฉยเหมือนถามออกมาราวกับเป็นเรื่องปกติธรรมดา ถามไถ่เรื่องดินฟ้าอากาศ ทำให้คนตัวผอมบางไม่ทันได้รู้สึกตัวก็เอ่ยปากเล่าออกมาอย่างไม่ปกปิด

“ข้าหนีออกมาจากป่าเพื่อเที่ยวเล่นที่เมืองมนุษย์ ถูกพวกมนุษย์พาไปนั้นพาไปนี้ ได้ใส่เสื้อผ้ามากมาย ได้กินของอร่อยแปลกๆ เยอะแยะจนกระทั่งข้าเริ่มรู้สึกเบื่อ จะไม่ให้เบื่อได้อย่างไรเล่า วันๆ ต้องแต่งตัวเยอะแยะทั้งร้อนทั้งหนัก ทำผมใส่อะไรบ้างก็ไม่รู้ หนักหัวตายชัก” เจ้าตัวทำหน้าหงิกอย่างไม่พอใจแล้วเล่าต่อ “ยิ่งกว่านั้น ข้าจะบอกให้ อย่าได้ไปทำอาชีพนี้เป็นอันขาด ถึงรายได้มากแต่น่าเบื่อชะมัด แถมยังสยองพิลึก นั่งให้คนมาจ้องเอาๆ แถมบางรายหยาบคายมาก จ้องข้าไปน้ำลายหกไป เห็นข้าแล้วหิวรึ?” เสียงเจื้อยแจ้วดังเรื่อยๆ บ่นถึงความลำบากลำบนของการทำมาหากินไม่หยุด โดยไม่สังเกตเลยว่าคนนั่งข้างๆ หน้าดำคล้ำไปกว่าครึ่ง

เจ้าเด็กนี้รู้หรือไม่ว่ากำลังพูดอันใดอยู่ !

“จ้องเจ้าเฉยๆ รึ?” คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว เขาถามขัดจังหวะเสียงใสๆ เสี่ยวไป๋หันมามองเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ารับ

“ใช่ บางคนก็คุยกับข้าบ้าง”

“แค่คุย ไม่มีอย่างอื่น?”

“อืม แค่คุยแต่ก็มีบ้างที่นั่งคุยอยู่ดีๆ ก็กระโจนมาตะครุบตัวข้า ยังดีที่ถูกเจ้าของร้านลากตัวออกไปก่อน ไม่เช่นนั้นเจ้าคนไร้มารยาทนั้นคงถูกข้าจัดการซัดอ่วมแน่ โทษฐานบังอาจทำให้ข้าตกใจ !

“เจ้าโชคดียิ่ง”

คนตัวเล็กหันขวับ มองคนกล่าวอย่างไม่เข้าใจ

ดูท่าเจ้าตัวจะไม่รู้เลยว่าได้หลุดรอดออกมาจากสถานที่เลวร้ายเพียงใด หากรู้คงจะไม่มาคุยเป็นฟุ้งเป็นแกวเช่นนี้ให้เขาฟังว่าถูกจับไปหอนางโลม โชคดีที่แม่เล้าที่นั้นไม่ได้ประเคนงานรับแขกเต็มรูปแบบให้ ไม่เช่นนั้นคงไม่มานั่งบ่นความลำบากเล็กๆ น้อยๆ เช่นนี้หรอก ต้องขอบคุณใบหน้านั้นที่งดงามปานเทพบนสรวงสวรรค์ แม้แค่ได้มองและพูดคุยด้วยก็เพียงพอที่จะให้เหล่าบุรุษทั้งหลายจ่ายหนักเพื่อได้ยลโฉมงาม

“แล้วเหตุใดเจ้าถึงหนีมาเช่นนี้เล่า?”

“ข้าแค่ไม่พอใจ” ก้อนสำลีน้อยถอนหายใจหนักๆ คราหนึ่ง

“หือ?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นสูงนิดหน่อย เสี่ยวไป๋ทำหน้าบึ้งแล้วเอ่ยอย่างไม่สบอารมณ์

“มีมนุษย์น่าสะอิดสะเอียนบังอาจมาแตะต้องเนื้อตัวข้า ก็เลยถูกข้าจัดการซะหมอบราบกับพื้น จากนั้นเจ้าของร้านก็ต่อว่าและขังข้าที่ไปต่อยตีเจ้าชวนอ้วกนั้น เชอะ ข้าต่อยซะที่ไหนล่ะแค่ใช้พลังนิดๆ หน่อยๆ เอง”

สีหน้าประเดี๋ยวไม่พอใจ ประเดี๋ยวเจ้าเล่ห์ เปลี่ยนแปลงไปตลอดทำให้ชายหนุ่มมองเพลิดเพลินอย่างไม่รู้ตัว รู้สึกอย่างไรก็แสดงออกมาเช่นนั้นหมด ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย มันทำให้เขารู้สึกว่าอีกฝ่ายช่างไร้เดียงสาราวกับเด็กน้อยที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวคนหนึ่ง แม้กระทั่งไปเป็นนางโลมก็ยังไม่รู้เรื่องเลย

“พอถูกขัง เจ้าก็เลยหนีมา?”

“ใช่ ต่อจากนั้นก็ถูกคนนั้นจับไปบ้างคนนี้แย่งไป โอ๊ย วุ่นวายตายชัก ข้าจำไม่ได้หรอก สรุปก็คือข้าหนีออกจากเมืองนั้นแบบไม่รู้ทิศรู้ทาง ครั้นจะกลับบ้านก็ลืมทางกลับ เจ้าพวกสมควรตายนั้นก็ดันยกกองทัพมาล่าตัวข้าแทบพลิกแผ่นดิน นี่ถ้าไม่ใช่ว่าข้าเก่งคงหนีมาไม่ได้ถึงขนาดนี้หรอก”

เล่าไปก็ทำหน้าภูมิใจในตัวเองไป อาหยางไม่รู้จะว่าอย่างไรกับเจ้าตัวอวดเก่งไม่รู้สถานะตัวเอง หากเจ้าพวกนั้นล่าตายคงหนีไม่พ้นนานแล้ว แต่โชคดีที่เจ้าพวกนั้นมันต้องการตัวแบบเป็นๆ จึงลำบากให้การไล่ล่าไปสักหน่อย ทำให้เจ้าตัวการสามารถมานั่งทำหน้าทำตาเล่าเรื่องตาแป๋วอยู่ที่นี้ได้

“แล้วบ้านเจ้าอยู่ที่ใดล่ะ?”

“ไยข้าต้องบอกเจ้าด้วย ข้าพูดเรื่องของตัวเองไปตั้งมาก แต่เจ้ากลับไม่เล่าอะไรเกี่ยวกับตัวเจ้าเลย แบบนี้ข้ามิเสียเปรียบหรอกรึ?”

“เจ้ามิได้ถาม ข้าจะไปรู้ได้อย่างไรว่าเจ้าสนใจข้า”

“ใครสนใจเจ้ากัน !

“ก็เจ้าอยากรู้เรื่องข้ามิใช่หรือ?” ชายหนุ่มเอ่ยลอยหน้าลอยตา

“หา? ข้ารึอยากรู้ หลงตัวเองไปหน่อยแล้ว ฮึ” ก้อนสำลีน้อยเบ้ริมฝีปากแดงระเรื่อแล้วสะบัดหน้าพรืดในทันที ท่าทางเชิดหน้าเช่นนั้นทำเอาชายหนุ่มอดที่จะหมั่นเขี้ยว อยากจะจับมาสั่งสอนสักคราจริงๆ เขาเคล้งศีรษะไปมา

“แล้วเจ้าจะทำเช่นไรต่อไป?”

“จำเป็นต้องบอกให้เจ้ารู้ด้วยรึ? ฮึ !

ดูท่าทางเจ้าก้อนสำลีนี่จะงอนเขาซะแล้วล่ะ อาหยางมองเจ้าตัวน้อยที่เลี้ยวคอไปทางด้านอื่นสุดฤทธิ์ เพื่อบ่งบอกว่าตอนนี้ตนไม่อยากจะเสวนากับเขา ร่างสูงหัวเราะเสียงขมในใจ

เจ้าเด็กนี่ช่างน่า...เฮ้อ รักนักเชียว

ไอ้ท่าทางยื่นปากงอนตุ้บป่องนั้น ดูน่าเอ็นดูยิ่ง แล้วจะให้เขาใจร้ายด้วยได้อย่างไร ดูทำเข้าเถอะ ! แอบมองมาเป็นระยะๆ เหมือนรอให้เขาเอ่ยปากก่อน พอเขามองตอบกลับก็เชิดหน้าหนีไปเช่นเดิม คนตัวโตเป็นฝ่ายถอยให้เอ่ยปากชวนเด็กน้อยท่ามากคนนี้ก่อน

“ข้าจะไปเมืองหั่วโจว เจ้าอยากจะไปด้วยหรือไม่?”

“...เห็นแก่เจ้าเอ่ยขอร้อง ข้าไปด้วยก็ได้” เจ้าตัวขาวละอองนิ่งเหมือนครุ่นคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะค่อยๆ หันมาตอบแบบเสียมิได้ ทำเอาชายหนุ่มผู้มีใบหน้านิ่งเรียบมาตลอดกระตุกมุมปาก อยากจะหัวเราะในท่าทีเช่นนั้นของเจ้าเด็กจิ้งจอกนี่ กลายเป็นว่าเขาขอร้องไปซะอย่างนั้น ! ชีวิตนี้เขายังไม่เคยขอร้องใครมาก่อนเลยนะ

“นี่ๆ แล้วที่นี้คือที่ใด?”

“...”

เพิ่งคิดได้งั้นรึ มันไม่ช้าเกินไปหรือไง?

อาหยางแอบบ่นเล็กน้อยในใจก่อนจะเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบดังเดิม

“นอกเมืองซีเป่ย”

“หา? ข้าหลง เอ๊ย ข้ามาไกลเพียงนี้เชียวหรือ? แล้วอีกนานเท่าใดจึงจะถึงเมืองหั่วโจว?” ปีศาจน้อยเบิกตากว้างอุทานเสียงหลง แต่ไม่วายจะแก้ตัวเมื่อเผลอหลุดพูดความจริงออกมา

“เดินเท้าสักประมาณสี่เดือนกระมัง”

“นานขนาดนั้นเชียว !

เสี่ยวไป๋ใจหายเมื่อคิดถึงระยะเวลาในการเดินทาง ตอนขามาไม่รู้ตัวเลยว่าตัวเองจะออกห่างบ้านมาไกลถึงเพียงนี้ ร่างเล็กเริ่มครุ่นคิดแล้วเหลือบมองคนนั่งข้างๆ ที่เขี่ยประทู้ไฟมิให้ดับมอดอย่างชั่งใจ จมูกน้อยๆ สูดฟุดฟิดต้องกลิ่นหอมนวลที่อบอวลรอบๆ ร่างของชายหนุ่มชุดดำ ดวงตากลมสีทองมองร่างสูงด้วยความระแวง

ธาตุหยางบริสุทธิ์และมากเกินมนุษย์ธรรมดาทั่วไปควรจะมี ชายผู้นี้เป็นมนุษย์? ความสงสัยกดทับอยู่ในหัวของจิ้งจอกน้อยสีเงินจึงจ้องร่างสูงใหญ่เขม็ง โดยไม่รู้ตัวเลยว่าระหว่างนั้นร่างเล็กๆ ของเจ้าตัวกลับขยับเข้าไปใกล้อีกฝ่ายมากขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งแนบชิดติดกาย กลิ่นหอมและไออบอุ่นที่แผ่ออกมาจากคนตัวโตทำให้ปีศาจน้อยเคลิบเคลิ้ม อดที่จะพิงศีรษะเล็กกะจ้อยบนร่างหนามิได้

อากัปกิริยาดังกล่าวของเจ้าก้อนสำลีขาวอยู่ในสายตาของร่างสูงตั้งแต่ต้นจนจบ แม้จะประหลาดใจแต่ก็มิได้เอ่ยขัดประการใด จิ้งจอกน้อยปิดปากหาวหวอดๆ น้ำตาหน่วงในดวงตาโตก่อนจะค่อยๆ ม่อยหลับไป ปล่อยให้อีกคนจ้องใบหน้างามหลับพริ้มด้วยแววครุ่นคิด

 

“อาหยางๆ กลิ่นหอมนี่มันอะไรกันน่ะ มาจากที่ใด?” ร่างน้อยๆ พยายามฉุดกระชากลากถูไม่เกรงกลัวสายตาดุของชายหนุ่มชุดดำแม้แต่น้อย ตลอดระยะทางที่เดินเข้าเมืองเจ้าตัวกะจ้อยที่อยู่ในร่างแปลงเป็นมนุษย์ ไม้มือเต็มไปด้วยของกินอุดมสมบูรณ์ ส่วนคนมาด้วยแทบจะเมิน พิงเฉยต่อสายตาขอร้องอันเอ่อล้นของดวงตากลมโตสีทอง

เนื่องจากตอนแรกปล่อยให้เจ้าจิ้งจอกน้อยวิ่งไปวิ่งมาตามร้านค้า แม้อีกฝ่ายจะส่งสายตาออดอ้อนเว้าวอนให้ตนซื้อขนมของกินแต่ก็โดนปฏิเสธด้วยสายตาเย็นยะเยือก แต่ไม่นานเจ้าตัวหัวขาวที่บัดนี้เปลี่ยนเป็นสีดำเข้มก็ได้ของที่อยากได้สมใจเพราะเจ้าของร้านรีบคว้าของมอบให้หรือไม่ก็คนเดินผ่านไปมาควักเงินซื้อ เพราะอดทนต่ออาการเสียอกเสียใจของร่างน้อยคนงามไม่ได้ และนั้นทำให้คนมาด้วยต้องควักตังค์จ่ายอย่างจำใจ

“อาหยาง อาหารร้านนั้นดูน่ากินเหลือเกิน !

“อาหยาง พี่สาวร้านนั้นเรียกพวกเราไปชิมขนมร้านนางแหละ !

“พี่ชายคนนั้นบอกว่าจะซื้อขนมให้ข้า”

“นี่ ! คนชื่อหยาง !

 “อาหยาง...”

และอีกอาหยางมากมายหลายประโยคตามติดมาไม่ให้ขาดช่วงจนคนถูกเรียกเหนื่อยอกเหนื่อยใจ ผ่านมาหลายวันเจ้าตัวกะเปี๊ยกนี่ วิ่งวุ่นหน้าวุ่นหลังทำเอาเขาต้องคอยลากกลับมาเสียทุกที นับตั้งแต่เกิดมาเขาไม่เคยต้องมาอดทนต่อคำขอร้องมากมายเท่านี้มาก่อน แม้แต่น้องชายหรือน้องสาวของเขายังไม่กล้า แล้วเจ้าเด็กนี่เป็นใครกันถึงได้ขวัญกล้าเทียมฟ้าเช่นนี้ !?

หากการเดินทางยังคงเป็นเช่นนี้ต่อไป อย่าว่าแต่สี่เดือนเลยครึ่งปีก็ยังไม่ถึงหั่วโจว ! ใบหน้าหล่อคมคายที่ปกติไม่แสดงอารมณ์ใดๆ เริ่มบึ้งตึงแผ่รังสีความยากหยั่งถึงมากขึ้นเรื่อยๆ ริมฝีปากบางเม้มเป็นเส้นตรง จ้องแทบจะขึงตาใส่คนทำผิดที่ยังคงไม่รู้ตัวจ้องตอบกลับมาด้วยสายตาเปล่งประกายระยิบระยับ

“มีอะไรหรือ?”

เห็นอีกฝ่ายย้อนถามด้วยความใสซื่อบริสุทธิ์แบบเด็กตัวน้อย ก็ยิ่งทำให้ชายหนุ่มลำบากใจที่จะเอ่ยตักเตือน พอสบกับดวงตากลมโตสีทองล้อมด้วยขนสีอ่อนงดงามยากที่จะถอดถอนสายตาจากทำให้คนที่เคยสงบปั่นป่วน ร่างสูงโบกมือพร้อมกับเบือนหน้าหนีจนด้วยคำพูดเสียทุกครั้งที่ตั้งใจจะดุ แล้วทำไมต้องเป็นฝ่ายเขาที่ต้องยอมลงให้เสียทุกครั้งด้วย ที่ผ่านมาเขาไม่เคยจะยอมให้ใครขนาดนี้มาก่อน แม้แต่กระทั่งตนเองยังอดจะแปลกใจไม่ได้ อาหยางชำเหลืองมองร่างเล็กในชุดใหม่เอี๊ยมเดินเหลียวซ้ายแลขวาพร้อมกับเลียน้ำตาลเคี่ยวในมือ แน่นอนว่าทั้งชุดทั้งขนมล้วนเป็นเงินของเขาทั้งสิ้น

“นี่ก็มืดค่ำแล้ว เราจะพักที่ไหนกันดีล่ะ?”

“โรงเตี๊ยมใกล้ๆ นี่ล่ะกัน”

“งั้นรีบไปกันเถอะ ไม่ได้อาบน้ำมาหลายวันแล้วเหนียวตัวพิลึก” เจ้าร่างเล็กที่อยู่ในร่างจำแลงกายเป็นมนุษย์เดินเข้ามาถามแล้วออดอ้อนออเซาะกอดแขนของเขา ชักชวนให้ไปที่พัก คนตัวโตกว่าทำหน้าตึงๆ แต่ก็ยอมให้ร่างขาวผ่องลากตนไป

ระหว่างทางที่เดินหาโรงเตี๊ยมพักค้างคืน ร่างสูงปาดสายตาอันเคร่งขรึมเลยผ่านเหล่าบุรุษที่คอยชะเง้อเหลียวมองร่างน้อยงามหยาดเยิ้มด้วยความชื่นชมระคนปวดใจ ก่อนจะหันมาส่งสายตาร้อนผ่าวด้วยความอิจฉาแกมชิงชังแทบอยากจะกระโจนเข้ามาประทุษร้ายให้แก่เขา รุนแรงขนาดขนลุกเกรียวทั้งกาย หากคนผู้นั้นไม่ใช่เขาล่ะก็ต้องขวัญหนีดีฝ่อเป็นแน่

คนเป็นต้นเหตุดูเหมือนจะไม่รู้เนื้อรู้ตัวหรือคิดจะรับรู้เลยแม้แต่น้อย ก่อนจะถึงโรงเตี๊ยมเจ้าเด็กตะกละจอดเท้าปักหลักที่ร้านขนมอีกครั้ง ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านี้เพิ่งจะกินไปหมดไปหมาดๆ ไม่ทั้งที่มือจะหมดกลิ่นเจ้าตัวก็แล่นไปคว้าของกินมาไว้ในมืออีกครั้ง อาหยางยืนกอดอกหันหลังห่างออกมาปล่อยให้เสี่ยวไป๋ยืนซื้อคนเดียว ดวงตาคมกริบน่าเกรงขามดุจพญามังกรเหลือบแลมองสาวน้อยสาวใหญ่ที่เพียรส่งสายตาเอียงอายมามอบให้เขาด้วยความเมินเฉยไม่สนใจ

“อาหยาง เย็นนี้กินอะไรกันดี?” ร่างบอบบางอ้อนแอ้นปานต้นหลิวเดินเข้ามาหยุดข้างๆ แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงคาดหวัง ร่างสูงมองลงข้างตัว ใบหน้าเย็นเฉียบพลันอ่อนละมุนขึ้นมา เขาถอนหายใจอย่างอ่อนอกอ่อนใจ ก่อนจะยกดีดนิ้วเรียวแกร่งที่หน้าผากเนียนนวลเบาๆ เพราะเกรงจะทำให้ผิวขาวๆ นั้นแดงช้ำ

“ในหัวของเจ้ามีแต่เรื่องกินหรือไร?”

“ก็ใช่น่ะสิ ไม่กินก็นอน จะมีอะไรมากกว่านี้อีก?” คนถูกถามพยักหน้าราวกับเป็นเรื่องธรรมดาสามัญแล้วย้อนถามกลับ ดวงตาสีทองสุกใสมองเขาราวกับเยาะเย้ย อาหยางแสร้งทอดถอนหายใจยาวมองอีกฝ่ายด้วยสายตาดูแคลนเล็กๆ

“เด็กหนอเด็ก”

“ข้าไม่ใช่เด็ก !” คนถูกว่าเป็นเด็กโวยอย่างหัวเสีย

“มีแต่เด็กๆ เท่านั้นที่คิดแต่เรื่องกินและนอน”

“อ้อ งั้นรึ? แล้วผู้ใหญ่เช่นเจ้าคิดอะไรนอกจากเรื่องพวกนี้กันเล่า?” เสี่ยวไป๋ไม่สบอารมณ์ที่โดนเจ้าคนอายุน้อยกว่าเป็นหลายเท่าตัวมองเขาด้วยสายตาดูเบา ซ้ำยังทำตนเป็นผู้ใหญ่ข่มตน

คนเป็นผู้ใหญ่ก้มมองคนถามชั่วครู่ ก่อนที่เขาจะครุ่นคิดอะไรได้บางอย่าง อาจจะเป็นเพราะหลายวันมานี้ถูกเจ้าจิ้งจอกตัวน้อยก่อกวนให้วุ่นวายทั้งกายและใจ จึงเกิดความคิดชั่ววูบขณะ อยากจะเอาคืนเสียบ้าง ชายหนุ่มยิ้มที่มุมปากก้มตัวลงมาชิดใบหน้างามที่เชิดขึ้นอย่างเย่อหยิ่ง

“เจ้าอยากรู้งั้นรึ?” เขาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแฝงความหยอกเย้า

ระยะประชิดกะทันหันทำให้เจ้าตัวน้อยผงะเกือบถอยหลังอย่างลืมตัว เมื่อตั้งสติได้ก็ยกมือเท้าเอวเชิดหน้าไม่ยอมแพ้ ปีศาจจิ้งจอกเช่นเขาหาได้ขี้ขลาดตาขาวไม่ ไม่มีวันซะหรอก !

“ว่ามา !” เกร็งเสียงตวาดถามไม่ลดละอ่อนให้ ร่างสูงมองอีกฝ่ายที่สู้ยิบตารู้สึกขบขันมากกว่าขุ่นเคืองใจ ยิ่งเห็นใบหน้าพริ้มพรายแดงก่ำด้วยแรงโทสะก็ยิ่งทำให้ใจของเขาเบิกบานยิ่ง โดยไม่รู้ตัวดวงตาเย็นชาเมินเฉยต่อทุกอย่างผุดความอ่อนหวานขึ้นมา

“มันก็คือ... เรื่องอะไรข้าจะบอกง่ายๆ เล่า” ชายหนุ่มเอ่ยเว้นช่วงให้คนฟังลุ้น ตากลมแป๋วเบิกกว้างรอคอยอย่างจดจ่อ แต่แล้วความตื่นเต้นลุ้นระทึกก็ดับวูบเหมือนร่างสูงดีดตัวขึ้นแล้วเดินผละออกไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งให้คนลุ้นตัวโก่งอ้าปากค้างที่เดิม ดวงตาสีทองอำพันสวยกะพริบปริบๆ แล้วหันไปมองคนชุดดำที่เดินหนีไปลิบๆ

“เจ้า... เจ้า... กล้าหลอกข้ารึ !? เจ้าคนชื่อหยางงง !” คิ้วเรียวบางกระตุกยิกๆ ร่างเล็กก็ระเบิดเสียงในลำคออย่างคับแค้นแล้วแล่นไล่ตามแผ่นหลังกว้างกำยำ

ระหว่างที่ทั้งสองหยอกล้อและเดินจากไป พลันเกิดเสียงทอดถอนหายใจของคนรอบข้าง สายตานับหลายสิบคู่จ้องตามร่างบอบบางที่วิ่งตามหลังชายหนุ่มไปด้วยความอิจฉาตาร้อนและเสียดายอย่างสุดซึ้ง ฝ่ายชายก็หล่อเหลาสง่าฝ่ายสาวก็งดงามหยดย้อย ช่างเหมาะสมกันยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยกเสียอีก

แป๊บเดียวคนตัวเล็กก็สามารถไล่ตามคนขายาวทัน

“บอกข้านะ ! เรื่องนั้นมันอะไรกันแน่?” เจ้าตัวเล็กทำหน้ามุ่ยไม่ยอมง่ายๆ หากอีกฝ่ายไม่บอกคำตอบ อาหยางเดินเนิบๆ ไม่เร่งร้อน ใบหน้าขรึมผ่อนคลายเล็กน้อย

“เรื่องของผู้ใหญ่ เด็กไม่จำเป็นต้องรู้”

“ข้าไม่ใช่เด็กอย่างไรเล่า !

“งั้นข้าก็ไม่ต้องบอกน่ะสิ เจ้าเป็นผู้ใหญ่แล้วย่อมต้องรู้คำตอบนี้” อาหยางเอ่ยย้อนอย่างใจเย็นพร้อมกับเหลือบสายตาไปมองคนที่ทำหน้าบูดบึ้ง ยื่นปากสีแดงระเรื่อตัดสีผิวขาวเนียน ดวงตาสีทองจ้องมองมีแววขุ่นเคือง เจ้าปีศาจน้อยกระเง้ากระงอนอยู่สักพักก่อนจะเอ่ยยกตน

“ข้าย่อมรู้อยู่แล้ว แต่อยากจะฟังคำตอบของเจ้าต่างหากเล่า ฮึ !

ดูเอาเถอะ เจ้าเด็กนี้ช่างรักหน้าเสียจริง !

“อืม เจ้าอยากรู้จริงรึ?” คนตัวโตยังลีลาไม่ยอมตอบ เขาทำหน้าลังเลใจ คนรักหน้ารีบพยักหน้ารับอย่างรวดเร็วราวกับว่าหากทำช้ากว่านี้อีกฝ่ายจะไม่ยอมตอบ ดวงตาคนเคร่งขรึมประกายแววเจ้าเล่ห์วูบหนึ่งแล้วหายวับไปเหมือนไม่เคยเกิด

“เรื่องเช่นนี้จะพูดในที่แบบนี้ก็กระไรอยู่ ควรต้องพูดกันในห้องหับมิดชิดมากกว่า” เขาเอ่ยเบาๆ ถอนหายใจทำหน้าเศร้าทำให้คนไม่ล่วงรู้เข้าถึงการณ์กระโดดโครมลงสู่หลุมกับดักตามอุบายของคนเจ้าเล่ห์อย่างไร้เดียงสา

“เช่นนั้นก็รีบไปโรงเตี๊ยมกันเถิด” จิ้งจอกน้อยได้ยินเช่นนั้นก็ตาวาวกอดแขนแข็งแกร่งออกแรงดึงคนตัวใหญ่วิ่งเร่งไปโรงเตี๊ยมเบื้องหน้า โดยหารู้ไม่ว่าตัวเองกำลังเข้าสู่หลุมพรางอันตรายที่คนมากเล่ห์ขุดไว้ !

“อาหยางงง ไวๆ สิ !” เจ้าตัวน้อยวิ่งร่าเข้าไปในโรงเตี๊ยมอย่างรีบร้อนแล้วหันกลับมาเห็นชายหนุ่มชุดดำเดินเออระเหยก็เกิดความไม่พอใจ เสี่ยวไป๋ยืนทำหน้างอเอ่ยเร่งอีกฝ่ายอย่างเอาแต่ใจ

อาหยางมองคนเอาแต่ใจแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาว เขายังคงพยายามแสร้งทำตัวเฉื่อย มองซ้ายมองขวาราวกับว่าเป็นทัศนียภาพที่ไม่เคยเห็นมาก่อน ไม่นำพาเสียงเจื้อยแจ้วที่ดังแว้ดๆ มาใส่ใจแต่จริงๆ แล้วเขาเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจเชียวล่ะ ใบหน้าหล่อเหลาเคร่งขรึมเดิมก็พาให้ใจหวั่นไหวกลับเพิ่มรอยยิ้มที่เหมือนมีและไม่มีทำให้น่าลุ่มหลงเข้าไปอีกหลายเท่าตัว เหล่าสตรีน้อยใหญ่แทบจะหลอมละลายสยบแทบเท้า

เถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยมรีบเดินออกมาจากโต๊ะบัญชีรี่เข้ามาบริการด้วยความนอบน้อมอย่างที่สุด ดวงตาเปล่งประกายมองชายหนุ่มรูปงามมาดสง่าผ่าเผยมีรัศมีเหนือคนธรรมดาอย่างดีอกดีใจ ด้วยประสบการณ์นานชั่วอายุเขามองปราดเดียวก็รู้ว่าคนผู้นี้ต้องไม่ธรรมดา พิจารณาจากรูปโฉม บรรยากาศรอบตัวผนวกกับเสื้อผ้าแม้จะเรียบง่ายแต่เนื้อผ้ากลับเป็นของชั้นเลิศซึ่งคนธรรมดาไม่มีปัญญาได้สวมใส่ อย่างน้อยคนผู้นี้ต้องเป็นคุณชายคหบดีที่ร่ำรวยล้นฟ้าหรือไม่ก็เชื้อราชวงศ์เป็นแน่แท้

“คุณชายไม่ทราบว่ามีอะไรให้ผู้น้อยรับใช้ขอรับ”

“ขอห้องพักหนึ่งห้อง เตรียมน้ำอุ่นและอาหารสักสามสี่อย่างให้ข้าด้วย”

“ขอรับคุณชาย”

เถ้าแก่ก้มตัวน้อมรับสุภาพก่อนสายตาที่ผ่านร้อนหนาวมาหลายรอบเฉไปมองร่างอ้อนแอ้นบอบบางดั่งต้นหลิวที่เดินเข้ามายืนเคียงข้างชายหนุ่มหล่อเหลามาดผู้ดีอย่างสนใจ ใบหน้างดงามเฉิดฉายชวนลุ่มหลงทำให้ตนตกตะลึงตาค้าง ดวงตาสีทองล้อมด้วยขนตาสีอ่อนราวกับมีหิมะเกาะงดงามสะดุดตา ผิวพรรณขาวผุดผ่องเนียนนวลปานลูกท้อ ริมฝีปากสีแดงระเรื่อราวกับลูกผิงกั่วกำลังแย้มยิ้มกว้างอย่างสดใส เถ้าแก่คาดคะเนในใจอย่างรวดเร็วเมื่อเห็นคุณชายผู้นั้นยกมือลูบกลุ่มผมนุ่นสลวยอย่างเบามือ เขายิ้มกว้างแล้วเอ่ยออกไปด้วยความชื่นชอบ

“น่าอิจฉาคุณชายเสียจริง ฮูหยินน้อยของท่านช่างน่ารักน่าเอ็นดูมากขอรับ”

“...” อาหยางชะงักมือ สั่นสะท้านและชาวาบไปทั่วตัว เหลือบมองใบหน้าอันงดงามที่กำลังสนอกสนใจกับคำพูดของเถ้าแก่โรงเตี๊ยมซึ่งเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับส่งสายตาอิจฉาตาร้อน

“รีบนำไปห้องเถิด พวกข้าอยากจะพักเต็มทีแล้ว” เมื่อตั้งสติได้ร่างสูงพยักหน้าน้อยๆ รับแล้วเอ่ยด้วยอาการเยือกเย็นเป็นปกติแฝงไปด้วยท่าทีกดดันหน่อยๆ เถ้าแก่หัวไวรีบนำทางอย่างว่องไว อาหยางใช้มือดันหลังน้อยๆ ให้เดินตามหลังที่เริ่มคร่อมของเถ้าแก่เจ้าของโรงเตี๊ยม เจ้าตัวน้อยย่อมเดินอย่างว่าง่ายแต่ไม่วายหงายหน้าขึ้นมามอง ริมฝีปากชวนคลั่งนั้นเอื้อยเอ่ยเสียงใส หน้างามชวนพิศแสดงอาการฉงนสนเท่ห์

“ฮูหยินคืออะไร?”

“อยากรู้รึ?” คนที่เดินอยู่ข้างหลังก้มหน้าลงไปมองแล้วถามเสียงลึกในลำคอ จิ้งจอกน้อยพยักหน้าหงึกหงัก เรียกรอยยิ้มลึกที่ส่อเจตนาร้ายจากใบหน้านิ่ง ดวงตาสีเข้มยิ่งลึกล้ำมากขึ้น

“เข้าห้องเสียก่อน ข้าจะบอกเจ้าอย่าง...ละเอียดทุกขั้นตอน”

เขาตอบเสียงทุ้มต่ำนุ่มลึก ทอดเสียงท้ายประโยคชวนหวาดหวั่น

 

TBC.

ถึง ท่านผู้อ่านทุกท่าน

 

นานข้ามปีเลยกระมังที่ข้าน้อยมิได้มาต่อเรื่องนี้

แต่เรื่องนี้ข้าน้อยไม่รีบร้อนเท่าไรนัก จะพยายามมาเรื่อยๆ เปื่อยๆ

อาจจะไม่ทันใจท่านผู้อ่านแต่จะพยายามปั่นมาต่อให้

ขอบคุณสำหรับคำแนะนำและความคิดเห็นทุกเสียงเจ้าค่ะ

 

ด้วยความขอบคุณยิ่ง

ปราชญ์น้อยผู้เดียวดาย

 

< TheTrain >

เรื่องนี้เรื่องที่ 2 นี้เองหุหุ รอเรื่องนี้อัพอิอิ

< ปราชญ์น้อยฯ > ใช่เจ้าค่ะ และเรื่องนี้จะมาช้าหน่อย(???)

 

< อาณา >

พี่ไป๋กะฮ่องเต้หรือเปล่าอะไรเตอร์ น่ารักจังเลย อยากกอดปีศาจจัง ว่าแต่ใครสัญญาอะไรละเนี่ย

< ปราชญ์น้อยฯ > จะเป็นสองคนนี้หรือไม่นั้นก็ต้องติดตามต่อไปเจ้าค่ะ

 

< ~lalaa~ >

กวนจริงๆเลย ^^

< ปราชญ์น้อยฯ > ถึงจะกวนแต่ก็น่ารักล่ะนะ!

 

< unnajung >

หวังว่า เสี่ยวไป๋นี่คงไม่ใช่ ไป่เฟิ่ง และ อาหยางไม่ใช่หวังหยางหลง (ฮ่องเต้หลงหวาง) หรอกนะคะ ^^

< ปราชญ์น้อยฯ > หวังว่าไม่ใช่? ขนาดต้องหวังเลยหรือเจ้าคะ? T T

 

< wacha >

กวนนัก อาหยางจับกดเลย หุหุหุ =.,=

< ปราชญ์น้อยฯ > ตอนหน้าไม่แน่ หึๆ

 

< ดาดา >

น่ารักจัง ลุ้นตั้งนานว่าคู่นี้จะอยู่ในเรื่องหลักรึเปล่า เอามาเขียนแยกก็ดีคะ เอาจริงๆ ลุ้นคู่นี้มากกว่าคู่เรื่องนุ้นอีกค่ะ ฮ่าๆๆ

< ปราชญ์น้อยฯ > แหม แน่ใจรึว่าเป็นคู่นั้นจากเรื่องนู้น(???)

 

<  แม่มดทราย  >

พี่ไป๋จากหง์ไร้ใจ รึปล่าว

< ปราชญ์น้อยฯ > นี่เสี่ยวไป๋นะ!

 

< ^ จู ^ >

พี่ไป๋ของเราน่ารักจัง จะอัพสองเรื่อคู่กันไปเลยใช่ไหมคะ เย้ๆๆๆ

< ปราชญ์น้อยฯ > ถ้าทำได้นะเจ้าค่ะ

 

< ตะวันชมพู >

ดีจังจะได้เข้าใจความสัมพันธ์มากขึ้น อิอิ

< ปราชญ์น้อยฯ > อ่า หวังว่าจะเป็นเช่นนั้น

 

< ลิงน้อยเจ้าชู้ >

ฝ่าบาท กับ พี่ไป๋  ใช่ใหมค่ะ    (มีข้อแนะนำนะค่ะ เพราะอ่านนิยายแนวนี้บ่อย  เห็นเค้าใช้คำว่า พะยะค่ะ  มากกว่า พระเจ้าค่ะ  เลยเอามาบอก  แล้วแต่จะพิจราณา นะค่ะ)

< ปราชญ์น้อยฯ > ขอบคุณสำหรับคำแนะนำเจ้าค่ะ

 

<  jun3z >

อยากอ่านต่อน้าาาา แปลกดี อัพต่อๆ นะคะ :))

< ปราชญ์น้อยฯ > แปลก???

 

< vampire_saleen  >

น่ารักอ่ะ ชอบบบบบบบบบบ

< ปราชญ์น้อยฯ > ดีใจที่ชอบเจ้าค่ะ

 

< tms glamrock  >

ชอบตรงมาจากข้างหลังจะไปข้างหน้านี่ล่ะ 55555

< ปราชญ์น้อยฯ > แต่ดูเหมือนอาหยางจะไม่ชอบเท่าไร หึๆ

 

< DIM >

เว่ยไป๋เฟิง VS หวังหยางหลง รึเปล่าเอ่ย ชอบคู่นี้ค่ะ ^^

< ปราชญ์น้อยฯ > จะใช่หรือไม่นั้นต้องติดตามต่อไปเจ้าค่ะ

 

< Night >

ว้าว พี่ไป๋กับพี่หยาง~

< ปราชญ์น้อยฯ > หึๆ แน่หรือ?

 

< Maou >

น่าร๊ากกก ชอบคู่นี้ที่สุด!!

< ปราชญ์น้อยฯ > ยินดีที่ชอบเจ้าค่ะ

 

< Sajung >

ชอบคู่นี้จัง >.<

< ปราชญ์น้อยฯ > ^^

 

< THe LaSt VampIRe >

ไป๋เฟิ่งกับหยางหลงใช่มั้ย?

< ปราชญ์น้อยฯ > ต้องติดตามต่อไปว่าจะใช่หรือไม่

 

< my mine >

อ่า น่ารักอ่ะคู่นี้ รอนะ^^

< ปราชญ์น้อยฯ > เจ้าค่ะ

 

เหมย

น่ารักๆ รีบมาต่อนะ

< ปราชญ์น้อยฯ > มาต่อแล้วเจ้าค่ะ

 

จิ๊บ

อยากอ่านมากๆๆๆๆน่าติดตามคะ ไรเตอร์เจ้าขาอย่าหายไปนานนักนะเจ้าคะ

< ปราชญ์น้อยฯ > ขอประทานโทษที่หายไปนานเจ้าค่ะ

 

ลีไลอา

สนุกมากค่ะ

< ปราชญ์น้อยฯ > ขอบคุณเจ้าค่ะ

 

Petsha

มาอัพไวๆยะเจ้าคะรออ่านอยู่ หงส์ไร้รักก็ชอบแล้วแอบลุ้นคู่นี้ไปพรางๆกำลังคิดว่าน่าจะมีตอนของคู่นี้ก็มีจริงๆ แอบดีใจอิอิ แต่มาเยอะๆนะเจ้าคะเดี๋ยวเป็นแฟนพันธ์แท้เลยไปตามล่าหาซื้อมาเก็บไว้สะสมก่อน เอิ้กๆๆ

< ปราชญ์น้อยฯ > ซื้อ? ถ้ามีโอกาสก็ช่วยสนับสนุนด้วยนะเจ้าค่ะ

 

pizco veritoara

โอ๊ย อยากอ่านทั้งสองเรื่องเลย ตอนอ่านเรื่องหงส์ไร้ใจ แอบลุ้นคู่นี้อยู่ อยากอ่านมากๆรีบมาอัฟเร็วๆนะคะ

< ปราชญ์น้อยฯ > จะพยายามมาต่อทั้งสองเช่นกันเจ้าค่ะ

 

ขอบพระคุณสำหรับความคิดเห็นของทุกท่าน

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ทาสรักเทพจิ้งจอก ตอนที่ 2 : ตอนที่ 01 : เรื่องของผู้ใหญ่ , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 610 , โพส : 19 , Rating : 32 / 7 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#19 : ความคิดเห็นที่ 57
>///////<  น่าร๊ากกกก 
PS.  ที่นี่!! ไม่มีอะไรมาก เป็นเพียงสถานที่ๆเก็บคลังนิยาย ที่ชอบ=,.=;; หลงเข้ามาแล้ว!! ไงๆก็ช่วยดูๆหน่อยนะ รัก Writer ทุกๆคนเลยจ้าา า^___^
Name : Pearendless< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Pearendless [ IP : 125.26.88.4 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 พฤษภาคม 2557 / 01:54

#18 : ความคิดเห็นที่ 55
อยากให้ถึงตอนหน้าเร็วๆ อ่ะ (ชอบมาก)
--------------------------------------------------------------------
<< น้ำตามีค่าเกินกว่จะไปหยดไหลให้กับคนไร้ค่าที่น่าเวทนา >>
Name : chalanya15< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ chalanya15 [ IP : 182.52.167.121 ]
Email / Msn: chalanya15(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 ธันวาคม 2556 / 12:48


#17 : ความคิดเห็นที่ 53
โดนกินแน่ๆๆ เอิ้กๆๆ
PS.  ~~...ความรักไม่มีคำว่าพอ มีแต่คำว่า More มันจะมากขึ้นเรื่อยๆ...~~
Name : My Angle< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ My Angle [ IP : 118.173.185.174 ]
Email / Msn: Mid_night95(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 15 กันยายน 2556 / 11:46

#16 : ความคิดเห็นที่ 52
เเต่งอีก เเต่งอีก รออ่านไม่ไหวเเล้วอ่ะค้าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
Name : Jasmine< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Jasmine [ IP : 180.180.115.197 ]
Email / Msn: tong_tong10(แอท)nokiamail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กันยายน 2556 / 19:50

#15 : ความคิดเห็นที่ 50
.ล ละ ละเอียดทุกขั้นตอน
Name : Slowdrive [ IP : 58.8.240.79 ]
Email / Msn: -
วันที่: 31 กรกฎาคม 2556 / 19:46

#14 : ความคิดเห็นที่ 47
เขิน น่ารักเกิ๊นนน
อยากอ่านต่อแล้วค่ะ เรื่อยๆเปื่อยๆ แต่บ่อยๆได้มั๊ยเจ้าคะ
เอ๊ะยังไง ขัดกันเน๊อะ แต่น่าอ่านมากจริงๆ U_U~
PS.  อยากจะบิน บิน ไป ~ ชั้นไม่กลัวอาร๊ายยยยยยย ย ยย ย ย ,, ><
Name : Piinklao< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Piinklao [ IP : 61.19.235.35 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2556 / 15:24

#13 : ความคิดเห็นที่ 46
น่ารักมาก อมยิ้มแกล้งแทบปริ
ว่าแต่อาหยางหลอกเด็กรึ อธิบายละเอียดขนาดนี้ ไม่สาธิตไปเลยล่ะ 555
PS.  ความพยามครั้งที่ 100 ดีกว่าคิดท้อถอยก่อนที่จะทำ
Name : LikeCartoon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ LikeCartoon [ IP : 115.67.101.154 ]
Email / Msn: monnapat-78(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤษภาคม 2556 / 23:19

#12 : ความคิดเห็นที่ 45
ชอบๆมาอัพไวไวนะจ๊ะ
Name : เอ๋ [ IP : 58.11.1.55 ]
Email / Msn: aea_juk(แอท)hotmail.com
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 11:28

#11 : ความคิดเห็นที่ 44
กรี๊ด อาหยางจะบอกอะไรเสี่ยวไป๋อ่ะ
Name : โอโย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ โอโย [ IP : 58.9.206.250 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 16:42

#10 : ความคิดเห็นที่ 41
ภาวนาขอให้เป็นไป๋เฟิ่งกับฮ่ฮงเต้จากเรื่องนู้น
Name : มิเลดี้ [ IP : 14.207.127.15 ]
Email / Msn: -
วันที่: 29 เมษายน 2556 / 20:02

#9 : ความคิดเห็นที่ 40
อาหยางร้ายจริงๆ เสี่ยวไป๋จะตามทันมั้ยนั่น 555
Name : :} yuya$< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ :} yuya$ [ IP : 1.4.231.249 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 เมษายน 2556 / 15:51

#8 : ความคิดเห็นที่ 38
น่ารักมาก  อยากให้ไรเตอร์อัพบ่อยๆจัง
PS.  
Name : เมมฟิส< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เมมฟิส [ IP : 115.67.226.39 ]
Email / Msn: junsiri_k(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 28 เมษายน 2556 / 10:51

#7 : ความคิดเห็นที่ 37
กรี๊ดดดดด  อาหยาง(จะ) หลอก(กิน)เด็ก
อั๊ย~
PS.  ความไม่รู้ทำให้เกิดความกลัว เราไม่สามารถรู้อนาคตได้ แต่เราสามารถสร้างอนาคตด้วยตัวของเราเองได้ จริงมะ
Name : Treerainbow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Treerainbow [ IP : 110.164.187.51 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2556 / 03:40

#6 : ความคิดเห็นที่ 36
โอ๊ยยยย อาหยาง รีบมาต่อนะจ๊ะ อิอิ
Name : @ICHIGO@< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ @ICHIGO@ [ IP : 110.49.225.16 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 27 เมษายน 2556 / 02:09

#5 : ความคิดเห็นที่ 35
อ่า งงงัน ตกลงหญิงหรือชายหว่า
PS.  ไม่พูด.......... ไม่แสดงว่าไม่เสียใจ ไม่เป็นไร......... ไม่ได้แปลว่าไม่รู้สึก
Name : เจ้าหญิงแห่งสงคราม< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงแห่งสงคราม [ IP : 223.206.200.27 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2556 / 23:29

#4 : ความคิดเห็นที่ 33
บอกละเอียดทุกขั้นตอนเหรอ หุหุหุ ไม่สาธิตให้ดูไปด้วยเลยล่ะ เอิ๊กๆ
PS.  ความคิดเกิดจากตัวตนเล็กๆของมนุษย์ มื่อสิ้นหวังย่อมแพ้พ่าย กลับกลายเป็นเพียงวิญญาณปลิดปลิว คนเราหากไม่คิดการณ์มุ่งหวังสิ่งใด ก็เป็นเพียงกลีบใบที่เหี่ยวเฉาโรยรา
Name : Me< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Me [ IP : 122.61.187.108 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2556 / 16:58

#3 : ความคิดเห็นที่ 32
จะทำอะไรก้านนนนนนนนนนนนนนนน
PS.  
Name : SLEEP< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ SLEEP [ IP : 118.173.4.25 ]
Email / Msn: tae_satan(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 เมษายน 2556 / 12:42

#2 : ความคิดเห็นที่ 31
เฟ้ดเฟ้ จิ้งจอกน่ารักจาดด
Name : fafafun [ IP : 125.26.162.36 ]
Email / Msn: -
วันที่: 26 เมษายน 2556 / 11:12

#1 : ความคิดเห็นที่ 30
อาหยางงงงง แกล้งเสี่ยวไป๋ยังงั้นได้ไง ? แต่เสี่ยวไป๋ก็น่าแกล้งจริงๆนั้นแหละ น่ารักเกิ๊น แถมหยิ่งได้น่าหยิกซ๊า~
อ่านแล้วนึกถึงเฟอร์บี้ แต่เป็นเวอร์ชั่นจิ้งจอกเก้าหาง
แต่อาหยาง......ระวังเจอข้อหาพรากผู้เยาว์นะ..หรือข้อหามีสัตว์หายากในครอบครองดี ?
น่ารักมากๆค่ะ เป็นกำลังใจให้ มาต่อเร็วน้า~
Name : แฟนนางจิ้งจอก [ IP : 101.108.27.91 ]
Email / Msn: -
วันที่: 25 เมษายน 2556 / 16:41

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

Dek-D ชวนน้องๆ ส่งเรื่องสั้นวันแม่หัวข้อ

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android