สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

รักษ์ รักภาษาไทย

ตอนที่ 27 : หลักการประวิสรรชนีย์ (สระ ะ)


     อัพเดท 11 ม.ค. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: มีสาระ/ความรู้เรื่องเรียน
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : locket ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ locket
My.iD: http://my.dek-d.com/tesla
< Review/Vote > Rating : 0% [ 0 mem(s) ]
This month views : 4 Overall : 257
3 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 1 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
รักษ์ รักภาษาไทย ตอนที่ 27 : หลักการประวิสรรชนีย์ (สระ ะ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1 , โพส : 1 , Rating : 5 / 1 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


 หลักการประวิสรรชนีย์ (สระ ะ)

คำที่ต้องประวิสรรชนีย์
1. คำไทยแท้ทุกคำที่อ่านออกเสียง อะ อย่างชัดเจนต้องประวิสรรชนีย์ เช่น ชะตา ชะอ้อน ทะนง ทะนาน มะระ มะละกอ กระทะ กะทิ ทะเล
2. คำเดิมซึ่งเป็นคำประสมอยู่แล้ว แต่ต่อมาเสียงของคำหน้ากร่อนไปกลายเป็นเสียง อะ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
หมากพร้าว เป็น มะพร้าว
หมากเขือ เป็น มะเขือ
ตัวขาบ เป็น ตะขาบ
สายดือ เป็น สะดือ
ต้นเคียน เป็น ตะเคียน
3. คำซ้ำที่ซ้ำกันสองคำ ซึ่งภาษาบาลี เรียกคำอัพภาส ภาษาสันสกฤต เรียก คำอัภยาศ เมื่อกร่อนไปเป็นเสียง อะ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
คึกคึก เป็น คะคึก
รวยรวย เป็น ระรวย
รื่นรื่น เป็น ระรื่น
วับวับ เป็น วะวับ
แจ้วแจ้ว เป็น จะแจ้ว
4. คำที่ขึ้นต้นด้วยเสียง "สะ" แล้วแผลงเป็น "ตะ" หรือ "กระ" ได้ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
สะพาน เป็น ตะพาน
สะพาย เป็น ตะพาย
สะเทือน เป็น กระเทือน
สะท้อน เป็น กระท้อน
5. คำเดิมซึ่งประวิสรรชนีย์อยู่แล้ว เมื่อเติม "ร" แทรกเข้าไป ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น
ชะง่อน เป็น ชระง่อน
ชะมด เป็น ชระมด
ชะลอ เป็น ชระลอ
สะคราญ เป็นสระคราญ
สะท้อน เป็น สระท้อน
6. คำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต ถ้าพยางค์ท้ายต้องการออกเสียง "อะ" ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น ลักษณะ สัจจะ มรณะ สรณะ อิสระ วุฒิภาวะ ธุระ พละ ศิลปะ สาธารณะ อาชีวะ วุฒิภาวะ ธุระ พละ ศิลปะ สาธารณะ อาชีวะ กาลเทศะ

7. คำอักษรควบที่ตัวหน้า เป็น ก แผลงเป็น กระ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
กลับ เป็น กระลับ
กลอก เป็น กระลอก
กลาย เป็น กระลาย
กลบ เป็น กระลบ
เกลือก เป็น กระเลือก
กวัด เป็น กระวัด
8. คำที่มาจากประเทศทางตะวันออก นอกจากภาษาบาลีสันสกฤต ถ้าคำของภาษาเหล่านี้ออกเสียง สระ อะ มักจะต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาชวา เช่น มะเดหวี ระตู บุหงาปะหงัน มะตี มอระกู่ ระเด่น มะงุมมะงาหรา ปะตาปา ปะสันตา ฯลฯ
ภาษามลายู เช่น กระดังงา มะเร็ง อุบะ เจียระไน จำปาดะ ตะเบ๊ะ อังกะลุง สะตุ รำมะนา พะไล ระยำ กะปะ กระ (เต่า)
ภาษาพม่า เช่น มังระ อังวะ ฯลฯ
ภาษาเขมร เช่น ระเบียบ ระงับ ระบบ ระมาด ระแนง ฯลฯ
ภาษาญี่ปุ่น เช่น ซากุระ
ภาษาจีน เช่น บะหมี่ พะโล้ ตะหลิว ตือบะ ฯลฯ
ภาษาอาหรับ เช่น กระบะ กระดาษ ฯลฯ
ภาษาทมิฬ เช่น กุระอ่าน (ชื่อคัมภีร์) ตะกั่ว กระสาย กำมะหยี่ กะไหล่ ปะวะหล่ำ
ภาษาเปอร์เซีย เช่น ละมาด กะลาสี เป็นต้น
9. คำที่มาจากภาษาไทยตะวันตก ที่พยางค์หน้าออกเสียง อะ ชัดเจน มักจะประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาอังกฤษ เช่น อะตอม อะเธนส์ ฯลฯ
ภาษาโปรตุเกส เช่น กะจับปิ้ง กะละแม กะละมัง
กัมปะโด (นายหน้าซื้อขาย) ฯลฯ
ภาษาฝรั่งเศส เช่น กะปิตัน ฯลฯ
10. คำที่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามาจากภาษาใด ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น พะนอ คะนึง พะงา พะเนียง กะหรี่ สะระแหน่ สะอาง พะทำมะรง ละอาย ละโมบ ฯลฯ

คำที่ไม่ต้องประวิสรรชนีย์
1.
คำที่ออกเสียง "อะ" ไม่เต็มมาตรา ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น พยาน, ชนิด, ชนวน, ทวาย, อร่อย, ขโมย, ขจัด, ฉบับ, สบาย, พยุง, ชม้อย เป็นต้น
2. คำที่มีลักษณะเป็นอักษรนำ ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น กนก ขนม ขนาด ขนุน จรวด ฉลาด ผวา ถลา สลัด สนาม สมาน เป็นต้น
3. คำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต และออกเสียง "อะ" ที่พยางค์หน้า ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น กรณี กวี คณิตศาสตร์ คหบดี คมนาคม นวรัตน์ สรณคมณ์ อรหันต์

4. คำสมาสซึ่งมีเสียง "อะ" ท้ายคำหน้า ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น ธุรการ ธุรกิจ พลการ พลศึกษา สารคดี สาธารณสุข ศิลปศึกษา อาชีวศึกษา อิสรภาพ ฯลฯ
5. คำเดิมซึ่งไม่ประวิสรรชนีย์แผลงเป็นคำที่มี "ร" แทรก ก็ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
จมูก - จรมูก
จวัก - จรวัก
ตลบ - ตรลบ
ตลอด - ตรลอด
สนาน - สรนาน
สนุก - สรนุก
ฯลฯ
6. คำไทยแท้ซึ่งย่อมาจากคำอื่นๆ ไม่ประวิสรรชนีย์
ทนาย - ท่านนาย แทนนาย
ธ - ท่าน เธอ ไท้
ณ - ใน ณ ที่นี้
พนักงาน - ผู้นักงาน พ่อนักงาน
พนาย - พ่อนาย
ฯพณฯ - พ่อเหนือหัวเจ้าท่าน พณท่าน พณหัวเจ้าท่าน
7. คำไทยที่แผลงมาจาก "ล" เป็น "มล" ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
ลน - มลน
ลาน - มลาน
ลัก - มลัก
8. ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย ที่พยางค์หน้าออกเสียง อะ ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาเขมร เช่น กบาล ถนน พนม ผกา ฯลฯ
ภาษามลายู เช่น สังขยา สลัด สลาตัน สลัก ฯลฯ
ภาษาเปอร์เซีย เช่น สักหลาด องุ่น กลาโหม สรั่ง ฯลฯ
ภาษาทมิฬ เช่น อินทผลัม พนัส มนัส ฯลฯ
ภาษาเปอร์ตุเกส เช่น สบู่ ฯลฯ
ภาษาอังกฤษ เช่น สลุต สตู แสตมป์ ฯลฯ
ภาษาอาหรับ เช่น อิสลาม สุลต่าน มรสุม มัสยิด ฯลฯ

คำที่มักเขียนผิดเกี่ยวกับการประวิสรรชนีย์และไม่ประวิสรรชนีย์

คำที่ประวิสรรชนีย์

กะลาสี กระบี่

ขะมุกขะมอม ขะมักเขม้น

คะนึง คะนอง คะเน คะมำ

จระเข้ จาระบี จะละเม็ด

ฉะนี้ ฉะนั้น ฉะอ้อน

ชะงัก ชะง่อน ชะโงก ชะนี ชะมด ชะตา

ตะพาน ตะพาย ตะโพก ตะโพน ตะเภา

ทะนง ทะนุถนอม ทะเบียน ทะมัดทะแมง ทะลัก ทะเล ทะเลาะ ทะวาย (มะม่วง)

ปะการัง ปะรำ ประหลาด ประนีประนอม

ผะแดง (คับคั่ง) ผะดา (ค้ำชู) ผะออบ(โรคนกเขา) ผสม ผอบ

พะนอ พะวง พะวักพะวน พะว้าพะวัง

มะรืน มะลิ มะนิลา มะหะหมัด และชื่อผลไม้ที่ขึ้นต้นด้วย "มะ" ทุกคำ

ละคร ละม่อม ละม้าย ละมุด ละมุน ละเมอ ละเมาะ ละเมิด ละโมบ ละไม ละออง ละลาย ละเอียด

สะกด สะกิด สะดม(ขโมย) สะดวก สะดึง สะบ้า สะพาน สะพาย สะเพร่า สะใภ้ สะระแหน่ สะอาง สะอาด สะอิดสะเอียน สะอึก สะอื้น

อะลุ้มอล่วย อะไหล่

คำที่ไม่ประวิสรรชนีย์

กบาล กบี่(ลิง) กบฏ

ขบวน ขมุกขมัว

คทา คดี

ฉบัง ฉบับ เฉพาะ

ชนวน ชนะ ชนิด เชลย ชโลม

ตละ ตลบตะแลง

ทกล้า ทแกล้ว ทนาย ทบวง ทแยง ทลาย ทวาย

ปณต ปฏิทิน ปฐม

ผจญ เผด็จ เผชิญ ผดุง

พนัน พม่า พยักเพยิด พยับ พยาน พยุง

มลาย มลายู

ลออ

สกัด สกา สดมภ์(เสา, หลัก) สดับ สตู สบง สบาย สบู่ สไบ สปริง เสบียง เสบย โสร่ง

อเนก อเนจอนาถ อลักเอลื่อ เอร็ดอร่อย

 หลักการประวิสรรชนีย์ (สระ ะ)

คำที่ต้องประวิสรรชนีย์
1. คำไทยแท้ทุกคำที่อ่านออกเสียง อะ อย่างชัดเจนต้องประวิสรรชนีย์ เช่น ชะตา ชะอ้อน ทะนง ทะนาน มะระ มะละกอ กระทะ กะทิ ทะเล
2. คำเดิมซึ่งเป็นคำประสมอยู่แล้ว แต่ต่อมาเสียงของคำหน้ากร่อนไปกลายเป็นเสียง อะ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
หมากพร้าว เป็น มะพร้าว
หมากเขือ เป็น มะเขือ
ตัวขาบ เป็น ตะขาบ
สายดือ เป็น สะดือ
ต้นเคียน เป็น ตะเคียน
3. คำซ้ำที่ซ้ำกันสองคำ ซึ่งภาษาบาลี เรียกคำอัพภาส ภาษาสันสกฤต เรียก คำอัภยาศ เมื่อกร่อนไปเป็นเสียง อะ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
คึกคึก เป็น คะคึก
รวยรวย เป็น ระรวย
รื่นรื่น เป็น ระรื่น
วับวับ เป็น วะวับ
แจ้วแจ้ว เป็น จะแจ้ว
4. คำที่ขึ้นต้นด้วยเสียง "สะ" แล้วแผลงเป็น "ตะ" หรือ "กระ" ได้ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
สะพาน เป็น ตะพาน
สะพาย เป็น ตะพาย
สะเทือน เป็น กระเทือน
สะท้อน เป็น กระท้อน
5. คำเดิมซึ่งประวิสรรชนีย์อยู่แล้ว เมื่อเติม "ร" แทรกเข้าไป ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น
ชะง่อน เป็น ชระง่อน
ชะมด เป็น ชระมด
ชะลอ เป็น ชระลอ
สะคราญ เป็นสระคราญ
สะท้อน เป็น สระท้อน
6. คำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต ถ้าพยางค์ท้ายต้องการออกเสียง "อะ" ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น ลักษณะ สัจจะ มรณะ สรณะ อิสระ วุฒิภาวะ ธุระ พละ ศิลปะ สาธารณะ อาชีวะ วุฒิภาวะ ธุระ พละ ศิลปะ สาธารณะ อาชีวะ กาลเทศะ

7. คำอักษรควบที่ตัวหน้า เป็น ก แผลงเป็น กระ ต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
กลับ เป็น กระลับ
กลอก เป็น กระลอก
กลาย เป็น กระลาย
กลบ เป็น กระลบ
เกลือก เป็น กระเลือก
กวัด เป็น กระวัด
8. คำที่มาจากประเทศทางตะวันออก นอกจากภาษาบาลีสันสกฤต ถ้าคำของภาษาเหล่านี้ออกเสียง สระ อะ มักจะต้องประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาชวา เช่น มะเดหวี ระตู บุหงาปะหงัน มะตี มอระกู่ ระเด่น มะงุมมะงาหรา ปะตาปา ปะสันตา ฯลฯ
ภาษามลายู เช่น กระดังงา มะเร็ง อุบะ เจียระไน จำปาดะ ตะเบ๊ะ อังกะลุง สะตุ รำมะนา พะไล ระยำ กะปะ กระ (เต่า)
ภาษาพม่า เช่น มังระ อังวะ ฯลฯ
ภาษาเขมร เช่น ระเบียบ ระงับ ระบบ ระมาด ระแนง ฯลฯ
ภาษาญี่ปุ่น เช่น ซากุระ
ภาษาจีน เช่น บะหมี่ พะโล้ ตะหลิว ตือบะ ฯลฯ
ภาษาอาหรับ เช่น กระบะ กระดาษ ฯลฯ
ภาษาทมิฬ เช่น กุระอ่าน (ชื่อคัมภีร์) ตะกั่ว กระสาย กำมะหยี่ กะไหล่ ปะวะหล่ำ
ภาษาเปอร์เซีย เช่น ละมาด กะลาสี เป็นต้น
9. คำที่มาจากภาษาไทยตะวันตก ที่พยางค์หน้าออกเสียง อะ ชัดเจน มักจะประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาอังกฤษ เช่น อะตอม อะเธนส์ ฯลฯ
ภาษาโปรตุเกส เช่น กะจับปิ้ง กะละแม กะละมัง
กัมปะโด (นายหน้าซื้อขาย) ฯลฯ
ภาษาฝรั่งเศส เช่น กะปิตัน ฯลฯ
10. คำที่ไม่ทราบแน่ชัดว่ามาจากภาษาใด ให้ประวิสรรชนีย์ เช่น พะนอ คะนึง พะงา พะเนียง กะหรี่ สะระแหน่ สะอาง พะทำมะรง ละอาย ละโมบ ฯลฯ

คำที่ไม่ต้องประวิสรรชนีย์
1.
คำที่ออกเสียง "อะ" ไม่เต็มมาตรา ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น พยาน, ชนิด, ชนวน, ทวาย, อร่อย, ขโมย, ขจัด, ฉบับ, สบาย, พยุง, ชม้อย เป็นต้น
2. คำที่มีลักษณะเป็นอักษรนำ ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น กนก ขนม ขนาด ขนุน จรวด ฉลาด ผวา ถลา สลัด สนาม สมาน เป็นต้น
3. คำที่มาจากภาษาบาลี-สันสกฤต และออกเสียง "อะ" ที่พยางค์หน้า ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น กรณี กวี คณิตศาสตร์ คหบดี คมนาคม นวรัตน์ สรณคมณ์ อรหันต์

4. คำสมาสซึ่งมีเสียง "อะ" ท้ายคำหน้า ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น ธุรการ ธุรกิจ พลการ พลศึกษา สารคดี สาธารณสุข ศิลปศึกษา อาชีวศึกษา อิสรภาพ ฯลฯ
5. คำเดิมซึ่งไม่ประวิสรรชนีย์แผลงเป็นคำที่มี "ร" แทรก ก็ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
จมูก - จรมูก
จวัก - จรวัก
ตลบ - ตรลบ
ตลอด - ตรลอด
สนาน - สรนาน
สนุก - สรนุก
ฯลฯ
6. คำไทยแท้ซึ่งย่อมาจากคำอื่นๆ ไม่ประวิสรรชนีย์
ทนาย - ท่านนาย แทนนาย
ธ - ท่าน เธอ ไท้
ณ - ใน ณ ที่นี้
พนักงาน - ผู้นักงาน พ่อนักงาน
พนาย - พ่อนาย
ฯพณฯ - พ่อเหนือหัวเจ้าท่าน พณท่าน พณหัวเจ้าท่าน
7. คำไทยที่แผลงมาจาก "ล" เป็น "มล" ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
ลน - มลน
ลาน - มลาน
ลัก - มลัก
8. ภาษาต่างประเทศในภาษาไทย ที่พยางค์หน้าออกเสียง อะ ไม่ประวิสรรชนีย์ เช่น
ภาษาเขมร เช่น กบาล ถนน พนม ผกา ฯลฯ
ภาษามลายู เช่น สังขยา สลัด สลาตัน สลัก ฯลฯ
ภาษาเปอร์เซีย เช่น สักหลาด องุ่น กลาโหม สรั่ง ฯลฯ
ภาษาทมิฬ เช่น อินทผลัม พนัส มนัส ฯลฯ
ภาษาเปอร์ตุเกส เช่น สบู่ ฯลฯ
ภาษาอังกฤษ เช่น สลุต สตู แสตมป์ ฯลฯ
ภาษาอาหรับ เช่น อิสลาม สุลต่าน มรสุม มัสยิด ฯลฯ

คำที่มักเขียนผิดเกี่ยวกับการประวิสรรชนีย์และไม่ประวิสรรชนีย์

คำที่ประวิสรรชนีย์

กะลาสี กระบี่

ขะมุกขะมอม ขะมักเขม้น

คะนึง คะนอง คะเน คะมำ

จระเข้ จาระบี จะละเม็ด

ฉะนี้ ฉะนั้น ฉะอ้อน

ชะงัก ชะง่อน ชะโงก ชะนี ชะมด ชะตา

ตะพาน ตะพาย ตะโพก ตะโพน ตะเภา

ทะนง ทะนุถนอม ทะเบียน ทะมัดทะแมง ทะลัก ทะเล ทะเลาะ ทะวาย (มะม่วง)

ปะการัง ปะรำ ประหลาด ประนีประนอม

ผะแดง (คับคั่ง) ผะดา (ค้ำชู) ผะออบ(โรคนกเขา) ผสม ผอบ

พะนอ พะวง พะวักพะวน พะว้าพะวัง

มะรืน มะลิ มะนิลา มะหะหมัด และชื่อผลไม้ที่ขึ้นต้นด้วย "มะ" ทุกคำ

ละคร ละม่อม ละม้าย ละมุด ละมุน ละเมอ ละเมาะ ละเมิด ละโมบ ละไม ละออง ละลาย ละเอียด

สะกด สะกิด สะดม(ขโมย) สะดวก สะดึง สะบ้า สะพาน สะพาย สะเพร่า สะใภ้ สะระแหน่ สะอาง สะอาด สะอิดสะเอียน สะอึก สะอื้น

อะลุ้มอล่วย อะไหล่

คำที่ไม่ประวิสรรชนีย์

กบาล กบี่(ลิง) กบฏ

ขบวน ขมุกขมัว

คทา คดี

ฉบัง ฉบับ เฉพาะ

ชนวน ชนะ ชนิด เชลย ชโลม

ตละ ตลบตะแลง

ทกล้า ทแกล้ว ทนาย ทบวง ทแยง ทลาย ทวาย

ปณต ปฏิทิน ปฐม

ผจญ เผด็จ เผชิญ ผดุง

พนัน พม่า พยักเพยิด พยับ พยาน พยุง

มลาย มลายู

ลออ

สกัด สกา สดมภ์(เสา, หลัก) สดับ สตู สบง สบาย สบู่ สไบ สปริง เสบียง เสบย โสร่ง

อเนก อเนจอนาถ อลักเอลื่อ เอร็ดอร่อย

 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
รักษ์ รักภาษาไทย ตอนที่ 27 : หลักการประวิสรรชนีย์ (สระ ะ) , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1 , โพส : 1 , Rating : 5 / 1 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 1
มีสาระมากค่ะ ขอบคุณนะคะ
Name : baby-my [ IP : 1.46.204.220 ]
Email / Msn: -
วันที่: 13 มกราคม 2555 / 20:29


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android