สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

WAR มหาวิทยาลัยการสงคราม

ตอนที่ 9 : บทที่ 9 Night and Dawn


     อัพเดท 16 เม.ย. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: แฟนตาซี, สงคราม
ผู้แต่ง : StormDevil ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ StormDevil Email : stormevil2(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/stormevil2
< Review/Vote > Rating : 92% [ 97 mem(s) ]
This month views : 9,790 Overall : 358,162
7,323 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 3275 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
WAR มหาวิทยาลัยการสงคราม ตอนที่ 9 : บทที่ 9 Night and Dawn , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10678 , โพส : 34 , Rating : 211 / 43 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





            การเรียนในวันนี้จบลงด้วยความเฮฮาของผู้คนในสาขาที่ต่างได้ออกแรงฟัดกับพรรคพวก แม้ผลที่ได้จะมีคนตายไปเยอะพอสมควรแต่ก็ไม่ถึงกับอนาถมากนัก สิ่งที่ทำให้เกิดผลกระทบยิ่งกว่าคือการพ่ายแพ้ของบุคคลที่เป็นใหญ่ หรือ เป็นลูกของคนมีอำนาจ

เช่น...ตระกูลวัลเพอร์กิสเป็นต้น

ตระกูลมาเฟียแวมไพร์ที่ถือคติมาตลอดเลยว่า แข่งแพ้คนไม่แพ้

คืนนั้นจึงมีผู้เคราะห์ร้ายที่ไม่มีใครคาดคิด...แม้ว่าคนผู้นั้นจะเป็นผู้ที่ลงมือเองก็ตาม

ปังๆๆๆ

เสียงปืนแผดสนั่นขึ้นอย่างต่อเนื่องในยามค่ำคืนทำให้เด็กปีหนึ่งหลายๆคนโผล่ออกมาดูจากหน้าต่าง ผิดกับเหล่ารุ่นพี่ที่พอจะรู้อะไรๆกันอยู่แล้วต่างควานหาที่อุดหูมาเสียบแล้วนอนต่อ บางคนนั้นนอนหลับอย่างสบายอารมณ์ราวกับว่ามันเป็นเสียงนกเสียงกายามคำคืนเท่านั้น

นักโทษดวงซวยผู้ที่ไปก่อเรื่องโดยไม่รู้ตัวนั้นกำลังวิ่งหลบลูกปืนอย่างเอาเป็นเอาตายในขณะที่มีคนในชุดดำวิ่งไล่ตาม เนื่องจากคืนนี้เป็นคืนเดือนมืดจึงทำให้ระบุไม่ได้แม้แต่เพศของอีกฝ่ายก็ตาม แต่ชายหนุ่มพอจะมองจำนวนออกว่าไม่น่าจะเกินสามคน

เอสเตอร์ออกมาเดินเล่นตากลมยามดึกเล่นเพราะปกติตอนอยู่บ้านไม่ค่อยได้ทำ..แล้วจู่ๆเขาก็จ๊ะเอ๋กับคนพวกนี้

หลังจากเดินออกจากห้องของตัวเองเพียงสิบเมตร อเวจีกระสุนพลันบังเกิดท่ามกลางความมืดยามราตรี เอสเตอร์ที่จับจิตสังหารได้นั้นหลบทันฉิวเฉียดก่อนจะหนีแบบไม่คิดชีวิต การสู้กับคนถือปืนตอนกลางวันไปรอบหนึ่งแล้วนั้นทำให้เขารู้เลยว่าถ้าหากเจอเป็นหมู่นั้นจะลำบากรากเลือดแค่ไหน

“ไอ้พวกนี้มันไม่ได้ล้อเล่นจริงๆใช่มั้ย” เขารำพันกับรอยสักของตัวเองพลางวิ่งไปรอบๆเขตของอาคารมหาวิทยาลัย สองเท้าของเขาพาร่างพุ่งผ่านช่องแคบ กระโดดข้ามรั้วไม้ ปีนฐานน้ำพุประดับ แต่กระนั้นอีกฝ่ายก็ไม่ได้ลดละความพยายามจนเอสเตอร์ถึงกับมึน และที่หนักไปกว่านั้นก็คือ...

อึดในต่อมาเหล่าผู้บุกรุกกางปีกค้างคาวบินตามมาทันที

แวมไพร์ พวกเดียวกับยัยเกรซเหรอ เอสเตอร์คิดในใจ

ร่างสูงในชุดนอนลายค้างคาวที่เป็นมาสคอตทีมอเมริกันฟุตบอลหลบหลีกผู้ไล่ล่าอย่างคล่องแคล่ว ความเร็วของชายหนุ่มนั้นเพิ่มขึ้นเล็กน้อยจากเดิมแต่นั่นก็ทำให้ค้างคาวที่จับเป้าด้วยเสียงนั้นกะระยะพลาดได้ ฝีมือการยิงปืนของพวกเขานั้นแม้ว่าจะแม่นยำก็จริงแต่ว่าไม่สามารถเดาทางเอสเตอร์ที่วิ่งมั่วซั่วได้เลย

ชักจะรำคาญแล้วนะเฟ้ย

ชีวิตในรั้วมหาวิทยาลัยอันแสนมีค่าถูกพวกแกพังจนป่นปี้แล้ว รู้บ้างมั้ย!!

“เดี๋ยวพ่อเชือดเรียงตัวซะหรอก” เอสเตอร์พูดขึ้นด้วยความขุ่นเคือง...แม้ว่าจะดูอันตรายแต่ทว่าความโกรธที่เข้ามาเกาะกุมจิตใจนั้นทำให้ไม่หวั่นเกรงศัตรูที่พุ่งเข้ามา เขาถือคติไม่ทำอะไรคนอื่นๆถ้าไม่จำเป็นจริงๆ...วิ่งได้ก็วิ่งจนกว่าจะพ้นศัตรู

แต่ถ้าหลังชนฝาก็อีกเรื่อง

“ตาย!!!” ผู้บุกรุกทั้งหมดตะโกนก้อง

สุดท้ายหลังจากที่ไล่ล่ามานานความอดทนของคนหนีก็สะบั้นลงในพริบตา เอสเตอร์หยุดลงกลางคันก่อนจะหันกลับไปด้านหลังโดยที่แวมไพร์สามตนร่อนลงมาที่พื้น ทั้งสามนั้นสวมชุดสีดำและปิดบังหน้าตาด้วยหน้ากากแต่ทว่านั่นไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้ฝ่ายที่พวกเขาเรียกว่าเหยื่อนนั้นหยุดฝีเท้า

“อยากตายใช่มะ” ชายในชุดนอนถอนหายใจยาว “ป่ะ...ได้เวลาทัวร์นรกละ”

สิ้นเสียงเรียบนิ่งของเขาความโกรธก็ระเบิดออกมาในพริบตาแผ่เป็นจิตสังหารน่าสะอิดสะเอียน ฝ่ายตรงข้ามที่เห็นท่าไม่ดีจึงยกปืนกลและปืนพกในมือยิงใส่อย่างไม่ยั้ง ทว่ามันไม่ได้เป็นผลเสียอะไรกับคนที่ถูกต้อนจนมุมแม้แต่นิดเดียว

กางเขนสีดำโผล่ออกมาโดยไม่ต้องเรียกขาน มันเปล่งออร่าสีดำสนิทออกมาราวกับว่าเป็นปลอกเคลือบตัวอีกชั้นหนึ่ง กระสุนทั้งหมดที่พุ่งเข้ามาหาเอสเตอร์นั้นไม่ได้ผ่านเข้ามาด้านหลังไม้กางเขนยักษ์แม้แต่นัดเดียว ตัวชายหนุ่มก็ไม่ได้อยู่เฉยแต่อย่างใด หนังสือเล่มโตปรากฎในมือทันทีพร้อมกับมือที่เหวี่ยงมันออกไปหาศัตรู เพียงชั่วพริบตาบุคคลในชุดดำก็ติดไฟไปแล้วหนึ่งรายลงไปนอนดิ้นอยู่กับพื้น ก่อนที่เขาจะใช้โซ่ลากมาไว้ข้างตัว

“ชอบจังเลยไอ้ประเภทรุมคนไม่มีทางสู้เนี่ย” เอสเตอร์พูดสั่งสอนไม่พอ รองเท้าแตะลดราคาของชายหนุ่มในชุดนอนกระหน่ำใส่ร่างที่นอนอยู่อย่างเมามัน แม้จะทำความเสียหายไม่ได้มากแต่ก็ทรมานผู้ที่โดนมากเกินกว่าที่คาดการณ์เอาไว้

แม้ว่าผู้ที่สมควรที่จะฆ่าอีกฝ่ายได้อย่างง่ายดายกลับกลายเป็นเหยื่อ แต่ทว่าแวมไพร์อีกสองตนที่เหลือกลับไม่ได้สนใจไยดี ทั้งสองต่างยืนดูสมาชิกของตัวเองถูกกระทืบแทบจมดินอย่างไม่รู้ร้อนรู้หนาว เอสเตอร์มองร่างที่สลบเหมือดคาเท้าสลับกับอีกสองที่ยืนมองเขาอยู่อย่างหงุดหงิดใจ

“ทำแบบนี้แสดงว่ามั่นใจในพลังของเผ่าพันธุ์สินะ...ได้” นักโทษหนุ่มยิ้มเหี้ยม “กางเขนทมิฬ โซ่อเวจี!!

ซากที่นอนอยู่กับพื้นสะดุ้งอย่างรวดเร็วก่อนที่จะตะเกียกตะกายหนีอเถาวัลย์หนามที่พุ่งมารัดรอบกาย รอยไฟไหม้ตามตัวของเขาหายไปแล้ว แต่ตอนนี้มันถูกแทนที่ด้วยบาทแผลเครื่องทรมานซึ่งเจาะคาเข้าไปในเนื้อก่อนจะลากขึ้นไปขึงเบื้องบนไม้กางเขน ทำให้เหยื่ออยู่ในสภาพถูกตรึงจนขยับไม่ได้

สองคนที่เหลือเห็นท่าไม่ดีจึงรีบยกอาวุธประจำกายของดนขึ้นมายิงตัวอันตรายที่อยู่เบื้องหน้าอย่างรวดเร็ว แม้ว่าเอสเตอร์จะมีเสื้อใส่แต่มันก็ไม่ได้กันกระสุนเหมือนแขนซ้ายร่างกายส่วนอื่นๆยังถูกโจมตีได้ตามปกติ ทว่าอีกฝ่ายนั้นคาดผิดไปอีกประการ

เป้าปืนที่รู้ตัวแล้วก็ไม่ใช่เป้าอีกต่อไป ร่างเบี่ยงตัวหลบกระสุนก่อนที่จะเรียกโซ่อเวจีออกมามัดคู่ต่อสู้ทั้งสอง มันทำให้ผู้ถูกพันธนาการต่างขยับไม่ได้ก่อนจะร่วงลงไปดิ้นอยู่บนพื้นโดยที่เอสเตอร์เคลื่อนกายเข้าไปใกล้หมายจะปิดเกม ทว่าเขากลับถูกหยุดเอาไว้เสียก่อน...

 “อย่าฆ่านะ” เสียงเล็กๆดังก้องในศีรษะ

ไม่ใช่ที่เสียง...แต่ที่คำพูด อย่าฆ่า...

“ทำไม” ชายหนุ่มถามกลับอย่างสงสัย มันทำซะขนาดนี้ยังไม่ให้ฆ่าอีกเหรอ...ในวอร์ฆ่าเท่าไหร่ก็ฟื้น

“อย่าลืมสิยะ ชื่อฉันก็บอกอยู่ว่าเป็นเครื่องพันธนาการ จุดประสงค์มันไม่ได้มีไว้ฆ่า” คำพูดของสาวน้อยเล่นเอาคนคิดจะโจมตีชะงักกึก และนั่นยังส่งผลให้ฝ่ายศัตรูหยุดตามไปด้วย...แม้ว่ามันจะเป็นเพียงแค่คำพูดที่ดังขึ้นเท่านั้นเอง นั่นยังไม่เท่าสิ่งที่ทาทารัสพูดต่อไป

“เพราะฉะนั้น...อย่าฆ่า ทรมานมันซะ ให้มันรู้ไปว่าคนที่บังอาจมาต่อกรกับผู้ครอบครองฉันมันจะเจออะไรบ้าง..”

สรรพสิ่งรอบกายตกอยู่ในความเงียบงันทันทีที่เธอพูดจบ เพียงเสียงเข็มตกก็น่าจะได้ยินทั่วกัน

 

แม่คุณพูดออกมาตรงๆผ่านแขนของเขาเลย!!

                หนี!!

นั่นเป็นสิ่งแรกและสิ่งสุดท้ายในห้วงสำนึกของผู้โจมตียามวิกาล

“งี่เง่า” ตอนนี้ไม่ใช่แค่พูดผ่านมือ สาวร่างเล็กในชุดกิโมโนสีดำโผล่ออกมายืนข้างๆ มือขวาปรากฏโซ่เส้นเขื่องมามัดตัวฝ่ายตรงข้ามอีกหนึ่งชั้น ก่อนที่ร่างบางจะก้าวอย่างสุขุมเข้าไปหาเหยื่อที่นอนอยู่ ชายเสื้อพลิ้วไหวไปตามสายลม ผมยาวดำปลิวไสวไม่ต่างกับม่านเบิกรัตติกาลอันแสนทรมานที่กำลังจะโหมโรงหลังจากนี้

ก้าวเล็กๆแต่มั่นคง

รอยยิ้มดั่งนางฟ้า หากแต่จุดประสงค์ไม่ต่างจากมัจจุราช

ดวงตาสีเทาเพียงหนึ่งเดียงบนใบหน้าจ้องมองเหยื่ออย่างไม่กระพริบ

หมดสภาพหนึ่ง ใช้ได้สอง...

ดังที่เคยกล่าวไว้ข้างต้น ฆ่าง่ายๆไม่สนุกสำหรับยัยนี่เลย

เผี๊ยะ!!!~

หนึ่งเสียงแรก...

เผี๊ยะ!!!~

เสียงที่สองตามมา

เผี๊ยะ!!!~ เผี๊ยะ!!!~ เผี๊ยะ!!!~

เสียงหนักๆเน้นๆ บ่งบอกถึงแรกกระแทกได้อย่างดียิ่ง อาวุธคนสวยของเอสเตอร์ ดีวาลด์ได้ทำสิ่งที่แม้แต่เจ้าของยังไม่คาดคิด เธอนั่งคร่อมอีกฝ่ายก่อนกระชากคอเสื้อขึ้นมาให้ได้ระดับแล้วระดมฝ่ามือลงไปที่ใบหน้าไม่ยั้ง จนใบหน้าของอีกฝ่ายหันซ้ายขวาตามแรงของเธอ

ยัยนี่ตบสดเลย แถมมือหนักใช่เล่น

กว่าเอสเตอร์จะตั้งสติได้เหล่าผู้ร้ายก็นอนแน่นิ่งอยู่กับพื้น หน้ากากไอ้โม่งสีดำไม่ได้ร่ายเวทป้องกันเอาไว้ ทำให้ตบไปร้อยก็โดนร้อย แรงเหลือเฟือถูกส่งผ่านเข้าไปที่ใบหน้าแบบไม่สนใจหลักการใดๆของโลก ทั้งสองเลือดกลบปากทั้งๆที่ยังถูกโซ่มัดอยู่ แต่นั่นไม่ทำให้ทาทารัสหยุดมือ...จนผ่านไปสองสามนาทีให้หลังที่เธอเริ่มค้นตัวอีกฝ่าย

ทั้งเจ้าของและผู้ที่ถูกลงมือนั้น ต่างคิดไปในแนวทางเดียวกันว่าการต่อต้านหญิงสาวตรงหน้าเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้จริงๆ

ปืนสามกระบอกถูกเขมือบเรียบอย่างรวดเร็ว อาวุธประจำกายนักโทษยังคงยังค้นหาสิ่งที่กินได้ตัวฝ่ายตรงข้ามต่อไปแบบนอนสต๊อป เล่นเอาชายหนุ่มต้องรีบๆลากร่างบางให้ออกห่างเหยื่อผู้เคราะห์ร้าย ก่อนที่คุณโซ่ผู้น่ารัก จะเปลี่ยนจากอาวุธมาเป็นโจรแบบเต็มตัว

รู้ตัวอีกทีก็ไม่ได้สู้เลย

บ้าเอ๊ย......

“เฮ้อ..ยังไม่อิ่มเลย” ใบหน้าของเด็กสาวส่อเค้าหงุดหงิดเล็กน้อย หลังจากที่ได้ได้อะไรเพิ่มเติมใส่ท้อง เท้าเล็กๆขยี้พื้นอย่างขัดใจ ถ้าสังเกตดีๆจะพบว่าพื้นถึงกับร้าวเลยทีเดียว

ชั้นหงุดหงิดกว่าอีกเฟ้ย

เอสเตอร์คิดในใจไม่ได้พูดตรงๆ แต่ชายหนุ่มลืมไปว่าอาวุธของเขาสามารถอ่านความคิดของเจ้าของได้ หน้าสวยๆของทาทารัสนั้นปรากฏแก้มป่องๆที่แสดงให้เห้นเลยว่างอนแบบชัดเจนมาก

“เป็นอะไรอีกเนี่ย”

 “เปล๊า!!!” เสียงตอบกลับมาแบบกระแทกกระทั้น

คนบ้าอะไรไม่มีการเกรงใจสุภาพสตรีสักนิด

แน่นอนว่าประโยคหลังเธอไม่ได้พูดออกมา เด็กสาวเดินไปหาบุคคลชุดดำที่ถูกมัดติดกับไม้กางเขน ในมือเธอมีแส้สีเขียวที่อยู่ๆก็โผล่มาแบบไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย สำหรับทาทารัสแล้ว สิ่งมีชีวิตประเภทอื่นๆนอกจากเจ้านายถือเป็นเครื่องระบายอารมณ์เท่านั้น...แม้ว่าจริงๆแล้วเจ้านายเธอก็ถือเป็นหนึ่งในเครื่องระบายอารมณ์ด้วยก็ตาม

เสียงแส้แหวกอากาศดังขึ้นอย่างต่อเนื่อง บุคคลผู้เคราะห์ร้ายที่สุดของวันได้ลิ้มรสแส้มรกตเป็นรายแรก เป้าที่ขยับไม่ได้ถือเป็นสิ่งที่ดีที่สุดสำหรับเด็กสาว ร่างเล็กๆโบกสะบัดแส้ยาวเฟื้อยราวกับกำลังร่ายรำด้วยมือเปล่าๆ เพียงแต่เป้าหมายกำลังแปรเปลี่ยนเป็น “เศษ” เข้าไปทุกขณะ

“ร้องเข้าไป ร้องเข้าไปสิ แวมไพร์ฟื้นตัวเร็วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่รีบหายแล้วมาสู้กับชั้นละยะ” เสียงพูดสลับกับเสียงแส้ส่อให้เห็นความอำมหิตของผู้ลงมืออย่างชัดเจน

ชิ้นเนื้อกระจุย หยดเลือดกระจาย

ในตอนนี้เอสเตอร์สลัดภาพสาวน้อยน่ารักที่เคยเห็นไปหมดสิ้น เหลือไว้เพียงแค่ความเป็นจริงตรงหน้า เขาเริ่มยอมรับความเป็นจริงของอาวุธตัวเองอย่างไม่รู้ตัว สิ่งที่ชายหนุ่มคิดระหว่างมองภาพตรงหน้านั้นนั้นไม่ใช่ความหวาดกลัวในสิ่งที่พบ แต่เป็นความรู้สึกภูมิใจเล็กๆที่ออกมาจากใจจริง....

ชายหนุ่มเคยนึก ว่ายัยนี่ซาดิสม์

แต่ไปๆมาๆคำนี้มันคงผิดไป

ยัยนี่โคตรซาดิสม์เลย

แต่ถึงยังไง ถ้าอีกฝ่ายไม่มาหาเรื่องก่อนเธอจะไม่ลงมือเด็ดขาด การกระทำที่แล้วๆมาของสาวน้อยนั้นเป็นคำตอบอย่างดี การโจมตีที่ไม่มีเหตุผลของทาทารัสมักจะเกิดขึ้นแค่กับเขา ไม่ใช่คนรอบๆตัว...ที่ไม่มาทำร้ายเขา

 ซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่สมควรเปิดช่องอย่างแรง

เอสเตอร์รู้ว่าตอนนี้นั้นตนมีอาวุธที่ดีที่สุดอยู่ในมือแล้ว เหลือแต่เก่งตามอาวุธให้ทันเท่านั้น

 

หยาดเลือดสีแดงหลั่งลงชโลมพื้นถนน แวมไพร์อีกสองตนมองดูการทรมานอันไร้เหตุผลตรงหน้าด้วความหวาดผวาจากใจจริง ชั่วชีวิตที่เกิดมาแม้ว่าจะผ่านการฝึกฝนมามาก ทรมานก็เยอะแต่ไม่มีครั้งไหนเจ็บปวดเท่าครั้งนี้ หนึ่งในสองอาเจียนของเก่าออกมาทั้งๆที่กำลังนอนอยู่ แน่นอนว่าคนที่กำลังมันมือนั้นไม่ได้แคร์สายตาคนรอบข้าง

เพื่อนกำลังจะถูกทรมานจนตาย แต่พวกเราช่วยอะไรไม่ได้

ความหยิ่งในศักดิ์ศรีผสมปนเปกับความแค้นและความสิ้นหวัง

ภาพหญิงสาวที่สะบัดแส้ผู้ที่ไม่สนแม้แต่จะเปิดดูหน้าของพวกเขา ไม่มีแม้แต่คำถามว่าเข้ามาฆ่าด้วยเหตุผลใด มันทำให้พวกเขารู้โดยสัญชาติญาณว่าบุคคลตรงหน้าไม่คิดที่จะหมายเอาชีวิต ไม่สนใจข้อมูลอะไรทั้งนั้น สิ่งที่ทั้งคู่สัมผัสได้โดยตรงคือความมุ่งร้ายที่ปล่อยออกมาจากแววตาสีเทาที่สะท้อนอยู่หลังแว่นตา

ไม่ว่าจะมาจากความหวาดกลัวหรือเหตุผลใดก็ตาม แวมไพร์ทั้งสองรีบไล่ความคิดที่จะหลบหนีออกไปจากศีรษะ สิ่งที่ออกมาคือแผนการต่อสู้แบบสุนัขจนตรอก สู้จนตายกันไปข้างทั้งๆที่มีพันธนาการอยู่

เมื่อการร่ายรำแส้ของทาทารัสจบลง ตรงหน้าของเธอเหลือเพียงไม้กางเขนที่มีซากเนื้อและกระดูกที่ระบุไม่ได้ว่าคืออะไรถูกแขวนอยู่เท่านั้น ส่วนวิญญาณน่าจะกลับปราสาทก่อนถูกหวดครั้งสุดท้ายซะอีก มันทำให้เอสเตอร์ถึงกับทำหน้าเบ้ก่อนจะบอกให้เธอถอยออกมา

ในตอนที่หญิงสาวคลายความระวังตัวนั่นเอง...

ฟึ่บ!!!

เสียงวัตถุแหวกผ่านอากาศอย่างรวดเร็ว แวมไพร์ทั้งสองที่เห้นว่าตัวเองจนมุมนั้นได้ใช้เท้าของพวกเขาพุ่งเข้าโจมตีทาทารัสในตอนเผลอในชั่วอึดใจ ด้วยระยะที่ไม่ห่างกันมากจึงสามารถเคลื่อนเข้ามาได้โดยที่ไม่ถูกสังเกต แม้ตัวช่วงบนจะขยับไม่ได้แต่ผู้บุกรุกก็ไม่ได้ละความมุ่งร้ายแต่อย่างใด เอสเตอร์ที่จะเข้าไปช่วยก็หาจังหวะไม่ได้ เหตุเพราะจังหวะการโจมตีสับสนปนเปเกินกว่าที่เขาคาดคิดไว้

ท่อนล่างของทั้งสองเริ่มเปล่งออร่าสีเลือด เมื่อผ่านไปวงเวทปรากฏอยู่ที่รองเท้าลามขึ้นมาจนถึงช่วงเอว การโจมตีของเหล่าผู้ไม่หวังดีเริ่มเร็วขึ้นเรื่อยๆจนอีกฝ่ายได้แต่ปัดป้อง

ร่ายเวทไม่ท่องมนตร์ ชายหนุ่มที่ยืนทำอะไรไม่ได้คิดในใจ ผู้บุกรุกเก่งกว่าที่คาด ทาทารัสเองก็ไม่ยอมลงมือจริงๆจังๆซักที

อยากสู้!!!

ตลอดเวลาที่ผ่านมาของช่วงรับน้อง เอสเตอร์ ดีวาลด์เริ่มคิดแล้วว่าคนที่มีฝีมือไม่ใช่ตัวเอง แต่เป็นอาวุธของเขาต่างหาก ชายหนุ่มจึงอยากลบคำสบประมาทที่มองไม่เห็นอยู่เรื่อยๆ แม้ว่าหลายคนจะไม่คิดอะไรแต่ตัวของเอสเตอร์เองซะด้วยซ้ำที่รู้สึกลำบากใจมากที่สุด

คนใช้อาวุธ ต้องให้อาวุธมาสู้แทน...

พ่อแม่รู้เข้า...อายตายชัก

เมื่อมองภาพตรงหน้า ความคิดต่างๆเริ่มมลายไปกับสายลม จิตสำนึกเริ่มสั่งการ อารมณ์เริ่มจะพลุ่งพล่าน เลือดที่ไหลนองทั้งฝั่งตนและศัตรูกระตุ้นสัญชาตญาณได้เป็นอย่างดี ภาพเก่าๆที่ปรากฏขึ้นในสมองเริ่มแทรกซึมเข้ามาในห้วงสำนึกของเอสเตอร์อีกครั้ง

“เริ่มคลั่งแล้วละสิ” ทาทารัสพึมพำพลางหลบคู่ต่อสู้แบบไม่ยากเย็น ใครว่าเธอซาดิสม์ธรรมดาคิดผิดมหันต์ ทุกๆอย่างถูกวางแผนไว้ล่วงหน้าหมดแล้ว พลังของเจ้านายเธอจะเกิดได้ก็ต่อเมื่อเห็นเลือดหรือการต่อสู้แบบเอาชีวิตกันเท่านั้น ถ้าไม่ถึงขนาดที่ว่าคอขาดบาดตาย พลังจะไม่ทำงาน นั่นก็เป็นเหตุที่ว่าทำไมพลังจิตหรือพลังเวทของเอสเตอร์แทบจะไม่มีเลย...มันหลบในอยู่นั่นเอง

หญิงสาวเริ่มแกล้งหลบไม่พ้นมากขึ้น แลกกับความเจ็บปวดพียงเล็กน้อยแต่คนตรงหน้าได้พัฒนาผีมือแบบก้าวกระโดดมันนับว่าคุ้มค่ามาก เพราะการที่จะต่อสู้แบบตายกันไปข้างมันมีไม่ค่อยบ่อยในที่ปกติ แม้ว่าเอสเตอร์จะยั๊วะจนพลังขึ้นในบางครั้ง แต่ทว่าถ้าโกรธนั้นมันจะพุ่งสูงกว่ามาก

ในตอนแรกทาทารัสกะจะรอให้ถึงสงครามปลายสัปดาห์ถึงจะแกล้งบาดเจ็บหรือทำให้คนอื่นรุมเจ้านายของเธอซักเล็กน้อย เหตุการณ์ในวันนี้ถือเป็นเรื่องที่ดีต่อตัวเธออย่างคาดไม่ถึงเลยทีเดียว เพราะสิ่งที่แทบทุกคนสังเกตได้แต่ตัวของเอสเตอร์แทบไม่รู้เลยก็คือ

เขานั้นเลี่ยงที่จะลงมือกับผู้หญิง

ทาทารัสถือคติว่า ต้องเก่งกว่าสามเท่าจึงจะออมมือให้อีกฝ่ายได้ การฝึกฝีมือให้เจ้านายเก่งกว่าชาวบ้านสามเท่าจึงเกิดขึ้นแบบลับๆ และในวันนี้คนที่เข้ามาโจมตีเป็นแวมไพร์ซึ่งมีขีดความสามารถเหนือมนุษย์อยู่แล้ว การแกล้งโดนโจมตีจึงดูไม่น่าเกลียดสำหรับคนที่ไม่รู้จักเธอ

“ถ้าไอ้แก่ผอ.เห็นเข้าละก็ฮาป่าลั่นแน่”  

“โอ๊ย...” การแกล้งสิ้นสุดลงเมื่อหญิงสาวในชุดกิโมโนถูกเตะเข้าที่ไหล่ขวา จังหวะที่ถูกเตะเธอได้กระโดดไปเพื่อลดแรงกระแทกที่มีผลต่อตัวเธอ รวมไปถึงการส่งตัวเองออกไปให้ไกลผิดปกติเหมือนถูกโจมตีแรงมาก เพื่อความเนียน หญิงสาวได้คลายพันธนาการของสองตนนั้นออกไป

ผู้ที่รู้ว่าการโจมตีเมื่อครู่แทบไร้ผลมีแค่หญิงสาวกับคนเตะ ซึ่งอีกสองคนนั้นไม่ทันที่จะระวังว่าที่อีกฝ่ายกระเด็นไปนั้นแกล้งหรือจริง ด้วยอารามความประมาทและโมโหทั้งสองจึงพุ่งเข้าไปโจมตีทาทารัส โดยที่ไม่ทันสังเกตว่าตัวอันตรายอีกตัวกำลังจะโผล่ออกมา

“ทาทารัส!!!

เอสเตอร์ ดีวาลด์ไม่คิดจะเก็บความโมโหไว้อีกต่อไป พลังจิตในกายระเบิดออกมาเป็นออร่าสีดำรอบๆตัวพร้อมกับพลังเวทที่ผุดขึ้นแบบที่เจ้าตัวก็ไม่รู้เช่นกัน เสียงตะโกนที่ออกมาจากปากของชายหนุ่มทำให้คนที่กำลังหลับลุกขึ้นมาใส่ใจการต่อสู้ครั้งนี้มากขึ้น..บางคนต้องเปิดหน้าต่างส่องกล้องจากหอนอนกันเลยทีเดียว

หญิงสาวกลับกลายเป็นพันธนาการทมิฬเส้นเขื่องอีกครั้ง ทว่าในคราวนี้มาในรูปแบบกุญแจมือดำสนิท ส่วนที่เป็นโซ่ของกุญแจยาวกว่าปกติมาก จนเหมือนไม่ต่างกับใส่อยู่เลยหากแต่เอสเตอร์ไม่สนรูปลักษณ์ภายนอกแต่อย่างใด ภายในจิตใจเร่งให้อาวุธของเขาสูบเลือดและวิญญาณเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ซึ่งตัวของทาทารัสเองก็นึกไม่ถึงว่าชายหนุ่มเป็นห่วงเธอถึงขนาดนี้

วิญญาณที่ถูกสูบออกไปไม่ได้ทำให้เพลิงโทสะในใจนั้นมอดดับไปแต่อย่างใด มันกลับลุกโชนขึ้นเรื่อยๆ จนทำให้รอยสักรูปโซ่รวมไปถึงกุญแจมือส่องประกายเรืองรองในความมืด แม้ว่าจะมองไม่เห็นได้โดยชัดแต่รู้สึกถึงมันจากบรรยากาศที่กดดันจนคนรอบๆแทบจมดิน

“เธอไม่ฆ่า ฉันฆ่าเอง”

เสี้ยวพริบตาที่พูดจบ ร่างของเอสเตอร์ก็พุ่งเข้าหาคู่ต่อสู้ทันทีด้วยความเร็วที่เพิ่มขึ้นอย่างน่าตกใจ เรียกได้ว่าชั่วกระพริบตาก็ได้มาอยู่ตรงหน้าแล้ว แม้แต่ทาทารัสเองก็ก็ยังทึ่งกับพลังมหาศาลที่เพิ่มขึ้นกับชายตรงหน้า พื้นที่เขาใช้เป็นฐานรองรับการพุ่งนั้นแตกทลายเป็นเสี่ยงๆจากแรงกดที่ลงมา

เงื่อนไขที่หนึ่ง ความโกรธ

ตรวนมายาคำนวณแหล่งกำเนิดพลังอีกฝ่ายอย่างเงียบๆก่อนจะบันทึกมันลงไว้ในสมอง

ร่างสูงในชุดนอนไม่พูดพล่ามทำเพลง เอสเตอร์ใช้มือทั้งสองข้างที่ถูกกุญแจมือล็อกไว้จับศีรษะคู่ต่อสู้แล้วกระชากมากระแทกกับเข่าซ้ายของเขาจนหน้าหงาย มันทำให้แวมไพร์อีกตนถึงกับยืนอึ้งทันทีเนื่องจากไม่คิดว่าตัวของเขาจะกลับลำได้ไวขนาดนี้ แต่ทว่าอึดใจเขาก็ตั้งตัวติด...แวมไพร์ผู้บุกรุกส่งกงเล็บสีโลหิตเข้าใส่ตัวอย่างคล่องแคล่ว เอสเตอร์เบี่ยงตัวหลบไปทางด้านขวาก่อนที่จะเอาสิ่งที่อยู่ในมือกระแทกเข้าไปแทนที่

กงเล็บเสียบเข้าซอกคอแบบพอดิบพอดี ร่างในชุดดำดิ้นพราดๆเนื่องจากมีพลังชีวิตสูงกว่ามนุษย์ทั่วไป เอสเตอร์มองร่างที่อยู่ในมือก่อนจะใส่แรงผลักอีกฝ่ายที่ถูกเสียบจนเซ พวกมันรีบถอนกงเล็บออกจากกันแต่ทว่าไม่ทันจะตั้งตัวชายหนุ่มก็พรวดเข้าถึงกายแล้ว

เท้าของเอสเตอร์ตวัดขึ้นก้านคอชายคนแรกจนลงไปกองกับพื้นก่อนจะกระโดดคร่อมตัวคนที่สอง เล็บทั้งหมดพยายามจะกระทุ้งเข้าเสียบแต่ทว่ากลับถูกสายโซ่ร้อยเอาไว้หมด โดยที่คนร้อยนั้นหักทิ้งแบบไม่มีอาการลังเลแม้แต่เศษเสี้ยวของสีหน้า เอสเตอร์เหลือกตามองศัตรูก่อนจะกระหน่ำต่อยหน้าไม่เลี้ยงจนเลือดสาดกระจาย สุดท้ายชายหนุ่มชายหนุ่มใช้โซ่กุญแจมือรัดคอก่อนจะบิดเต็มแรง

กร๊อบ!!!!

เสียงกระดูกลั่นดังสนั่นก่อนที่ร่างในชุดดำจะลงไปกองกับพื้น

บทจะตายก็ง่ายดายเหลือเกิน

ผู้บุกรุกตนสุดท้ายกระโดดไปข้างหลังเพื่อสร้างระยะห่างทันที ปากขมุบขมับร่ายเวทมนตร์อย่างรวดเร็วโดยที่เอสเตอร์นั้นฟังไม่ทัน แต่ทว่าทาทารัสสามารถจับใจความของมันได้ เธอรู้ว่าเวทที่ร่ายยาวๆนั้นหากไม่ใช่มหาเวทก็ต้องเป็นเวทมนตร์เขตแดน

เสียงบทสวดแห่งรัตติกาลดังกึกก้องจนคนที่ดูเริ่มอยากลงไปร่วมวง

 

จงสดับตรับฟัง เสียงโหยหวนยามค่ำคืน

จงพลิกตัวตื่น ฟื้นขึ้นมาด้วยความริษยา

จงร่ำไห้ ส่งความตายแด่ผู้เข้ามา

เหล่าพี่น้องข้า จงลุกมาล้างผลาญศัตรู

 

Vampire Concerto!!!!! (เสียงร่ำร้องแห่งรัตติกาล)

 

อาณาเขตสีเลือดแผ่กระจายอย่างไม่มีทิศทางโดยมีแวมไพร์หนึ่งเดียวเป็นศูนย์กลาง เหล่าค้างคาวเริ่มผุดออกมาจากเงาของสิ่งก่อสร้างต่างๆรวมถึงเงาของสิ่งมีชีวิต พวกมันบินรวมตัวขึ้นฟ้าเป็นฝูงก่อนจะตั้งแนวตีวงล้อมเอสเตอร์ที่ยืนอยู่บนพื้น ถ้าจะให้เปรียบกับสิ่งที่ใกล้เคียงมันคือถ้ำขนาดยักษ์ที่ทำด้วยค้างคาวนั่นเอง

ชายหนุ่มตกอยู่ในวงล้อมของเหล่าหนูมีปีกนับพันทันที นักโทษหนุ่มแห่งอาคารต้องสาปได้รับสถานะจองจำอีกครั้งหนึ่งโดยที่ไม่มีประตูให้เปิดออกแล้ว ค้างคาวบางตัวเริ่มบินเข้ามาโจมตีเขาเรื่อยๆ จากหนึ่งเป็นสิบ จากสิบเป็นร้อย หมัด เท้า เข่า ศอก ถูกใช้อย่างเต็มที่ในเวลานี้ ไม่ว่าจะท่าในหนังสือหรือท่าโจมตีอะไรก็ตามถูกงัดเอามาใช้หมด

ตัวที่ตายสลายกลับกลายเป็นธุลี ตัวที่รอดกลับมาโจมตีอีกครั้ง ทว่าเงาในสถานที่แห่งนี้นั้นมีมากเกินไป

ในตอนแรกชายหนุ่มคิดจะเอาเวทย์ของทาทารัสมาใช้ แต่ก็ถูกตีตกไปด้วยเหตุผลที่ว่ามันกินพลังงานมากกว่าที่เขาคิดเยอะมาก อีกทั้งทาทารัสเพิ่งจะเสียพลัง...เอสเตอร์ไม่อยากให้เธอนั้นลำบากไปมากกว่านี้ โดยที่ไม่รู้เลยว่าอาวุธของเขานั้นกำลังหนักใจในความคิดของผู้เป็นนายมากขึ้นทุกที

แม้ว่าพลังร่ายเวทใหญ่นั้นจะทำให้ไม่กี่ครั้งต่อเดือน แต่การจัดการฝูงค้างคาวนั้น...เธอมีวิธีอยู่แล้ว

ผั๊วะ...พลั๊ก

หมัดถูกส่งเข้าไปกระแทกลำตัวของสัตว์หน้าขน ส่งผลให้มันกระเด็นไปชนตัวอื่น แต่ว่าก็จะมีตัวใหม่มาแทนที่ไม่มีหยุด แม้คืนนี้เป็นคืนเดือนมืด แต่แสงจากอาคารทำให้เกิดเงามากกว่าที่คิด ร่างกายของเขานั้นโทรมไม่ต่างจากศพในสนามรบ ทั้งเลือด ทั้งน้ำลาย ทั้งขี้ค้างคาวเปรอะเปื้อนตัวเต็มไปหมด

ดูเหมือนเวทนี้จะเหมือนจริงเกินกว่าที่คาด

เวทย์มนตร์ก็ไม่รู้แบบดีๆซักบท ทาทารัสก็ใช้ไม่ได้แล้ว เอาไงดีฟะเนี่ย คนที่ถูกล้อมกัดฟันกรอด โดยมีผู้จู่โจมยามวิกาลหัวเราะลั่นอยู่นอกวง

“เอสเตอร์คะ”

เขาหันควับไปตามเสียงทั้งๆที่ตัวเองกำลังโดนกินแบบสดๆ ชายหนุ่มกระชากค้างคาวที่กำลังกัดไหล่ของเขาออกไปกระทืบทิ้งก่อนจะพูดกับอีกฝ่าย “วิคตอเรีย!!!

วินาทีนั้นที่เขาเผลอปล่อยการ์ดจนถูกค้างคาวตัวหนึ่งบินชนหน้าอย่างจัง

“เห็นไม่ยอมกลับไปที่ห้องก็คิดแล้วว่าต้องเจอแบบนี้ แต่นึกไม่ถึงว่าจะขนาดนี้นะคะเนี่ย ฮุๆ” วิญญาณสาวพูดพลางยกมือป้องปาก อากัปกิริยาที่ออกจะกวนมากกว่าเห็นใจนั้นทำให้เอสเตอร์ไม่พอใจเล็กน้อย แต่ทว่าอีกฝ่ายที่ออกมาตามนั้นก็ถือว่าหวังดีกับเขาเช่นกันชายหนุ่มเลยพูดไม่ออก

“ดัดจริต!!!” เสียงใสๆดังขึ้นจากแขนของเขา

วิคตอเรียไม่ได้สนใจคำพูดของตรวนมายาที่ซุกตัวอยู่ในแขนของเอสเตอร์ วิญญาณสาวหันมาหาชายหนุ่มพร้อมกบสีหน้าจริงจังผิดจากการยิ้มแย้มตามปกติ เสียงของเธอเครียดขึ้นมาเล็กน้อยแต่ทว่าเขาไม่ได้สนใจ สิ่งที่เอสเตอร์สนคือสิ่งที่เธอพูดออกมา

 “มีเวทบทหนึ่งสามารถช่วยคุณได้ จะยอมทำมั้ยคะ”

ชายหนุ่มพยักหน้าโดยไม่ทันคิดถึงคำพูดของวิญญาณสาวเลยแม้แต่น้อย

ยอมทำ...ไม่ใช่ยอมร่าย

ฉัวะ!!!

 มือขวาของเขาถูกตัดออกไปทันทีก่อนที่จะรู้ตัวว่าเกิดอะไรขึ้น เอสเตอร์ชำเลืองมองดาบเคลย์มอร์สีเงินเล่มโตวาดลงมาข้างๆ ผู้ที่ถือมันคือวิญญาณที่เขาเคยลงความเห็นในใจว่า...ติงต๊อง และแทบหาประโยชน์ไม่ได้ วิญญาณสีเทาที่ว่ากำลังร่ายเวทมนตร์ราวกับว่ามันเป็นบทสวดที่สำคัญยิ่ง

 

เลือด ชีวิต จิตวิญญาณ  สามประการให้กำเนิด

ดี ชั่ว เป็นกลาง             สามประการพาขัดแย้ง

สวรรค์ นรก โลกมนุษย์  สามประการแห่งรุนแรง

จงเปลี่ยนแปลงกายข้า    ให้กลับคืน

Princess in Alcatraz!!! (ปิดผนึกเทพนารี)

 

ร่างอันเลือนลางของวิญญาณประจำอาคารต้องสาปค่อยๆเปลี่ยนไปทีละน้อย ควันทั้งหมดที่อยู่รอบตัวผลุบหายเข้าไปในกายของเธอจนปรากฏภาพของอัศวินคนหนึ่ง สายลมที่พัดอย่างรุนแรงจากพลังเวทพาผมสีเงินยาวถึงเอวสะท้อนเงาในความมืดคล้ายกระจก ชุดกระโปรงสีฟ้าน้ำทะเลสลับขาวถูกซ่อนอยู่ภายในเกราะส่งให้ความเป็นกุลสตรีชัดเจนขึ้นอย่างน่าประหลาด ร่างที่แท้จริงของดวงวิญญาณที่คุยกับเขาอยู่ตลอดบัดนี้โผล่ขึ้นมาให้เห็นแล้ว

ดวงตาสีเขียวมรกตจับจ้องไปที่ฝูงค้างคาวตรงหน้า หนึ่งดาบได้วาดผ่านอย่างรวดเร็ว มันพัดพาฝูงค้างคาวแตกฮือทันทีที่ปลายดาบสะบัดไปหา ใบดาบในมือที่จริงๆแล้วมีสีเงินกลับเรืองแสงสีทองในความมืดและเปลี่ยนกลับไปกลับมาทุกครั้งที่ฟาดดูแปลกตา

เอ็กซ์คาลิเบอร์ชัดๆ ไม่งั้นก็คาลิเบิร์นแหงมๆ ชายหนุ่มที่ยืนมองคิดนอกเรื่องทันที ความโกรธถูกความสนอกสนใจของเล่นชิ้นใหม่ดึงหายไปทันใด รวมถึงความเจ็บปวดที่มือถูกตัดด้วย

“เฮสเทีย”

หญิงสาวพูดเพียงเบาๆ แสงที่ส่องออกมาหายเข้าไปในดาบทันที เอสเตอร์แสดงสีหน้าผิดหวังหน่อยๆออกมาโดยไม่มีใครสังเกต

ไม่มีการรีรออีกต่อไป ระบำดาบได้เปิดขึ้นอย่างเป็นทางการ วาดดาบหนึ่งครั้งต้องมีค้างคาวหายไปอย่างน้อยๆห้าตัว แถมอัศวินสาวตรงหน้ายังร่ายรำเป็นชุด ส่งผลให้ค้างคาวเวทย์มนตร์ลดจำนวนอย่างรวดเร็ว แวมไพร์ที่ร่ายเวทมนตร์เรียกพวกมันมาถึงกับหน้าซีดอยู่ภายใต้ไอ้โม่งสีดำ

ใครจะคิดว่ามีอาวุธธาตุแสงที่รุนแรงขนาดนี้อยู่กับตัว

ค้างคาวพวกนี้ถ้าหากว่าไม่ใช้อาวุธที่มีความแข็งแกร่งเพียงพอแล้วร่างของพวกมันจะไม่ยอมสลายไปง่ายๆ แน่นอนว่ามันสามารถโผล่มาจากเงาได้ตลอดไม่ต่างกับการตายแล้วฟื้น แต่ทว่าอัศวินที่กำลังร่ายรำอยู่นั้นทำให้มันหายไปอย่างถาวร

                ในระหว่างที่ศึกกับค้างคาวตัวลูกกำลังจะจบ แต่ต้นกำเนิดเรื่องวุ่นนั้นกำลังกางปีกจะบินหนี...ความคิดที่จะสู้ต่อนั้นหายไปตั้งแต่เขาเห็นเฮสเทียโผล่ออกมาฟันฝูงค้างคาวแล้ว ยังไม่นับฝีมือดาบของอัศวินที่กำลังควงดาบไปมานั้นที่น่าจะสูงกว่าปกติ...

ฉึก!!!~

เสียงทึบๆ เรียบๆ ดังขึ้นเบื้องหลังของผู้ที่กำลังหลบหนี

เขามองไม้กางเขนที่เสียบหน้าอกตัวเองอย่างเงียบๆก่อนจะพบว่าตัวเองนั้นถูกปักคาผนังตึกสีขาว โดยที่ผู้ที่เป็นคนคว้ามันปาออกไปนั้นเงยหน้าดูผลงานด้วยสีหน้าเรียบนิ่งไร้อารมณ์ เอสเตอร์กระพริบตาปริบๆมองสภาพของอีกฝ่ายพลางวิเคราะห์สิ่งที่อยู่ในตัว

แวมไพร์เสียบไม้....หน้ากากไอ้โม่งยังอยู่ด้วย สรุปมันใช้วัสดุอะไรทำฟะนั่น

เจ้าตัวยังไม่ตาย แต่โดนไม้กางเขนอันเบอเร่อเสียบหน้าอกขวาแบบจวนเจียนตายอยู่มะรอมมะร่อ แล้วสิ่งที่เป็นพื้นหลังอยู่ก็คือ ตึกอำนวยการ..ที่อยู่ห่างจากปราสาทมากพอสมควร แถมถูกปักหันไปทางตะวันออกอีกต่างหาก เมื่อคิดถึงสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นเขาถึงกับยกมือกุมศีรษะ

แวมไพร์แดดเดียว ยัยเกรซจะมาเอาเรื่องมั้ยเนี่ย…จะว่าไปหมอนี่ซวยที่สุดแล้วมั้ง

วิคตอเรียเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาเบื้องหลังของเธอคือกองธุลีขนาดยักษ์ ค้างคาวทั้งหมดหายไปเรียบร้อยแล้ว ทุกอย่างแทบจะเหมือนปกติยกเว้นของประดับชิ้นใหม่ของตึกอำนวยการค้างคาวเสียบไม้ย่างแห่งอรุณรุ่งที่กำลังจะได้เวลาให้ความร้อน

“ฉันจะไม่ออกมาเดินเล่นคนเดียวอีกแล้ว”

หญิงสาวหัวเราะคิก ก่อนที่จะกลับร่างเป็นวิญญาณอีกครั้ง มือของชายหนุ่มที่ถูกตัดกระเด็นได้ลอยมากลับที่เดิม ก่อนที่จะมีแสงออกมารอบๆมือขวา ทันใดนั้นบาดแผลก็หายไปอย่างอัศจรรย์ แม้แต่ทาทารัสเองก็มองสิ่งที่เกิดขึ้นด้วยความทึ่งเพราะว่าไม่เคยเห็นมันมาก่อน

“ขอบคุณสำหรับร่างกายเพียงชั่วครู่นะคะ เอสเตอร์” หญิงสาวยิ้มอย่างน่ารัก ก่อนที่จะออกนำกลับไปยังที่พักของพวกเขา

 

%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

 

วันรุ่งขึ้น ตึกอำนวยการ

นี่มันอะไรกัน.....

ผอ.ของมหาวิทยาลัยการสงครามเอามือกุมศีรษะ การกลั่นแกล้งของเพื่อนเก่าทำได้แสบสันมาก เมื่อคืนพวกอาจารย์นั่งดูการต่อสู้กันแทบทุกคน แต่ไม่มีใครสังเกตเลยว่า ไอ้ปลายไม้กางเขนมันแทงทะลุเข้ามาในห้องเขาแบบพอดิบพอดี

คนปาน่ะเอสเตอร์แน่นอน...แต่คนควบคุมทิศทางกับน้ำหนักคือทาทารัสไม่ผิดแน่

เขารู้ได้จากข้อความเขียนบนผนังข้างๆ...

Stupid oldman

                “ยัยตัวแสบบบ!!!!!

เช้านั้นเสียงโหยหวนได้ดังก้องตึกอำนวยการไปนานเลยทีเดียว


%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%%

ขอบคุณทุกท่านที่อ่านนะครับ เรื่องสำนวนการเขียนและการเว้นวรรคจะพยายามปรับปรุงครับ แต่ช่วงนี้เจองานหนักกลับดึกทุกคืนแล้วครับ อยู่ฝ่ายอาร์ท(ล้างแปรงทาสี)แถมเจอสแตนด์อีก ตอนกลับจากม.ก็สี่ทุ่มแล้ว (...ไรท์เตอร์อยู่MUครับ) ใครนึกภาพมหาวิทยาลัยไม่ออกก็เอาที่นี่เป็นแบบแล้วกัน  

ผมจะพยายามเจียดเวลามาเขียนให้มากที่สุดครับ  ช่วงนี้ลงไม่เป็นเวลาแล้วครับ น่าจะอาทิตย์ละสองสามตอน เพราะไปๆมาๆถ้าเอามาให้อ่านทีละนิด...อย่าว่าแต่คนอ่านเซ็ง คนเขียนก็เซ็งครับ^^
(มันแต่งได้ไม่เต็มที่) 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
WAR มหาวิทยาลัยการสงคราม ตอนที่ 9 : บทที่ 9 Night and Dawn , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 10678 , โพส : 34 , Rating : 211 / 43 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2

#34 : ความคิดเห็นที่ 7201
มีแอบด่าแบบเนียนๆด้วย
PS.  ไร้ชีวิต ไร้ตัวตน ไร้ความรู้สึก เป็นเพียงแต่ก้อนหินริมทางที่ไม่มีใครเห็น
Name : Katana< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Katana [ IP : 1.10.205.4 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 สิงหาคม 2557 / 08:27

#33 : ความคิดเห็นที่ 7139
ผู้ติดตามแต่ละคนโหดๆๆทั้งนั้น
PS.  คนที่…ตายไปจากใจ… ต่อให้มีลมหายใจ ยังไง ก็…ไร้ตัวตน…แต่สำหรับ…บางคน…เเม้ตอนนี้จะไม่มีตัวตน…แต่ยังคงอยู่…ในใจ …
Name : นายตัวร้าย< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นายตัวร้าย [ IP : 1.47.169.239 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2557 / 13:08


#32 : ความคิดเห็นที่ 5825
2nd read thank so much
Name : ตาน้ำเป็น< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ตาน้ำเป็น [ IP : 124.121.32.128 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2556 / 12:44

#31 : ความคิดเห็นที่ 5265
ผู้หญิงรอบตัวนายชักจะโหดเกินไปแล้วว่ะเอสเตอร์!
PS.  ฉันเป็นคนที่พูดทุกคำที่คิด แต่ฉันไม่ได้คิดทุกคำที่พูด... ฉันไม่กังวลอะไรกับมันมากนักหรอก ...เพราะเสียงของฉัน ไม่เคยมีใครได้ยินอยู่แล้วนี่
Name : Marisa_Liza< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Marisa_Liza [ IP : 27.55.136.162 ]
Email / Msn: Nattika_pu(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 เมษายน 2556 / 17:24

#30 : ความคิดเห็นที่ 5227
ตอนแรกนึกว่าจะห้ามสงสาร ที่ไหนได้ 55555
Name : llamll< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ llamll [ IP : 58.8.164.177 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 เมษายน 2556 / 17:56

#29 : ความคิดเห็นที่ 4641
ข้อเสนอที่ไม่อาจปดิเสธได้...คุณหนูแวมไพร์เป็นนางเอกเรอะ! o_O?
PS.  Freedom is nothing else but a chance to do better.
Name : Nemaki< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nemaki [ IP : 110.49.225.63 ]
Email / Msn: aoone123(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2556 / 12:43

#28 : ความคิดเห็นที่ 4640
เป็นการทักทายมี่แสบมาก ผอ.ถึงกับโหยหวน ทาทารัสขี้แกล้ง 555
PS.  Freedom is nothing else but a chance to do better.
Name : Nemaki< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nemaki [ IP : 110.49.225.63 ]
Email / Msn: aoone123(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มีนาคม 2556 / 12:29

#27 : ความคิดเห็นที่ 4366
ชอบๆแสบได้สะใจมาก
PS.  อดีต ปัจจุบัน คือกระจกสะท้อนของตัวเรา ให้เห็นถึงอนาคต
Name : yo-ghurt< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yo-ghurt [ IP : 183.89.85.113 ]
Email / Msn: yoghurt1225(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 กุมภาพันธ์ 2556 / 21:30

#26 : ความคิดเห็นที่ 3887
โลกแบบนี้(เมนต์ย้อนหลัง)"
PS.  (-o-)จินตนาการไม่เคยทำให้ใครผิดหวัง(-_-)
Name : alone of zero< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ alone  of  zero [ IP : 182.52.130.223 ]
Email / Msn: tanapurt(แอท)ovi.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 มกราคม 2556 / 08:47

#25 : ความคิดเห็นที่ 3825
โหดได้ใจครับชอบๆ😎😎😠
Name : มุจราชสีดำ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มุจราชสีดำ [ IP : 115.67.39.248 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มกราคม 2556 / 02:40

#24 : ความคิดเห็นที่ 3783
เรื่องนี้เจ๋ง
Name : KamiNoDeshi< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ KamiNoDeshi [ IP : 49.48.193.36 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 17 มกราคม 2556 / 22:02

#23 : ความคิดเห็นที่ 3312
โห อยากเห็นผีมือจริง ๆ ของพระเอกเราและ 
PS.  ┢┦aΡpy ToO-GeTher
Name : Aburame_Shino< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Aburame_Shino [ IP : 223.205.22.131 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 ธันวาคม 2555 / 20:29

#22 : ความคิดเห็นที่ 3193
ทาทารัส เจ๋งอ่ะ

วิคตอเรีย ก็ เก่ง ทำไมไม่สิงแขนอีกข้างแบบทาทารัส เลยอ่ะ
PS.  นิยายที่มีนักอ่านเงา คิดซะว่า " งานเขียน " ของเรา PerfecT นิยายทุกเรื่อง " คนๆนี้ " ไม่ คิด " แบน " เพราะมันมาจาก " จินตนาการและความตั้งใจ "
Name : บังเอิญอ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ บังเอิญอ่าน [ IP : 180.183.236.150 ]
Email / Msn: lovekh129(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 ธันวาคม 2555 / 22:20

#21 : ความคิดเห็นที่ 3065
งานนี้ ผอ  ได้กระอักเลือดตายแน่ๆ เลย
PS.   [-ทำทุกวันไห้มีความสุข แล้วเราจะไม่มีความทุกในเเต่ละวัน-](งง ไหมนี้)
Name : สายลมแห่งโชคชะตา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ สายลมแห่งโชคชะตา [ IP : 110.168.160.180 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤศจิกายน 2555 / 14:16

#20 : ความคิดเห็นที่ 2793
หลังจากอ่านเรื่องนี้จบทำให้ผมรู้ว่าผู้หญิงนั้นมีมากมายหลายประเภทยิ่งนัก  เอวัง..!!
Name : .Mind~Snapper.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ .Mind~Snapper. [ IP : 110.168.179.18 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 พฤศจิกายน 2555 / 11:18

#19 : ความคิดเห็นที่ 2754
นุกดี  สู้ๆ
Name : ฝนธารา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝนธารา [ IP : 183.88.248.39 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 พฤศจิกายน 2555 / 19:07

#18 : ความคิดเห็นที่ 2392
ทาทารัสสุดยอดดดดดดดดดดดดดดดดดดด
PS.  If it does not go to hell and who will go to hell.
Name : alangod< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ alangod [ IP : 58.11.44.152 ]
Email / Msn: i_love_doll_master(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 ตุลาคม 2555 / 12:07

#17 : ความคิดเห็นที่ 2222
อ่านลืมเม้นนนนน ต่อๆๆๆๆ
PS.  กรอบมีไว้พัง กฎมีไว้แหก อย่ามัวอยู่ในกรอบ เมื่อยังมีโลกนอกกรอบรออยู่
Name : Clairvoyance< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Clairvoyance [ IP : 180.180.77.181 ]
Email / Msn: persiponae(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 ตุลาคม 2555 / 16:17

#16 : ความคิดเห็นที่ 2083
สนุกมากครับ เริ่มอ่านแบบไม่คาดหวังแท้ ๆ แต่สามารถทำให้ติดตามได้ในสองสามตอนแรกเลยทีเดียว
Name : Elze< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Elze [ IP : 180.183.106.201 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 กันยายน 2555 / 13:22

#15 : ความคิดเห็นที่ 2058
MU ? คณะไหนคะเนี่ย วิศวะเหรอ
Name : Arisky [ IP : 110.49.234.130 ]
Email / Msn: -
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 21:48

#14 : ความคิดเห็นที่ 2057
555555

ให้ทุกข์แก่ท่าน ทุกข์นั้นถึงตัว

ท่าน ผอ.เจ้าขาาาาาา ต่อไปอยู่ไม่เป็นสุขแน่
PS.  เกลียดเศร้า ชอบตลก แต่เค้าก็อ่านหมด เพียงแค่คนเขียนแต่งมา
Name : มากิริจัง< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มากิริจัง [ IP : 110.77.186.44 ]
Email / Msn: makirijung(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 14 กันยายน 2555 / 20:13

#13 : ความคิดเห็นที่ 1465
ถ้าพระเอกอยู่กับทาทารัสนานๆ คงติดต่อมซาดิสด์มาด้วยแน่ๆ
PS.  ตัวเราไม่สามารถกำหนดชีวิตใครได้ แต่เราสามารถกำหนดชีวิตเราได้
Name : Holy LighT< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Holy LighT [ IP : 124.122.84.118 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 กรกฎาคม 2555 / 19:41

#12 : ความคิดเห็นที่ 1295
5555+ผอ. คิดผิดป่าวเนี่ยที่จะแกล้งพระเอกเรา
Name : แฟนพันธ์อ่าน< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แฟนพันธ์อ่าน [ IP : 49.48.200.222 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 กรกฎาคม 2555 / 04:23

#11 : ความคิดเห็นที่ 1229
ผู้หญิงเรื่องนี้ ช่างน่ากลัว

PS.  จำหน่ายเสื้อผ้าแฟชั่นพร้อมส่ง ราคาไม่แพงคะ http://saszygalz.lnwshop.com
Name : แม่ม๑น้oe< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แม่ม๑น้oe [ IP : 101.108.20.72 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 กรกฎาคม 2555 / 22:38

#10 : ความคิดเห็นที่ 965
 555+สมสมสม
Name : CAM.< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ CAM. [ IP : 125.27.42.109 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มิถุนายน 2555 / 19:02

หน้าที่ 1 | 2
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android