ก็รักนาย...ไอซุปเปอร์สตาร์หน้าหวาน

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

คนห้องตรงข้าม...

        “ เป็นไงห้องถูกใจแกใช่มั้ย ” พี่บี้ลูกพี่ลูกน้องของผมถาม

        “ ก็ดีครับ แต่ริทไม่เข้าใจเลย ทำไมพี่บี้ต้องให้ริทมาอยู่คอนโดด้วย ให้ริทอยู่บ้านคุณป้าเหมือนเดิมไม่ได้หรอ ” ผมเข้ามากรุงเทพฯเพราะมาเรียนต่อมหาลัยแต่ดันส้มหล่นได้เป็นนักร้อง ซักพักก็มีผลงานละครและท้ายที่สุดผมก็กลายเป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับต้นๆของเมืองไทย ด้วยการเข้าวงการเพียงแค่ 3 ปี ผมได้มาอาศัยกับคุณป้านิ่มนวลพี่สาวของแม่ และแม่ของพี่บี้ ตัวพี่บี้เองก็เป็นซุปเปอร์สตาร์อันดับต้นๆของเมืองไทยเหมือนกัน แถมออกจะดังกว่าผมด้วย แต่เราก็ไม่ได้เขม่นกันอะไรนะครับ ออกจะรักกันปานพี่น้องแท้ๆด้วยซ้ำเพราะตอนเด็กๆทุกปิดเทอมผมก็จะขึ้นมาเรียนพิเศษที่กรุงเทพฯแล้วมาอยู่กับคุณป้านิ่มนวล พอ 3 ปีที่ผ่านมานี้มาอยู่ด้วยกัน เจอหน้ากันทุกวัน ยิ่งทำให้สนิทกันเข้าไปใหญ่ เรียกได้ว่าผมกับพี่บี้นี่รู้ตับไตไส้พุงกันหมดเลยล่ะครับ แต่ไม่รู้ทำไมอยู่ดีๆมะรืนที่ผ่านมาพี่บี้ถึงบอกให้ผมย้ายมาอยู่คอนโดฯที่พ่อพี่เค้าซื้อเก็บไว้ให้ก่อนจะถึงแก่กรรม แล้ววันต่อมาพี่แกก็ให้คนมาย้ายของๆผมไปไว้ที่ห้องในคอนโดฯทั้งหมดเลย -*- ไม่ใช่ว่าผมค้านอะไรไม่ได้นะครับ แต่ว่าเมื่อวานก็เป็นวันอีกวันที่โคตรจะเหนื่อยของผมเลย ต้องไปร้องเพลง

โปรโมตอัลบั้มเดี่ยวอัลบั้มที่ 2 แล้วก็ต้องมาแก้ข่าวเรื่องรูปด้วยครับ สุดท้ายวันนี้ผมเลยต้องจากอกป้าอกพี่(ที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ)มาอยู่คอนโดฯคนเดียวก็วันนี้ล่ะครับ

        “ก็พี่ขี้เกียจตอบคำถามของนักข่าวงี่เง่าบางคนแล้ว บอกกี่ทีๆว่าเป็นลูกพี่ลูกน้องกัน ก็ถามอยู่ได้นั่นแหละว่า เป็นคู่เกย์รึเปล่าคะ? พูดไม่รู้เรื่องรึไง นี่พี่ก็พูดจนปากเปียกปากแฉะมา 3 ปีแล้วนะ ก็ยังจะจับให้เป็นคู่เกย์อยู่นั่นแหละ พี่อยากตัดปัญหา เลยให้แกมาอยู่นี่ ยังไงก็ช่วยพี่หน่อยละกัน เห็นแก่พี่เห็นแก่แม่นวลเหอะ ”

        “ ครับๆ ยังไงมันก็ไม่ได้แย่นักนี่ ออกจะดีด้วยซ้ำห้องก็ออกจะใหญ่ หรูก็หรู อยู่ได้สบายมากครับ ” ผมบอกกับพี่บี้ หลังจากจำรวจห้องที่พี่เค้าให้คนมาทำความสะอาด ตกแต่งและก็ย้ายของๆผมมาเรียบร้อยแล้ว

        “ อือ งั้นพี่กลับก่อนนะ จอดรถนานไม่ได้เดี๋ยวหาว่าพาสาวขึ้นคอนโดฯอีก ไปล่ะ ”

        “ ครับๆ โชคดีครับพี่ ”

        “ ฮัลโหลพี่เก่งหรอ เรื่องซื้อห้องอ่ะเป็นไงบ้าง ” ผมกรอกเสียงลงในมือถือ ‘พี่เก่ง’ รุ่นพี่ในคณะแพทย์ที่สนิทกับผมมากมายก่ายกอง พี่เก่งรูปหล่อบ้านรวย นิสัยดีเรียนเยี่ยม ดนตรีก็เจ๋ง พูดง่ายๆพี่คนนี้เค้าเพอร์เฟ็กต์ไปหมดอ่ะครับ ที่สนิทกับพี่เค้าไม่ใช่อะไรหรอก แต่พี่เค้าเป็นคนแรกที่ผมคุยด้วย เพราะพี่เก่งเข้ามาทักผมเพราะเข้าใจผิดคิดว่าผมเป็นเพื่อนพี่เค้า ไอผมซึ่งไม่ได้มีเพื่อนอยู่แล้วเลยเกาะติดพี่เค้าในช่วงแรกและหลังๆเผอิญว่าผมกับพี่เค้าคุยกันถูกคอ ทำให้ในที่สุด พี่เก่งกับผมก็ซี้กันที่สุดในมหาลัย อย่างที่บอกไปแล้วข้างต้นว่าพี่เค้ารวย ยิ่งช่วงนี้พี่เค้าอยากออกมาอยู่คนเดียว ไม่ค่อยอยากกลับบ้านด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่ ผมก็เลยให้พี่เค้ามาซื้อห้องข้างๆผมซะเลย ผมจะได้มีเพื่อนด้วย

        [ เรียบร้อยแล้ว ฉันคงย้ายไปอยู่อาทิตย์หน้าแหละ]

        “ มาเร็วกว่านั้นไม่ได้หรอ T_T ”

        [ ฉันว่าอาทิตย์นึงมันก็เร็วแล้วนะ พ่อฉันไม่ใช่ซุปเปอร์สตาร์คนดังนี่จะได้ทำอะไรได้เร็วปุปปัปเหมือนชีวิตโรยด้วยกลีบกุหลาบน่ะ ] โหย แอบกัดด้วย

        “ อือๆ เข้าใจแล้ว งั้นแค่นี้แหละเปลืองเงิน ”

        ติ๊ด

        ผมกดวางสายก่อนจะทิ้งตัวลงไปบนเตียงนุ่มน่านอนสีขาวจั๊วะ ที่ตัดกับสีห้องมาก เพราะห้องนี้ทาผนังด้วยสีดำ พื้นปูพรมสีขาว คลาสิคมากอ่ะ ><

        ปึงๆๆๆๆ!!

        เฮ้ย ใครมันมาทุบประตู้ห้องผมเนี่ย ผมรีบเดินไปเปิดประตูห้องก่อนที่มันจะพังตั้งแต่วันแรก

        “ มีอะไรครับคุณ ” ผมเปิดห้องไปก็ไปเจอกับผู้ชายตัวสูงคนหนึ่ง หน้าตาก็...อือ หล่อดีอ่ะนะ ที่จริงจะหล่อแล้วก็เท่กว่านี้มากถ้าไม่มาทำมารยาทเสียๆอย่างนี้

        “ นี่ใช่ของๆนายรึเปล่า มันวางอยู่ที่หน้าห้องฉัน และมันทำให้ฉันเข้าห้องไม่ได้ - - ” เค้ายกกล่องที่ท่าทางจะหนักมายื่นที่ตรงหน้าผม อ้อ จริงด้วยผมลืมไปซะสนิทเลยว่าพี่บี้ไปวางกล่องใส่หนังสือเรียนของผมไว้หน้าห้องตรงข้าม สงสัยพี่แกจะรีบจนลืมเอาเข้าไปไว้ในห้องผมแน่เลย

        “ ใช่ครับ ขอโทษทีครับ ”

        “ งั้นก็เอาไปสิ เกะกะจริง ” เค้ายกกล่องที่ผมกะทางสายตาว่าน่าจะหนักสำหรับผมมาให้ใส่ในมือผม

        ตุบ!

        “ เฮ้ย!/เวร! ” ทั้งผมและเค้าอุทานขึ้นพร้อมกัน อันแรกอ่ะของผมเพราะผมต้องรักษาภาพลักษณ์อยู่แล้วล่ะครับ ที่ร้องขึ้นไม่ใช่อะไร ก็ผมบอกแล้วไงครับว่าท่าทางกล่องมันจะหนัก ทำให้ผมที่รับมาอย่างทุลักทุเลทำให้กล่องมันตกลงโดนเท้าของนายตัวสูงอย่างจัง

        “ โทษครับๆ ”

        “ นายนี่มันน่าจริงๆเลย ยกไม่ไหวก็บอกสิ จะได้ยกให้ ” อ้าว มีน้ำใจเหมือนกันนี่หว่า OoO

        “ เอ่อ ยกไม่ไหวอ่ะครับ ช่วยยกไปไว้ในห้องให้หน่อยสิครับ ^^; ” ผมพยายามทำหน้าแป้นแล้นที่สุดเท่าที่จะทำได้

        “ ก็แค่เนี้ย ” เค้าพูดและยิ้มมุมปากอย่างเจ้าเล่ห์หน่อยๆ ก่อนจะยกกล่องหนังสือของผมไปวางไว้ที่โต๊ะในห้องนั่งเล่น

        “ ขอบคุณมากนะครับ เอ่อ คุณ... ” ผมเอ่ยขอบคุณหลังจากที่เค้ายกหนังสือมาวางให้เสร็จ

        “ ภาคิน เรียกชื่อเล่นก็ได้ ฉันชื่อ โตโน่ ” อ้อ ที่แท้ก็ชื่อโตโน่นี่เอง

        “ อ๋อ ครับคุณโตโน่ ผมชื่อริทนะครับ ^^ ” ผมแนะนำตัวบ้าง เค้าจะรู้จักผมมั้ยเนี่ย แอบเช็คเรตติ้งไปในตัว

        “ รู้ตั้งแต่เปิดประตูมาเจอแล้วล่ะ - - ยินดีที่ได้รู้จัก คุณริท เรืองฤทธิ์ ศิริพานิช อีกอย่าง เรียกฉันว่า โตโน่ อย่างเดียวก็ได้ ไม่ต้องมีคุณหรอก ไม่ได้เป็นลูกท่านหลานเธอ ”

        “ อ้อ ครับ ^^ ” เห็นมั้ยล่ะ ว่าผมน่ะเป็นซุปเปอร์สตาร์

        กริ๊ง~

          เสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้นตอนตี 4 ผมเอื้อมมือไปปิดเสียงตรงหัวเตียงก่อนที่จะค่อยๆลุกขึ้นนั่งแล้วคลานลงจากเตียงไปนั่งตรงพื้นข้างๆเตียง งืมๆง่วงจังเลย~ ก่อนจะลืมตาแล้วเดินเข้าไปอาบน้ำแปรงฟัน...

        04.35 น.

        ผมเดินไปปิ้งขนมปังที่เตาปิ้ง อย่างนี้แหละนะชีวิตไม่เคยได้กินข้าวเป็นมื้อเช้ามา 10 เดือนกว่าแล้วมั้งเนี่ย - -; ตี 4 กว่าๆไม่รู้จะไปหาข้าวกินที่ไหน ผมทาเนยก่อนจะราดนมแล้วก็ทาแยมสตอร์เบอร์รี่ลงทับอีกที ก่อนจะกัดเข้าไป กินไปประมาณ 4 แผ่น ผมก็เก็บอุปกรณ์ในการทำขนมปังปิ้ง กินนมจืดกล่องนึง แล้วก็เอาสัมภาระใส่กระเป๋าเป้แล้วเดินออกมานอกห้อง ก่อนจะเจอกับ...

        “ ไง ตื่นเช้าเหมือนกันนี่ นึกว่าดังแล้วจะให้คนอื่นไปรอซะอีก ” โตโน่ทักผม วันนี้เค้าใส่ชุดเสื้อยืดสีขาวคอกลมธรรมดาคลุมทับด้วยแจ๊กเก็ตยีนส์สีซีดข้างนอก เซ็ตผมให้ตั้งไปข้างบนหน่อยๆ ยิ่งทำให้เค้าดูเท่แบบพวกเซอร์ๆเข้าไปอีก แล้วนี่ผมจะมาสังเกตทำไมเนี่ย -*-

        “ ถ้าทำอย่างนั้น วันหลังก็ไม่มีใครอยากทำงานกับผมสิครับ อีกอย่างโตโน่มาบอกว่าผมตื่นเช้า คุณก็ตื่นเช้าเหมือนกันแหละ ” ผมแจง

        “ บอกแล้วไงว่าไม่ต้องเรียกคุณ ถ้าจะให้ดี เรียกพี่ดีกว่า มันดูเหมือนฉันน่านับถือดี ฮ่าๆ ” โห นี่เป็นครั้งแรกเลยนะครับเนี่ย ที่ผมเห็นโตโน่หัวเราะ

        “ ครับๆ พี่โตโน่  งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ เดี๋ยวจะไปทำงานสาย ”

        “ อือ เดี๋ยวฉันก็จะสายเหมือนกัน โชคดีล่ะ พ่อซุปเปอร์สตาร๋ ” แล้วเราสองคนก็แยกกันตรงนั้น...

        “ ริท เดี๋ยวถ่ายซีนนี้เสร็จผู้กำกับเค้าก็จะให้กลับแล้ว ริทรีบไปที่ออฟฟิศเลยนะ บอสเค้าเรียกริทไปคุย ”

        “ ครับๆพี่นี ” พี่นีผู้จัดการส่วนตัวของผมบอก

        “ สวัสดีครับบอส ” ผมเข้าไปในห้องประชุมเล็กของบริษัทที่เป็นค่ายที่ผมอยู่ใต้สังกัด

        “ อือๆ นั่งก่อนสิ ” ผมนั่งลงบนเก้าอี้ตามคำเชิญ

        “ คืองี้นะริท นาฬิกายี่ห้อ...ซึ่งเป็นยี่ห้อดังมาจากอังกฤษ เค้าต้องการให้ริทเป็นพรีเซ็นต์เตอร์ที่ไทย ซึ่งพี่ก็คิดว่าดีนะ ริทคิดว่าไงล่ะ จะรับรึเปล่า ” แหม พูดซะขนาดนี้

        “ งั้นริทรับครับ ”

        “ ดีมาก เดี๋ยวริทเลื่อนงานทุกอย่างภายใน 2 อาทิตย์นี้ให้หมดเลยนะ แล้วฟิตร่างกาย นอนหลับพักผ่อนให้เต็มที่ที่สุด เวลาถ่ายแบบออกมามันจะได้ดูดีเหมาะกับสินค้าของเค้า” โห ขนาดนั้นเลย

        “ เดี๋ยวบอสบอกพี่นีอีกทีละกันนะครับ แล้วริทจะทำให้เต็มที่ครับ ”

        “ งั้นวันนี้ก็กลับได้แล้ว ”

        “ ครับ สวัสดีครับ ” ผมลาก่อนจะขับรถกลับคอนโดฯ...

        ขณะที่ผมกำลังไขกุญแจจะเปิดห้องอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงเหมือนห้องที่ผมหันหลังให้อยู่จะเปิดออก ห้องข้างหลังผม ห้องของพี่โตโน่...

        “ อ้าวริท เป็นไงทำงานเหนื่อยมั้ย ” พี่โตโน่ที่อยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมสีเทา กางเกงนอนขายาวสีดำถามผมที่ไขกุยแจห้องเสร็จพอดี

        “ ก็เหนื่อยครับแต่มีความสุขดี ^^ ” แหม นี่เราเจอกันเมื่อวานเองนะ ทำไมผมรู้สึกเหมือนเราคุ้นเคยกันจัง ^^ เฮ้ย คิดไรเนี่ยเรา

        “ หึ ท่าทางจะง่วงนะ ” พี่โตโน่นี่เก่งจริงๆนอกจากหน้าตาดีแล้ว ยังมองคนออกอีก (ไรเตอร์ก็มองออก ตาริทแทบจะปิดอยู่แล้วนี่ : ไรเตอร์) ก็ตอนนี้มันตั้ง ห้าทุ่มกว่าแล้วนี่ครับ อีกอย่างผมก็ตื่นตอนตี 4 ด้วย

        “ ครับ ฮ้าว~ แต่เดี๋ยวผมต้องโทรไปหาคุณแม่ก่อนนอนน่ะครับ ” มันเป็นกิจวัตรประจำคืนน่ะครับ ไม่ว่ากี่โมงผมก็ต้องโทรไปหาท่านก่อนนอน ถ้าแม่หลับแล้วยังไงแม่ก็จะรับสายมาคุยกับผมก่อนนอนอยู่ดี

        “ งั้นมากินนมอุ่นที่ห้องพี่ก่อนดีมั้ย ” พี่โตโน่ชวน

        “ จะดีหรอครับ *0* ” คนอะไรดีได้ขนาดนี้ ถ้าได้กินนมอุ่นซักแก้วก่อนนอนคงจะหลับสบายน่าดูเลย ผมถามไปงั้นแหละ ก็บอกแล้วมันต้องรักษาภาพพจน์กันหน่อย

        “ ดีสิ ไปอาบน้ำก่อนไปแล้วมาห้องพี่ เดี๋ยวจะต้มนมไว้รอ ^_^ ”

        “ ครับๆงั้นเดี๋ยวผมจะรีบมานะครับ ” ผมรับคำโดยไม่รู้เลยว่าอีกฝ่ายนึงกำลังกระหยิ่มยิ้มย่องในใจ

        จบไปแล้วตอนนึง ^O^ กว่าไรเตอร์จะบีบเค้นออกมาได้ 5 55. อยากรู้กันรึป่าวเอ่ย ว่าที่พี่โน่ยิ้มในใจนี่มีแผนการอะไรรึป่าว ไรเตอร์สปอยนิดนึงนะว่า ตอนต่อไปเนี่ยเข้าข่ายที่ว่า หมาป่าขย้ำลูกแกะอะไรประมาณนั้นเลย แต่ถ้าอยากรู้ว่า หมาป่าตัวนี้จะมีแผนยังไง ก็ช่วยกันเม้นติชมหน่อยน้า *0*