สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

ลูกนาวีเร่รัก

ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5.


     อัพเดท 30 ม.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/สบายๆ คลายเครียด
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ท.อินทา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ท.อินทา Email : sinezeen-son-ar(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/sinezeen2
< Review/Vote > Rating : 97% [ 4 mem(s) ]
This month views : 127 Overall : 10,242
200 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 108 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
ลูกนาวีเร่รัก ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 419 , โพส : 8 , Rating : 19 / 4 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด



ตอนที่ 5.

               

                หลังเวทีของร้านอาหารสโมสรสัญญบัตรโรงเรียนนายเรือ เสียงเพลงหน้าร้านกำลังบรรเลงอยู่พร้อมทั้งเสียงร้องใสๆจากนักร้องสาวแก้มป่อง แต่ทว่า...ชายหนุ่มในเครื่องแบบทหารเรือสีขาวกำลังยืนเตะเท้าชิดตัวตรงต่อหน้าพระบรมฉายาลักษณ์ของกรมหลวงชุมพรฯ หรือเสด็จเตี่ย ที่แขวนอยู่บนผนังร้าน อันเป็นปูชนียบุคคลที่เคารพรักของทหารเรือไทยทุกคน รวมถึงชาวบ้านชาวประมงทั้งที่อยู่ตามแนวชายฝั่งและที่อยู่ทั่วไปของประเทศด้วย ชายหนุ่มทำวันทยาหัตถ์ค้างไว้ด้วยสีหน้าแววตาแน่วแน่

                กระผม!...เรือตรีปัญญวัฒน์ เลิศอมรสกุล!...ลูกขออัญเชิญเพลงพระราชนิพนธ์ เดินหน้าของเสด็จเตี่ย!...เพื่อเป็นกำลังใจให้ลูกฮึกเหิม!...พร้อมที่จะออกรัก!...แต่ลูกขอสัญญาด้วยเกียรติของทหารเรือไทย!...ต่อหน้าเสด็จเตี่ยที่เคารพรักของลูก!...ว่าแม้ตอนนี้ลูกพร้อมออกรัก!...แต่ลูกก็พร้อมออกรบเพื่อประเทศชาติได้ทุกเมื่อ!...ขอเสด็จเตี่ยจงเป็นขวัญและกำลังใจต่อลูกนาวีคนนี้ด้วย...ครับ!”หมวดปันพูดจบก็เอามือลง ก่อนจะหันไปพยักหน้ากันกับสา พนักงานเสิร์ฟหญิงที่สนิทกันในร้านให้เปิดเพลงขึ้น โดยมีผู้จัดการร้านยืนสมรู้ร่วมคิดด้วยอีกคน

            ซักพักเสียงเพลงที่ถูกเปิดก็ดังขึ้นทั่วทั้งร้าน จนหญิงสาวแก้มป่องกับเพื่อนต้องมองไปรอบๆร้านอย่างงงๆ ก่อนจะหันมามองหน้ากันด้วยความสงสัย ในขณะที่ทุกคนในร้านพากันเงียบกริบ มองหน้ากันไปมาอย่างแปลกใจกับเสียงเพลงจังหวะฮึกเหิมที่ดังขึ้นนั้น

                เกิดมาทั้งที...มันก็ดีอยู่แต่เมื่อเป็น

                อีกสามร้อยปี...ก็ไม่มีใครจะเห็น

                ใครเขาจะนึก...ใครเขาจะฝัน เขาก็ลืมกันเหมือนตัวเล็น

                นานไปเขาก็ลืม...ใครหรือจะยืนชีวิตให้เป็น

                ใครจะเห็น...ก็เห็นแต่น้ำใจ

                จำได้แต่ชื่อ...ว่าตัวเราคือทหารเรือไทย...

                นุ่มหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทอย่างงุนงง แต่ก็ยังคงเล่นกีต้าร์และร้องเพลงไปด้วยอยู่เช่นเคย เพราะไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น การแสดงก็คงต้องดำเนินต่อไปให้ได้ นี่คงจะมีการผิดพลาดทางเทคนิคเกิดขึ้นกระมัง ใครคงจะไปโดนปุ่มเปิดเพลงอะไรโดยไม่ตั้งใจรึเปล่า นุ่มคิดไปร้องเพลงไปพร้อมส่งยิ้มบางๆไปให้บรรดาแขกเหรื่อในร้านที่กำลังนั่งมองหน้ากันไปมาด้านล่าง

            “...ทั้งเซาส์...ทั้งเวสธ์...นั้งนอทธ์...ทั้งอีสธ์

                จะคิดถึงตัวเราใย...จะต้องตายทุกคนไป

                ส่วนตัวเราตาย...ไว้ยืน ไว้ยืนแต่ชื่อ

                ให้โลกทั้งหลายเขาลือ...ว่าตัวเราคือทหารเรือไทย...

                เมื่อเห็นว่าเสียงเพลงยังไม่หยุด แพรวก็หันไปมองหน้าผู้จัดการที่กำลังเดินมา พร้อมทำปากขมุบขมิบถามประมาณว่าเกิดอะไรขึ้น ผู้จัดการร้านยิ้มและทำไม้ทำมือให้เธอหยุดเล่น แพรวได้แต่ทำหน้าสงสัยและงุนงงกับคำสั่งนั้น แต่ก็ทำให้เธอต้องค่อยๆหยุดเล่นไปโดยปริยาย นุ่มหันขวับมามองเพื่อนตัวเองอย่างแปลกใจเมื่อเสียงคีย์บอร์ดหายไป พอเห็นเพื่อนนั่งนิ่งเฉยๆ เธอก็ถึงกับคิ้วขมวดและมองหน้าเพื่อนอย่างเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม แม้ว่ามือจะดีดกีต้าร์และปากยังจะส่งเสียงร้องอยู่เบาๆก็ตาม แพรวทำท่ายักไหล่พร้อมแบมืออย่างงงๆเช่นกันแล้วชี้ไปที่ผู้จัดการที่สั่งให้หยุดเล่น ก็ยิ่งทำให้นุ่มแปลกใจหนักขึ้นไปอีก เหตุขัดข้องนั่นยังแก้ไขกันไม่ได้อีกเหรอ แต่เธอก็ต้องละนิ้วมือจากสายกีต้าร์ไปโดยปริยาย ก่อนจะพูดใส่ไมค์โครโฟน

                ต้องขออภัยนะคะท่านผู้มีเกียรติ พอดีทางร้านเกิดเหตุขัดข้องนิดหน่อย กรุณารอซักครู่นะคะ พูดจบหญิงสาวแก้มป่องก็นั่งรอเวลาอยู่ที่เก้าอี้ตัวสูงบนเวที พร้อมกับมองสองข้างเวทีเพื่อดูว่าจะได้รับสัญญาณให้แสดงอีกทีเมื่อไหร่ แต่พอเสียงเพลงฮึกเหิมที่ดังขึ้นนั้นใกล้จะจบลง ก็ปรากฎร่างของชายหนุ่มในชุดทหารเรือสีขาวเดินออกมาจากด้านหลังเวที อ้อมมาหยุดยืนอยู่ด้านล่าง ตรงหน้าเวทีตรงข้ามกับหญิงสาวแก้มป่องพอดิบพอดีด้วยรอยยิ้มนิดๆ เธอถึงกับผงะไปเล็กน้อย ทั้งอึ้งทั้งแปลกใจในคราวเดียวกัน

                นะ...นั่นมัน ไอ้ผู้ชายกวนประสาทเมื่อคืนนี้นี่!

                เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างอึ้งๆ พอเสียงเพลงจบลง ชายหนุ่มตรงหน้าก็ยืนตัวตรง ยกมือขึ้นทำวันทยาหัตถ์ต่อหน้าหญิงสาว

                ผม!...เรือตรีปัญญวัฒน์ เลิศอมรสกุล!...ผมชอบคุณ!...ขอเบอร์โทรหน่อยครับ!” พูดจบเขาก็ยื่นกระดาษกับปากกาไปให้ตรงหน้านุ่มทันที ท่ามกลางเสียงร้องแซวระงมจากทุกคนในร้าน

                นุ่มมองบรรดาผู้คนเหล่านั้นอย่างรู้สึกอายจนแทบจะแทรกแผ่นดินหนี นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย...ผู้ชายคนนี้มันบ้าไปแล้วรึไงนะ แล้วดูมันเอาเพลงนี้มาเปิดตัว มันจะมาขอเบอร์โทรหรือมันจะไปปลุกใจออกรบกันแน่ เธอคิดอย่างระอาใจและขุ่นเคืองอยู่ในที ก่อนจะก้มหน้าเหลือบตามองไปทางเพื่อนสาวที่นั่งหัวเราะคิกคักๆอยู่ตรงคีย์บอร์ดของตัวเอง นุ่มถลึงตาให้เพื่อนอย่างดุๆจนแพรวต้องหยุดการกระทำนั้นแล้วกลับมากลั้นหัวเราะแทน

                ให้เลยๆ!” เสียงเชียร์จากทุกคนในร้านดังขึ้น นุ่มได้แต่นั่งคิ้วขมวดพร้อมยิ้มแหยๆ มองกระดาษในมือชายหนุ่มที่ยังคงยื่นมาตรงหน้าด้วยรอยยิ้มทะเล้นๆเช่นเดิม หึๆ...เข้าใจคิดดีนี่ อย่างนี้มันมัดมือชกกันชัดๆ ถ้าเธอไม่ให้...คนอื่นก็จะมองว่าเธอใจร้ายอีก ไม่อยากให้ก็ต้องให้ อุตส่าห์ลงทุนทำถึงขนาดนี้แล้วนี่ เธอดึงกระดาษในมือชายหนุ่มมาอย่างไม่สบอารมณ์เท่าไหร่ ก่อนจะก้มลงเขียนยุกๆยิกๆแล้วยื่นส่งคืนให้เขาไปด้วยสีหน้าตึงๆ หมวดปันรับมาดูอย่างพิจารณาก่อนจะเงยหน้าถามเธอด้วยสีหน้าไม่แน่ใจอะไรบางอย่าง

                เอ...ไม่ใช่เบอร์มั่วใช่ไหมเนี่ย คำถามนั้นทำให้หญิงสาวหน้าตึงขึ้นมาทันที

                ถ้างั้นก็ไม่ต้องเอา...เอาคืนมา! ”นุ่มจะดึงกระดาษแผ่นนั้นกลับ ชายหนุ่มก็รีบดึงหนีมือของเธอทันควันพร้อมรอยยิ้มเจ้าเล่ห์

                ฮั่นแน่ๆ...ให้แล้วห้ามเอาคืนสิจ๊ะ เล่นกับพี่แบบนี้ไม่แฟร์นะจ๊ะ เอางี้...เพื่อความแฟร์....เดี๋ยวผมยิงเข้าเบอร์คุณด้วยละกัน เป็นการแลกเปลี่ยน คุณจะได้ไม่เสียดุลก็แล้วกันนะ ชายหนุ่มหยิบมือถือขึ้นมากดๆเบอร์ตามหมายเลขที่ได้มา เสียงโทรศัพท์ของนุ่มก็ดังขึ้น ในขณะที่หญิงสาวได้แต่ทำสีหน้าเซ็งๆ โธ่เอ๊ย รู้หรอกน่า...ว่าจะเนียนเช็คเบอร์ของเธอน่ะ

                พอเช็คแล้วว่าเบอร์ที่ได้มาไม่ใช่เบอร์มั่วแน่ ปันก็หัวเราะหึหึในลำคออย่างกำชัยชนะ กูได้มาแล้วเว้ย...เบอร์แม่ของลูก! ชายหนุ่มคิดก่อนจะเงยหน้าขึ้นฉีกยิ้มกว้าง เห็นเขี้ยวขาววับให้เจ้าหล่อน

            “ขอบคุณครับ!...ผมสัญญาว่า!...ขอแต่งงานจะเอาให้อลังการกว่านี้อีกครับ!” สิ้นเสียงของชายหนุ่ม ทุกคนในร้านก็พากันโห่ร้องแซวกันเซ็งแช่ บางคนก็ปรบมือให้กับความกล้าหาญของเขา หมวดปันหันมาค้อมตัวขอบคุณทุกคนในร้านพร้อมทั้งโบกไม้โบกมือให้ราวกับว่าตัวเองเป็นคนดัง

หึ...ไอ้หมวดแบงค์ ขอเบอร์อย่างมึง ใครก็ขอได้วะ แน่จริงมึงกล้าขออย่างกูไหม...มึงกล้าไหม!

ปันยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ รู้สึกภูมิใจตัวเองมากกับเบอร์โทรศัพท์ของเธอที่ได้มา แลกมากับความหน้าด้านนิดหน่อย แต่เอาวะ...เธอคงจดจำไม่มีวันลืมแน่นอน

            หลังจากที่ชายหนุ่มเดินออกไปจากด้านหน้าเวทีแล้ว นุ่มก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกทันที เฮ้อ...จะบ้าตาย ช่างเป็นผู้ชายที่ทำอะไรให้โลกคิดไม่ถึงได้ตลอดเวลาจริงๆ แล้วนี่ก็ไม่รู้ว่า...รู้ได้ยังไงด้วยว่าเธอมาร้องเพลงอยู่ที่นี่ ช่างเถอะ...ตอนนี้ต้องร้องเพลงต่อ หญิงสาวแก้มป่องสลัดความคิดฟุ้งซ่านนั่นออกจากหัว ก่อนจะหันมาพูดใส่ไมค์อีกครั้ง

                เอาล่ะค่ะ...เรื่องเมื่อครู่ก็ปล่อยมันไปเถอะนะคะ มาฟังบทเพลงต่อไปจากพวกเรากันต่อดีกว่าค่ะ

                แล้วเสียงเพลงของสองสาวก็เริ่มดังขึ้นอีกครั้ง ท่ามกลางเสียงโห่ร้องและปรบมือจากผู้คนในร้าน ในขณะที่ชายหนุ่มกำลังเดินกลับเข้ามาหลังเวทีด้วยรอยยิ้มกว้างแก้มแทบปริ มาหยุดยืนตรงอยู่ตรงหน้าพระบรมฉายาลักษณ์ของเสด็จเตี่ยแล้วทำวันทยาหัตถ์พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงที่ดังฟังชัด

                ขอบคุณครับ! ”

                หลังจากนั้น ผู้หมวดหนุ่มก็เดินกลับมานั่งที่โต๊ะตัวเองเช่นเดิม พร้อมกับมองเบอร์โทรและใบหน้าของหญิงสาวสลับกันไปมา เบอร์อะไรก็ไม่รู้ เลขก็สวย...คนก็สวย คิกๆๆ หมวดปันหัวเราะคิกคักกับตัวเองอย่างชอบอกชอบใจ จนพนักงานเสิร์ฟหญิงคนเดิมที่เดินเอานมสดมาเสิร์ฟอีกแก้ว อดยิ้มออกมาอย่างล้อเลียนชายหนุ่มไม่ได้

                แหม...ขอเบอร์เนี่ยยังกะขอแต่งงานนะคะหมวด ขอเบอร์ยังขนาดนี้แล้วขอแต่งงานจะขนาดไหนคะเนี่ย คิกๆๆเธอเอ่ยแซวจนชายหนุ่มยกมือขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างเขินๆ อ้อ...แล้วก็ที่หมวดบอกว่าจะขอเบอร์แบบชายชาติทหารน่ะค่ะ...พี่เชื่อแล้วว่ามันสมชายชาติทหารจริงๆ คิกๆๆ

                ครับ ถ้าน้อยกว่านี้ก็ไม่ใช่ผมนะครับ คิกๆๆ ปันหันมาหัวเราะกับพนักงานเสิร์ฟคิกคักๆอย่างอารมณ์ดี โดยไม่ได้สังเกตุเห็นสีหน้าของใครบางคนที่มองมาจากบนเวทีด้วยแววตาขุ่นเคืองเลยซักนิด

หืม...หัวเราะเข้าไปเหอะย่ะ คอยดูนะ...ฉันจะเปลี่ยนเบอร์!

นุ่มคิดก่อนจะเบือนหน้าหนีไปมองทางอื่นแล้วร้องเพลงไปด้วยอย่างเซ็งๆ

 

            เวลาผ่านไปจนกระทั่งสี่ทุ่มกว่า นุ่มและแพรวก็เดินออกมาจากร้าน แพรวเดินไปถอยรถออกมา ในขณะที่นุ่มก็กำลังยืนสะพายกีต้าร์รอรถของเพื่อนอยู่ที่หน้าร้านเหมือนเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิมก็คือ มีชายหนุ่มในชุดเครื่องแบบทหารเรือสีขาวมายืนอยู่ข้างๆเธอด้วย หญิงสาวแก้มป่องเหลือบไปมองชายหนุ่มข้างๆพลางถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่รู้ว่าจะเดินตามมาทำไมกันอีกนะ

                ผมช่วยถือไหม เขาพูดพร้อมกับทำท่าจะช่วยยกกระเป๋ากีต้าร์อันหนักอึ้งนั้นออกจากไหล่อันบอบบางของเธอ

                ไม่ต้องอ่ะ...คุณทำให้ฉันอายมากเลยนะวันนี้ ช่วยไปอยู่ไกลๆฉันเลยป่ะ! ” เธอพูดอย่างหงุดหงิดปนรำคาญอีกฝ่ายเต็มที ไม่ชอบผู้ชายประเภทนี้จริงๆ ดูดิบเถื่อน...ไม่มีความนุ่มนวลอ่อนโยนเอาซะเลย คิดอยากจะทำอะไรก็ทำ คนอื่นจะรู้สึกยังไงก็ช่าง ผู้ชายประเภทนี้...ขืนคบไปก็คงไม่มีความสุขหรอก! เธอบอกตัวเอง ในขณะที่หมวดปันยังคงทำหน้าตาย ไม่ได้รู้สึกรู้สาอะไรกับคำไล่ของอีกฝ่ายแม้แต่นิด

                ให้อยู่ไกลๆ...ผมก็แย่ดิ ก็หัวใจผมยืนอยู่ตรงเนี้ย!” เขาพูดพร้อมยิ้มกรุ้มกริ่ม จนนุ่มได้แต่ขมวดคิ้วเข้าหากันอย่างขุ่นเคือง อะ...ไอ้บ้านี่!...ว่าแล้วยังไม่สะทกสะท้านอีก แถมยังมีหน้ามาพูดจาเสี่ยวๆกับเธออีกเหรอเนี่ย

                คุณนี่มันจริงๆเลยนะ...คุณไปศึกษาวิธีจีบผู้หญิงมาใหม่ไปคุณปัน! ” สิ้นคำกล่าวเชิงไล่ของหญิงสาว ปันก็ฉีกยิ้มกว้างออกมาทันทีด้วยความดีใจ หาได้สนใจเนื้อหาในคำพูดนั้นไม่

                นี่คุณ...จำชื่อผมได้ด้วยเหรอ!” แววตาของชายหนุ่มเป็นประกายระยิบระยับ จนนุ่มต้องยกมือขึ้นขยี้หัวตัวเองอย่างเริ่มอารมณ์เสียหนัก

                โอ๊ย!...นี่คุณไม่ได้สนใจในเนื้อหาที่ฉันพูดไปเลยใช่ไหมเนี่ย

                สนใจ...แต่การที่คุณจำชื่อผมได้มันน่าสนใจกว่า นี่แปลว่าคุณเอง...ก็ต้องสนใจในตัวผมบ้างเหมือนกันใช่ไหม คุณถึงได้จดจำผมไว้อ่ะ คิกๆๆ หมวดปันหัวเราะคิกคักๆพลางชี้หน้าล้อเลียนอีกฝ่าย นุ่มนิ่งงันไปนิดนึงกับสิ่งที่เพิ่งได้ยิน ไอ้ผู้ชายคนนี้...มันจะหลงตัวเองไปถึงไหนกันนะ แล้วดูท่าทางตอนนี้สิ...มันกวนประสาทชะมัด

                คุณคงเข้าใจผิดไปมากแล้วล่ะ ที่ฉันจำคุณได้น่ะ ก็เพราะว่าความกวนประสาทของคุณต่างหาก ในโลกนี้...ฉันก็ไม่เคยเจอใครที่กวนได้เท่าคุณอีกแล้ว สมองของฉันมันจำว่า...ถ้าเจอคุณที่ไหนอย่าเข้าใกล้ ฉันเลยจำคุณได้ไงล่ะคะ หญิงสาวตอบอย่างฉะฉานพร้อมฉีกยิ้มอย่างเซ็งๆให้เขาไปหนึ่งที ประจวบเหมาะกับรถของแพรวที่เข้ามาจอดเทียบพอดี นุ่มเดินเข้าไปเปิดประตูเบาะหลังแล้ววางกระเป๋ากีต้าร์ลง ก่อนจะหันมาพูดกับผู้หมวดหนุ่มอีกครั้ง

 ฉันไปล่ะ...หวังว่าเราคงจะไม่ได้พบกันอีกนะคะคุณปัน! ” ว่าแล้วเธอก็เปิดประตูข้างคนขับแล้วเข้าไปนั่ง ก่อนที่รถยนต์คันนั้นจะแล่นออกไป

ปันได้แต่มองตามรถที่เพิ่งแล่นผ่านหน้าตัวเองไปด้วยสีหน้าไม่หายอึ้งและสงสัย เอ...นี่กูกวนประสาทขนาดนั้นเลยเหรอวะ กูกวนประสาทขนาดทำให้เธอเกลียดกูได้เลยเหรอวะเนี่ย! บ้าแล้ว...ไม่ใช่แล้ว หน้าตาหล่อพ่อรวยอย่างเขาเนี่ย เธอคงหวั่นไหวล่ะสิ  นี่ก็คงจะอายมาก...โถๆๆ รีบกลับเลยดูซิ  หมวดปันคิดพลางส่ายหน้าเล็กน้อยราวกับว่าเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่ไม่ได้ระคายผิวของเขาแต่อย่างใด ก่อนที่ชายหนุ่มจะเดินผิวปากไปที่รถมอร์เตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันสีขาวของตัวเอง...

 

ภายในรถยนต์ที่มีหญิงสาวนั่งอยู่ตรงส่วนหน้าของรถ แพรวนั่งหัวเราะคิกคักๆคนเดียวกับสีหน้าของเพื่อนสาวที่นั่งข้างๆตอนนี้ ยิ่งคิดไปถึงเหตุการณ์ในร้านตอนนั้นก็ยิ่งทำให้แพรวหัวเราะไม่หยุด จนนุ่มเหลือบตามองเพื่อนที่กำลังขับรถอย่างขุ่นเคือง

หัวเราะอะไรนักหนาเนี่ยไอ้แพรว

เอ้า...ก็มันขำนี่ คิกๆๆ ฉันว่านะ...ผู้หมวดคนนั้นเขาก็ดูหล่อดีออก ทำไมแกไม่สนใจเค้าวะแพรวแสดงความเห็นขึ้นด้วยสีหน้าแววตาล้อเลียนเพื่อน ตั้งแต่เป็นเพื่อนกันมา...แม้ว่าเธอเองจะเคยเห็นผู้ชายเข้ามาจีบเพื่อนสาวคนนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ก็ยังไม่เคยเห็นผู้ชายคนไหนมีวิธีการจีบที่พิลึกพิลั่นเท่ากับทหารเรือหนุ่มคนนั้นอีกแล้ว ดูๆไปมันก็น่ารักดี แต่เธอก็พอจะรู้ว่าเพื่อนของเธอไม่ชอบผู้ชายสไตล์แบบนี้หรอก เพราะนุ่มชอบผู้ชายที่อบอุ่น อ่อนโยนและดูสุขุมเสียมากกว่า ซึ่งมันก็แตกต่างกับผู้หมวดคนนั้นลิบลับ

เลิกพูดไปเลยนะไอ้แพรว แกก็รู้ว่าฉันไม่ชอบผู้ชายแบบนี้

จ้า...ฉันรู้ แต่ผู้หมวดคนนั้นน่ะเค้าไม่รู้...ที่เค้าทำไปก็เพราะว่าเค้าไม่รู้ว่าแกชอบผู้ชายแบบไหน ฉันว่า...แกก็อย่าเพิ่งไปปิดโอกาสเค้าเลยนะ น่าสงสารอ่ะ...ดูเค้าจริงใจออก แพรวคิดแล้วก็นึกเห็นใจผู้ชายคนนั้นขึ้นมาไม่ได้ เขาก็ดูดีหมดนะ...หน้าตาก็หล่อดี ตำแหน่งหน้าที่การงานก็ดี แต่มาเสียอย่างเดียวที่เพื่อนของเธอไม่ชอบก็คือตรงนิสัยเนี่ยแหละ...เฮ้อ คิดแล้วก็เศร้าแทน ในขณะที่นุ่มนิ่งงันคิดตามเพื่อนอย่างไม่อยากจะยอมรับเท่าไร อืม...ไอ้น่าสงสารน่ะมันก็จริงอยู่ แต่ว่าเขาก็ยังไม่ใช่นี่นา...คนที่เธอจะต้องใช้ชีวิตอยู่ด้วยไปทั้งชีวิตน่ะ มันต้องไม่ใช่แบบนี้สิ!

 

แก๊ก!..แอ๊ด!...

ประตูห้องถูกเปิดออก ผู้หมวดกดล็อกประตูห้อง เอาหมวกกันน็อกวางไว้ที่เดิมก่อนจะกระโดดนอนคว่ำหน้าลงบนเตียงของตัวเองด้วยสีหน้าแววตามีความสุขสุดๆ เขาล้วงเอาโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่เพิ่งโทรออกไปล่าสุดด้วยหัวใจพองโต อยากจะโทรไปหาจัง ไม่รู้ว่าเธอถึงบ้านรึยัง คิกๆ เขินอ่ะ แล้วหมวดปันก็กัดริมฝีปากตัวเองพลางทุบหมอนอย่างเขินๆ

ไม่เอาๆ...ไปอาบน้ำก่อนดีกว่า จะได้มาคุยยาวๆจนหลับไปเลย คิกๆ พอคิดได้ดังนั้นเขาก็ลุกขึ้นไปคว้าผ้าขนหนูแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำทันทีพร้อมกับฮัมเพลงไปเรื่อยอย่างมีความสุข

ชะโอแม่คุณบุญเหลือ...ทหารเรือเอาหัวใจมาฝาก

แถมตัวบวกขี้กลาก ถ้าอยากลำบากช่วยขัดขี้กลากได้ไหม ฮ่าๆๆ กูคิดได้ไงวะ ปันเอาที่ขัดเท้าขึ้นเกาหัวตัวเองอย่างงงๆ พร้อมหัวเราะขบขันที่ตัวเองแปลงเนื้อเพลงได้อย่างสนุกสนาน ก่อนจะรู้ตัวว่าเขากำลังเอาที่ขัดเท้าไปอยู่บนหัวของตัวเอง

เอ้า...อะไรของกูวะเนี่ย!” เขาทำหน้าเซ็งไปนิดนึง แต่สุดท้ายก็ยิ้มออกมาอย่างมีความสุข ไม่เป็นไร...วันนี้มีความสุข กูให้อภัยมึง!

หลังจากอาบน้ำขัดสีฉวีวรรณเสร็จแล้ว หมวดปันก็มานอนกลิ้งเกลือกอยู่บนเตียง จับโทรศัพท์อยู่ในมือแน่น มองเบอร์โทรนั้นอย่างใจจดใจจ่อ รอเวลาฤกษ์งามยามดี ห้าทุ่มเมื่อไหร่จะโทรทันที เผื่อว่าเธอจะยังเดินทางไปไม่ถึงบ้านและเธอจะได้มีเวลาจัดแจงทำธุระส่วนตัวด้วย และเมื่อนาฬิกาเดินมาจนเข็มสั้นชี้เลขสิบเอ็ด เข็มยาวชี้เลขสิบสองพอดีเป๊ะ ชายหนุ่มก็กดโทรออกปั๊บ

ตื๊ด....ตี๊ด....

เสียงรอสายดังขึ้น หัวใจของหมวดปันก็เต้นตามไปด้วย บ้าเอ๊ย...กูยังไม่ได้นึกคำพูดเลย ถ้ารับขึ้นมาแล้วกูจะพูดว่าอะไรดีวะ และในขณะที่เขากำลังนึกหาคำพูดอยู่นั้น เสียงจากปลายสายก็ดังขึ้นพอดี

สวัสดีค่ะ”….

                       ………………………


 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
ลูกนาวีเร่รัก ตอนที่ 5 : ตอนที่ 5. , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 419 , โพส : 8 , Rating : 19 / 4 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#8 : ความคิดเห็นที่ 102
ไม่มีหมวดแบงค์ปันก็จีบนุ่มยากละนะ นี่มาป่วนกันอีก
Name : Nuttie-n< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Nuttie-n [ IP : 115.67.134.154 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กรกฎาคม 2556 / 18:58

#7 : ความคิดเห็นที่ 85
ขอคอนเฟิร์มว่าคุณพี่ปันแก หน้าด้านมากกกกกกๆ
ขำกระจายค่ะ
Name : rosa [ IP : 171.98.42.219 ]
Email / Msn: -
วันที่: 28 มิถุนายน 2556 / 01:32


#6 : ความคิดเห็นที่ 26
นั่งอ่านไปขำไป หน้าซุกหมอน 555555555555555555
ปัน ฮาไปไหน ถ้าอยากลำบากช่วยขัดขี้กลากให้พี่ได้ไหม~ 55555
โอ้ยยย แต่ละประโยคที่หลุดจากปากปัน คือฮาทุกอัน
ไม่คิดว่าจะตลกหน้าตายขนาดนี้ อะไรของนายยยยยยยยยยยยยยยย
Name : Gora< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Gora [ IP : 27.55.7.91 ]
Email / Msn: Thegolfahah(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 กุมภาพันธ์ 2556 / 02:53

#5 : ความคิดเห็นที่ 20
กล้ามากคะหมวด

รออ่านต่อไปจร้าาา
Name : กานต์ [ IP : 27.55.13.135 ]
Email / Msn: -
วันที่: 1 กุมภาพันธ์ 2556 / 12:33

#4 : ความคิดเห็นที่ 19
ชายชาติทหารจริงๆเลยปัน  สงสัยจะถือคติด้านได้อายอด
Name : razal< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ razal [ IP : 183.89.32.94 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 มกราคม 2556 / 17:03

#3 : ความคิดเห็นที่ 18
สุดยอดเลยนายปัน
Name : สาวช่างฝัน [ IP : 1.4.146.52 ]
Email / Msn: poo_chan(แอท)live.com
วันที่: 30 มกราคม 2556 / 22:50

#2 : ความคิดเห็นที่ 17
เริ่ดอ่ะ 555 กล้ามากนะจ่ะปัน >0<
Name : Purelyfive [ IP : 180.183.207.50 ]
Email / Msn: piyawan.pure(แอท)hotmail.com
วันที่: 30 มกราคม 2556 / 08:43

#1 : ความคิดเห็นที่ 16
ปันจะฮาไปไหนเนี่ย
อ่านเรื่องนี้แล้วหยุดหัวเราะไม่ได้จริงๆ
Name : Amine [ IP : 101.109.6.15 ]
Email / Msn: -
วันที่: 30 มกราคม 2556 / 01:53

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"ถ้าคุณคิดว่าภารโรงประจำ โรงเรียนเป็นแค่คนทำความสะอาด คุณคิดผิด เพราะภารโรงที่ชื่อแจ็ค สมิธ เป็นมากกว่านั้น"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android