รักนิรันดร์(ความรักที่แสนเศร้าของเจ้ามะละกอ)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด

เรื่อง : รักนิรันดร์

Author : จิ้งจอกน้อย JeSuS-FrOZeN-the son of hades

[blackcatแมวหอน]&Yurijz

Crdit : http://darkjesus.exteen.com/

http://my.dek-d.com/shinjee/story/view.php?id=314154

เช้าในวันที่อากาศแจ่มใสแต่หัวใจของผมกลับหม่นหมอง เธอผู้เป็นที่รักยิ่งของผมได้จากผมไปอย่างไม่มีวันหวนกลับ ดั่งสวรรค์กลั่นแกล้งที่บันดาลให้เจ้ามนุษย์ผู้มีจิตใจโหดเหี้ยมอำมหิต และแสนจะต่ำช้าเลวทรามยิ่งมาพรากเราสองให้จากกัน ไม่เว้นแม้แต่ครอบครัวของผม และครอบครัวอื่นๆ

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้า แสงอาทิตย์สาดส่องไปทั่วทั้งบริเวณ ท้องฟ้าทอแสงสีทองสวยงามราวกับภาพวาดของจิตรกรฝีมือดี แต่ผมกลับเฉยชาไร้ความรู้สึกต่อสิ่งรอบข้าง หยาดน้ำตาใสไหลรินออกมาจากดวงตาของผมโดยที่ผมไม่รู้ตัว ภาพเหตุการณ์ที่แสนโหดร้ายในตอนเย็นวานได้กลับมาวนเวียนภายในหัวของผมอีกครานึง เหตุการณ์ที่มิอาจลืมเลือน...

ยามอาทิตย์อัสดงกำลังจะลาลับขอบฟ้า ทิ้งไว้แต่เพียงนภาที่ไร้ซึ่งแสงอาทิตย์ ความมืดยามราตรีกำลังจะมาเยือน โดยมีแสงจันทร์เหลืองนวลทำหน้าที่สาดแสงสว่างแทนดวงตะวัน เจ้าพวกมนุษย์ที่มีร่างกายสูงใหญ่ได้ตรงมาที่ต้นมะละกอที่เปรียบเสมือนบ้านของผม ก่อนจะใช้มือหนาที่แสนจะหยาบกร้านฉุดกระชากลากถูโดยไร้ซึ่งความปรานีผู้เป็นดั่งดวงใจของผม แม้ว่าเธอจะอ้อนวอนร้องขอความผ่อนปรนแล้วก็ตาม แต่มนุษย์เหล่านั้นกลับมิได้สนใจคำอ้อนวอนเหล่านั้นเลย พวกเขาโยนร่างอันบอบบางของเธอดำดิ่งลงสู่กะละมัง ร่างเล็กพยายามตะเกียกตะกายขึ้นสู่ผิวน้ำ แต่ก็ถูกมือเดิมกดลงไปอีกซ้ำแล้วซ้ำเล่า มีหรือแรงอันน้อยนิดของเธอจะสู้แรงของมนุษย์ผู้ไร้จิตใจได้

ในขณะที่เธอกำลังจะหมดสติอยู่นั่นเอง มือที่แสนน่ารังเกียจได้ดึงเธอขึ้นจากกะละมังพร้อมกับวางเธอลงบนเขียงไม้ขนาดใหญ่สีน้ำตาลซีดที่ผ่านการใช้งานมานานจนมีร่องรอยบ่งบอกถึงความเก่าแก่ของมัน ในสายตาของผมแล้วมันเหมือนกับแท่นประหารดีๆนี่เอง มีดสีเงินที่บัดนี้มีสนิมเกรอะกรังอยู่เต็มไปหมดถูกลับจนคมพร้อมใช้งาน ชายฉกรรจ์ร่างยักษ์เงื้อมีดขึ้น

มีดคมถูกใช้ในการแล่เนื้อเถือหนังนวลสีเขียวสดประดุจมรกตออกทีละนิดๆ เผยให้เห็นเนื้อสีขาวราวกับหยกมันแพะ เลือดสีขาวขุ่นล้นทะลักออกมาจากบาดแผลที่เหวอะหวะบนเรือนกายของเธอ โลหิตสีขาวส่งกลิ่นคาวคละคลุ้งจนน่าสะอิดสะเอียน เสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดดังลั่นไปทั่วบริเวณ เจ้ามนุษย์โฉดชั่วหาได้สนใจไม่ กลับเอามีดแทงซ้ำลงไปบนเนื้อที่บัดนี้เริ่มขาวซีด เนื้อขาวถูกแล่ออกมาเป็นชิ้นๆจนหมดสิ้น ก่อนจะถูกโยนลงไปคละเคล้ากับเครื่องปรุงที่ตระเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว ความแสบร้อนแล่นผ่านไปทั่วทั้งร่าง ร่างบางบิดกายเร่าๆด้วยความทรมาน แต่กระนั้นก็ยังไม่สาแก่ใจมนุษย์โรคจิตวิปลาสพวกนั้น สากกระเบืออัดกระแทกลงบนร่างเล็กจนบอบช้ำ ทิ้งร่องรอยและความเจ็บปวดไว้ทั่วทั้งร่าง ร่างทั้งร่างของเธอเริ่มชาและไร้ความรู้สึก น้ำตาใสไหลอาบแก้มของผม ผมได้แต่มองดูเธอด้วยความเจ็บปวดราวกับถูกมีดกรีดหัวใจเป็นชิ้นๆ  ผมกรีดร้องราวกับคนบ้า เมื่อร่างที่แหลกเป็นชิ้นๆของเธอถูกส่งเข้าปากที่แสนสกปรกของมนุษย์ไร้หัวใจก่อนจะกลืนลงท้องไป ผมร้องอย่างคนคลุ้มคลั่งก่อนจะหมดสติไป

น้ำตายังคงไหลพรากออกมาไม่หยุดหย่อน เสียงสะอื้นร้องระงมไปทั่วจนน่าสังเวชใจ ชวนให้สลดหดหู่ยิ่งนัก หัวใจของผมแหลกสลาย ร่างของผมสั่นเทาราวกับเส้นด้ายที่อยู่ท่ามกลางสายลม ผมต้องเผชิญกับความทุกข์ต่อไปเพียงลำพัง ดวงตาของผมมองไปข้างหน้าอย่างเหม่อลอย หมดสิ้นแล้วซึ่งความหวังในการมีชีวิตอยู่ ผมหลับตาลง ถึงเวลาแล้วที่ผมจะได้ไปหาหญิงผู้เป็นที่รัก มนุษย์หยาบช้าสองคนกำลังมุ่งหน้ามายังต้นมะละกอต้นนี้ สายตาของเขาจับจ้องมายังร่างของผมราวกับสัตว์ร้ายที่กำลังจับจ้องเหยื่อ พลันมือหนาก็กระชากผมออกจากต้น ผมยิ้มออกมาเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อบอกลาต้นมะละกอที่เคยเป็นที่พักพิงอาศัยมาช้านาน ก่อนที่ผมจะถูกพาตัวไป รอผมอยู่ที่นั่นนะ ผมกำลังจะตามเธอไป ไปยังที่ๆเราสามารถอยู่ด้วยกันอีกครั้งตราบชั่วฟ้าดินสลาย...