Weapon Universe Online (ศาสตราจักรวาลออนไลน์)

โคตรชอบเรื่องนี้เรื่องอ่ะ

ตอนแรกดูรูปพระเอกเลยคิดนิยายไรวะพระเอกโคตรเด็กเนิร์ดเลย

พออ่านไป 3 ตอนเท่านั้นแหละหยุดไม่อยู่เลยอ่านถึงตอนล่าสุดภายใน 2 วัน

ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆสนุกๆน่ะครับ ^^

---

PS.  

ติดตามดูนะค้าๆๆๆ

นึกว่าอัพซะอีก = =

สนุกมากค่ะ :))

---

PS.  It may take only a minute to like someone, only an hour to have a crush on someone and only a day to love someone but it will take a lifetime to forget someone

มันบ้าได้ใจจริงๆ เหอๆ ชอบๆ 

---

PS.   รักเหมือนยุง เวลากินอิ่มก็บินจากไป รักเหมือนต้นไม้ ต้องการคนเอาใจใส่ดูแล รักเหมือนลม ทำให้หนาวทั้งตัวและหัวใจ รักเหมือนไฟ อบอุ่นแต่ก็พร้อมจะทำลาย รักเหมือ

หน้าสงสาร จริงๆ 

---

PS.   รักเหมือนยุง เวลากินอิ่มก็บินจากไป รักเหมือนต้นไม้ ต้องการคนเอาใจใส่ดูแล รักเหมือนลม ทำให้หนาวทั้งตัวและหัวใจ รักเหมือนไฟ อบอุ่นแต่ก็พร้อมจะทำลาย รักเหมือ

มีรูปโลกิร่างมนุษย์แล้วน่าจะมีตัวอื่นด้วย

สนุกสุดๆเลยค่ะ

---

PS.  เมื่อยังมีความหวัง เราจะใฝ่คว้าความหวังด้วยสองมือแล้วนำมาแนบอก เราจะไม่ทอดทิ้งความหวัง และจะไม่หันหลังให้อุปสรรค จะย่างก้าวข้ามไปอย่างมั่นคง

หนุกมากๆเลย มาต่อไวๆนะครับ ฝากนิยายหน่อยครับ

---

PS.  ฝากนิยายด้วยนะครับ ติชมตามบายเลยนะครับ http://my.dek-d.com/gosthunter/writer/view.php?id=922244 บ่งตง ว่า รัก ทุก คน จุงเบย

ครั้งนี้มีลุ้น

ขอฝากนิยายด้วยน้า อัพเรื่อยๆ แหวกแน่ๆเรื่องนิ

Wizardน่ารักที่สุด
ชอบWizardค่ะ

นี้ท่านคงศึกษาเรื่องสาวๆมาให้ครบรสหมดทุกคนแล้วค่อยมาประเคนให้ท่านดิวันเลยสินะ

---

PS.  อย่าขาดความมั่นใจในตนเองและอย่าตระหนกตกใจในสิ่งที่คุณทำ เพราะทุกๆสิ่งคือประสบการณ์

ค.ห. 13102 ดิวันเขาเปลี่ยนวิธีแฮคเกมส์ไปเป็นเปิดเมืองนิค่ะ ที่บอกว่าจืดจางลงไปเราว่าก็ไม่ถึงขนาดนั้นเพราะตอนนี้ก็เปิดไปแล้ว 2-3 เมืองแล้วกำลังจะเปิดอีกเมือง

อ่านบ่นไร้สาระเพลินๆ ไม่ได้คิดอะไรเลย พอมาเจอแต่ละเม้นต์ เอ๊ะ!! มาได้ไง รอบนี้แต่ละเม้นต์ยาวได้ใจจริงๆ บางเม้นต์ก็ให้ความรู้สึกร้อน ในขณะที่บางเม้นต์ก็ให้ความรู้สึกนุ่มเย็น ^^ และน่าจะเป็นครั้งแรกที่ได้เห็นไรเตอร์ตอบเม้นต์ด้วยเม้นต์ "สิ่งเดียวกัน กลับเห็นเป็นคนละอย่าง ความรักของเรากลับเดินสวนทาง" ไม่มีอะไร อ่านแล้วนึกถึงเพลงนี้ ชอบมากๆ เวียนเข้ามาในหัวบ่อยๆเพราะมักเข้ากับเหตุการณ์ที่ได้เจอบ่อยครั้ง โดยเฉพาะในสังคมแห่งการประกาศความเป็นตัวตนของตนเองอย่างเสรี ปล.ไม่รู้จะมีใครยังจำเพลงนี้กันได้บ้างเนอะ ^^ ปล.2 เรื่องชื่อตอนที่แล้ว ที่แท้แอบอยู่ในตอนนั่นเอง แต่ก็ได้เห็นเฉลยในตอนนี้จริงๆ คริคริ

กระต่ายขน"ปุย" ค่ะไรเตอร์ "เลิกดีกว่าเซ็ง" เอ๊ะ!! เลิกอะไร? ใครเซ็ง? ไรเตอร์เซ็งอยู่แล้ว คงไม่ใช่ วันเหรอ!!!? วันเซ็งอะไร? เลิกอะไร???!! อ่านจบแล้วก็ยังไม่รู้ เฉลยอยู่ตอนต่อไปใช่ไหมเนี่ย!!!

ช่วงไรสาระแต่มีสาระ...
ผมเป็นอีกคนหนึ่งที่เห็นด้วยกับไรเตอร์
คือที่บอกว่าโดยสรุปนะ ...(หรือผมเข้าใจไปเอง)
กล่าวคือ เรื่องกระบวนการหาข้อมูลหรือแหล่งที่มา
คนส่วนใหญ่มักชอบแบบง่ายไม่ยากและใช้งานได้ทันที
ซึ่งหนังสือเหล่านั้นจะขายได้ดี คนนิยมชมชอบ
แต่นั้นก็เป็นเพียงความคิดหรือวิธีการใช้บนยอดน้ำแข็ง
หรือที่เค้าเรียกว่า ความคิดต่อยอด 

อีกมุมมองหนึ่ง หนังสือที่ขายไม่ดี มักจะเป็นหนังสือต้องอาศัยการ
ทำความเข้าใจและความสามารถในการคิด โดยผู้อ่านจะต้อง
หาข้อมูลเพิ่มเติมหรือทดลองทำดู ซึ่งนั้นจะมีแค่คนเพียงส่วน
น้อยเท่านั้นที่จะให้ความสนใจ และ หนังสือแบบนี้ส่วนใหญ่
จะเป็นแนวคิดพื้นฐาน หรือที่เรียกว่า ความคิดรากฐาน
ที่หากเข้าใจในเชิงลึก จะสามารถนำมาใช้ประโยชน์ได้หลากหลาย

สรุปก็คือ -แล้วแต่คนจะเลือกจ้า- อันไหนก็มีดีคนละอย่าง

ปล.แต่อย่าลืมว่าไรเตอร์เค้าก็บอกแล้วนะว่านี่ !!! มันความคิดเค้า
การที่คุณไม่เห็นด้วยมันเป็นสิทธิ์ของคุณ แต่จะมาหาเหตุผลลบ
ล้างความคิดของไรเตอร์ ผมว่าตัวคุณนั้นแหละที่ยัดเยียดความ
คิดเหล่านั้นให้คนอื่น ชี้นิ้วไปที่คนอื่นแต่นิ้วที่เหลือมันชี้ตัวเองนะ ^^

---

PS.   เวลาคือสิ่งที่เที่ยงธรรมสำหรับทุกคน

รีดเดอร์เกือบลืมร่างดิวันเลยอ่ะ เจ๋งๆ เทพ หุหุหุ

สนุกมากครับเรื่องนี้ :)

พอเริ่มอ่านแล้วติดงอมแงม ต้องรออ่านเกือบทุกวันเลยทีเดียว
ชอบในส่วนที่แปลกใหม่กว่าแฟนตาซีเรื่องอื่นก็อีตรงที่คิดแหวกแนวนอกกรอบนี่แหละ

ช่วงแรกมีอะไรให้รู้สึกฮือฮาเยอะหน่อย อ่านแล้วประมาณว่า เอ่อ คิดได้ยังไง

แต่ช่วงหลัง ผมเริ่มรู้สึกว่า เสน่ห์ที่เป็นเอกลักษณ์แบบในช่วงแรก เริ่มจะหายไปนะครับ
และในขณะเดียวกัน โดยส่วนตัวก็เริ่มรู้สึกว่าเป้าหมายหลักของวันที่เข้ามาในเกมที่ตั้งใจว่าจะแฮคเกม
ก็เริ่มจะจืดจางลงไป กลายเป็นว่าเล่นไปตามเกมมากขึ้น

wizard แกสร้าง NPC ไว้จูบเจ้าวันไว้กี่ตัวเนี่ย

ผมขอเสนอความเห็นนะครับ



เรื่องหนังสือ หรือ หนัง และทุกเรื่องที่เกิดขึ้นรอบๆตัวเราๆมักตัดสินถูกผิดจากความรู้สึก ความรู้ และ ประสบการณ์ผมจึงมองว่าทุกความเห็นทุกบทวิจารณ์ไม่มีถูก หรือ ผิดหรอกครับมีหนังหลายๆเรื่องที่ได้รางวัลมากมายคนดูท่วโลกทุกบทวิจารณ์กล่าวว่าดีเยี่ยมแต่ไม่ตรงความชอบความสนใจผมก็ไม่ดู(เช่น แฮรี่พอตเตอร์ ผมอ่านอย่างเดียวไม่ดูหนัง เดอะลอรด์ ออฟ เดอะริง ที่กวาดรายได้นับไม่ถ้วนมีสาระมากมายจากที่หลายคนบอกแต่ผมดูแล้วง่วง)แต่กลับกันหนังบางเรื่องเขาว่าแย่ไร้แก่นสารไม่สนุกแต่ผมว่าดีก็มีเยอะ



ความรู้ไม่สำคัญหรอกครับว่าต้องมีคนบอกว่าเป็นความรู้เพียงเราแค่คอยสังเกตและคิดตามแค่การมองสายลมแสงแดดคุณก็ได้อะไรนับไม่ถ้วน เช่น ในชีวิตคนเราไม่เคยมีโชคแค่ครั้งหรือมีอุปสรรคแค่หนเปรียบเหมือนแสงตะวันและจันทราที่ไม่เคยหยุดรอและไม่เคยจากไปมีเพียงแต่ใจเราเท่านั้นที่ผันแปร แค่คำพูดการกระทำของคนก็สอนเราได้หลายอย่างอย่างเรื่องพี่มากที่ไร์เตอร์มีโอกาศได้ชมเขาก็สอนเราไม่น้อย(คนกับผีไม่ได้ต่างกันแค่การเปลี่ยนสถานะจากมีเนื้อหนัง และ ไม่มีทำไมเราต้องกลัวซักวันเราก็ไม่ได้ต่าง การยึดติดกับอะไรที่มากเกินไปสิ่งนั้นแหละที่ทำให้เราทำร้ายตัวเอง ไม่ใช่ใคร อะไรที่ทำให้เรามี เราเป็น เรารู้สึกทุกอย่างเกิดขึ้นจากเราก็ต้องจบลงที่เรา อย่างพวกเพื่อนพระเอกกลัวผีแทบตายแต่สุดท้ายแค่เกิดเข้าใจยังไม่เห็นกลัว)แม้จะดูเป็นหนังตลกไร้สาระแต่มันก็แฝงมุมมอง และ แนวคิดไว้มากมายทั้งที่คนสร้างตั้งใจ หรือ ไม่ก็ตามอยู่ที่เราจะเห็นหรือไม่



คนเราหากเริ่มจากสนใจ และ เปิดใจที่จะเรียนรู้ทุกอย่างก็คือครูที่พร้อมจะสอนเราแม้แต่เด็กอนุบาลบางอย่างเขาก้คิดได้ดีกว่าเราคนแก่ก็มีครับอยู่ที่คุณพร้อมจะรู้หรือตั้งแง่ว่าไร้สาระ



ทั้งนี้ทั้งนั้นเราจะหาหรือได้ความรู้จากทางตรง(สอนวิธีทำต่างๆ)หรือทางอ้อม(สื่อบันเทิงทุกแขนง)ไม่เคยมีคำว่าไร้ประโยชน์หรอกครับอยู่ที่ว่าคุณจะมีโอกาศใช้มันเมื่อไหร่อย่างผมเป็นนักการตลาดแต่ผมก็เคยอ่านหนังสือเทคนิคเขียนโปรแกรม และ ซ่อมคอมมากพอสมควรไม่ใช่ว่าโดนบังคับหรือต้องใช้ผมก็แค่มีความโลภอยากรู้ไปทุกอย่าง หนังสือไอโฟนที่ไรเตอร์กล่าวผมก็เคยอ่านในเว็ปผมก็เคยศึกษาผมไม่เถียงหรอกครับว่าในเว็ปบางอย่างก็ละเอียดกว่าแต่ในหนังสือบางอย่างก็เข้าใจง่ายกว่า(เช่นคำกล่าวโบราณที่ว่า 1ภาพบรรยายได้กว่าร้อยคำ)หากท่านมีโอกาศก็ศึกษาเถอะครับอย่ารอให้ต้องใช้แล้วค่อยรู้ให้รู้ไว้เผื่อต้องใช้ดีกว่า(อย่างเรื่องเขียนโปรแกรมที่ไกลตัวผมมากผมยังเคยได้ประโยชน์จากมันเลยมีครั้งหนึ่งต้องติดต่อ Supper ให้เขียนโปรแกรมวิจัยเขาเรียกผมมาเป็นแสนอ้างว่าขั้นตอนยุ่งยากมากมายแต่พอเราซักเอาความรู้ที่เราพอมีอยู่บ้างเล็กน้อยถกประเด็นกับเขาเชื่อหรือไม่เขายอมลดราคามากว่าครึ่ง บางทีการที่เราไม่รู้อะไรเลยก็เหมือนเราเอาผ้าผูกตาตัวเองแล้วเดินบนขอบเหวผมขอตายอย่างรู้ดีกว่าตายอย่างงมงายแม้บางครั้งเราจะแก้อะไรไม่ได้ต้องแพ้อย่างเจ็บใจที่สุดก็ดีกว่าแพ้แบบไม่รู้อะไรเลยเพราะเรารู้ความผิดพลาดเราจึงจะเดินไปข้างหน้าอย่างไม่พลาดจุดเดิมอีก)



ปล.หากผมกล่าวข้างต้นแล้วทำให้ท่านไม่พอใจผมขออภัยนะครับผมไม่ได้มีภูมิปัญญามากมายแค่เสนอความเห็นในมุมมองของผมเท่านั้น

รอดุว่าจะแก้ไขยังไง ^^

---

PS.  มนุษย์ทุกคนย่อมมีความต้องการเป็นของตัวเอง แต่ใครจะได้สิ่งที่ต้องการนั้นมันก็ขึ้นอยู่กับ "ตัวเอง"

แต่ผมคิดในมุมต่างของไรเตอนะครับ มันเป็นจุดสิ้นสุดของยุคทุนนิยมแหละครับ เมื่อทุกคนต้องการเงินเพิ่มทั้งนั้นจึงกลายเป็นว่า ค่าเงินตกต่ำลง จนในที่สุดก็เฟ้อจนกู่ไม่กลับไม่ว่าจะอย่างไรก็ตาม ถ้าเป็นไปได้น่าจะมีวิธีที่ดึงเงินเข้าสู่ส่วนกลางให้มากที่สุด เพื่อเพิ่มค่าของเงินและลดค่าครองชีพให้ได้มากที่สุด (แต่มันเป็นไปไม่ได้) คิดแล้วมันก็น่าเศร้า ยุคเจนZกับเจนY จะลำบากแค่ไหน ไม่รู้จะมีใครคิดเหมือนผมอย่างนี้รึเปล่านะ -3-

ฮาวิซาดจริงๆๆ

ไมชอบคู่มือไอโพน?
ไม่เคยมีคำไหนบอกว่าชอบหรือไม่ชอบเลยนะครับ

เพราะคนเราชอบอะไรไม่เท่ากันอยู่แล้ว

มันเป็นการเปรียบเทียบให้เห็นผลงานที่เนื้อหาข้างในเน้นแต่รูปสวยแต่ความรู้ที่ใส่เข้าไป
ยังไม่ได้เท่ากับครึ่งหนึ่งที่ไอโพนทำได้ สามารถขายได้ราคาแพงกว่าหนังสืออีกเล่มที่มีเนื้อหาแน่นกว่า

หรือเหมือนหนังที่มีสาระและแง่คิดมากมายแต่คนกลับไม่ได้ชอบมันเท่าไร

ซึ่งเขาเรียกว่ามันเหมือนไม่ยุติธรรม
แต่จริงๆแล้วก็แค่คนเราชอบอะไรไม่เหมือนกันเท่านั้น ซึ่งเป็นธรรมดาของคน

ทำให้บางคนที่มีความสามารถจริงต้องทำงานตามตลาดไปก่อน
จนสร้างชื่อได้ถึงมาทำตามความฝันอีกครั้ง

ที่เขียนก็เพื่อให้กำลังใจคนที่อาจจะล้มไปเพราะไม่มีคนสนใจงาน
แต่ก็อยากให้ยิ้มและสู้ต่อไปก็เท่านั้น

ที่บ้านไรเตอร์ก็มีหนังสือที่เป็นมือถือ S3 ที่ก็ราคาแพงไม่แพ้หนังสือไอโพน
แต่ก็ยังไม่สามารถใช้ได้ทุกความสามารถที่ S3 ทำได้ ซึ่งไรเตอร์ต้องค้นหาเองจากในอินเตอร์เน็ต
ที่ไม่ได้เสียเงิน เพียงแต่เสียเวลาเท่านั้น

ลองอ่านดีดีครับ เพราะพยายามมองอย่างคนกลาง

เพราะตัวเองไม่ว่าจะเป็นเรื่องภาพยนต์หรือหนังสือก็ดูได้ทุกเรื่อง

เพราะก่อนดูทุกครั้งจะไม่เปรียบเทียบกับใคร จะมองแค่คนสร้างต้องการสื่อสิ่งไหนแล้วเราก็เสพมันครับ

แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 23 พฤษภาคม 2556 / 20:44

---

PS.  ป.ล. เป็นกำลังใจให้คนเขียนทุกคนครับ