สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

บ่วงรักร้อยรอยแค้น

ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 อัพ 100%


     อัพเดท 18 พ.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/ซึ้งกินใจ
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : นิลปัทม์/นลินนิภา ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ นิลปัทม์/นลินนิภา
My.iD: http://my.dek-d.com/senate
< Review/Vote > Rating : 82% [ 4 mem(s) ]
This month views : 4,080 Overall : 25,713
146 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 223 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
บ่วงรักร้อยรอยแค้น ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 อัพ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2567 , โพส : 10 , Rating : 48 / 10 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด








ตอนที่13

          ปิรัญยุภามาถึงคอนโดของเขานานแล้ว...

          หากหญิงสาวยังคงยืนจ้องบานประตูสีขาวแต่งลวดลายหรูหราอยู่นานหลายนาที  เธอรู้...ว่าเพียงแค่ก้าวเข้าไปด้านใน  ปรียานุชจะปลอดภัยจากพีธาดล  แต่เธอยังลังเล  ไม่ใช่ว่าไม่เป็นห่วงพี่สาว  หากครั้งนี้หญิงสาวกำลังจะก้าวเข้าสู่ถิ่นของศัตรูอย่างเขา  สัญชาตญาณป้องกันตัวจึงปรากฎขึ้นตามธรรมชาติ

 

          ไม่ว่าอย่างไรเธอก็ต้องมั่นใจไว้ก่อนว่านี่ไม่ใช่กับดักที่คนเจ้าเล่ห์สร้างขึ้นมาเพื่อใช้ลวงเธอ  ยิ่งสถานที่ที่เขาจะให้เธอก้าวล้ำเข้าไปไม่ใช่บ้านของเขาที่มีคุณหญิงเลิศวิลัยและนภาวดีอาศัยอยู่ด้วย  ปิรัญยุภาก็ยิ่งต้องระวังตัวมากกว่าเดิม
 

         ทิ้งเวลาให้ล่วงเลยร่วมครึ่งชั่วโมง  ท้ายที่สุดพยาบาลสาวก็จำต้องสูดหายใจลึกสุดปอด  แล้วยกมือขึ้นเคาะประตูบานนั้นสองสามที  เป็นสัญญาณขออนุญาตเจ้าของห้อง  รอเพียงไม่นาน...เสียงเดินลากเท้าก็ดังมาจากด้านใน  หยุดลงแถวหน้าประตู
 

         บานประตูถูกเปิดออก  เผยให้เห็นร่างสูงสมส่วนที่อยู่ภายใต้ชุดเสื้อคลุมอาบน้ำสีดำ  ดูแล้วไม่ค่อยจะเรียบร้อยเท่าไรในสายตาของแขกผู้มาเยือนสำหรับเธอ  แต่ดูเหมือนว่าเจ้าบ้านจะไม่สนใจ
 

        เพราะสิ่งที่เขาให้ความสนใจมากกว่าคือการที่เธอยอมมาหาตามที่เขาท้าทายจริงๆ
 

          “มาเร็วดีนี่”
 

          พีธาดลยกมุมปากขึ้นยิ้ม  มองเธอด้วยท่าทีพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง  ชายหนุ่มเบี่ยงตัวออกแล้วอ้าประตูให้กว้างขึ้น
 

          “เข้ามาสิ”
 

          ปิรัญยุภายืนนิ่ง  ไม่รู้ทำไมเธอถึงรับรู้ถึงอาการเกร็งตามกล้ามเนื้ออย่างชัดเจนหลังฟังคำชวนนั้น  ดวงตากลมโตมองลอดเข้าไปในห้องอย่างลังเลระคนตรวจตรา  มองหาว่ามีร่างของพี่สาวเธออยู่ในนั้นหรือไม่  และก่อนที่เธอจะได้สำรวจอะไรไปมากกว่านี้  เจ้าของห้องก็ผลักประตูปิดอย่างแรงจนเกิดเสียงดังสนั่น  พยาบาลสาวสะดุ้ง  เลื่อนสายตาขึ้นมองใบหน้าถมึงทึงของเขาแทน
 

          “จะเข้าหรือไม่เข้า  ถ้าไม่เข้าเธอก็กลับไปเพราะฉันไม่ได้บีบบังคับหรืออ้อนวอนให้เธอมาหาฉัน  ว่ายังไง...จะเข้าหรือเปล่า”
 

            “ทำไมต้องเข้าไปคุยกันข้างในด้วย  คุยกันข้างนอกหรือที่อื่นที่ไม่ใช่ห้องของคุณไม่ได้หรือไง”
 

            “ถ้าเธอหมายถึงบ้านของฉันล่ะก็...เธอคงไม่อยากให้คุณยายของฉันได้ยินเรื่องที่ฉันกำลังจะคุยกับเธอหรอกใช่ไหม  ปิรัญยุภา”  
 

          หญิงสาวเงียบไปคล้ายกับจะยอมรับเหตุผลของเขากระนั้น  เลือกได้...เธอก็อยากให้เรื่องนี้เป็นความลับสำหรับคุณหญิงเลิศวิลัยตลอดไป  ฟังดูอาจจะเห็นแก่ตัว  แต่เธอไม่อยากให้คนไข้พิเศษของเธอมารับรู้เรื่องเหล่านี้  ไม่อยากต้องเห็นสายตารังเกียจเดียดฉันท์แทนความเมตตาที่ท่านมีต่อเธอเสมอมา  เธออาจจะเกลียดพีธาดล  อาจจะเคืองขุ่นนภาวดีในบางเรื่อง  แต่สำหรับคุณหญิงเลิศวิลัยนั้น  ความรู้สึกของเธอมีแต่หวังดีและผูกพันธ์ขึ้นทุกๆนาที
 

          “ก็ได้  ฉันจะเข้าไป  แต่ถ้าฉันยอมทำตามที่คุณสั่งทุกอย่างแล้ว  คุณต้องปล่อยมือจากพี่ใหม่”
 

          พีธาดลไม่ตอบรับใดๆ  นอกจากสายตาที่แสดงออกว่ารับรู้ในสิ่งที่เธอพูด  ชายหนุ่มเอื้อมไปดึงประตูเปิดออกอีกครั้ง  ให้หญิงสาวได้เดินเข้าไปก่อน  แล้วเขาค่อยผลักประตูปิดและก้าวตามหลังเธอ
 

           พอพ้นจากด้านนอก  ปิรัญยุภาก็รู้สึกถึงอากาศหนาวเย็นของเครื่องปรับอากาศที่อาบไล้ไปตามแขน  เธอมองไปรอบๆ  ห้องของพีธาดลเป็นโทนสีขาวทั้งหมด  ไล่ตั้งแต่โต๊ะ  เก้าอี้  ชั้นวางหนังสือ  ไปจนถึงเคาน์เตอร์ที่ถูกแบ่งเป็นห้องครัว  มีเพียงโซฟากำมะหยี่สีแดงสดตัวเดียวที่โดดเด่นขึ้นมา 

           การตกแต่งห้องบ่งบอกถึงการดำรงค์ชีวิตอันโออ่าหรูหราของผู้เป็นเจ้าของเป็นอย่างดี   มองปราดเดียวก็รู้ว่าข้าวของที่วางไว้เพื่อประดับห้องอย่างประณีตนั้น  ราคาคงไม่ต่ำกว่ามาตรฐานของคนมีเงิน  โดยเฉพาะกระจกใสมองออกไปเห็นวิวของกรุงเทพมหานครยามค่ำคืนนั่น...กระจกบานนั้นถูกทำต่างผนังห้อง  มันจึงกว้างพอสมควรเลยทีเดียว  และนั่นหมายความว่าราคาก็ต้องสูงตามเช่นกัน

 

          ปิรัญยุภาละสายตาจากมัน  แล้วสะดุดเข้ากับประตูซึ่งถูกแง้มไว้  ถ้าเธอเดาไม่ผิด  นี่ต้องเป็นห้องนอนของเขาอย่างไม่ต้องสงสัย พลันภาพของปรียานุชก็ปรากฎขึ้นในห้วงความคิด
 

           พี่ของเธออยู่ในห้องนั้นหรือเปล่า
 

           “มองหาปีใหม่เหรอ”
 

           เจ้าของห้องถามเสียงเรียบ  แทรกห้วงคิดของเธอ  ก่อนจะเดินผ่านร่างแบบบางมานั่งไขว่ห้างบนโซฟากำมะหยี่สีแดง  ตาดำคมจ้องมายังเธอไม่กระพริบ  ขณะยกมือขวาขึ้นพาดไปตามพนักพิงอย่างสบายอารมณ์    แต่ปิรัญยุภาไม่ได้รู้สึกเช่นเดียวกับเขา  เสียงที่ถามออกไปจึงห้วนเป็นมะนาวไม่มีน้ำ
 

           “พี่ฉันอยู่ที่ไหน”
 

           พีธาดลยิ้มยั่วประสาทของพยาบาลสาว
 

           “เธอพูดกับคนที่กุมชะตาชีวิตของพี่สาวเธออย่างนี้น่ะหรือปิรัญยุภา  ท่าทางว่าเธอจะลืมว่าฉันอยู่ในฐานะอะไรแล้วเธออยู่ในฐานะอะไรนะ  เพราะเท่าที่ฉันจำได้  เธอต้องยอมคุกเข่า  อ้อนวอนให้ฉันปล่อยปีใหม่ตามที่ฉันบอกไม่ใช่หรอกหรือ”
 

           เขาบอกด้วยท่าทีที่เหนือกว่า  ปิรัญยุภากำมือแน่น  ยิ่งมองสายตารอคอยเหมือนเจ้านายที่กำลังรอคอยทาสผู้ซื่อสัตย์คลานมาหา  เธอก็ยิ่งโมโห  ตอนนี้เธออาจจะยังทำอะไรเขาไม่ได้  แต่ต้องมีสักวันที่ผู้หญิงตัวเล็กๆคนนี้จะทำให้ราชสีห์อย่างเขาล้มทั้งยืนบ้าง! 
 

         หญิงสาวกัดริมฝีปากจนห้อเลือด  ท้ายที่สุดเธอก็จำต้องลดศักดิ์ศรีของตนเอง  ค่อยๆย่อตัวลงคุกเข่าตรงหน้าเขา  มือขาวนวลที่วางอยู่บนหน้าขาทั้งสองจิกเกร็งลงบนเนื้ออย่างแรง  ราวกับมันจะช่วยบรรเทาความเจ็บใจของเธอลงบ้าง
 

         ปิรัญยุภาทำใจอยู่นาน  กว่าจะเค้นเสียงออกมาให้เขาได้ยิน 
 

          “ได้โปรด  ปล่อยพี่ใหม่เถอะค่ะคุณพีธาดล  ฉันขอร้อง”
 

          พีธาดลเหยียดยิ้มเยาะ  เขารู้ว่าเธอต้องอดกลั้นขนาดไหนที่จำยอมคุกเข่าขอร้องเขาเพื่อพี่สาว  แต่เเค่นี้มันทำให้เขาพอใจไม่ได้หรอก  มันยังไม่สมกับความเจ็บปวดที่พี่ชายของเขาได้รับจากเธอมาตลอดตอนที่ยังมีชีวิตอยู่  และเขาต้องการเห็นเธอเจ็บมากกว่านี้!
 

         “ก็ได้  เห็นแก่ที่เธอยอมมาคุกเข่าอ้อนวอนฉัน  คืนนี้ฉันจะปล่อยปีใหม่ไป  ลุกขึ้นมานั่งข้างฉันนี่”ชายหนุ่มพยักเพยินลงที่ว่างข้างกาย  แต่เมื่อคนถูกสั่งยังนิ่ง  หัวคิ้วดกดำก็เริ่มขมวดเข้าหากัน  เสียงทุ้มจึงเข้มขึ้นอีก
 

         “ฉันบอกให้เธอลุกมานั่งข้างฉัน!”
 

          ปิรัญยุภาต้องข่มใจ  ไม่ชักสีหน้ากับน้ำเสียงออกคำสั่งของเขา  เธอยอมลุกขึ้นและหย่อนก้นลงข้างเขาโดยดี  แต่ห่างจากกายหนาจนแทบจะชิดอีกฝั่งหนึ่ง  พีธาดลคร้านที่จะพูดอะไรต่อ  เขาจึงหันไปคว้าแก้วไวน์สองแก้วที่วางเตรียมไว้บนโต๊ะขึ้นมา  ส่งหนึ่งในสองให้เธอ  ส่วนอีกแก้วชายหนุ่มถือเอาไว้เอง
 

           ปิรัญยุภามองสิ่งที่อยู่ในมือด้วยความไม่เข้าใจ  ก่อนเงยขึ้นสบตาเขาเป็นเชิงถาม
 

         “ฉันนับถือในความกล้าหาญของเธอ  เธอยอมมาคุกเข่าอ้อนวอนฉันทั้งที่รู้ว่ามันจะทำให้เธอต้องเสียศักดิ์ศรีขนาดไหน  ให้เกียรติชนแก้วกับฉันหน่อย...จะได้หรือเปล่า”
 

         เขาบอก  พลางชูแก้วขึ้นระดับอก  หญิงสาวมองชายที่เปลี่ยนจากหน้าเป็นหลังมืออย่างระแวดระวัง  สัญชาตญาณบางอย่างดังก้องอยู่ในใจว่าเธอไม่ควรวางใจเขา  ไม่ควรเลยสักนาทีเดียว
 

         ไม้ไหนของเขาอีก
 

        ยังไม่ทันที่เธอจะได้พูดอะไร  พีธาดลก็ถือโอกาสที่ปิรัญยุภาเงียบ  ไม่ยอมตอบรับหรือปฏิเสธคำขอของเขา  ยกแก้วของตนเองชนแก้วเธอเสียเองเลย
 

         “หมดแก้ว”
 

         เสียงห้าวคล้ายบังคับอยู่ในที  ว่าแล้วคนชอบออกคำสั่งก็กระดกไวน์ลงคอพรวดเดียว  พริบตาเท่านั้นแก้วที่เคยมีไวน์อยู่เกือบค่อนก็เหลือเพียงแก้วเปล่า  มีไวน์นอนก้นอยู่ไม่กี่หยด 
 

         พีธาดลวางแก้วลงบนโต๊ะตามเดิม  แล้วปรายตามายังร่างอรชร  เจ้าหล่อนยังนั่งกุมแก้วมองเขาเงียบๆ  ประกายหวาดระแวงปรากฎขึ้นบนตากลมโต  ชายหนุ่มจึงเลิกคิ้วถามอย่างท้าทาย
 

         “ทำไม...ไม่กล้าดื่ม  กลัวฉันงั้นหรือ    กลัวว่าฉันจะใส่อะไรลงไปในแก้วเธออย่างนั้นสินะ  หึ  ใจกล้าให้เหมือนกับตอนที่เธอด่าฉันหน่อยซี  ปิรัญยุภา  อย่าทำให้ฉันคิดว่าเธอเก่งแต่ปากอย่างเดียว”
 

         “ฉันไม่ได้กลัวคุณ  ไม่เคยกลัว!”     
 

         ความยั้งคิดของปิรัญยุภาหมดลง  เมื่อเจอทั้งแววตา  น้ำเสียงและท่าทีดูถูกของเขา  พยาบาลสาวตัดสินใจเทไวน์ลงคอจนไม่เหลือติดแก้วสักหยด  ศักด์ศรีที่ถูกดูหมิ่นทำให้ลืมไปเสียสนิทว่าไม่ควรวางใจคนอย่างเขา
 

         พีธาดลมองหญิงสาวที่กระดกไวน์เข้าปากอย่างเอาเป็นเอาตาย  นัยน์ตาคมปราบไม่ต่างจากดวงตาของเหยี่ยววาววับ  ยามทอดไปยังผู้ที่ไม่รู้ตัวเลยว่ากำลังตกลงในหลุมพรางของเขาเข้าเต็มเปา
 

          ในที่สุด...เหยื่อก็เดินมาติดกับนายพรานอย่างเขาจนได้!
 

          รสขมปร่าของไวน์ทำให้คนที่ไม่เคยแตะแอลกอฮอล์มาก่อนสำลัก  ปิรัญยุภาไอค่อกแค่ก  ก่อนจะรีบวางแก้วเปล่าลง  เอื้อมไปหยิบกระดาษทิชชู่บนโต๊ะมาเช็ดคราบที่เปื้อนรอบปากให้เรียบร้อย  กระทั่งอาการไอเริ่มบรรเทา  เธอก็หันไปหาพีธาดล
 

           “แค่นี้ใช่ไหมที่คุณต้องการ”
 

           ร่างกำยำภายใต้ชุดเสื้อคลุมยักไหล่ด้วยท่าทีแสนยียวน
 

             “แล้วไหนล่ะ  พี่สาวของฉัน  ฉันยอมคุกเข่าขอร้องอ้อนวอนอย่างที่คุณต้องการให้ฉันทำแล้ว  ถ้าคุณยังมีความเป็นลูกผู้ชายพอ  คุณก็ควรจะทำตามสัญญาที่ให้ไว้กับฉันเหมือนกัน!”
 

            “ฉันให้ปีใหม่กลับไปแล้ว  ไปก่อนที่เธอจะมาที่นี่เสียอีก”
 

            เขาบอกง่ายๆ  หากทำเอาคนฟังขมวดคิ้วแน่นเป็นปม
 

            “แล้วการที่คุณให้ฉันมาคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องคุณนี่ล่ะ!”
 

            “ฉันก็แค่พูดไปพล่อยๆ  ไม่คิดว่าเธอจะบ้าทำตามที่ฉันบอกจริงๆ  ถ้าฉันเป็นปีใหม่  ฉันคงดีใจตายเลยล่ะที่เห็นน้องสาวยอมทำขนาดนี้เพื่อตัวเอง  แต่น่าเสียดายนะ...ที่พี่สาวของเธอไม่เคยคิดจะเชื่อที่เธอบอกเขาเลยสักครั้ง  เขาเลยไม่เห็นว่าเธอยอมทำอะไรเพื่อเขาได้บ้าง”
 

         รอยยิ้มเยาะหยันบนใบหน้าคมทำให้ความโกรธมากมายถาโถมเข้าหาปิรัญยุภา  ถ้าทำได้...เธออยากจะฆ่าเขานัก พอรู้ว่าพี่สาวเป็นจุดอ่อนของเธอ  เขาก็ยิ่งได้ใจ  ใช้ปรียานุชมาเป็นเครื่องต่อรองกับเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่า  กี่ครั้งแล้วที่พีธาดลใช้ปรียานุชเป็นเหยื่อล่อเธอ  ทำเหมือนว่าความรู้สึกของเธอเป็นของเล่นของเขากระนั้น

         ยิ่งใกล้ก็ยิ่งเกลียด  เธอไม่อยากจะหายใจร่วมอากาศเดียวกับพีธาดลอีกสักนาทีเดียว 

 

           ปิรัญยุภาผุดลุกขึ้นอย่างหมดความอดทน  เธอทิ้งสายตามองเขาอย่างเกลียดชัง  ก่อนจะก้าวพรวดๆไปยังประตู  ไม่ใส่ใจจะบอกลาเจ้าของห้องตามมารยาทที่แขกควรกระทำ     หากยังไม่ทันที่มือจะแตะลูกบิด  เสียงทุ้มก็ลอยมากระทบหูให้ต้องขุ่นเคืองเข้าเสียก่อน
 

 

          “ฉันอาจจะปล่อยปีใหม่ไปวันนี้  แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่าฉันจะปล่อยมือจากเขาตลอดไปนะ”
 

           ปิรัญยุภาหันขวับ  ร่องรอยแห่งความไม่พอใจปรากฎขึ้นอย่างที่เจ้าของไม่คิดจะปกปิดเอาไว้  พยาบาลสาวถามเสียงห้วนอย่างเหลือจะทน
 

          “คุณจะเอาอะไรจากฉันอีก  คุณบอกฉันมาสิ  ถ้าฉันทำได้  ฉันจะยอมทำให้คุณทุกอย่าง  แล้วจากนั้นคุณก็กรุณาเลิกยุ่งกับครอบครัวของฉันสักที!”
 

           “ฉันต้องการความเจ็บปวดของพวกเธอสองคน  เธอให้ฉันได้ไหมล่ะ!”
 

           พีธาดลประกาศความต้องการของตนเองดังก้อง  ไม่มีแววล้อเล่นในดวงตาสีดำมืดนั่นยามเขาเอ่ยประโยคนั้นให้เธอฟัง  มีเพียงสิ่งเดียวที่ทำให้ปิรัญยุภาสะท้าน  นั่นก็คือกลิ่นอายของความแค้นที่แผ่กระจายอยู่รอบกายของพีธาดล
 

           จนถึงตอนนี้เธอก็ยังไม่รู้ว่าเธอต้องเจ็บปวดขนาดไหน  เขาถึงจะพอใจและหายแค้นเธอได้เสียที
 

           ปิรัญยุภาหมุนตัว  สาวเท้ากลับไปหาพีธาดลอีกครั้ง  แล้วหยุดยืนห่างจากเขาไม่กี่ก้าว  ตากลมโตสบประสานกับเขาตรงๆ
 

          “คุณจะฆ่าฉันไหมล่ะ  เพราะวิธีนั้นมันคงทำให้ฉันเจ็บปวดมากที่สุดแล้ว  ถ้าฉันตาย  พี่ใหม่ก็ต้องเจ็บเหมือนกัน  แค่นี้คุณก็จะได้ในสิ่งที่คุณต้องการ  เรื่องทุกอย่างมันจะได้จบๆไปสักที  ฉันก็เบื่อแล้วเหมือนกันที่ต้องถูกคุณปั่นประสาทจนจะกลายเป็นบ้าอยู่แบบนี้!”
 

          “ฉันบอกแล้วไงว่าการฆ่าเธอมันเป็นสิ่งที่ง่ายเกินไป  เธอยังต้องอยู่ให้ฉันทรมานอีกนาน...นานจนกว่าฉันจะพอใจ!  พี่สาวของเธอก็เหมือนกัน  พวกเธอทั้งคู่ต้องรับกรรมที่ก่อเอาไว้จนสาสม  นี่มันเพิ่งเริ่มต้นเท่านั้นนะปิรัญยุภา  เธอยังต้องเจออะไรที่หนักหนากว่านี้อีกเยอะ!”  
 

          ใบหน้าคมสันดูเหี้ยมเกรียมขึ้นเป็นเท่าตัว  เขาพูดเพียงเท่านั้น  แต่ปิรัญยุภาก็ฉลาดพอที่จะเข้าใจความหมายของมัน  พีธาดลจะไม่มีวันปล่อยเธอไปจนกว่าจะถึงวันที่เธอตายจากไปเอง  ถ้าย้อนเวลากลับไปได้  เธอจะไม่ขอพบธีรภัทรเลย  หากรู้ว่าต้องมาเจอความร้ายกาจของพีธาดล
 

           ท้ายที่สุดพยาบาลก็จำต้องเอ่ยปากขอร้องเขาอีกครั้ง
 

          “ฉันยอมแล้ว  ได้โปรดเถอะ  คุณพีธาดล  หลานของฉันต้องการพ่อกับแม่  คุณช่วยกรุณาปล่อยพี่ใหม่ไปได้ไหม  เขาไม่เกี่ยวอะไรด้วย  ถ้าคุณแค้นฉัน...ฉันพร้อมจะทำทุกอย่างที่คุณต้องการ  แต่ได้โปรดปล่อยให้พี่สาวของฉันได้กลับไปเริ่มชีวิตใหม่กับพี่นนท์  ได้โปรดเถอะ”
 

          ชายหนุ่มเลิกคิ้ว  หรี่ตามองเธออย่างสนใจกับข้อเสนอที่เธอหยิบยื่นให้
 

          “เธอแน่ใจนะว่าทำได้ทุกอย่าง...ไม่มีข้อแม้อะไรทั้งสิ้น”
 

          ปิรัญยุภาเงียบงันไปชั่วครู่  เธอคงไม่ลังเลที่จะตอบออกไปว่า‘ไม่’  ถ้าปรียานุชไม่ได้อยู่ในอุ้งมือของเขา  หญิงสาวคิด...คิดมาโดยตลอดว่าถ้าเธอเดินจนถึงทางตันในเกมแค้นของพีธาดลแล้วจำต้องเลือก  เธอจะเลือกอะไรระหว่างความเจ็บปวดของปรียานุชกับความทุกข์ทรมานของเธอเอง  และวันนี้เธอก็ได้คำตอบ...
 

           เธอไม่มีวันทนได้  หากต้องเห็นหัวใจของพี่สาวถูกฉีกกระชากเป็นชิ้นๆด้วยน้ำมือของปีศาจในคราบคนอย่างพีธาดล
 

           “ฉันแน่ใจ  คุณต้องการอะไร  บอกฉันมา  แต่คุณต้องสัญญาว่าจะไม่ยุ่งเกี่ยวกับพี่สาวของฉันอีก!”
 

           พีธาดลยิ้มพอใจกับคำตอบ  เขาไม่จำเป็นต้องสัญญาอะไรกับเธอ  หรือต่อให้เขาจะสัญญาไป  มันก็ไร้ซึ่งความหมาย  เพราะไม่ว่ายังไงปิรัญยุภาก็ไม่มีวันดิ้นรนพ้นเงื้อมมือของเขาได้อยู่ดี!
 

           ชายหนุ่มยืดกายลุกขึ้น  ก่อนจะก้าวเท้าไปหยุดอยู่ตรงหน้าของเธอ  ร่างสูงใหญ่เหมือนจะข่มคนที่ตัวเล็กอยู่แล้วให้เล็กยิ่งกว่าเดิม  พยาบาลสาวก้มหน้า  ไม่กล้าสบตา  ทว่าพีธาดลกลับเอื้อมไปยึดปลายคางเธอไว้  ไม่ยอมให้เบือนหนีจากสายตาของเขาง่ายๆ  ดวงตาสีรัตติกาลกวาดไล่ไปทั่วกายภายใต้ชุดพยาบาล  ตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับประเมินสินค้า 
 

           “งั้นถ้าคืนนี้ฉันอยากนอนกับเธอแทนแลกกับการที่ฉันยอมปล่อยมือจากปีใหม่ไปล่ะ  เธอจะยอมฉันหรือเปล่า  ปิรัญยุภา”


           ปิรัญยุภาหน้าชาดิก  ความโมโหพุ่งขึ้นถึงขีดสุด  เมื่อรู้สึกได้ว่าเธอกำลังโดนดูถูก  ทั้งจากคำพูดและแววตาจาบจ้วงของพีธาดล  คำพูดของเขาไม่ต่างอะไรกับการมองว่าเธอเป็นผู้หญิง‘ประเภทนั้น’เลยสักนิด  หญิงสาวปัดมือใหญ่ออกอย่างแรง  ก่อนจะผลักอกเขาจนเซ
 

           ไม่ว่าจะยามไหน  พีธาดลก็ยังคงน่ารังเกียจอยู่เช่นเดิม!   
 

           “อย่าหวังว่าฉันจะยอม!  ถ้าฉันต้องยอมทำอะไรน่าสมเพชแบบนี้  สู้ฉันยอมตายเสียดีกว่า!  ในเมื่อคุณยืนยันว่าจะไม่ปล่อยพวกฉัน  ฉันก็คงจะทำอะไรไม่ได้  แต่ขอให้คุณรู้เอาไว้ว่าฉันจะไม่มีทางยอมเอาศักดิ์ศรีของตัวเองแลกกับอะไรทั้งนั้น!”
 

          กล่าวจบ  เจ้าของร่างบางก็ทิ้งสายตามองเขาอย่างเกลียดชัง  แล้วก้าวกลับไปยังประตู  ทว่าเหยื่อที่เดินเข้าสู่ถ้ำเสือแล้ว  ยากนักที่จะก้าวออกไปได้ง่ายดาย 
 

          พีธาดลก็เช่นกัน...ใครที่เขาหมายหัวไว้แล้ว  ไม่มีทางที่มันจะหนีเงื้อมมือของเขาพ้น! 
 

            จังหวะที่ปิรัญยุภาเปิดประตูออก  ร่างสูงใหญ่ก็เคลื่อนกายไปประชิดด้านหลังเธออย่างรวดเร็ว  มือหนาผลักประตูปิดลงดังเดิม  กระชากเจ้าหล่อนให้หันกลับมาเผชิญหน้ากัน  แล้วดันเธอติดกำแพงอย่างไม่คิดถนอม  ดวงตาคมแพรวระยับไปด้วยความท้าทาย  ขณะเอ่ยปากพูดประโยคต่อไป
 

          “ฉันก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าถ้าศักดิ์ศรีของเธอถูกฉันบดขยี้จนไม่เหลือซาก...เธอจะยังมีชีวิตอยู่ต่อไปได้อีกไหม!”
 

          “คุณจะทำอะไร  อย่าคิดทำอะไรบ้าๆนะ”
 

          ปิรัญยุภามองเขาอย่างกริ่งเกรง  สองแขนแข็งแกร่งไปด้วยหมัดกล้ามคล้ายกับกรงเหล็กชนิดหนึ่งที่กักขังเธอเอาไว้กับผนัง  สายตาของเขาที่มองตรงมายังเธอราวกับว่าเขากำลังพบเจอเรื่องสนุกกระนั้น  หากปิรัญยุภาไม่ได้สนุกไปกับเขาด้วย...ตัวของเธอมันเริ่มสั่นสะท้านขึ้นทีละน้อยอย่างหวาดกลัว  
 

          “ฉันจะทำอะไรน่ะเหรอ”  พีธาดลใช้นิ้วไล้ไปตามผิวแก้มเนียนของเธอเชื่องช้า “เธอเต็มใจเดินมาหาฉันเสียขนาดนี้...ก็น่าจะรู้อยู่แล้วนี่  เธอไม่ใช่คนโง่สักหน่อยนะ  ปิรัญยุภา”
 

          “ถ้าคุณแตะต้องตัวฉัน  คุณจะต้องเสียใจ!”
 

          “ยิ่งเธอท้าทายฉันแบบนี้  ถ้าฉันไม่ลอง‘รสชาติ’ของเธอสักหน่อย  คงไม่ได้แล้วล่ะมั้ง”
 

           เขาจบประโยค  พอดีกับตอนที่ปลายนิ้วแข็งแรงเลื่อนลงมายึดที่ปลายคางเรียวแหลม  พีธาดลกำลังจะก้มลงลิ้มรสริมฝีปากแดงช่ำที่อาจหาญว่าร้ายเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า  ทว่ายังไม่ทันที่จะสมใจ...ปิรัญยุภาก็พุ่งเข้ากัดที่ปลายจมูกโด่งของคนฉวยโอกาสอย่างแรงจนชายหนุ่มสะดุ้งสุดตัว  และเผลอปล่อยมือที่กักเธอเอาไว้ 
 

          หญิงสาวอาศัยช่วงเวลานั้นผลักเขาออก  สะอึกตัวไปที่ประตู  แต่ยังช้ากว่าคนใจร้าย
 

          “ฤทธิ์เยอะนักใช่ไหม!  มานี่!”
 

           พีธาดลตามไปคว้าตัวเธอมาไว้ในอุ้งมือได้สำเร็จ  ตาคมวาววับไปด้วยเพลิงโทสะ  ก่อนจะกระชากกึ่งลากร่างบอบบางให้เดินตามไปยังห้องที่เธอเดาไว้แต่เเรกว่าเป็นห้องของเขา
 

           “ฉันไม่ไป!  ปล่อยฉัน!  คุณพีธาดล!  คุณปล่อยฉันเดี๋ยวนี้นะ!  ปล่อย!”
 

           ปิรัญยุภาเบิกตากว้างอย่างตระหนก  หญิงสาวทิ้งน้ำหนักลงกับพื้น  ยื้อตัวเองไว้สุดกำลัง  ความตกใจระคนหวาดกลัววิ่งพล่านอยู่ในกาย  เธอรู้ดีว่าเพียงแค่ก้าวเท้าไปในห้องนั้น  จะต้องเจอกับอะไร  ความเจ็บปวดมากมายมหาศาลมันนอนรอเธออยู่ที่นั่น  โดยมีซาตานร้ายอย่างพีธาดลทำหน้าที่มัจจุราชสังหารเธอให้ตายทั้งเป็น!
 

           “หยุดดิ้น!  ต่อให้เธอดิ้นหนียังไงก็ไม่มีวันพ้น!”
 

           พีธาดลตวาดลั่น  ก่อนจะตวัดมือรัดเอวคอด  ยกเธอจนลอยแล้วตรงไปยังห้องนอนของตนเอง  ปิรัญยุภาทุบลงบนแขนของเขาอย่างไม่คิดออมแรง  หวังเพียงอย่างเดียวให้ชายหนุ่มปล่อยเธอไป  ทว่าเขากลับไม่สะดุ้งสะเทือนใดๆ  ทั้งยังยกเธอไปโยนไว้บนเตียงนอนในห้องของเขาได้สำเร็จ
 

           พอพ้นด้านนอก  ปิรัญยุภาก็รู้สึกถึงอากาศอันอบอุ่นกว่าหน่อยจากในห้อง  ทั้งที่มันไม่ได้เย็นเยียบเหมือนอากาศภายนอก  หากมันกลับทำให้เธอหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจ  ร่างเล็กบางประคองตนเองให้ลุกขึ้นนั่งอย่างทุลักทุเล  จังหวะที่พีธาดลหันไปปิดประตู  หญิงสาวก็สอดส่ายสายตาหาอาวุธป้องกันตัวจนเจอเข้ากับกรรไกรที่วางอยู่บนโต๊ะบริเวณหัวเตียง  ปิรัญยุภาลนลานคลานเข้าไปคว้ามันมาถือไว้อย่างไม่รีรอ
 

         และเมื่อพีธาดลหันกลับมา  เธอก็รีบชูกรรไกรขึ้นเป็นเชิงขู่
 

          “อย่าเข้ามานะ!  ถ้าคุณเข้ามา  ฉันแทงคุณจริงๆด้วย!”
 

          พยาบาลสาวเอ่ยดังลั่น  หากน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นนัก  ขณะที่ตากลมโตไม่ยอมคลาดเคลื่อนไปจากร่างกำยำในชุดคลุมสักวินาที  คล้ายกับว่าถ้าเธอละสายตาไปจากเขา  เธออาจจะต้องตกอยู่ในเงื้อมมือของเขาอย่างไม่มีทางที่จะหนีพ้น
 

          พีธาดลหลุดเสียงหัวเราะดังหึ  พลางมองเธอด้วยความสมเพช
 

          “เธอคิดว่ากรรไกรกระจอกๆนั่นจะทำอะไรฉันได้งั้นเหรอ”
 

          “คุณก็ลองเข้ามาดูสิ  ฉันจะแทงคุณให้ไส้ไหลเลย!”
 

           พีธาดลถือว่านั่นคือคำท้า  และคนอย่างเขาไม่ชอบให้ใครมาท้าทายเสียด้วย  ชายหนุ่มคำรามเสียงแหบต่ำในลำคอ  ก่อนจะเดินดุ่มๆไปยังฝั่งที่มีร่างของเธออยู่  ตรงเข้าไปแย่งกรรไกรมาจากเธอด้วยมือเปล่าอย่างไม่พูดพร่ำทำเพลง  กลายเป็นปิรัญยุภาเสียเองที่เริ่มใจไม่ดี  หญิงสาวไม่ยินยอมส่งกรรไกรให้แก่เขา  ยื้อกันไปมาอยู่นาน  เธอก็ดึงมันมาจากมือหนาได้สำเร็จ  แล้วใช้โอกาสที่เขาเผลอ  ปักมันลงบนต้นแขนแข็งแกร่งอย่างแรง
 

          “โอ๊ย!”
 

          พีธาดลสะดุ้งเฮือกและถอยห่างจากเธอโดยอัตโนมัติ  เจ็บแปลบปลาบที่ต้นแขนซ้าย  พอเอื้อมมือไปแตะบริเวณที่ถูกเธอทำร้าย  เลือดสีแดงฉานก็ติดปลายนิ้วของเขาออกมา  ตาดำคมสว่างวาบด้วยโทสะ  ยามละจากแผลไปมองที่คนทำ
 

           “ปิรัญยุภา!  เธอกล้าแทงฉันงั้นเหรอ!”
 

           “ฉัน...ฉันไม่มีทางเลือก!  ฉันเตือนคุณแล้วว่าอย่าเข้ามา!”
 

           ชายหนุ่มไม่ยอมฟังเหตุผล  เขาก้าวเข้าไปหาเธออีกครั้ง  และครั้งนี้เขาก็สามารถดึงกรรไกรจากมือเธอปาทิ้งลงบนพื้นได้โดยง่าย  เมื่อไม่มีอาวุธ  ปิรัญยุภาก็ไม่ต่างอะไรจากมดตัวหนึ่งในความคิดของพีธาดล  จะบี้ให้ตายตอนไหนก็ย่อมได้ทั้งนั้น 
 

           มือหนาผลักร่างบอบบางลงบนเตียงนอน  ก่อนจะตามไปคร่อมไว้  พยาบาลสาวยันแผ่นอกหนาให้ห่างตัว  ทั้งผลักทั้งดันจนพีธาดลรำคาญ  เขาจึงกดข้อมือทั้งสองข้างของเธอลงบนเตียง  ตอนนี้เองที่ปิรัญยุภานึกได้...ต่อให้เธอดิ้นรนอย่างไร  เธอก็ต้องพ่ายแพ้จนหมดรูปอยู่ดี! 
 

          “อย่าทำอะไรฉันนะ!  ฉันไม่ยอม!  ได้ยินไหมว่าฉันไม่ยอม!”
 

          “ไม่ต้องกลัวไป  เดี๋ยวอีกไม่กี่นาทีข้างหน้าเธอก็จะ‘ยอม’ฉันเอง!”
 

          ปิรัญยุภาไม่มีเวลาสงสัยคำพูดแปลกประหลาดของเขา  เพราะทันทีที่พีธาดลกล่าวจบ  เจ้าของดวงหน้าคมก็ฉกวูบลงมาทาบริมฝีปากของเขาลงบนริมฝีปากของเธอ  ปิดกั้นทุกคำพูดที่กำลังจะหลุดออกมา  ชายหนุ่มบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างรุนแรง  เหมือนต้องการลงทัณฑ์ที่เธอทำเขาเลือดออกเมื่อครู่   ปลายลิ้นร้อนสำรวจไปทุกซอกทุกมุมในโพรงปากของเธออย่างดุเดือด  ยิ่งปิรัญยุภาต่อต้าน  พีธาดลก็ยิ่งรุกราน
     

        สัมผัสคราแรกจึงเต็มไปด้วยความอยากเอาชนะและเอาแต่ใจ   หากนาทีต่อมาสัมผัสนั้นกลับเจือจางลง  เปลี่ยนเป็นอีกรสชาติและอีกความรู้สึกหนึ่งที่เปี่ยมไปด้วยความต้องการบางอย่าง  ปิรัญยุภารู้สึกได้...บางสิ่งมันกำลังปะทุอยู่ในกายของเธอ  ไม่ใช่ความต้องการดิ้นรนดังเก่าก่อน  มันคล้ายกับความโหยหาอันน่าพิศวง 
 

        พีธาดลดึงกายขึ้นสบตาเธอ  เมื่อเจ้าหล่อนไม่มีท่าทีจะต่อต้านเขาอีก  มุมปากหนาก็ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มพึงพอใจ   ก้มลงจูบหนักๆที่กลีบปากแดงฉ่ำเพราะจุมพิตของเขาเมื่อครู่  ก่อนจะไล่ลงมาตามแนวคางเล็ก  เรื่อยไปจนถึงต้นคอขาวเนียน  และหยุดซุกไซ้อยู่แถวแอ่งชีพจร  ชายหนุ่มสูดดมกลิ่นหอมตามเนื้อนวลเข้าสู่ปอด  แล้วจึงวกกลับขึ้นไปทาบปิดที่ปากบางอีกรอบอย่างอดใจไม่ไหว
 

       แต่คราวนี้เขาไม่ได้รุนแรงดังเช่นครั้งแรก  สัมผัสครั้งนี้ดำเนินไปบนความเร่าร้อนและเย้ายวนให้คนไร้ประสบการณ์ยอมโอนอ่อน  ขณะที่มือหนาค่อยๆเคลื่อนไปทั่วร่างกายของเธอด้วยความชำนาญ  ปลุกเร้าให้เธอตื่นตัวไปพร้อมกับเขา   เขารู้ดีแม้กระทั่งว่าตรงไหนเป็นจุดที่เขาจะเติมไฟพิศวาสให้แก่เธอได้เร็วที่สุด
 

        ปิรัญยุภารู้สึกคล้ายกับคนละเมอ  เธอรู้ตัวดีทุกอย่าง  รู้ว่ากำลังถูกเขาล่วงเกิน  แต่เธอกลับพอใจในทุกสัมผัสที่เขามอบให้อย่างน่าโมโห  ทุกที่ที่ฝ่ามือของพีธาดลเคลื่อนผ่าน  มันสร้างความร้อนระอุให้แก่เธอ  ทำให้เธอโหยหาความรู้สึกอันตรายบางอย่างที่ยังไม่เคยพานพบ  และเธอไม่ประสงค์ที่จะพบเจอจากชายผู้นี้!
 

        พีธาดลเคลื่อนมือลงปลดกระดุมเสื้อขาวของหญิงสาวที่กำลังหลงมัวเมาอยู่ในวังวนพิศวาสที่เขาสร้างขึ้นทีละเม็ด  มืออุ่นร้อนสอดเข้าไปปลดตะขอบลาเซียออก  เพียงไม่นานยอดถันเปล่าเปลือยทั้งสองก็ปรากฎแก่สายตา  ประกายในตาคมเต้นวิบวับ  พอใจกับความอวบอัดเกินคาดของเจ้าหล่อน  ริมฝีปากหนาก้มลงลิ้มรสหวานจากปลายยอดไม่รอช้า  ปลายลิ้นร้อนไล้ไต่ไปทั่วถันนุ่มหยุ่น  และไม่ลืมทิ้งรอยแดงตีตราความเป็นเจ้าของลงบนกายเธอ
 

         ปิรัญยุภาบิดกายเร่า  ความร้อนนับร้อยองศากำลังจะเผาผลาญเธอให้ตายทั้งเป็น  เธอไม่รู้ว่าตัวเองต้องการอะไร  รู้แต่ว่าอยากให้เขาแนบชิดสนิทกับร่างกายของเธอมากกว่านี้  อยากให้เขาทำอะไรสักอย่างเพื่อให้เธอเลิกร้อนรนอย่างที่เป็นอยู่  พีธาดลก็เช่นกัน...เขากำลังจะคลั่งตายเพราะกลิ่นหอมจากเนื้อนวลของเธอ  ยิ่งลิ้มรส  เขาก็ยิ่งชอบใจความหวานจากตัวเธอ  ชายหนุ่มเบียดกายลงชิดร่างเล็กบางไปทุกสัดส่วน  เสียดสีความร้อนที่กลางร่างกับจุดอ่อนไหวของหญิงสาวผ่านเนื้อผ้าที่ห่อหุ้มไว้
 

         พีธาดลอยากจะฉีกกระชากเสื้อผ้าของเธอออกและจัดการกำจัดกำหนัดที่พุ่งพล่านอยู่ในกายให้สิ้นซากเสียเดี๋ยวนี้  แต่เขาจำต้องข่มกั้นเอาไว้  เพราะก่อนที่จะไปถึงจุดนั้น  เขาอยากเห็นเธอฉีกทึ้งศักดิ์ศรีของตนเองทิ้งให้สะใจเสียก่อน!
 

       เจ้าของดวงหน้าคมเข้มหยุดทุกอย่างที่กำลังดำเนินอยู่ลงฉับพลัน  ส่งผลให้คนที่กำลังเคลิบเคลิ้มอารมณ์ค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ  ปิรัญยุภาปรือตาที่ฉ่ำเยิ้มไปด้วยอารมณ์พิศวาสขึ้นมองเขาอย่างขุ่นเคือง  ชายหนุ่มยิ้มหวาน  ยกมือขึ้นปัดปอยผมชื่นเหงื่อที่หล่นลงปรกหน้าผากมนออก  แล้วเลื่อนปลายนิ้วลงแตะแก้มแดงปรั่งด้วยท่าทีแสนอ่อนโยน หารู้ไม่ว่าสิ่งที่ออกจากปากของเขาไม่ผิดอะไรกับลูกกวาดที่เคลือบไว้ด้วยยาพิษ 
 

       “เธออยากให้ฉันทำอะไร  ขอร้องฉันมา  แล้วฉันจะทำให้เธอ”
 

       คำถามของเขาดึงเธอให้กลับมามีสติอีกครั้ง  ถึงแม้มันจะมีเพียงน้อยนิด  แต่ก็มากพอจะรู้สึกตัวว่ากำลังถูกเขาล่อลวงด้วยความกักขฬะ   พยาบาลสาวใช้สติเฮือกสุดท้ายดิ้นรน  ผลักไสเขาให้ออกห่างอย่างอ่อนแรง  ทว่าพีธาดลไม่แม้แต่สะดุ้งสะเทือน  ชายหนุ่มคว้าแขนเล็กที่ทุบตีที่อกแข็งแรงมากดลงบนที่นอนอย่างง่ายดาย
 

       “ดิ้นยังไงเธอก็หนีไม่พ้นหรอก  อย่าเสียเเรงเปล่าเลย ป่านนี้ยามันคงออกฤทธิ์อยู่ในร่างของเธอแล้ว  ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่ยอมให้ฉันแตะต้องตัวเธอมาจนถึงขั้นนี้หรอก ปิรัญยุภา”
 

       “อะไรนะ...ยาอะไร  คุณเอายาอะไรให้ฉันกิน!”
 

       “ยาปลุกเซ็กซ์  รู้จักไหมล่ะ  ที่ผู้ชายเอาไว้ใช้มอมผู้หญิงให้ยอมมีอะไรด้วยน่ะ”
 

        พีธาดลเอ่ยอย่างมีชัย  เพียงเท่านั้นปิรัญยุภาก็พอเดาได้ว่าทำไมร่างกายของเธอถึงยอมโอนอ่อนตามที่เขาชักนำ  พลันภาพตอนที่เธอดื่มไวน์ก็แวบเข้ามาในสมอง  ต้องเป็นไวน์แก้วนั้นแน่ๆ  มิน่า...ทำไมเขาถึงต้องการให้เธอดื่มมันนัก  ถ้าเธอไหวตัวสักนิดว่านี่เป็นแผนเลวๆของเขา  เธอคงไม่ต้องมาตกอยู่ในสถานการณ์เช่นนี้ 
 

        สารเลวสิ้นดี!
 

        นัยน์ตาคู่งามตวัดมองเขาอย่างเคียดแค้น  พอรู้ว่าทุกอย่างคือหลุมพราง  อาการต่อต้านอย่างรุนแรงก็แผ่ซ่านเต็มความรู้สึก  ลืมความพอใจจากรสสัมผัสวาบหวามที่ได้รับจากเขาเมื่อครู่ไปเสียสนิท
 

       “คุณมันชาติชั่ว!”
 

        “ไม่เอาน่า  คนกำลังจะเป็นผัวเมียกัน  เขาพูดจากันแบบนี้เหรอ”พีธาดลทำเสียงล้อเลียน  หวังให้เธอเจ็บใจจนกระอัก “เอาล่ะ  เรามาพูดเรื่องของเรากันดีกว่า  บอกให้ฉันชื่นใจหน่อยสิว่าเธอต้องการให้ฉันทำอะไรกับตัวเธอ”
 

        หญิงสาวกลับปิดปากเงียบ  ไม่ยอมร้องขออะไรเขาทั้งนั้น  มีเพียงสายตาที่จ้องมองเขาอย่างโอหัง  แสดงออกให้เขารู้ว่าเธอจะไม่มีวันขอร้องให้เขาทำในสิ่งที่น่ารังเกียจนั่นเด็ดขาด  ถ้าเธอจะต้องกรีดทึ้งศักดิ์ศรีของตัวเองด้วยการร้องขอเขาปรนเปรอรสวาทให้  เธอยอมทรมานตายด้วยฤทธิ์ยานี่เสียดีกว่า!
 

        เมื่อเห็นประกายหยิ่งทะนงในดวงตาหวานใส  พีธาดลก็ยิ่งหมั่นไส้  เขาจะทำลายความยโสจองหองของเธอหมดสิ้นให้ได้  คอยดูเถอะ
 

        “ไม่พูดใช่ไหม  ได้...งั้นเธอก็นอนทรมานตายไปจนเช้าก็แล้วกัน!”
 

 

        ร่างสูงใหญ่ผละไปจากกายของเธอ  ตอนนั้นเองที่ปิรัญยุภารู้สึกเคว้ง  เธออยากจะผวาตัวเข้าไปหาเขา  แต่จำต้องข่มไว้จนสุดกำลัง  พีธาดลเหยียดยิ้ม  แววตาของเธอมันฟ้องชัดว่าต้องการเขามากมายขนาดไหน  พยาบาลสาวรีบพลิกร่างหนี  ไม่ยอมสบตาคมที่ราวกับจะรู้ทันนั่น  แล้วคอยเงี่ยหูฟังว่าเขาจะทำอย่างไรต่อไป  เพียงไม่นานเธอก็ได้ยินเสียงประตูเปิดขึ้นและงับปิดลงอย่างเดิม  หญิงสาวเดาได้ว่าเขาคงออกจากห้องไปแล้ว 
 

 

          ปิรัญยุภาหลับตาลง  หมายจะข่มตนเองเข้าสู่นิทรารมณ์ให้เร็วที่สุดเพื่อหลุดออกจากความทรมานนี่ซะ  ทว่า...ฤทธิ์ยาหาได้สงบลงโดยง่าย   ยิ่งไปกว่านั้นความร้อนในกายดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นเรื่อยๆ  มันเริ่มทำลายสติสัมปชัญญะของเธอไปทีละส่วน  นานเข้าอาการร้อนผะผ่าวนั่นก็ค่อยๆลามไปที่ท้องน้อย  ความต้องการบางอย่างพุ่งขึ้นสูงจนเผาผลาญความรู้สึกของเธอเสียสิ้น  เธอเพิ่งประจักษ์เดี๋ยวนี้ว่าทำไมผู้ชายเลวๆถึงชอบใช้ยานรกนี่กับผู้หญิง
 

         หญิงสาวหอบหายใจสะท้าน  กอดตัวเองแน่นอย่างทรมาน  ท้ายที่สุดเจ้าของร่างเล็กบางก็ทนพิษร้ายของยาอีกไม่ไหวตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียง  เดินโซซัดโซเซไปยังห้องน้ำตรงมุมห้อง  ก่อนจะตรงเข้าไปเปิดน้ำจากฝักบัวให้ราดลงบนตัว  หวังดับความร้อนให้จางหาย   หากอาการร้อนผ่าวกลับไม่ลดลงดั่งใจคิด  มันยังคงวิ่งพล่านไปทั่วกายคล้ายกับฝังลงในสายเลือด  และเธอรู้...ว่ามีเพียงวิธีเดียวเท่านั้นที่ทำให้เธอหายขาดได้  นั่นคือยอมให้เขาช่วยปลดเปลื้องความต้องการอันรุนแรงจากอำนาจยาปลุกเซ็กซ์
 

          ปิรัญยุภาน้ำตาไหลพราก  ยิ่งฝืน...ก็ยิ่งเจ็บร้าวไปทั้งกาย  ร่างแบบบางในชุดขาวเปียกปอนทรุดลงนั่งกับพื้น  ปล่อยให้สายน้ำจากบัวสาดลงถูกเนื้อตัวอยู่อย่างนั้น  หญิงสาวสะอื้นไห้ตัวโยนพลางห่อตัวเข้าหากัน  ทั้งหนาวเหน็บสลับร้อนผ่าวจนแทบทนไม่ไหว 
 

          ทรมาน...
 

          คำนี้ลอยเด่นชัดอยู่ในสมอง  เธอกัดริมฝีปากจนขึ้นเป็นห้อเลือด  ให้ทรมานแค่ไหน  เธอก็ต้องอดทน  หากยอมให้ฤทธิ์ยาแสนเลวนี่อยู่เหนือสติ  เธออาจจะต้องเสียใจไปตลอดชีวิตและรู้สึกผิดต่อพี่สาวไปจนวันตาย   เหนือสิ่งอื่นใด...เธอต้องทุกข์ทรมานและเจ็บปวดยิ่งกว่าตอนนี้เป็นร้อยเท่ากับสิ่งที่พีธาดลเป็นผู้หยิบยื่นให้! 

          

          ปิรัญยุภานั่งแช่ได้สักพัก  ชายหนุ่มผู้ที่ทำให้เธอตกอยู่ในภาวะน่าสมเพชเช่นนี้ก็ปรากฎตัวขึ้นที่หน้าประตู  เขายิ้มเยาะอย่างเคยเมื่อเห็นสภาพของเธอ  ร่างกำยำในชุดเสื้อคลุมก้าวเข้าไปปิดน้ำจากฝักบัว  แล้วก้มลงถามอย่างผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่า
 

          “ว่ายังไง  จะยอมขอร้องฉันดีๆหรือยัง”
 

          พยาบาลสาวเงยหน้าตอบ  น้ำเสียงสั่นระริก
 

           “...ไม่...ไม่มี...วัน!...”
 

           ตาคมเรืองโรจน์  จนป่านนี้เธอก็ยังปฎิเสธอีกงั้นหรือ  พอกันที  เขาเบื่อที่จะเล่นเกมไล่จับนี่เต็มทนแล้ว  ตอนนี้สิ่งเดียวที่เขาต้องการก็คือปลดปล่อยอารมณ์ปรารถนาที่ค้างจากเมื่อครู่ทิ้งและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอให้สาแก่ใจ!
 

           “ก็ได้  ไม่ยอมก็ไม่ยอม  งั้นมาดูกันว่าเธอจะปฎิเสธฉันไปได้อีกสักกี่น้ำ!”
 

           เอ่ยจบ  พีธาดลก็ผลักเหยื่อสาวให้นอนราบไปกับพื้นห้องน้ำ  แล้วขึ้นคร่อมเหนือร่างบอบบาง  ก้มลงซุกไซ้ไปตามซอกคอหอมกรุ่นอย่างร้อนรน  ขณะที่มือทั้งสองทำหน้าที่สร้างความรัญจวนให้แก่หญิงสาว  ข้างหนึ่งยกขึ้นคลึงเคล้าที่ปทุมถันนุ่มหยุ่น  ปลุกเร้าฤทธิ์ยาในตัวเธอให้แผ่กระจายไปทั่วยิ่งกว่าเดิม  ส่วนอีกข้างไล้วนไปตามหน้าขานวล  ไต่สูงขึ้นเรื่อยๆจนหายลับไปใต้กระโปรง
 

          ปล่อยฉัน...
 

          เสียงเล็กๆนั่นร้องกระซิบอย่างอ่อนแรงอยู่ในใจของปิรัญยุภา  แม้ใจของเธอจะไม่ยินยอม  หากร่างกายมันกลับทรยศเดินสวนทางกับความรู้สึก  นั่นคือยินดีให้เขาสัมผัสแต่โดยดี   ยามนี้เขาคือคนเดียวเท่านั้นที่จะทำให้เธอเลิกทุรนทุรายกับความทรมานอันแสนสาหัสนี่ได้
 

          พีธาดลวกขึ้นมามอบจุมพิตให้แก่เธอ  ปลายลิ้นร้อนดูดดึง  เกี่ยวกระหวัดกับลิ้นของคนอ่อนเดียงสาอย่างชำนาญการ  ปลุกเร้าให้เธอตกอยู่ใต้อำนาจของเขาได้จนสำเร็จ  มือบอบบางที่เคยผลักไสจึงแปรเปลี่ยนเป็นเหนี่ยวรั้งเขาไว้แทน  ความต้องการมากมายมหาศาลสาดซัดมาไม่หยุด  ไม่นาน...เขาก็สัมผัสได้ถึงความพร้อมของเธอ
 

         ชายหนุ่มลุกขึ้น  ปลดเสื้อคลุมออก  เผยให้เห็นร่างกำยำแข็งแรงที่ซุกซ่อนอยู่ใต้เนื้อผ้า  ปิรัญยุภาบอกไม่ถูกว่ารู้สึกอย่างไรที่เห็นร่างกายเปล่าเปลือยของเขา  สติยั้งคิดตอนนี้หายไปจนสิ้น  หลงเหลือไว้เพียงความปรารถนาเบื้องต่ำที่รอการปลดปล่อยจากเขา  ดังนั้นตอนที่เขารั้งกระโปรงของเธอขึ้นสูงและกำจัดชั้นในตัวเล็กออกไปได้พ้นทาง  เธอจึงยินยอมโดยไม่ขัดขืน
 

         แต่เมื่อพีธาดลแนบตัวของเขาลงจนสนิทเป็นเนื้อเดียวกับร่างของเธอ  ปิรัญยุภาก็ต้องสะดุ้งเฮือก  ความเจ็บปวดเข้าแทรกแทนที่ความรัญจวน  เจ็บแปลบปลาบตรงที่กลางร่างราวกับมีบางสิ่งกำลังฉีกขาดจากการรุกล้ำของเขา 
 

         “ฉันเจ็บ...”
 

         เธออุทานบอก  เกร็งกายขึ้นต่อต้าน  พีธาดลนิ่งไป  อารมณ์วาบหวามชะงักลงชั่วครู่  นึกไม่ถึงกับสิ่งที่เขาเพิ่งค้นพบจากเธอ  ยิ่งเห็นเลือดแดงที่ไหลริน  มันก็ยิ่งยืนยันได้ว่าปิรัญยุภายังบริสุทธิ์  เขาคิดผิดมาตลอดว่าเธอง่ายเหมือนกับพี่สาว...หรือไม่เธอก็คงคิดจะเก็บความบริสุทธิ์นี้ไว้หลอกล่อ  ต่อรองกับผู้ชายรวยๆอย่างเช่นอารัญและพี่ชายของเขาเป็นต้น!
 

         “เธอหลอกล่อฉันไม่สำเร็จหรอก!  จำไว้ให้ดี...คืนนี้จะเป็นคืนที่เธอจะต้องจดจำฉันไปจนวันตาย  เพราะฉันนี่แหละคือคนที่ได้ย่ำยีความบริสุทธิ์ของเธอเป็นคนแรก  ไม่ใช่ผู้ชายรวยๆที่เธอจ้องจะจับ!  ปิรัญยุภา!”
 

         ชายหนุ่มประกาศดังลั่นใส่หน้าหญิงสาวผู้ที่อยู่ใต้กาย  ปิรัญยุภาได้ยินชัดเจน  ทุกคำของเขามันดังกระแทกใจ  พาให้น้ำอุ่นร้อนไหลอาบแก้มทั้งสอง  ศักดิ์ศรีของเธอถูกเขาฉีกกระชากทิ้งจนไม่มีดี  เธอไม่เหมาะกับใครอีกต่อไป  เธอแปดเปื้อนไปแล้ว  ไม่เหมาะกับใครอีกทั้งนั้น  ไม่ว่าจะเป็นผู้ชายคนไหน  แม้กระทั่ง...ผู้ชายที่แสนดีอย่างอารัญ
 

          หลังจากนั้นคนใจร้ายก็เริ่มทำตามแต่ใจปรารถนา  เอาแต่ความต้องการของตนเองเป็นใหญ่  ไม่สนใจความเจ็บปวดที่เธอได้รับจากเขา  กระทำเหมือนความบริสุทธิ์ของเธอนั้นไร้ค่า  ไม่คู่ควรแก่การทนุถนอมไว้  แม้ว่านาทีต่อมาความเจ็บปวดนั่นจะบรรเทาลงจนกลายเป็นความรัญจวนก็ตามที  แต่ปิรัญยุภารู้ดี...ที่เธอยอมเขาเพราะฤทธิ์ยาปลุกเซ็กซ์  หาใช่เพราะความเต็มใจที่เธอมีไม่  ต่อให้เขาจะพาเธอไปพบกับความสุขในค่ำคืนนี้อีกสักกี่ครั้ง  หญิงสาวก็รู้ดีว่านั่นไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริงของเธอ
 

         กว่าพีธาดลจะยอมจบบทรักก็เกือบรุ่งสางของอีกวัน  พอเป็นอิสระจากพันธนาการของเขา  ปิรัญยุภาก็เขยิบห่างและพลิกตัวหันหลังหนีชายหนุ่มที่กำลังจะเข้าสู่นิทรารมณ์  เมื่อฤทธิ์ยาเริ่มสร่าง  ความปรารถนาถูกปลดปล่อยจนสิ้น  สติก็กลับมาอยู่กับตัวอีกครั้งหนึ่ง  น้ำตาที่เหือดแห้งไปในตอนแรกหลั่งรินลงมาเป็นสายให้กับสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิตที่เพิ่งสูญเสียไป 
 

          ต่อให้เธออยากจะย้อนเวลากลับไปอีกกี่ครั้ง  ก็ไม่มีวันทำได้  เหมือนกับร่างกายของเธอที่ไม่มีทางกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีก...

 
.......................................................................................
30 เม.ย. 56

ตอบเม้นหน่อยค่า อาจจะไม่ได้ตอบทุกเม้น  แต่ไรท์ตามอ่านทุกเม้นนะคะ! อิอิ



ตัวร้ายค่า  5555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ขนมานะค๊า


ร้ายกว่านี้มีอีกไหม อิอิ ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่า  จะรีบปั่นโดยด่วยเลยจ้า


พระเอกน่าหมั่นไส้กว่าน๊า อิอิ ขอบคุณสำหรับคอมเม้นนะค๊า


ขอบคุณสำหรับคำติชมนะคะ ติได้ไม่ว่ากันค่า เพราะไรท์จะได้รู้ว่าตรงไหนที่ควรนำไปปรับปรุงแก้ไขใหม่  งานของไรท์จะดีได้และก้าวหน้าได้ยิ่งขึ้นเพราะคำติชมของผู้อ่านที่ไรท์เตอร์มีหน้าที่ต้องนำไปปรับปรุงค่ะ  เรื่องนี้อาจจะน้ำเน่าไปบ้าง  แต่ขอสารภาพเลยค่ะว่าความตั้งใจแต่แรกของไรท์คือต้องการให้มันเป็นไปในเเนวนั้น  สุดท้ายนี้ไรท์ขอน้อมรับทุกคำติชมไปแก้ไขเสียใหม่  ให้ผู้อ่านได้เพลิดเพลินมากยิ่งขึ้นค่ะ  และขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจที่มีให้นะค๊า  ขอบคุณมากๆเลยค่า^^

7 พ.ค. 56

ขอโทษด้วยค่ะที่หายไปหลายวัน  พอดีว่าช่วงนี้มีภารกิจไปจัดการนิดหน่อย  เวลาเลยหายไปส่วนหนึ่ง  แหะๆ  บางคนอาจจะงงว่าเอ๊ะ  ยัยนักเขียนคนนี้ไปๆมาๆ อัพๆหายๆ  แต่ไม่ต้องห่วงค่า  ไรท์เตอร์ไม่ได้หายไปไหน  อัพเรื่อยๆ(เรื่อยจริงๆ 5555)  อาจจะมีภาวะที่เขียนไม่ออกบ้าง  วอนผู้อ่านโปรดรอหน่อยนะคะ  อิอิ  ขอบคุณที่ติดตามชมผลงานค่า^^

18 พ.ค.56
ขออภัยด้วยค่ะที่มาช้า  เร่งปั่นมากกก  นึกว่าจะทันวันศุกร์  แต่นี่ก็ข้ามคืนเองเน้อ  อิอิ  ขอบคุณทุกคอมเม้น ทุกกำลังใจนะคะ มีอะไรจะบอก  แนะนำ  หรือติ ชมตรงไหน  บอกได้นะคะ  ไรท์จะนำไปปรับปรุงให้ค่ะ  เนื้อเรื่องเริ่มเข้มข้นขึ้นอีกหน่อยแล้ว  ฝากติดตามต่อไปด้วยนะจ้ะ^_^


 
 


 


Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
บ่วงรักร้อยรอยแค้น ตอนที่ 15 : ตอนที่ 13 อัพ 100% , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 2567 , โพส : 10 , Rating : 48 / 10 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#10 : ความคิดเห็นที่ 81
อ๊ากก!! ในที่สุดก็..... ทำไงต่อดีอ่ะ ปิ่น หวังว่าพีธาดลจะไม่กลับไปทำแบบนี้กับปีใหม่อีกนะ เลวเกินไปแล้วว
Name : Jom Hoo [ IP : 115.67.5.176 ]
Email / Msn: -
วันที่: 19 พฤษภาคม 2556 / 17:58

#9 : ความคิดเห็นที่ 79
สงสารปิ่นอ่ะ
PS.   จงใช้ชีวิตให้คุ้มค่า กับการได้มีชีวิตอยู่บนโลกนี้
Name : oOpTiOnOo< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ oOpTiOnOo [ IP : 125.24.9.231 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 พฤษภาคม 2556 / 13:20


#8 : ความคิดเห็นที่ 78
เสร็จตัวร้ายไปซะแล้วยัยปิ่นเอย คราวของยัยปิ่นเมื่อไร ไรท์เตอร์ได้โปรดอย่าปราณีตัวร้ายอย่างนายพีนะคะ
Name : นิยายสนุกจังค่ะ [ IP : 94.212.25.53 ]
Email / Msn: -
วันที่: 18 พฤษภาคม 2556 / 02:08

#7 : ความคิดเห็นที่ 77
เม้นเป็นกำลังใจเค้ารออยู่นะไรเตอร์
Name : แฟนคลับ [ IP : 1.1.199.63 ]
Email / Msn: -
วันที่: 17 พฤษภาคม 2556 / 16:57

#6 : ความคิดเห็นที่ 76
สนุกมากค่ะ พระเอกร้ายได้ใจจิงๆๆ มาอัพต่อไวๆๆนะค่ะ รออยู่ค่ะ
Name : แกลลอรี่< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ แกลลอรี่ [ IP : 124.122.167.117 ]
Email / Msn: pt36_tuckky(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 16 พฤษภาคม 2556 / 17:36

#5 : ความคิดเห็นที่ 75
Waiting for you!!! อิอิ
Name : Namthip Boriboon< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Namthip Boriboon [ IP : 69.115.222.225 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤษภาคม 2556 / 03:40

#4 : ความคิดเห็นที่ 73
มันส์มาก ลบมาตฐานพระเอกไทยแสนโง่ไปเลย
ทั้งชั่วช้า หลักแหลม ใช้กลโกงสารพัด
อยากอ่านต่อแล้ววว
อยากรู้ว่านางเอกจะแก้เผ็ดพระเอกยังไง
Name : ฝ้าย [ IP : 203.159.57.40 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 06:14

#3 : ความคิดเห็นที่ 72
ยัยปิ่นหล่อนเป็นนางพยาบาลนะ ไม่ได้เป็นนางฟ้า อะไรจะดีเวอร์จนยอมสละทุกอย่างแบบนี้อ่ะ ส่วนพี่หมอก็พูดๆออกมาเถอะว่าพี่นายพีมันใจเสาะชิงตายไปเพราะแค่สาวเขาไม่ได้มีใจด้วย แล้วความใจเสาะนั่นมันเป็นความผิดของยัยปิ่นด้วยเหรอ ยัยปีใหม่ก็นะลูกเต้าไม่สนแหละ สนแต่จะจับผัวใหม่ท่าเดียวเลยแถมเห็นคนอื่นดีกว่าน้องสาวตัวเองซะอีก ลืมไปแล้วเหรอว่าไม่ใช่น้องสาวคนนี้หรือไงที่ยืนอยู่ข้างๆเสมอๆตอนที่โดนผัวคนแรกร้ายใส่นะ ของขึ้นนนนนนนนนนนนล่ะไรท์เตอร์
Name : นิยายสนุกจังค่ะ [ IP : 94.212.25.53 ]
Email / Msn: -
วันที่: 7 พฤษภาคม 2556 / 03:18

#2 : ความคิดเห็นที่ 71
อารมณ์ค้างคุณไรเตอร์อัพด่วนๆนะ
สู้ๆค่ะ
Name : แฟนคลับ [ IP : 1.1.188.71 ]
Email / Msn: -
วันที่: 6 พฤษภาคม 2556 / 18:01

#1 : ความคิดเห็นที่ 69
อยากอ่านต่อจ้าาาา.
Name : pakbung [ IP : 49.49.9.70 ]
Email / Msn: pakbung_moobung(แอท)hotmail.com
วันที่: 2 พฤษภาคม 2556 / 12:10

หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android