สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

The Legend of Blue Fire (มังกรผู้เฝ้าหอคอย)

ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 มังกรผู้เฝ้าหอคอย


     อัพเดท 1 ส.ค. 56
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/แฟนตาซี
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : B 13 s.t ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ B 13 s.t Email : thanapawitthayasak(แอท)gmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/satancrow
< Review/Vote > Rating : 98% [ 111 mem(s) ]
This month views : 83 Overall : 348,154
7,077 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 4866 คน ]

[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
The Legend of Blue Fire (มังกรผู้เฝ้าหอคอย) ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 มังกรผู้เฝ้าหอคอย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16481 , โพส : 112 , Rating : 405 / 84 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด




 

            เสียงฝีเท้านับสิบในสายลมทำให้ข้าต้องผงกหัวขึ้นจากหญ้านุ่มๆ ที่มีน้ำค้างยามเช้าเกาะ  ดินที่โดนหยดน้ำเย็นรินรดใส่กำลังหอม และทำให้อยากกางปีกพังผืดสีดำสนิทบนหลัง ทิ้งตัวเอนร่างกายถูกับผืนหญ้า แล้วเคลิ้มหลับอีกสักรอบ

 

            แต่อย่างที่บอกในตอนแรก ข้าได้ยินเสียงฝีเท้าหลายสิบคู่ในสายลม โพรงจมูกกว้างที่รับกลิ่นได้ไกลหลายสิบไมล์ กำลังบอกว่าพวกชาวบ้านอีกกลุ่มใหญ่คงกำลังเดินเท้าพร้อมอาวุธบ้านๆ ที่พวกเขาพอจะหยิบฉวยได้ตรงมาที่นี่

 

            คงมีพวก จอบ เสียม คราด ดีหน่อยก็แค่ดาบเก่าๆ สมัยบรรพบุรุษของครอบครัวใครสักคนที่เคยเป็นนักรบ ซึ่งนับย้อนหลังไปสักสิบรุ่น ที่จะเอามาสังหารข้าที่นี่

 

            ใช่... สังหาร ฟังไม่ผิด อย่างที่บอกในตอนแรก ข้ามีปีกพังผืดสีดำขนาดใหญ่ และมีโพรงจมูกกว้างที่รับกลิ่นได้ไกลหลายสิบไมล์ พร้อมใบหูกว้างยาวที่แยกแยะเสียงฝีเท้า และจำนวนคนได้ชัดเจน เกล็ดข้าเป็นสีดำตั้งแต่ศีรษะจรดปลายหางยาวเหยียด

 

ไม่ต้องสงสัยว่าข้าคืออะไรนอกจากสัตว์ในตำนานที่ผู้คนต่างหวาดกลัว และอยู่ในหนังสือเทพนิยายแทบทุกเล่ม หากไม่โดนเหล่าภูติแคระ กับแฟรี่แย่งบทเด่นไปซะก่อน

 

            มังกร

 

            เผ่าพันธุ์ชั่วร้ายที่รับใช้จอมมาร... นั่นคือจากสิ่งที่ข้าได้ฟังมาในนิทานของพวกเด็กมนุษย์ตอนที่เคยแฝงตัวไปเที่ยวเล่นน่ะนะ

 

            และอย่างที่เห็น ข้าอยู่ที่นี่เพื่อเฝ้าหอคอยหินอ่อน ที่บนยอดนั่นมีเจ้าหญิงผู้เลอโฉมอาศัยอยู่ ข้าไม่รู้เรื่องของนางมากนัก รู้แค่เพียงหน้าที่เฝ้าหอคอยนั้น มักถูกโยนให้มังกรปลายแถวที่สามารถถูกฆ่าได้โดยท่านจอมมารไม่ต้องเสียดายที่หลัง เพราะที่นี่จะมีคนเข้ามาไม่ขาดสาย ทั้งชาวบ้าน เจ้าชาย อัศวิน นักรบ ผู้กล้า คนอยากลองดี แม้กระทั้งพวกพ่อค้า เข้ามาเพื่อช่วยเจ้าหญิง หรือแค่อยากล่าหัวมังกรเพื่อจะได้ไปรับเหรียญมาประดับยศเพิ่ม

 

            ในบรรดาคนพวกนี้ พ่อค้าเป็นสิ่งมีชีวิตที่ข้าขยาดที่สุด พวกมันฉลาด เจ้าเล่ห์ และจุดประสงค์น่าขยะแขยง เพราะไม่ใช่แค่จะเอาเขาของข้า หรือคิดแยกส่วนร่างกายข้าไปขาย แต่มันจะรวมไปถึงการครอบครองเจ้าหญิงบนหอคอยนั่นด้วย หากพวกมันได้ตัวเจ้าหญิงไป ก็อย่าหวังว่านางจะถึงมือกษัตริย์ พวกมันจะเอานางไปขาย ไม่ก็หาทางต่อรองเอาทองจากเมืองบ้านเกิดของพระองค์ หรือที่แย่กว่านั้น คือพวกมันจะใช้นางสนองตัณหาน่ารังเกียจของมนุษย์

 

และข้าคิดว่าอย่างหลังมีโอกาสสูงที่สุด เพราะพวกมันคงไม่จำเป็นต้องได้เงินทองเพิ่ม เมื่อหัวใจของมังกรดวงเดียวก็สามารถซื้อเมืองได้ทั้งเมือง โดยเฉพาะหัวใจของมังกรที่อยู่ใต้อาณัติของจอมมาร  

 

ว่ากันว่าหัวใจมังกรแม้ออกจากกายก็ยังเต้นอยู่ และมันยังสามารถแบ่งแยกให้ชีวิตอื่นได้ สามารถให้คนตายฟื้นคืนชีพ สามารถให้คนหายป่วย แข็งแรงตลอดชีวิต หรือแม้แต่เป็นอมตะ เหมือนยาอายุวรรธนะ

 

จริงเท็จแค่ไหนข้าก็ไม่รู้ เรื่องเล่านี้ก็ได้ยินแต่พวกมนุษย์พูดกันเองทั้งนั้น... ไม่รู้ว่าพวกเขาจะขวนขวายหาความอมตะไปเพื่ออะไร เมื่อพ่อข้าบอกเสมอว่า เพราะมีความตาย ชีวิตจึงมีค่า ดังนั้นจงรู้จักใช้เวลาที่จำกัดนั้นให้คุ้มราคาที่สุด 

 

หากเป็นอมตะไปแล้ว ชีวิตก็ไม่ใช่ชีวิตอีกต่อไป แล้วมันจะมีค่าอะไร

 

ไหนว่ามนุษย์นั่นเกิดมาพร้อมรอยรั่วในหัวใจ ที่ไม่มีวันเติมเต็ม ความรู้ เงินทอง และทรัพย์สมบัติมากเท่าไหร่จึงไม่สามารถอุดช่องว่างนั่นได้... แต่ใย ถึงต้องการสิ่งไร้ค่าที่เรียกว่า อมตะ กันนัก

 

ถ้าพวกเขาได้มันไปแล้ว จะอุดรอยรั่วในหัวใจได้หรือ

 

            แต่ก็เพราะเหตุทั้งหมด ข้าจึงต้องทำมากกว่าเป็นผู้เฝ้าหอคอย แต่ต้องเป็นองครักษ์ประจำตัวนางด้วย

 

            ซึ่งตอนนี้ข้าเริ่มเห็นกลุ่มชาวบ้านบางคนในป่าดำที่ล้อมรอบปราสาท กำลังตั้งขบวนกันเข้ามาแล้ว

 

            อดชื่นชมไม่ได้ที่พวกเขาไม่หลงป่าเลย ทั้งที่ในป่ามืดมิด ต้นไม้ทุกต้นและใบไม้ทุกใบเป็นสีดำ

 

สงสัยว่าจะอาศัยอยู่พื้นที่แถบนี้ล่ะมั้ง  

 

แต่อาวุธในมือก็ยังไม่เหนือคาดเหมือนเดิม

 

แต่ก็ไม่ใช่ไม่เหนือคาดซะทีเดียว ข้าเห็นคนถือท่อนไม้ด้วย... ดูเป็นการพัฒนาลงที่ไม่ดีนัก  

 

            แต่เอาเถอะ ขอข้าสะบัดปีกและร่างกาย เอาความเมื่อยขบออกไป ก่อนยืดเส้นยืดสายตอนเช้า พวกชาวบ้านกลุ่มใหญ่แค่ไหนไม่ใช่เรื่องน่าเป็นห่วง เพราะแค่ข้าหาวจนเห็นฟันแหลมคมเต็มขากรรไกร พวกเขาก็เริ่มขาสั่นก้าวกันไม่ตรงทางแล้ว แต่ที่กล้ารวมกลุ่มลุยเข้ามา คงหวังช่วยเจ้าหญิงเพื่อไปเอาเงินรางวัลกับพระราชา

 

            เดือนที่แล้วข้าได้ข่าวว่าผลผลิตของพวกเขาในปีนี่ไม่ค่อยดี จนมีหลายคนต้องออกไปจากหมู่บ้าน ไปหางานในกำแพงเมืองหลวงไกลๆ ทำ... ข้าไม่โทษพวกเขาหรอก มันคงเป็นปีที่ทรมานน่าดูสำหรับชาวไร้ชาวนาตัวเล็กๆ โดยเฉพาะช่วงเหมันต์ฤดูที่จะมาถึงในอีกสองเดือนข้างหน้า

 

            แต่หน้าที่ก็คือหน้าที่ ข้าต้องไล่พวกเขาไปให้ห่างหอคอย ซึ่งดูท่า แค่บินไปโชว์ตัวบนยอดแหลมของหลังคา พร้อมกางปีก วางท่า และคำรามสักเล็กน้อยก็ได้ผล

 

อ๋อ แล้วข้าจะแถมโชว์พ่นไฟสีน้ำเงินที่มีเพียงมังกรสายพันธุ์เดียวที่ทำได้ให้ดูด้วย แต่ถ้ายังตื้อนัก โฉบใครสักสองสามคนไปทิ้งไกลๆ พวกเขาก็เผ่นไม่หันหลังกลับมาดูแล้ว

 

             และแน่นอนว่าทันทีที่ข้าเริ่ม มันก็ได้ผล พวกเขาวิ่งป่าราบ ไม่หันกลับมามองอีก... แต่นั่นจะไม่ไวไปรึ ข้าเพิ่งสยายปีกเองนะ!

 

            ลูกไฟยังค้างอยู่ที่คอหอยอย่างเสียเที่ยว เล่นเอาต้องแอบเหม็นกลิ่นกำมะถันในคอตัวเองตอนกลืนความร้อนนั่นกลับลงไป หากยังไม่ทันจะปีนลงจากยอดแหลม เสียงหวานทว่าฟังถือตัวไม่น้อยจากหน้าต่างบานเล็กใกล้ตัวข้าก็ลอดถามออกมา

 

            “พวกเขาไปหมดแล้วสินะเนียร์”

 

            ข้าต้องบินลงมายังพื้นเบื้องล่างอีกครั้ง ก่อนก้มศีรษะทูลเจ้าของเสียงนั่น “เพคะองค์หญิง พวกชาวบ้านหนีกลับไปหมดแล้ว”

 

            ไม่ต้องแปลกใจที่ข้าใช้ เพคะ ที่หางเสียง เพราะข้าเป็นผู้หญิง และเทียบอายุแล้วข้ายังจัดว่าเป็นเด็กผู้หญิงด้วยซ้ำ หรือเอาให้ตรงตัวคือ ข้าเป็นมังกรเพศเมีย ชื่อเนียร์  เนียร์ อาเทนโน่ อายุร้อยเจ็ดสิบห้าปี เทียบกับวัยของมนุษย์คือช่วงสิบเจ็ดสิบแปด

 

             และเมื่อเจ้าของเสียงหวานได้รับคำตอบ นางก็ชะโงกใบหน้าออกมามองข้าเล็กน้อยด้วยรอยยิ้มน่ารักสดใสเหมือนดอกไม้ที่บานยามเช้า พร้อมเอ่ยว่า “ดีแล้ว ถึงเข้ามาได้ ข้าก็ไม่ออกไปด้วยหรอก”

 

            เสียงนั้นฟังร่าเริงซุกซน และแอบเอาแต่ใจเล็กน้อยสมเป็นพระราชธิดาองค์สุดท้องในกษัตริย์แห่งวอร์เรน แต่ข้าไม่แปลกใจที่นางจะเอาแต่ใจ และถือตัวนัก เพราะคงไม่มีใครกล้าปฏิเสธความเอาแต่ใจของนางได้ เมื่อเจ้าหญิงองค์น้อยที่ยามนี้มีอายุเพียงสิบหกชรรษานั้น เป็นทีเลื่องลือในเรื่องสิริโฉมไปทั่วแผ่นดิน

 

            และข้าเถียงไม่ออกสักนิดว่าเป็นจริงดังว่า เพราะเจ้าหญิงวอร์เรน ที่มีพระนามเดียวกับชื่อเมืองของตน เป็นเด็กสาวที่งดงามจนแม้แต่เหล่าเทพธิดาจริงๆ ยังต้องอับอาย  

 

องค์หญิงวอร์เรนเป็นเจ้าของเส้นเกศาเป็นลอนคลื่นสีทองสว่างราวแสงอาทิตย์  มันนุ่มลื่นราวแพรไหม และยาวจรดบั้นเอวอย่างพอเหมาะ ผิวกายนางขาวเนียนเปล่งปลั่งราวเนื้อหินอ่อน ร่างบางเล็กดูน่าทะนุถนอมเหมือนตุ๊กตากระเบื้องชั้นดี ทว่าก็เห็นสัดส่วนเย้ายวนอย่างหญิงสาวแรกแย้มชัดเจน ไม่ว่าจะหน้าอกหรือสะโพกกลมมนนั่น

 

ยิ่งใบหน้าขององค์หญิงน้อยนั้น งดงามหมดจดจนไม่อาจหาผู้ใดเทียบได้ ดวงตากลมโตหวานซึ้งสีฟ้าดุจท้องนภาไร้เมฆอยู่ใต้แพรขนตางอนยาวสีเดียวกับเกศา จมูกเล็กโด่งรั้นขึ้นอย่างพอเหมาะรับกับริมฝีปากสีชมพูอวบอิ้มจิ้มลิ้ม พร้อมแก้มนวลใส่สีกุหลาบ เครื่องหน้างดงามไร้ที่ติอยู่ในกรอบหน้าเรียวเล็ก สวยเสียจนแทบผละสายตาหนีไม่ได้

 

            ยิ่งท่าทางที่ซุกซน และเจ้าอารมณ์บางครั้งยิ่งทำให้ดูน่าสนใจ และน่าค้นหา ตลอดชีวิตข้าก็เพิ่งเคยเห็นเด็กสาวที่สวยขนาดนี้มาก่อน ไม่แปลกใจเลยที่มีเจ้าชายและอัศวินมากมายคอยเทียวมาปราบข้า เพื่อจะได้ครอบครองตัวเจ้าหญิงวอร์เรนพระองค์นี้

 

            แน่นอนว่าแม้แต่ท่านจอมมาร ราชาของข้าที่ลักพาตัวนางมาตั้งแต่ยังสิบสี่ชันษาก็ไม่อาจต้านทานเสน่ห์ และความงดงามเกินบรรยายของเจ้าหญิงน้อยได้

 

            หญิงงาม ต่อให้เอาแต่ใจเพียงใดก็ชนะใจชายทั่วหล้าได้อยู่ดี

 

            ที่สำคัญเสียงเพลงของนางนั้นเพราะจับใจ มันหวานล้ำราวนกไนติงเกล... ข้าเคยได้ยินนางร้องเพลงบ่อยๆ

 

            “ถ้าไม่ใช่คนที่ข้าเลือกก็อย่าหวังว่าจะได้เห็นแม้แต่เงาของข้าเลย” เสียงหวานส่งมาอีก

 

และอย่างที่นางว่านั่นแหละ นางกำลังรอคอยเจ้าชายที่เห็นว่าสมควรมาช่วยตนออกไปจากหอคอย และจากน้ำมือจอมมาร

 

แต่หากดูแล้วว่าไม่เหมาะสม นางจะไม่ใยดี หรือชายตาแลแม้แต่น้อย

 

และเท่าที่เห็น ก็ยังไม่มีใครเข้าตากรรมการสักคน

 

            เพราะไม่ว่าจะเจ้าชายพระองค์ใดก็ไม่สามารถผ่านด้านแรกมาได้เลย ถ้าไม่หลงป่าซะก่อน ข้าก็จัดการได้ก่อน ไม่ถึงกับเอาตายหรอก แต่ก็หนักอยู่ ถ้าพวกเขาตื้อมากๆ เข้า... แต่ก็มีคนหนึ่งที่เกือบได้ฆ่ากันจริงๆ

 

ข้าต้องหยุดคิดถึงเรื่องอดีตแค่นั้น เมื่อใบหน้าสวยล้ำแม้ยังเยาว์ส่งรอยยิ้มสดใสที่ดูมีเลศนัยเอาแต่ใจมาให้ข้า พลางสั่งมาใหม่ว่า “นี่เนียร์ มาแปรงผมให้ข้าหน่อยสิ วันนี้ข้าอยากเล่นหมากรุกกับเจ้าด้วย ข้าฝึกฝีมือมาแล้ว รับรองว่าครั้งนี้ชนะแน่”

 

ใช่... และอีกหน้าที่หนึ่งของข้าที่อยู่ที่นี่ คือการเป็นเพื่อนเล่นของเจ้าหญิงวอร์เรน ดังนั้นไม่ต้องสงสัยว่ามังกรเดนตาย ที่แค่อยู่เพื่อรอให้ใครสักคนปราบได้อย่างข้ามีประโยชน์อะไรกับที่นี่ เพราะถึงจะมีใครผ่านด่านมังกรแบบข้าไปได้ ท่านจอมมารก็มีเวทป้องกันอีกชั้นอยู่ เห็นว่าองค์ราชาร่ายเวทใส่ตัวเจ้าหญิงน้อยไว้ ให้ผู้ใดที่ไม่ได้รับอนุญาตพาตัวองค์หญิงออกจากหอคอย จะต้องถูกทำให้หลงอยู่ในป่าดำชั่วกาลปาวสานจนกว่าจะนำองค์หญิงมาคืน

 

ดังนั้นหน้าที่จริงๆ ของข้าคือการเป็นองค์รักษ์และเพื่อนเล่นแก้เหงาของเจ้าหญิงวอร์เรนมากกว่าจัดการกับคนที่บุกรุกเข้ามา

 

และเมื่อเจอคำสั่งแบบนั้น ข้าก็จำต้องขดตัวเข้าหากัน เก็บหางยาวมาม้วนรอบกาย ก่อนสะบัดปีกใหญ่ของตนคลุมร่างทั้งหมด และยามข้าสยายปีกพังผืดของตนอีกครั้ง สิ่งที่ยืนอยู่แทนมังกรร่างยักษ์ตัวสีดำเงา คือตัวข้าในร่างมนุษย์

 

แต่จะว่าอยู่ในร่างมนุษย์ก็คงไม่เต็มปากนัก ที่ศีรษะข้ายังคงมีเขาของมังกร และกลางหลังยังคงมีปีกพังผืดขนาดใหญ่ แม้ไม่ใหญ่เท่าตอนอยู่ในร่างมังกรก็ตาม ที่สำคัญข้ายังอยู่ในชุดเกราะเยี่ยงทหารคนหนึ่ง

 

ข้าต้องสยายปีกขึ้นอีกครั้ง และพาร่างกายที่เบาโหวงไปมากขึ้นไปยังหน้าต่างชั้นบนสุดของหอคอย ขณะปีนผ่านมันไป และเห็นชัดว่าร่างบอบบางในชุดฟูฟ่องสีหวานที่ตัดเย็บอย่างประณีตเข้ากับคนใส่ นั่งบนเก้าอี้หน้ากระจก หันหลังสยายเส้นผมสีทองสว่างรอข้าอยู่ก่อนแล้ว

 

ข้าเดินไปหยิบแปรงทองเหลืองที่โต๊ะเครื่องแป้ง บอกตรงๆ ว่าข้าไม่ถนัดการแปรงผมให้ใคร หรือการเล่นแต่งตัวตุ๊กตาแบบเด็กผู้หญิง แต่พออยู่กับวอร์เรน ข้าก็ต้องทำเป็นให้หมด ความเอาแต่ใจของนางส่งผลให้จอมมารสั่งลงโทษข้าได้ง่ายๆ

 

ข้าเคยโดนครั้งหนึ่ง ตอนมารับหน้าที่เฝ้าหอคอยวันแรก นางพยายามตื้อให้ข้าเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์เพื่อเป็นเพื่อนเล่นกับนาง แต่เวลานั้นข้ายังใหม่ ทุกอย่างที่คิดคือการทำหน้าที่เฝ้าให้ดีที่สุด เลยปฏิเสธนางไป

 

เช้าวันรุ่งขึ้น มีรับสั่งของราชาให้ล่ามคอข้าไว้กับฐานหอคอย และอดข้าวอดน้ำจนกว่าข้าจะยอมกลายร่างเป็นคน

 

ตอนแรกข้าดื้อแพ่ง คิดว่ามาที่นี่เพียงต้องทำหน้าที่ ไม่ใช่เล่น และข้าไม่ได้ชอบอยู่ในร่างมนุษย์นัก การถูกมนุษย์สั่งให้มาเป็นเพื่อนเล่นเหมือนการโดนเหยียบย้ำศักดิ์ศรี ข้าจึงรับโทษทัณฑ์แทนจะอ่อนข้อให้เจ้าหญิงน้อย

 

แต่เนื่องจากรูปแบบของมังกรนั้น ทั้งร่างมังกรและร่างมนุษย์คือร่างแท้จริงทั้งคู่ มันจึงมีพวกที่ต่อให้หมดแรงก็คงสภาพในร่างมังกรได้ตลอด และยังสามารถบังคับให้ตนอยู่ในร่างไหนก็ได้แม้ไร้เรี่ยวแรงจนเจียนตาย แต่ขณะเดียวกันก็มีพวกที่พอหมดแรงแล้วจะกลายเป็นร่างมนุษย์แทนทันที  

 

ซึ่งโชคร้ายที่ข้าดันเป็นอย่างหลัง

 

มังกรมักทนไม่ดื่มไม่กินได้เป็นอาทิตย์ หรือบางตัวแข็งแกร่งมากก็เป็นเดือน ตอนนั้นข้าไม่เข้าใจบทลงโทษ ไม่ยอมรับความผิดที่ไม่ได้ก่อ เลยต้องทนในสภาพถูกล่ามอดข้าวอดน้ำไปเกือบสองอาทิตย์ บอกตามตรงว่าจิตใจข้ายังไม่ยอมแพ้ แต่ร่างกายข้ากลับหมดสภาพ มันกลับมาเป็นมนุษย์ ปลอกคอเลยหลุดออก และเจ้าหญิงถึงขอให้คนมาช่วยพยาบาลข้า

 

ตอนนั้นนางร้องไห้ ขอโทษข้ายกใหญ่ ทำให้ข้าเพิ่งรู้ว่าต้วเองคงบ้าศักดิ์ศรีเกินไป ความจริงสิ่งที่นางขอไม่ได้ยากเย็นอะไร และการที่ข้าดื้อแพ่งมันทำใครเดือดร้อนอีกมากมาย หลังจากนั้นข้าเลยยอมเป็นเพื่อนกับนาง แล้วรับรู้หน้าที่จริงๆ ของตัวเอง

 

มือหยาบกร้านต้องหยิบแปรงที่เหมือนจับนิดเดียวก็จะหักคามือแปรงผมให้วอร์เรน นางหัวเราะคิกคักเล็กน้อยเหมือนชอบใจ ในขณะที่ข้าก็สางเส้นผมสีทองดุจแพรไหมนั้นเบามือที่สุดเท่าที่มังกรตัวหนึ่งจะทำได้ มันต้องใช้สมาธิมากกว่าการจับดาบนักเมื่อเราไม่ถนัดอะไรบางอย่างเช่นการแปรงผม

 

“เจ้าไม่รู้สึกเสียใจกับแผลบนหน้าเหรอ” เสียงไพเราะคุ้นหูของร่างบางบนเก้าอี้ตรงหน้าทักขึ้นมา จนข้าต้องเงยมองนัยน์ตาหวานสีฟ้านภานั่นผ่านกระจกบานสูงตรงหน้า

 

และนั้นทำให้ข้าเห็นภาพสะท้อนของตนเองในนั้นเช่นกัน... และมันเป็นอะไรที่ตรงกันข้ามกับร่างเล็กบางอีกคนเกือบจะสิ้นเชิง

 

ข้ายังดูเป็นเด็กสาวอยู่บ้าง หากไม่คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปนัก ในร่างมนุษย์รูปร่างข้าค่อนข้างสูงและดูแข็งแกร่งกว่ามนุษย์ผู้หญิงทั่วไปเล็กน้อยตามเชื้อพันธุ์แห่งเผ่านังกร ผมข้ามีสีดำยาวที่ถูกรวบตึงเป็นห้างม้าเพื่อความคล่องตัวที่ด้านหลัง แต่มันไม่ได้นิ่มลื่นนักหรอก ขณะผิวข้าค่อนข้างขาวจนซีด ใบหน้าไม่จัดว่าดีหรือแย่นัก แต่อาจเรียกว่าแย่สำหรับผู้หญิง เพราะเสี้ยวใบหน้าด้านขวามือของข้ามีรอยแผลบาดขนาดใหญ่สองรอยพาดอยู่ที่ผิวแก้ม และรอยหนึ่งยาวพาดผ่านไปถึงดวงตาสีฟ้าน้ำทะเลลึกของข้าด้วย

 

จำได้ไหมตอนแรกที่ข้าเล่าว่ามีเจ้าชายและผู้กล้าหลายคนมาที่นี่ ไม่มีใครผ่านด้านแรกมาได้ เว้นคนหนึ่งที่เกือบฆ่ากันตาย...

 

นั่นแหละเจ้าของรอยแผลบนหน้าข้า แผลที่ฝากไว้เกิดจากดาบที่ตีจากแร่ศักดิ์สิทธิ์ แน่นอนว่าเผ่าพันธุ์อย่างเราสามารถรับมือและรักษาแผลของตนให้หายสนิทได้ แม้จะเจออาวุธร้ายเพียงใด แต่ไม่ใช่กับพวกอาวุธธาตุศักดิ์สิทธิ์

 

ตอนที่เขาชักดาบขึ้นมา เกล็ดหลังคอข้าตั้งชันรับรู้ได้ทันที เราสู้กันไม่กินไม่นอนสามวันติด ในฐานะมังกร ข้าทนได้เป็นอาทิตย์  แต่ไม่ใช่กับเจ้าอัศวินในชุดเกราะนั่นแน่ หมอนั้นเก่งใช้ได้ แต่เหมือนยังเยาว์นัก ดูเหมือนมาถึงที่นี่ด้วยแรงขับจากความเยาว์วัยนั้นล้วนๆ

 

ฝีมือยังพัฒนาได้มากกว่านี้ หากใช้เวลาและสติเพิ่มขึ้น อีกสักปีสองปีคงเก่งขึ้นจนแทบเป็นคนละคน... แต่ก็นั่นแหละ มันไม่ใช่วันนี้

 

เขาแพ้ แต่ข้าประมาท เลยได้แผลมาอย่างที่เห็น และเกือบเสียตาขวาหากหลบดาบศักดิ์สิทธิ์นั่นไม่ทัน แต่ถึงอย่างไรข้าก็ชนะ เขานอนหมดแรงในช่วงฟ้าสางของเช้าวันที่สี่ ข้ายังจำความแสบร้อนตอนแสงอาทิตย์ส่องกระทบแผลสดใหม่ของข้าได้ดี

 

น่ายกย่องในความอึด

 

และในวันที่ห้าก็มีคนมาพาตัวเขาออกไป นั่นทำให้ข้าพอจะรู้ว่าเขาคงมีฐานะสูงส่งไม่น้อย เพราะพวกที่มาช่วยเขาเป็นกองอัศวินแทบทั้งกอง ทุกคนคุกเข่าเคารพ ก่อนยกร่างปวกเปียกใต้ชุดเกราะไปบนรถม้าหรูหรา ที่มีตราสัญลักษณ์ที่ด้านหลังเป็นภาพดาบเคย์มอปักกลางอกมังกรออกไปจากป่า

 

ข้าเกลียดตรานั่น

 

และแม้สู้กันมาสามวันสามคืนติด แต่ข้าก็ไม่เคยเห็นหน้าเขา มนุษย์นั่นใส่หมวกเหล็กปิดหน้าตลอดเวลา อีกอย่างนั่นไม่ใช่เรื่องสละสำคัญอะไรที่ข้าต้องสนใจ และมันก็เป็นเรื่องที่นานเกือบปีแล้ว

 

“รอยแผลสำหรับข้าเป็นเหมือนเหรียญเกียรติยศเพคะ” ข้าตอบนางไปเหมือนเช่นทุกที ไม่รู้ว่ามันเป็นเกียรติยศจริงรึเปล่าด้วยซ้ำ ข้าแค่ไม่สนใจมัน

 

“เกียรติยศอะไรกัน เด็กผู้หญิงไม่ควรมีรอยแผลใหญ่พาดอยู่บนหน้านะ”

 

แต่ข้าเป็นมังกรเฝ้าหอคอย ไม่ใช่เจ้าหญิงบนหอคอย ข้าเงียบพยายามไม่ต่อเรื่อง ปล่อยให้วอร์เรนเทศนาเรื่องความงามของผู้หญิงไปเช่นทุกครั้งหลังข้าได้แผลมา

 

ความจริงเผ่าพันธุ์มังกรนั่น ส่วนใหญ่จะดูแข็งแกร่งและสง่างามเมื่ออยู่ในร่างมนุษย์ แต่อาจไม่นับข้า... ข้าไม่ใช่สายพันธุ์แท้ ไม่ได้หมายถึงเป็นลูกครึ่งมนุษย์หรืออะไร ข้าก็ยังเป็นมังกรเต็มตัว เพียงแต่แม่ข้าเป็นมังกรไร้สายพันธุ์ เป็นเหมือนพันธุ์ที่ตั้งแต่รุ่นบรรพบุรุษผสมข้ามสายพันธุ์กันมาตั้งแต่แรก จนปัจจุบันป็นสายพันธุ์ที่ระบุแน่ไม่ได้

 

พวกมังกรไร้สายพันธุ์มักมีพลังไม่เสถียร ดังนั้นพวกนี้ทั้งหมดจึงประจำอยู่ในป่า ไม่ได้ทำงานรับใช้ท่านจอมมาร

 

ส่วนข้าที่ได้เข้ากองทหารปลายแถวมา นั่นก็เพราะเชื้อสายครึ่งหนึ่งของพ่อล้วนๆ

 

มังกรพันธุ์บลูไฟเออร์ สายพันธุ์มังกรที่มีน้อยจนแทบสูญพันธุ์ หรือความจริงอาจสูญพันธุ์ไปแล้วข้าก็ไม่แน่ใจ ว่ากันว่าพ่อข้าเป็นพันธุ์แท้ที่เพิ่งถูกพบเจอในรอบห้าร้อยปี มังกรสายพันธุ์นี้รักอิสระมาก และในขณะเดียวกันก็แข็งแกร่งมาก

 

แต่ที่แข็งแกร่ง ไม่ใช่เพราะมีพละกำลัง และความอึดมากกว่ามังกรสายพันธุ์ไหน พวกเราค่อนข้างจะตัวเล็กกว่ามังกรทั่วไปด้วยซ้ำ แต่เรามีความไว เร็ว แม่นยำ ไฟสีน้ำเงินของพวกเราทรงอานุภาพที่สุดในบรรดาสายพันธุ์มังกรทั้งหมด และเหนืออื่นใด สายพันธุ์นี้ชาญฉลาดนัก

 

แต่ก็อย่างที่บอกว่าสายพันธุ์บลูไฟเออร์รักอิสระมาก  และพ่อข้าก็ซื่อสัตย์กับสายเลือดของตัวเองอย่างไม่ขาดตกบกพร่อง เลยเลือกแต่งงานกับแม่ข้า แทนจะหามังกรสายพันธุ์เดียวกันตามธรรมเนียม เพื่อสืบเชื้อสายที่แข็งแกร่งต่อไป

 

ดังนั้นไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมพันธุ์บลูไฟเออร์ถึงใกล้สูญพันธุ์ หรือสูญพันธุ์ไปแล้ว เพราะอย่างที่บอก มังกรสายพันธุ์นี้รักอิสระ ไร้กฏเกนฑ์และธรรมเนียม มักไม่อยู่ใต้อานัติใคร ชอบร่อนบินบนฟ้าพร้อมนกนางนวล มากกว่าให้ใครขี่หลังออกสนามรบ พวกเรารักความอ่อนนุ่มของผืนหญ้ามากกว่าตราสัญลักษณ์แห่งเกียรติยศบนบ่า

 

แต่พ่อข้าคงขัดสายเลือดตนเล็กน้อย เมื่อทำหน้าที่เป็นอัศวินให้จอมมาร ก่อนถูกเลื่อนเป็นแม่ทัพนำทัพ เขาชนะทุกศึก จนเมื่อร้อยปีก่อน ตำนานบลูไฟเออร์ก็ต้องจบลงในสงครามเฮลลอร์ด สงครามที่ใหญ่ที่สุดในหน้าประวัติศาสตร์มวลมนุษย์ชาติ

 

             มันเป็นสงครามที่มนุษย์ ปีศาจ ภูติและสายพันธุ์ต่างๆ ในโลกรวมมือกันต่อสู้กับบางอย่างที่มาจากใต้โลก  อยู่ดีๆ มันก็โผล่ขึ้นมา สูบพลังแห่งชีวิตและธรรมชาติไปเกือบสิ้น มนุษย์เริ่มล้มตายก่อน ตามด้วยเหล่าภูติ และไม่นานก็มาถึงเหล่าปีศาจ

 

มันทำสมดุลทุกอย่างในโลกพังทลาย เติมสีดำบนตราชั่งมากกว่าสีขาวจนธรรมชาติเสียสูญ

 

บ้างว่ามันคือบทลงโทษของพระเจ้า

 

 แม้โดยพื้นฐาน มนุษย์ ปีศาจ และเหล่าภูติต่างๆ จะทำสงครามกันอยู่เสมอ แต่พวกเราต่างก็ท่วงสมดุลในโลกมาตลอด ไม่ให้สีขาวมากเกินไปหรือสีดำมากเกินไป แต่สิ่งที่มาจากใต้โลกนั้นไม่ใช่

 

ในสงครามนั้น ทุกเผ่าพันธุ์ทุ้มสุดตัวเพื่อรักษาโลกทั้งใบของตนไว้ และนั่นทำให้ข้าสูญเสียพ่อไป แต่ขณะเดียวกันก็ทำให้ทุกเผ่าพันธุ์ตระหนักถึงความแข็งแกร่งของท่านจอมมารที่นำทัพครั้งนั้น

 

หลังสมครามจบ เราก็กลับมาเป็นเช่นเดิม อาจพักรบเพื่อกลับไปฟื้นฟูบ้านเกิดของเผ่าพันธุ์ตน แต่ห้าสิบปีให้หลัง สงครามเล็กๆ ระหว่างเผ่าพันธุ์ก็เกินขึ้นอีกเนื่องๆ เป็นวัฐจักร

 

ส่วนตัวข้าในร่างมังกรนั้น ถ้าดูผิวเผินจะเหมือนพันธุ์บลูไฟเออร์ไม่ผิดเพี้ยน เพียงแต่เกล็ดสีดำข้าหนาไม่เท่าพ่อ ไฟสีน้ำเงินก็สีจางกว่า และที่ปลายหางไม่มีใบมีดแบบเดียวกับเขา ที่ได้บรรจุทหารมาก็เพราะความเป็นลูกของบลูไฟเออร์ในตำนานล้วนๆ

 

แต่ความจริงข้าก็ไม่ได้อยากเป็นทหารนัก ถ้าไม่คิดว่าแม่ข้าที่เพิ่งเสียไปหลังพ่อตายเมื่อสามสิบปีที่แล้วอยากเห็นข้าในชุดเกราะแบบพ่อ ข้าคงเที่ยวเล่นไปเรื่อย

 

สัญชาตญาณของข้าก็ยังเหมือนบลูไฟเออร์ทุกตัว ข้าอยากนอนเล่น กลิ้งตัวบนผืนหญ้าอ่อนๆ หรือบินไปทั่วท้องฟ้ากว้าง อาบโคลนเย็นๆ ในหน้าร้อน ใช้ชีวิตอิสระตามใจชอบ

 

แต่ถึงอย่างไร้ความเป็นมังกรในตัวก็สั่งให้ข้าซื่อสัตย์ และทำหน้าที่ของตนอย่างสุดความสามารถมากกว่ามานอนฝันกลางวัน

 

มือขาต้องหยุดแปรงผมนิ่มลื่นของวอร์เรน เมื่อได้ยินเสียงรถม้าโขยกเขยกมาแต่ไกล เสียงนั้นคุ้นหู บ่งบอกดีว่าเป็นขบวนรถบรรณาการของท่านจอมมาร ที่จะส่งของขวัญต่างๆ มาให้เจ้าหญิงอาทิตย์ล่ะครั้งเช่นทุกที

 

ข้าต้องขอตัวกับวอร์เรน บินออกไปที่นอกหน้าต่างเพื่อต้อนรับผู้มาเยือน

 

ข้าคุกเข่าข้างหนึ่งนิ่งที่พื้น ศีรษะก้มลงนิด รอผู้ที่จะลงมาจากรถม้างามสง่า ซึ่งมียูนิคอร์นสองตัวเป็นผู้ลากพามาอย่างสงบเสงี่ยม

 

และเมื่อรถมาจอดสนิท ร่างอรชรในเสื้อผ้าพลิ้วไหวเหมือนสายลม และงดงามเหนือคำบรรยายของเอลฟ์สาวตนหนึ่งที่ทำหน้าที่เสมือนนางกำนัลก็ก้าวลงมาจากรถ ก่อนมอบหีบไม้ที่สลักลวดลายอย่างวิจิตรมาให้ข้า พร้อมดอกลิลลี่สีขาวสะอาดอีกหนึ่งช่อ นางไม่ได้เอ่ยสิ่งใด นอกจากส่งยิ้มน้อยๆ และเดินกลับขึ้นรถม้าไป ก่อนรถม้าที่เหมือนภาพฝันนั่นจะค่อยๆ โขยกเขยกไปตามทางดินแคบๆ และเหมือนค่อยๆ เลือนหายไปกับสายหมอก เมื่อห่างออกไปเรื่อยๆ

 

ข้าจำต้องบินกลับขึ้นมายังชั้นบนของหอคอยที่มีร่างบางของเจ้าหญิงองค์น้อยรออยู่ ก่อนจะถวายของในมือให้นาง

 

“ของขวัญของท่านจอมมารที่นำมาถวายองค์หญิงวอร์เรนเพคะ”

 

“ข้าไม่รับหรอก ข้าไม่ได้อยากได้ของขวัญซะหน่อย อยากออกไปจากที่นี่ต่างหากเล่า” วอร์เรนสะบัดหน้าสวยๆ หนีของในมือข้าทันที สีหน้านางแสดงชัดว่าไม่ชอบจนเข้าขั้นรังเกียจกล้องไม้เนื้อดีและช่อดอกลิลลี่ที่ส่งยื่นให้

 

“แต่ท่านจอมมารทรงรัก และอยากอภิเษกสมรสกับพระองค์มากนะเพคะ น่าจะทรงรับไว้หน่อย” ข้าพยายามหาทางกล่อมนาง

 

“ข้าไม่แต่งงานกับจอมมารของเจ้าหรอก ได้ยินว่าทั้งโฉดชั่ว โหดร้าย เจ้าเล่ห์ ชั่วช้า และอัปลักษณ์ที่สุด” ร่างบางยังดื้อดึง พร้อมกระแทกเสียงขู่ฟ่อเหมือนแมวใส่ ขณะต่อว่าเจ้าของบรรณาการไม่ขาดปาก “จับข้ามา และคิดจะบังคับแต่งงาน น่ารังเกียจที่สุด!

 

ข้าเหนื่อยใจกับความดื้อดึ้งของนาง แต่ก็ไม่อยากขัดใจนัก เพราะนางจะประชดด้วยการไม่กินข้าวกินน้ำ ซึ่งถ้าเป็นแบบนั้นจะเป็นข้านี่แหละที่โดนลงโทษอีก

 

แต่อย่างไรข้าก็ต้องพยายามต่อ “ถ้าเช่นไรก็รับ...”

 

“ไม่เอา! หน้าก็ไม่เคยเห็น ส่งแต่ของมา คิดว่าข้าจะดีใจรึไง คงจะอัปลักษณ์จนไม่กล้าให้ข้าเห็นเลยสิท่า”

 

คำว่าครั้งนี้ทำให้ข้าต้องนิ่งไปครู่ อย่าว่าแต่องค์หญิงวอร์เรนไม่เคยเห็นหน้าท่านจอมมารเลย  แม้แต่ข้าที่รับใช้พระองค์มาหลายปีก็ยังไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน

 

เรื่องอัปลักษณ์หรือเปล่า ข้าไม่ได้สนใจ หรือรู้ได้ แต่ข้าไม่คิดว่าผู้ที่อดทนส่งของบรรณาการ ทั้งดอกไม้ เสื้อผ้า และทุกสิ่งให้หญิงสาวผู้เป็นที่รักปราถนา แต่โดนทำเย็นชา หรือต่อว่ากลับไปเสมอจะโหดเหี้ยมชั่วร้าย

 

ถึงพระองค์จะลักพาเจ้าหญิงมา แต่ก็ไม่เคยล้วงล้ำ หรือทำสิ่งใดที่น่ารังเกียจเลย  ทั้งที่สามารถทำได้ง่ายดายเพียงพลิกฝ่ามือ แถมยังส่งคนมาเป็นเพื่อนเล่นเพื่อคลายเหงา พร้อมๆ กับเป็นองค์รักษ์ที่ปกป้องเช่นข้ามาด้วย

 

แล้วพระองค์จะเลวร้ายได้อย่างไร

 

หรือเป็นเพราะข้าเข้าข้างราชาของตัวเองมากเกินไปจริงๆ

 

ทว่าเมื่อวัยเยาว์ที่พ่อเคยพาข้าเข้าเฝ้าพระองค์ แม้จะอยู่หลังม่านสีดำจนดูมืดมนและน่ากลัว ทว่ามีดสั้นที่ประทานให้เป็นการรับขวัญในฐานะที่เป็นบุตรสาวของแม่ทัพคนสำคัญนั่นไม่ใช่สิ่งที่ให้แค่ขอไปที

 

อาจเพราะข้าไม่ใช่เด็กที่มีคนเอ็นดูและเอาใจใส่นัก สิ่งของที่นานๆ ที่ได้รับจากผู้อื่น โดยที่ไม่ใช่ของที่ถูกให้ส่งๆ มาจึงมีค่ามากมายนัก

 

ที่สำคัญสุระเสียงในความทรงจำของพระองค์ ก็ไม่ได้โหดร้ายเลย

 

แม้กลุ้มใจกับความเอาแต่ใจขององค์หญิงน้อยตรงหน้า ข้าก็ยังต้องเกลี้ยกล่อมนางเพื่อราชาข้าต่อ “แต่ท่านจอมมารก็ให้ทุกสิ่งที่ท่านปราถนานะเพคะ แม้แต่สร้องไข่มุกน้ำตาเงือกบนคอท่าน ที่ท่านเคยร้องอยากได้ตอนอ่านนิทาน องค์ราชาก็หามาให้ แล้วก็...”

 

“ไม่ต้องพูดแล้ว เจ้าก็เข้าข้างเจ้านายตัวเองนั่นแหละ ต่อให้เขาข่มเหงข้า เจ้าก็จะเห็นดีเห็นงามด้วยงั้นสิ!” วอร์เรนตวัดเสียงสูงเข้าใส่ และครั้งนี้ข้าเห็นนางเริ่มมีน้ำตาคลอหน่วง ไม่ได้เกิดจากความเสียใจข้ารู้ แต่เกิดจากความไม่ได้ดั่งใจต่างหาก

 

ซึ่งเมื่อระเบิดอารมณ์ใส่ข้าเสร็จ นางก็เดินไปยังกรอบหน้าต่างบานใหญ่ พร้อมตะโกนขึ้นท้องฟ้าราวหวังให้มันส่งถึงเจ้าของบรรณาการว่า “ถึงยังไงถ้าไม่ยอมให้เห็นหน้า ก็อย่าหวังว่าข้าจะรับอะไรจากเจ้าอีกเลย ข้าจะเอามันไปทิ้งให้หมด!”  

 

จบคำนางก็เดินกระแทกเท้าไปที่โต๊ะเครื่องแป้ง จับแปรงมาหวีๆ ผมอย่างมีโทสะ แต่ก็ไม่ได้ทำแรงมาก เพราะคงกลัวเจ็บอยู่บ้าง ขณะใบหน้าหวานหยดเง้างอน และไม่ยอมสบตาข้าที่นั่งคุกเข่าข้างหนึ่งบนพื้นอยู่แบบนั้นอีก

 

ข้าต้องถอนหายใจ ก้มศีรษะลานางอย่างเสียไม่ได้ ก่อนบินออกไปจากหอคอย พร้อมหอบหีบไม้และช่อดอกลิลลี่สีขาวไปด้วย เพื่อนำไปยังที่หนึ่ง

 

กระท่อมไม้ที่อยู่ด้านหลังหอคอยเป็นสิ่งที่ข้าสร้างเองหลังมาอยู่ที่นี่ไม่นาน ข้าต้องเดินเข้าไปในกระท่อม เปิดประตูออก

 

และภายในนั้น มีแต่ข้าวของมากมาย และดอกไม้นานาพันธุ์ในแจกันหน้าตาแปลกๆ อยู่ทั่วทุกมุมห้อง

 

โชคดีที่ดอกไม้ที่ถูกส่งมาถูกร่ายเวทไม่ให้เหี่ยวเฉา มันเลยยังคงสดใหม่ และเบ่งบานในที่ใส่เก่าๆ ที่ข้าพอจะหามาใส่ได้เสมอ

 

ใช่... มันเป็นของบรรณาการจากราชาของข้าที่ส่งมาให้เจ้าหญิงวอร์เรน แต่วอร์เรนสั่งให้เอาไปทิ้ง ยิ่งโตนางก็ยิ่งสั่งให้ทิ้งมากขึ้น... แต่ข้าเองกลับทิ้งไม่ลง

 

ไม่ใช่เพราะเป็นของมีมูลค่ามากจึงไม่กล้าทิ้ง ทว่าข้าไม่กล้าทิ้งความตั้งใจ และหวังดีที่อยู่ในสิ่งของพวกนี้ต่างหาก

 

และเจ้ากล่องไม้ที่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าข้างในเป็นอะไรกับช่อดอกลิลลี่นี่ก็คงได้เป็นเพื่อนใหม่กับสิ่งของที่อยู่ที่นี่อีกเช่นกัน

 

ข้าไม่เข้าใจวอร์เรนนัก ทำไมนางถึงยังเฝ้ารอเจ้าชายที่จะมาช่วยนางบนหอคอยแห่งนี้ ในเมื่อบางทีคนพวกนั้นอาจมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงมากกว่าการช่วยเหลือ หรือเชื่อในรักนิรันดร์เช่นนาง

 

ในขณะที่จอมราชาแห่งปีศาจ คอยปรนเปรอนางด้วยของมีค่า เสื้อผ้า ดอกไม้ และข้าวของมากมาย พร้อมความสุขสบายทุกอย่าง ทำไมถึงไม่เปิดใจจะรับดู  แม้ไม่เคยเห็นหน้ากัน แต่ยอมต้องดีกว่าคนที่ไม่รู้ว่ามาด้วยจุดประสงค์อะไรที่อยู่ด้านล่างคอหอยสูงแห่งนี้แน่

 

หรือนี่คือหนึ่งในรอยรั่วของหัวใจมนุษย์งั้นเหรอ

 

หรือเป็นเพราะข้า เป็นเพียงมังกรปลายแถว ไม่เคยถูกให้ความสำคัญเช่นนาง เลยไม่อาจเข้าใจได้ว่าผู้ที่ถูกรักมากๆ นั้นต้องปฏิบัติอย่างไร

 

สำหรับข้าแค่ของชิ้นหนึ่งที่ถูกใครสักคนให้มาด้วยความตั้งใจ มันก็มีค่ามากพอแล้ว

 

แต่ไม่ว่าอย่างไร ถ้าท่านจอมมารต้องการแต่งงานกับเจ้าหญิงวอร์เรนจริงๆ... สักวันเขาต้องมาพบนาง

 

            หวังเพียงว่าวอร์เรนจะรับรักจากพระองค์

 

            และข้าอาจได้ปลดระวาง ไปนอนกลิ้งในทุ่งหญ้า และสูดกลิ่นดินชื้นๆ ตามใจปราถนา

 

            หวังว่าเพียงให้ท่านจอมมารมาพบนางในเร็ววัน... มา และได้ครองคู่กับเจ้าหญิงที่พระองค์ปราถนาไปชั่วกาล เหมือนรักนิรันดร์ที่องค์หญิงน้อยของพระองค์เชื่อ







 



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
The Legend of Blue Fire (มังกรผู้เฝ้าหอคอย) ตอนที่ 1 : ตอนที่ 1 มังกรผู้เฝ้าหอคอย , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 16481 , โพส : 112 , Rating : 405 / 84 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5

#112 : ความคิดเห็นที่ 7048
ตอนเเรกก็น่าติดตามเเล้วค่ะ
Name : <<aKinA>>< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ <<aKinA>> [ IP : 171.96.178.90 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 ตุลาคม 2557 / 21:04

#111 : ความคิดเห็นที่ 6983
กรี๊ดดดดดดด น่าอ่านอ่าาา -////- หลงรักนางเอกเลยยยยย
PS.  ทุกอย่างมี 2 ด้าน เช่นเดียวกับ ราตรีที่มืดมิดแต่กลับสวยงามอย่างประหลาด ซึ่งมันแล้วแต่ว่าใครจะมองด้านไหนเท่านั้นของมันเท่านั้น เช่นเดียวกับความรัก ที่มีทั้ง ความทุกข์และความสุข
Name : Hydrangea< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Hydrangea [ IP : 101.109.88.96 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 23 กันยายน 2557 / 20:32


#110 : ความคิดเห็นที่ 6860
รอตอนต่อไปอยู่คะ ต่อเร็วๆนะค่ะ
Name : PoisonGirl< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ PoisonGirl [ IP : 118.173.19.193 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 8 สิงหาคม 2557 / 16:55

#109 : ความคิดเห็นที่ 6831
กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด !!!!!!!!!!!!!!! ฟินนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน เลจี้บอกรักกกกกกกก ประโยคเด็ด!!!!!!!!!! รักเรื่องนี้ที่สุดดดดดดดดดด>///////< อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกโครตฟินนนนนนนนนนนนนนน>/////////////<


แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 7 สิงหาคม 2557 / 19:34
Name : God of Demons< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ God of Demons [ IP : 171.4.139.69 ]
Email / Msn: PrincessAnime_yo(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 7 สิงหาคม 2557 / 19:33

#108 : ความคิดเห็นที่ 6449
มังกรน่ารัก ^^
Name : Fraeya< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Fraeya [ IP : 202.28.118.124 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 20 มิถุนายน 2557 / 22:58

#107 : ความคิดเห็นที่ 6399

ในที่สุด ก็ถึงบทของภาพนั้นเสียที...

(อ้าว ไหงไปอ้างตอนที่ 1 ฟระ)



แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 11 มิถุนายน 2557 / 19:15
Name : Chuleeporn Suksomphod< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Chuleeporn Suksomphod [ IP : 171.6.138.208 ]
Email / Msn: csuksomphod(แอท)yahoo.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มิถุนายน 2557 / 19:03

#106 : ความคิดเห็นที่ 6337
นี่มันมังกรฤทัยนาคชัดๆ หลงรักตัวละครตัวนี้แต่แรกอย่างไม่มีเหตุผล ตั้งแต่คิวบิกแล้ว

ในเรื่องนี้คือมังกรเนียร์สินะ >///////////////////<

ส่วนองค์หญิงก็คือนันทกาแน่ๆเลย ฮิฮิ อยากให้จอมมารหลานเซ่อปรากฏตัวแล้วแฮะ

จะรักกันยังไงนะเรื่องนี้ คิดไม่ออกเลย ติดตามค่ะ สู้ๆพี่แบงค์ <3

Name : ppabopear< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ppabopear [ IP : 223.204.235.60 ]
Email / Msn: ppabo_(แอท)live.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 2 มิถุนายน 2557 / 13:58

#105 : ความคิดเห็นที่ 6280
สงสารเจ้าชายซะแล้ว 
Name : มิ้น< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิ้น [ IP : 171.101.171.150 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 31 พฤษภาคม 2557 / 12:53

#104 : ความคิดเห็นที่ 6048
ตามมาอ่านต่อจ้า ^^
อยากจะรู้ว่ามังกรสาวกับจอมมารจะลงเอยกันได้ยังไง ^^
PS.  บางครั้งท้อ.จนอยากยอมแพ้.... บางครั้งแย่.จนอยากหนีหาย.... บางครั้งเจ็บ.จนแทบอยากตาย.... แต่สุดท้าย.ต้องอยู่ได้ด้วยตัวเอง....
Name : iy9ok< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iy9ok [ IP : 101.108.181.91 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 29 พฤษภาคม 2557 / 14:34

#103 : ความคิดเห็นที่ 6032
สุดท้ายก็ตัดสินใจมาอ่านจริงๆจังๆจนได้ (หลังจากซุ่มนั่งอ่านสปอยแบบแง้มๆมาพักใหญ่ๆ เพราะตามมาจากคิวบิก)
[ที่ไม่กล้าอ่านในตอนแรก เพราะกลัวติดจนไม่เป็นอันเรียน เหมือนตอนติดคิวบิก555]
  เจ้าหญิงน้อยวอร์เรน ไปว่าจอมมารอัปลักษณ์ เดี๋ยวได้เจอตัวจริงก่อน จะตะลึงไป (ฮา)
PS.  เปรียบดั่งเมฆาที่ล่องลอยไปตามใจตน...ไม่ยึดติดกับสิ่งใด ไร้กฎเกณฑ์ กล้าหาญเด็ดเดี่ยว และปกครองทุกสิ่งทุกอย่างจากจุดที่เป็นเอกเทศ
Name : ♣ Minto ♣< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ♣ Minto ♣ [ IP : 171.96.96.42 ]
Email / Msn: Kazegawa_Minto(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 26 พฤษภาคม 2557 / 22:27

#102 : ความคิดเห็นที่ 5837
มันก็คือนาคกะหลานเซ่อเวอร์ชั่นแฟนตาซีใช่ป่ะ ลองเปลี่ยนชื่อของตัวละครให้เป็นตามเรื่องคิวบิกนี่มันใช่เลย  >///<
Name : เงาหัวใจ< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เงาหัวใจ [ IP : 14.207.145.72 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 พฤษภาคม 2557 / 17:42

#101 : ความคิดเห็นที่ 5756
Name : lyriss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lyriss [ IP : 1.47.67.212 ]
Email / Msn: ming_iyarin(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2557 / 01:37

#100 : ความคิดเห็นที่ 5755
ชอบมาก พี่แบ๊งค์แต่งแบบไหนก็มัน555 มันก็คือฤทัยนาค กะ หลินหลานเซ่อ อีกเวอร์ชั่นหนึ่งเนอะ #แอบมโน
Name : lyriss< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lyriss [ IP : 1.47.67.212 ]
Email / Msn: ming_iyarin(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 25 เมษายน 2557 / 01:37

#99 : ความคิดเห็นที่ 5676
เพิ่งหาเจอ เพิ่งอ่านเเละ...ขอแอดดด
อิอิ สนุกจัง อ่านต่อละน้าา
PS.  \"ความรักเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง เมื่ออ่านจบและกลับมาอ่านซ้ำเราย่อมรู้ว่าตอนจบเป็นอย่างไร\"
Name : เจ้าหญิงในสวนกุหลาบขาว< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ เจ้าหญิงในสวนกุหลาบขาว [ IP : 101.109.46.60 ]
Email / Msn: feburary16th(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 24 เมษายน 2557 / 03:02

#98 : ความคิดเห็นที่ 5627
สนุกมากค่ะ แค่เริ่มเรื่องก็น่าติดตามแล้ว เป็นเรื่องที่แหวกแนวดีค่ะ ชอบนิยายแบบนี้ ปล.แอบรอฉากฟินๆอยูนะคะ >\<
PS.  LOVE_love CE
Name : little dream< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ little dream [ IP : 115.67.39.101 ]
Email / Msn: mookrawee6627(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 19 เมษายน 2557 / 14:47

#97 : ความคิดเห็นที่ 5533
น่าสนใจมากค่ะ เนื้อเรื่องน่าติดตาม
แหวกแนวจากนิยายเรื่องอื่น อ่านแล้วไม่น่าเบื่อ
ตอนแรกเบื่อๆก็เปิดหานิยายไปเรื่อยจนมาเจอเรื่องนี้
ยอมรับเลยว่าคิดอยากอ่านเรื่องนี้เพราะรูป
รูปสวยมากค่ะ พอลองอ่านแล้วก็สนุกดี
ชอบค่ะ
Name : iluminat< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ iluminat [ IP : 171.101.198.10 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 4 เมษายน 2557 / 00:46

#96 : ความคิดเห็นที่ 5526
น่าติดตามดีค่ะ เนื้อเพรื่องสนุก
ตามมาหลังจากอ่านคิวบิกจบ
PS.  เป็นโซวอนที่เก็บ เกิรล์เจิน(SNSD)ไว้บนหิ้ง แล้วไปสะดิ้งกับวิกซ์(VIXX)และเอ็กโซ(EXO)
Name : yoonaim< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ yoonaim [ IP : 1.1.192.7 ]
Email / Msn: b2sty_sone_aim(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 3 เมษายน 2557 / 12:52

#95 : ความคิดเห็นที่ 5511
รู้สึกว่าเนียร์คล้ายนาคนิดหน่อยยังไงก็ไม่รู้นะ แค่เก่งการต่อสู้แล้วก็ลดความกระตือรือร้นลงมาแค่นั้นเอง
Name : Kanchana Charoenying< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Kanchana Charoenying [ IP : 180.183.247.91 ]
Email / Msn: k.c.gena311244(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 30 มีนาคม 2557 / 17:06

#94 : ความคิดเห็นที่ 5332
น่าติดตามมม
PS.  ล้านถ้อยคำรักที่ฉันพร่ำบอก ก็อาจเป็นเพียงแค่ลมเท่านั้น
Name : Zixga< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Zixga [ IP : 1.10.213.115 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 18 มีนาคม 2557 / 17:01

#93 : ความคิดเห็นที่ 5302
สนุกมากเลย
Name : ภูผาภูริชยไนย สุวรรณเดโช< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ภูผาภูริชยไนย สุวรรณเดโช [ IP : 49.230.175.207 ]
Email / Msn: aumakon001(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 12 มีนาคม 2557 / 22:51

#92 : ความคิดเห็นที่ 5286
พระเจ้า พระเจ้าสร้างไม่ใช้เหรอมีที่ไหนทำลายนิ 555 
โลลิ โลลิ โลลิ เลจี้ชอบโลลิ 55
Name : มิ้น< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิ้น [ IP : 171.101.201.19 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 11 มีนาคม 2557 / 15:16

#91 : ความคิดเห็นที่ 5268
เอิ่ม..คอ่ยเจอกันแต่เนียร์จำไม่ได้ชิมิ ใหเมีดเท่ากัน หมั้นหมายใช้ไหมล่ะ ฟินเองเออเอง 555
Name : มิ้น< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ มิ้น [ IP : 171.101.201.19 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 10 มีนาคม 2557 / 19:29

#90 : ความคิดเห็นที่ 5233
พิมผิดเยอะอยู่อะ แต่ก็สนุกดีพออ่านเข้าใจ แล้วจะติดตามนะ ^^~
Name : Crush Heart< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ Crush Heart [ IP : 124.122.34.159 ]
Email / Msn: siri_sai(แอท)hotmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 6 มีนาคม 2557 / 15:06

#89 : ความคิดเห็นที่ 5189
ชอบตั้งแต่เริ่มเรื่องเลยค่ะ ติดตามๆ 
PS.  ชีวิตจริงมันโหดร้ายเสมอ ทำใจยอมรับเดี๋ยวก็ดีเองนะ
Name : lotte_snow< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ lotte_snow [ IP : 118.172.142.47 ]
Email / Msn: jiratchaya107(แอท)gmail.com ส่งข้อความลับ
วันที่: 5 มีนาคม 2557 / 16:28

#88 : ความคิดเห็นที่ 5090
มันส์มาก ลุ้นที่สวดดดดด ว่าแต่...? ชายหนุ่มคนนั้นเป็นใครกัน #อินมากไปหน่อย #ใช้ภาษาตามในเรื่องแล้วเนี่ย
Name : teddy_ >O<< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ teddy_ >O< [ IP : 171.97.163.96 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 21 กุมภาพันธ์ 2557 / 20:56

หน้าที่ 1 | 2 | 3 | 4 | 5
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android