เพียงใจเจ้าเอย (ตีพิมพ์แล้ว)

  • 100% Rating

  • 7 Vote(s)

  • 125,205 Views

  • 1,657 Comments

  • 606 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    227

    Overall
    125,205

  • Comments
    1,657

  • Fanclub
    606

ตอนที่ 20 : เพียงใจเจ้าเอย บทที่ ๑๑.๑Rating : 20 / 4 vote(s)

27 พ.ค. 57

ตอนที่ 20 : เพียงใจเจ้าเอย บทที่ ๑๑.๑Rating : 20 / 4 vote(s)

27 พ.ค. 57


เมื่อลงจากผาเอื้อมดาว ขบวนเสด็จจึงออกเดินทางต่อจนถึงหมู่บ้านเล็กๆแห่งหนึ่ง และยึดที่นั่นเป็นที่พักแรม ฟ้าชายชลธิศธราดลประทับในกระโจมตามปกติส่วนฟ้าหญิงอุษาวดีกับนารานั้นมีชาวบ้านใจดีอุทิศบ้านของตนให้เป็นที่ประทับ แม้จะไม่ใหญ่โตสะดวกสบายเท่าพระตำหนักอันหรูหรา แต่ก็ไม่ใช่ปัญหาของพระองค์เลย พูดให้ถูกก็คือทรงอยู่ที่ไหนก็ได้ทั้งนั้น ไม่ว่าจะบนพระที่นุ่มแสนสบาย หรือนอนกลางดินกินกลางทราย ก็ทรงไม่เคยพร่ำบ่น

ฟ้าหญิงอุษาวดีตอบแทนน้ำใจด้วยการมอบอัฐและเครื่องประดับส่วนพระองค์ให้จำนวนหนึ่ง เจ้าของบ้านหลังนั้นถึงกับโน้มตัว แตะหน้าผากกับพื้นดินเป็นการมอบความเคารพอย่างสูงสุดสำหรับน้ำพระทัยอันดีงามนั้น

หมู่บ้านแห่งนี้แม้จะเป็นหมู่บ้านเล็ก ผู้คนค่อนข้างน้อย ถนนหนทางก็ค่อนข้างทุรกันดาน แถมยังไกลลึกเข้ามาในป่าอีก แต่ดีอยู่อย่างที่มีธารน้ำไหลผ่านทางด้านหลัง เหมาะกับการลงไปแหวกว่ายชำระล้างเนื้อตัวให้สมกับที่ไม่ได้แตะต้องน้ำมาหลายวัน

ฟ้าหญิงอุษาวดีทรงชักชวนนารา รีบรุดไปยังลำธารแห่งนั้นตามทางที่ชาวบ้านคนหนึ่งทูล ทรงหอบหิ้วฉลองพระองค์แบบทหารสีดำของสิขเรศไปด้วย โดยไม่สนใจเสียงคัดค้านของนาราที่ว่า

ฉลองพระองค์เช่นนั้นไม่น่าเหมาะนะเพคะ ฉลองพระองค์สวยๆมีอีกเยอะเลยเพคะ นมผ่องเตรียมมาให้ตั้งสองสามหีบ

ฟ้าหญิงจอมซนแห่งสิขเรศเพียงแค่ปรายพระเนตรมามอง แล้วไหวพระอังสา

เดินทางแบบนี้จะใส่ชุดสวยๆไปทำไม น่ารำคาญจะตาย!”

เมื่อตรัสเช่นนั้น นาราก็ไม่อาจค้านอะไรได้ ยอมตามพระทัยทูลกระหม่อมของตนเองเฉกเช่นทุกครั้ง

เมื่อเสด็จออกมา อัศนัยก็ปรี่เข้ามาหา ยังไม่ทันได้เอ่ยปาก ก็ทรงมีพระบัญชาว่า

เจ้ารอเราอยู่นี่แหละ

แต่...

เราจะไปอาบน้ำ ที่ลำธารด้านหลังตรงนี้เอง...เจ้าจะตามไปดูรึไง?” เจอคำถามแบบนี้เข้า ราชองครักษ์หนุ่มถึงกับหน้าแดงก่ำ รีบส่ายศีรษะโดยเร็ว

กระหม่อมมิบังอาจละล่ำละลักทูลพลางก้มตัวลงต่ำจนแทบขนานพื้น

เราไปครู่เดียวเท่านั้น ไม่ต้องห่วง ตรัสเสร็จสรรพจึงเสด็จจากไปโดยเร็ว

ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงลำธารใสเย็น แสงจันทร์ส่องกระทบผืนน้ำเกิดเป็นเงาระยับ ฟ้าหญิงอุษาวดีทรงพยักพระพักตร์ให้นาราเป็นคนไปดูต้นทาง กระซิบกระซาบคุยกันเพราะไม่อยากส่งเสียงรบกวนชาวบ้านส่วนใหญ่ที่ดับตะเกียงเข้านอนกันหมดแล้ว คงมีเพียงบ้านหลังเดียวที่แสงตะเกียงยังวูบไหวไปมา เป็นบ้านของผู้ใหญ่บ้านที่เอื้อเฟื้อให้ยืมผ้าผืนใหญ่มาซับพระองค์หลังจากสรงน้ำเสร็จ

ทรงชะเง้อชะแง้แลมองไปทั่วบริเวณ เมื่อไม่พบเห็นใคร นอกจากนาราที่ทรุดนั่งพิงโขดหินอยู่ทางหนึ่ง จึงค่อยๆดึงผ้าโพกพระเศียรออกเป็นอันดับแรก ตามด้วยผ้าคาดบั้นพระองค์ พลันที่ทำเช่นนั้นผ้าฝ้ายสีเหลืองนวลที่ทรงได้รับมองเป็นของขวัญจากเพื่อนใหม่จึงหลุดร่วงลงบนพื้นดิน ทรงเก็บมันขึ้นมามองจ้อง

สวยน่ะ สวยอยู่หรอก!

แต่ก็เพราะผ้าผืนนี้นี่ล่ะ ที่ทำให้พี่ชลกริ้วเสียจนแทบไม่มองพระพักตร์พระองค์แล้ว!

ทรงทอดถอนพระทัย แล้วสั่นพระเศียรเร็วแรง พร้อมกับบอกองค์เองว่า

ช่างสิ! ใครจะโกรธ จะกริ้ว จะเมินเฉยพระองค์ก็ช่าง! ในเมื่อไม่ผิด จะมัวง้อให้เสียเวลาทำไม!

ทรงสูดลมหายพระทัยลึกยาว ค่อยๆพับผ้าผืนนั้นแล้ววางลงบนผ้าโพกพระเศียร จากนั้นจึงค่อยๆถอดฉลองพระองค์ โดยเริ่มจากส่วนบนเป็นอันดับแรก

ฟ้าหญิงอุษาวดีไม่ได้สำเหนียกเลยว่ามีใครคนหนึ่งกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ฝีเท้ายามก้าวย่างช่างแผ่วเบาและเงียบเชียบจนแม้แต่นาราก็ไม่ทันได้สังเกต พูดให้ถูกก็คือนางกำนัลคนสนิทสัปหงกเพราะความเหน็ดเหนื่อยไปแล้ว ลมที่พัดโชยอ่อนๆคงเปรียบเสมือนยานอนหลับชั้นดี เจ้าหล่นจึงเผลอหลับได้อย่างง่ายดาย

ใครคนนั้นจ้องมองคนที่นั่งพิงโขดหินอย่างสบายอารมณ์ แล้วขมวดคิ้วอย่างไม่พอใจ กำลังจะร้องเรียก ก็พอดีได้ยินเสียงเสียงหนึ่งดังขึ้น

นารา! ยังอยู่รึเปล่า

เสียงนั้นปลุกให้นางกำนัลคนสนิทตื่นจากนิทรารมณ์ ร่างโปร่งบางรีบลุกพรวดพราดขึ้นมา ละล่ำละลักตะโกนตอบรับ

ยะ...อยู่เพคะ หม่อมฉันอยู่นี่

สิ้นเสียงนั้นผู้บุกรุกแบบไม่รู้ตัวก็รีบหลบฉาก ซ่อนตัวหลังเงาไม้ ยืนนิ่งอยู่ในเงามืดตามสัญชาตญาณ

สุรเสียงใสๆยังลอยมาตามลม แม้แผ่วเบา แต่ยามดึกสงัดและท่ามกลางหุบเขา เสียงนั้นกับกระจ่างชัดในโสตประสาทของคนฟัง และแสนไพเราะราวระฆังแก้ว

คอยดูด้วยนะว่ามีใครเดินมาทางนี้รึเปล่า เราไม่อยากให้ใครมาดูเราแก้ผ้าหรอกนา

เพคะ วางพระทัยเถอะเพคะ

หญิงวดีทรงวางพระทัยแน่นอน แต่คนที่ซุ่มอยู่ในเงามืดนี่สิ กัดฟันกรอด มองฝ่าความมืดออกไปด้วยดวงตาวาวจ้า แถมยังคิดจะเปลี่ยนนางกำนัลคนสนิทเป็นคนอื่นเสียอีก

เดี๋ยวเราอาบเสร็จแล้ว เราจะดูต้นทางให้นาราเอง

ตายแล้ว! ไม่ต้องเพคะ ไม่ต้องห่วงหม่อมฉัน

ไม่ห่วงได้ยังไง นาราเป็นเพื่อนเรานะ เราห่วงเพื่อนเสมอแหละ

คนที่ซ่อนตัวอยู่อย่างเงียบเชียบถึงกับลมหายใจสะดุดเมื่อหญิงวดีถอดฉลองพระองค์จนเหลือเพียงผืนผ้าสีขาวขนาดเล็กพอดีตัว ปกปิดส่วนที่งามที่สุดของอิสตรีไว้ ฟ้าชายชลธิศธราดลกลั้นพระทัย เพื่อจะหมุนองค์กลับไปทางเดิม แต่ภาพที่เห็นตรึงพระบาทของพระองค์ไว้มั่น...แน่นอนว่าทรงไม่ได้ตั้งพระทัยว่าจะมา แอบดูเพียงแต่บังเอิญผ่านมาทางนี้และ...บังเอิญหันกลับไม่ได้ เมื่อได้เห็นพระฉวีผุดผ่องยามแสงจันทร์สาดมากระทบ

ใต้เงาจันทรา นางอัปสรสวรรค์กำลังเปลื้องอาภรณ์ โดยมิได้สำเหนียกเลยว่า...มีมนุษย์ผู้หนึ่งกำลังยืนมองอย่างตะลึงลาน

หากเปรียบอุษาวดีเป็นดังนางสวรรค์

ชลธิศธราดลคงเปรียบดั่งอสูรร้ายที่กำลังชื่นชมเรือนร่างระหงโดยที่เจ้าของยังไม่ได้อนุญาต

ถ้าเพียงแต่จะยอมเป็นอสูร ก็จะได้เชยชมความงามพิลาศอย่างเป็นสุขโดยไม่มีใครรู้เห็น

แต่หากอยากเป็นเพียงมนุษย์ปุถุชนธรรมดาผู้มีมโนธรรมในจิตสำนึก ไม่ต้องถึงกับเป็นเทพบุตร ก็น่าจะ...

หยุดก่อนวดี!” ในที่สุดฟ้าชายชลก็ทรงส่งเสียงออกไปในเวลาเดียวกับคนตัวเล็กแตะมือตรงขอบชายเสื้อชั้นใน

อย่าเพิ่งทำอะไรทั้งนั้น อยู่นิ่งๆนั่นละ คนฟังใจหายวาบเมื่อได้รู้ว่านอกจากนาราแล้วยังมีใครอีกคนซ่อนตัวอยู่ในเงามืด

พี่ชล! มาอยู่ที่นี่ได้ยังไง!” ทรงทรุดองค์ลงนั่ง รีบคว้าฉลองพระองค์บนพื้นมาคลุมพระวรกายไว้

ตัวแอบดูเราเหรอ?!” ทรงตวาดอย่างมีน้ำโห ก่อนความขวยเขินกึ่งอับอายจะตามมา คนบ้า! คนลามก! มาแอบดูเราได้ไง! นารา!”

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 20 : เพียงใจเจ้าเอย บทที่ ๑๑.๑Rating : 20 / 4 vote(s)

27 พ.ค. 57

ตอนที่ 20 : เพียงใจเจ้าเอย บทที่ ๑๑.๑Rating : 20 / 4 vote(s)

27 พ.ค. 57

0 ความคิดเห็น



พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android