ทาสรักจอมบดินทร์(ตีพิมพ์แล้ว)

  • 99% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 61,535 Views

  • 654 Comments

  • 449 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    142

    Overall
    61,535

  • Comments
    654

  • Fanclub
    449

ตอนที่ 6 : บทที่ ๒.๑Rating : 9 / 2 vote(s)

23 ก.ค. 57




สีตลรัศมียืนกำมือแน่น ตัวสั่นสะท้านด้วยความโกรธ ขยะแขยง รังเกียจ ชิงชัง หรืออะไรก็ตามแต่ ที่เธอจะรู้สึกต่อชายผู้คิดลวนลามเธอคนนี้ได้ ไม่ว่าเขาจะอ้างเหตุผลอะไร...จะอ้างว่าเพราะเธอเป็นสาย เป็นหนอนบ่อนไส้ หรือเป็นไส้ศึก เขาก็ไม่ควรทำ!...ไม่ควรแตะต้องผู้หญิงที่เพิ่งรู้จัก และเพิ่งเคยเห็นหน้าเพียงไม่กี่ชั่วโมงเช่นนี้ ไม่ควรเลย!

สีตลรัศมีไม่ทันได้สังเกตว่าตนเองกำลังอยู่ในสภาพที่ไม่สมควร’ เพียงใด กว่าจะรู้ตัวก็เมื่อเห็นดวงตาสีเขียวอมเทาคู่นั้นวาววะวับขึ้นมาด้วยประกายตาบางอย่าง...ประกายตาที่ทำให้เธอสะบัดร้อนสะบัดหนาวอย่างไม่มีเหตุผล

หญิงสาวหลุบสายตาลง ก้มมองตัวเอง แม้มีเพียงแสงจากตะเกียง สลัวรางเพียงใด แต่ผิวกายผุดผ่องกับความงามของทรวงสล้างซึ่งโผล่ออกมาจากชุดที่แหว่งวิ่นก็แจ่มกระจ่างชัด ชวนให้หัวใจดวงน้อยหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่มอีกครา

กรี๊ดดด” เธอกรีดร้องสุดเสียง ยกแขนขึ้นมาปิดบังตนเองไว้พร้อมกับร้องห้าม หยุดนะอย่ามองหันไปเลย!”

เห็นเขายังปักหลักยืนอยู่ตรงหน้า ทอดมองเธอด้วยแววตาเต้นระริก...แววตาที่สีตลรัศมีอยากจะกระโจนเข้าไปควักเสียให้รู้แล้วรู้รอด!

ฉันบอกว่าอย่ามองไงหันไปนะหันไปเลย!” ความตกใจทำให้เธอคิดอะไรไม่ออก ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตะโกนสั่งเขาราวกับคนบ้า ทั้งๆที่รู้ว่าเขาจะไม่มีวันฟังคำของเธอเลยแม้แต่คำเดียว!

ไอ้บ้าไอ้ลามก!” ปากก็พร่ำด่าไป ส่วนมือก็ควานหาผ้าห่มที่พับวางอยู่ตรงปลายเบาะ เธอโผเข้าไปหา คว้ามันไว้ แต่...ช้าไปเสียแล้ว เจ้าของมันหยิบมันไว้ในมือเรียบร้อย แถมยังเอาไปกกกอดแนบอกแบบที่ถ้าเธออยากได้ ก็ต้องไปยื้อแย่งกับเขาเอาเอง!

ฉันไม่สนหรอกนะว่าคุณเป็นใคร จะเป็นพวกค้ามนุษย์     จะเป็นโจรห้าร้อย หรือเป็นองค์รเณศอะไรนั่นฉันก็ไม่สน!”

เธอยังกกกอดตัวเอง อยากจะหันหลังพูดกับเขา แต่ด้านหลังก็เปลือยจนถึงไหนต่อไหน หันไปก็รังแต่จะถูกลวนลามด้วยสายตาเสียเปล่าๆ จึงจำต้องยืนประจันหน้าเขาอยู่เช่นนั้นในสภาพน่าทุเรศทุรัง

ฉันแค่...อยากกลับบ้าน!”

พลันที่ประโยคนั้นหลุดออกจากปากของเธอ เสียงของเธอก็สั่นเครือ ร่ำๆจะร้องไห้อยู่รอมร่อ แต่ความเข้มแข็งที่มีอยู่ในตัวเป็นทุนเดิม ทำให้เธอสูดลมหายใจลึก ระงับสติของตนเองได้ในที่สุด

คุณส่งฉันกลับบ้านเถอะ นะคะ...ส่งฉันกลับบ้าน แล้วฉันสัญญาว่าจะไม่เอาเรื่องคุณ จะไม่ไปแจ้งตำรวจ” ประโยคนั้นสีตลรัศมีแอบไขว้นิ้วชี้กับนิ้วกลางของตัวเอง ขณะเอ่ยต่อว่า ฉันจะลืมทุกอย่างที่นี่ให้หมด เราไม่เคยพบกัน ไม่เคยคุย ไม่เคยเห็นหน้าค่าตากัน โอเคไหม?”พูดออกไปเสียยืดยาว หากคนฟังก็ยังยืนกอดผ้าห่มนิ่งๆอยู่เช่นนั้น

นี่คุณเข้าใจที่ฉันพูดไหม?! เข้าใจรึเปล่าฮะ?”

คนถูกถามนิ่งไปอึดใจ ก่อนตอบว่า

เข้าใจ และ...ไม่เข้าใจ

อะไรนะไม่เข้าใจ?” สีตลรัศมีกลอกตาขึ้นข้างบน นึกอยากจะเอาศีรษะโขกกำแพงทั้งที่ไม่เคยอยากทำก็วันนี้เอง มีอะไรที่ฉันพูดไม่เคลียร์รึไง ฉัน...

ยังพูดไม่ทันจบ เธอก็ต้องอ้าปากค้าง รีบถอยกรูดเมื่ออีกฝ่ายย่างสามขุมเข้ามาหา เพียงสองก้าวก็ประชิดถึงตัวเธอแล้ว!

คราวนี้สีตลรัศมีกลัวจริงๆ...กลัวดวงตาที่เปี่ยมด้วยพลังบางอย่างซึ่งแม้แต่ชายอกสามศอกก็ยากจะต้านทาน นับประสาอะไรกับผู้หญิงซึ่งไม่เคยเรียนศิลปะการป้องกันตัวมาก่อนเลย

ตั้งแต่จำความได้ ชีวิตของสีตลรัศมีก็มีแต่คำว่างานและเงิน

เธอต้องควานหางานทำตั้งแต่เรียนอยู่ชั้นมัธยมต้น ทั้งแจกใบปลิว ส่งหนังสือพิมพ์ เข็นของในตลาดแล้วแต่ใครจะจ้างบ้าง ช่วยยกของเล็กๆน้อย ทำความสะอาดร้านหรือ บ้านเรือนของคนในละแวกบ้าน เธอทำงานทุกอย่างเท่าที่จะเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆอย่างเธอจะทำได้ ทั้งหมดก็เพื่อจะได้มีเงินไว้จ่ายค่าเทอมนั่นเอง เพราะมีกันอยู่เพียงสองคนพี่น้อง บิดามารดาเสียชีวิตไปตั้งแต่ตอนเธออายุแปดขวบ ตอนนั้นโสมรัศมีพี่สาวของเธอเพิ่งขึ้นมัธยมปลาย

หลังจากบิดามารดาประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ โสมรัศมีก็กลายมาเป็นทุกสิ่งทุกอย่างในชีวิตเธอ

สีตลรัศมีพึ่งพิงพี่สาวของตนตลอดมา กระทั่งวันที่อีกฝ่ายตัดสินใจไม่เรียนต่อมหาวิทยาลัยเพื่อที่จะได้มีเงินส่งเธอเรียนต่อ เมื่อนั้นเธอจึงได้ลุกขึ้นสู้ ยืนกรานกับพี่ว่า

รัศจะช่วยพี่โสมอีกแรง อย่าหยุดเรียนเลย เรียนไปด้วยกันนี่แหละ

แล้วเธอก็ทำได้จริงๆ ด้วยความที่ไม่เกี่ยงงาน ขยันขันเข็ง ทำให้ล้วนแล้วแต่มีคนเอ็นดูและจ้างเธอให้ไปช่วยงานอยู่เสมอๆ เธอทำงานไปด้วยเรียนไปด้วยจนขึ้นปีสี่ คณะสารสนเทศศาสตร์ของมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งแล้ว และเพราะต้องทำรายงานเกี่ยวกับประวัติศาสตร์ในรัชสมัยของกษัตริย์องค์ที่สิบสามของราชาปุระนี่แหละ ทำให้เธอต้องมาผจญกับเรื่องราวประหลาดเช่นนี้

ที่ประหลาดที่สุดก็คนตรงหน้าเธอนี่แหละ...คนที่แอบอ้างว่าเป็นองค์กษัตริย์รเณศภูวดล!

อย่าเข้ามานะไม่งั้น...ไม่งั้น...

สีตลรัศมีขู่...ทั้งๆที่ไม่รู้ว่าจะขู่ด้วยอะไร

จะฆ่าเขางั้นหรือ?...ฆ่าได้อย่างไรมีดสักเล่มหรือของมีคมสักอันก็ยังไม่มี!

จะชกเขางั้นหรือ?...จะทำได้อย่างไรในสภาพ กึ่งเปลือย’ เช่นนี้ ล่อแหลมเกินไป อันตรายเกินไป และเป็นการยั่วยุความปรารถนาของผู้ชายวัยฉกรรจ์อย่างเขาเกินไป

ทำไมเจ้าจะทำอะไรข้า?”

เขาไม่ยอมหยุดเดิน เธอเองก็ไม่หยุดถอยหลัง กระทั่งเท้าพลิกตกจากเบาะ และด้านหลังคือสุดเขตของกระโจมแล้วนั่นแหละ เธอจึงจำใจต้องหยุดยืนนิ่ง กำลังคิดหาทางวิ่งออกไปจากที่นี่ บุรุษตรงหน้าก็คลี่คลุมผ้าห่มคลุมเรือนร่างของเธอให้เสียแล้ว

ใช่แค่คลุม แต่เขายังรั้งตัวเธอเข้าไปกอด และกระซิบบอกเสียงแหบห้าวว่า

ข้า...ไม่คิดทำอะไรเจ้าหรอก ไม่...จนกว่าจะรู้แน่ชัดว่าเจ้าเป็นใคร มาจากไหน ชายหนุ่มอุ้มเธอไว้ด้วยสองแขน พากลับมาวางบนเบาะแล้วเอ่ยต่อว่า ระหว่างนี้เจ้าต้องอยู่ในสายตาข้าตลอดเวลา และ...

ฮะ?! อะไรนะอยู่ในสายตาคุณบ้ารึเปล่า ฉันบอกชัดเจนแล้วนะว่าฉันอยากกลับบ้าน

ยังเจ้ายังกลับไม่ได้จนกว่าข้าจะแน่ใจว่าเจ้าไม่เป็นพิษเป็นภัยกับราชาปุระของข้า

เอ๊าแล้วฉันจะเป็นพิษเป็นภัยได้ยังไงก็ฉันก็เป็นคนราชา   ปุระเหมือนกัน เกิดที่นี่ โตที่นี่ แล้วก็จะตายที่นี่ด้วย!”

ชายผู้นั้นไม่ได้พูดอะไรต่อ กลับทรุดกายลงนั่ง...ตรงหน้าเธอนั่นแหละ  สีตลรัศมีสะดุ้ง กระเถิบหนีตามสัญชาตญาณ หากเขาก็คว้าตัวเธอจับให้มานั่งที่เดิม หญิงสาวมองหน้าเขาตาปริบๆ กำลังจะอ้าปากพูดบางอย่าง เขาก็ส่งเสียงร้องเรียกสัตว์เลี้ยงของตน

สิคาลเข้ามาได้แล้ว!” เจ้าหมาป่าตัวนั้นโผล่พรวดเข้ามาอย่างทันท่วงทีราวกับรีรอรอยู่ข้างนอกมาตั้งแต่ต้น

ตั้งแต่เกิดมา สีตลรัศมียังไม่เคยเห็นหมาป่าตัวเป็นๆมาก่อน หนำซ้ำยังเป็นหมาป่าตัวใหญ่ ดูแข็งแกร่ง ทรงพลัง และสูงพอๆกับไหล่ของเจ้าของยามที่นั่งอยู่อีกด้วย!

เจ้าว่านางเป็นคนของที่นี่รึเปล่า

สีตลรัศมีอยากจะบ้าที่ได้เห็นมนุษย์ตัวเป็นๆหันไปพูดคุยกับหมาป่าตัวข้างๆราวกับคุยภาษาเดียวกัน!

ไอ้เจ้าหมาป่าตัวนั้นสั่นศีรษะ ราวกับว่ามันกำลังปฏิเสธ!

สีตลรัศมีเห็นแล้วก็อยากจะหัวเราะนัก เธอสะบัดหน้าพรืดเมินมองไปทางอื่น พร้อมกับยืนยันเสียงแข็ง

ไม่ว่าคุณจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ฉันก็ยังยืนยันว่าฉันเป็นคนที่นี่ เป็นชาวราชาปุระจริงๆ!”  หันมาสบตาเขา สีตลรัศมีก็รู้ว่าเขาไม่เชื่อ เธอทอดถอนใจออกมาเฮือกหนึ่ง บังเกิดสงสัยขึ้นมาครามครันว่ามีเหตุผลกลใดกันที่ทำให้เธอต้องถูกซักถามราวกับเป็นนักโทษเช่นนี้

ถามจริงเถอะ คุณเป็นใคร?”

ข้าจำได้ว่าตอบเจ้าไปแล้ว” ใช่แค่พูด เขายังหยิบหลักฐานขึ้นมาด้วย

สีตลรัศมีจำได้แม่น เพราะเธอศึกษาเรื่องราวขององค์รเณศมาพอสมควร และมากพอที่จะรู้ว่าป้ายประจำตัวของกษัตริย์ผู้นี้มีรูปแบบ และลักษณะเช่นไร

ป้ายไม้ทรงสี่เหลี่ยมผืนผ้ามุมมนสีน้ำตาลเข้ม ห้อยพู่ซึ่งทำจากเชือกหนังสีดำ ด้านในสลักชื่อของเขาไว้ด้านล่างสุด ส่วนด้านบนเป็นรูปหมาป่าสีเทาซึ่งมีดวงตาสีแดงก่ำ ละม้ายรูปที่ปักอยู่บนธงด้านหน้ากระโจมที่เธอเห็นก่อนหน้านี้นั่นแหละ

สัญลักษณ์ขององค์รเณศ...จอมทัพผู้แกร่งกล้า ฉลาด ปราดเปรียว และว่องไวราวกับหมาป่า!

กองทัพหมาป่าคือชื่อที่ใครๆตั้งให้กับกองทัพของเขา กิตติศัพท์ในเรื่องนี้เธอได้ยินมาตลอด แต่ไม่เคยคิดว่าจะมีใครบ้าคลั่งและอุตริสร้างสถานการณ์ทุกอย่างขึ้นมาราวกับเขาคือองค์รเณศจริงๆ!

ทีนี้เจ้าจักเชื่อได้หรือยัง

แววตากลมโตยังเคลือบแคลงสับสน หากเขากลับไม่ใส่ใจ เก็บป้ายหนังประจำตัวไว้ในผ้าคาดเอว ปล่อยพู่ห้อยให้ย้อยระยาแกว่งไกวตามการขยับตัวของตน

ยังไม่ทันที่จะได้ซักถาม หรือไต่สวน เสียงยามหน้ากระโจมก็ดังขึ้น

ขอประทานอภัยพ่ะย่ะค่ะ

 

ใครสนใจเรื่องนี้ สั่งซื้อได้ที่ sasipawriter@gmail.com ค่า

 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 6 : บทที่ ๒.๑Rating : 9 / 2 vote(s)

23 ก.ค. 57

1 ความคิดเห็น

  1. #654 ปัานวล (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 16 กันยายน 2557 / 14:00
    ไรเตอน์คะยังแตแต่งอยู่ไช่ไหมจ๊ะป้ารออ่านอยู่นะ
    #654
  2. #514 pukpuiplern (@pukpuiplern) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 มีนาคม 2557 / 21:19
    สอบถามหน่อยค่ะ เรื่องนี้จะมีอีบุ๊คไหมคะ?
    แล้วก็ ขอบคุณที่กลับมาแต่งเรื่องนี้ต่อค่ะ
    #514

  3. #240 23JK (@junekanha) (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 21 กุมภาพันธ์ 2556 / 22:46
    มาต่อไวๆ เลยค่ะ รออยู่ จำได้ว่าเคยลงไว้ถึงตอนที่ 6 แต่ยังไม่จบบท นิยายของศศิภา อรณี สนุกทุกเรื่องเลยค่ะ
    #240
พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android