ทาสรักจอมบดินทร์ (ชุดสุดดวงใจ)

  • 99% Rating

  • 11 Vote(s)

  • 80,346 Views

  • 675 Comments

  • 639 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    2

    Overall
    80,346

  • Comments
    675

  • Fanclub
    639

ตอนที่ 6 : ทาสรัก บทที่ 1-3 จบตอนView : 1369 , Rating : 96% / 5 vote(s)

4 เม.ย. 58

ตอนที่ 6 : ทาสรัก บทที่ 1-3 จบตอนView : 1369 , : 96% / 5 vote(s)

4 เม.ย. 58




เจ้าคิดว่าจะหนีพ้นรึ

หลังจากหายตกใจ เสียงกรีดร้องจึงตามมา

กรี๊ดดด...ปล่อยนะ! ปล่อยฉันนะ! ไอ้คนชั่ว!” สีตลรัศมีตะโกนด่าทอและร้องให้คนช่วยสลับกันไป ช่วยด้วยค่ะ! ช่วยด้วย! ช่วยฉันด้วยค่ะ!”

หยุด!” ชายผู้นั้นออกคำสั่ง เสียงของเขาทรงอำนาจและหนักแน่นทำให้เธอใจสั่น แต่คนอย่างสีตลรัศมีก็ไม่ยอมแพ้ ในเมื่อสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนี้เกี่ยวพันกับความเป็นความตายของเธอ จะให้เธออยู่เฉยได้อย่างไร

ปล่อยนะ! ปล่อย! ปล่อยซี่!” เอ่ยพลางใช้สองมือทุบตีแขนล่ำสันและมือใหญ่ๆของเขาอย่างแรง หากคนตัวโตกลับไม่สะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อย

เจ้านี่ฤทธิ์มากเหลือเกินนะเขาพร่ำบ่นชิดริมหูเธอ ลมร้อนๆที่กระทบกับผิวเนื้อเย็นเฉียบทำให้เธอร้อนวูบไปทั้งกาย เสียงที่กำลังจะเปล่งออกมากลืนหายลงไปในลำคอโดยอัตโนมัติ

กลับไปกับข้า ข้ามีเรื่องจะสอบสวนเจ้าตอนนี้เขากอดรัดเธอด้วยสองแขน แล้วยังก้มหน้าลงมาจนใกล้แก้มแดงระเรื่อ คงต้องสอบสวนกันทั้งคืนเลยละ สาวน้อย

หัวใจของคนฟังหล่นตุบไปอยู่ที่ตาตุ่ม ทั้งหวาดกลัวหวั่นเกรงอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน สีตลรัศมีดิ้นรนอีกครั้งแต่ก่อนที่จะได้กรีดร้องขอความช่วยเหลือ ผ้าผืนหนึ่งก็ทาบลงมาปิดปากเธอไว้ แน่นหนาเสียจนเสียงร้องของเธอดังอู้อี้อยู่ในลำคอเท่านั้น

ชายผู้นั้นอุ้มเธอพาดบ่า วางเธอลงบนหลังม้า แล้วกระโดดขึ้นมานั่งซ้อนทางด้านหลัง

ยามนั้นสีตลรัศมีตกใจเกินกว่าจะฉุกใจคิดว่าเดี๋ยวนี้ไม่มีใครใช้ม้าเป็นพาหนะในการเดินทางกันแล้ว!

 

แม้สีตลรัศมีจะไม่มีความรู้เรื่องม้าสักเท่าไหร่ แต่ก็พอมองออกว่าเจ้าพาหนะเดินทางตัวนี้จัดว่าฝีเท้าจัด แข็งแกร่งและรวดเร็วปานพายุจนน่าทึ่ง เพียงชั่วลมพัดบุรุษผู้นั้นก็พาเธอมาถึงที่หมายซึ่งเป็นกระโจมขนาดเล็กกว่าที่เธอเคยอยู่ สีดำสนิทแทบจะกลืนไปกับรัตติกาลหากไม่มีจันทร์ทรงกลดส่องแสงสว่างเบื้องบน ที่แปลกตาคือธงพื้นดำ พิมพ์หรือปักลายคล้ายกับศีรษะของหมาป่าปักอยู่ตรงมุมหนึ่งของกระโจม โดยมีชายผู้หนึ่งสวมเสื้อแขนยาว กางเกงขายาวแบบรัดกุมยืนเฝ้ายามอยู่ใกล้ๆ

สีตลรัศมียังไม่ทันกวาดตามองโดยถ้วนทั่ว ร่างของเธอก็ถูกชายผู้นั้นกระชากลงจากหลังม้า

เปล่าหรอก...ไม่ได้ตกลงสู่เบื้องล่างซึ่งมีผืนดินเปียกชื้นรองรับ แต่เป็นความอุ่นจัด...จนร้อนของอ้อมแขนของเขานั่นแหละ!

สีตลรัศมีใช้สองมือที่ว่างทุบลงบนบ่ากว้างและอกกำยำครั้งแล้วครั้งเล่า สองเท้าก็ดีดขึ้นลงกลางอากาศ พยายามอย่างสุดความสามารถเพื่อให้เขาปล่อยมือจากตัวเธอ แต่ยิ่งทำก็เหมือนยิ่งเป็นการก่อกวนโทสะของเขา อ้อมแขนที่โอบเธอไว้จึงรัดแน่นกว่าเดิม แน่นจนแผ่นอกของเธอแทบจะกลืนกินไปกับเนื้อกายของเขาเสียด้วยซ้ำไป!

หญิงสาวต้องเอนศีรษะไปทางด้านหลังค่อนข้างมาก เพื่อหลีกหนีให้พ้นจากใบหน้าที่ก้มต่ำลงมา เขามองจ้องเธอด้วยสายตาสีเขียวอมเทา ที่เมื่อเธอมองเมื่อใดก็มักจะหลงวนอยู่ในความลึกลับนั้นจนยากจะหาทางออกพบ

และสายตาคู่นั้นเดียวกันนี้แหละที่ทำให้เธอหยุดดิ้นรน และนอนแน่นิ่งราวกับยินยอมพร้อมใจให้เขาแบกเธอเข้าไปในกระโจม!

มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนแสงดวงจันทร์ลับหาย แทนที่ด้วยแสงตะเกียงเจ้าพายุที่วางตั้งอยู่ด้านใน

อื้อๆ!”

เธอพยายามส่งเสียงแต่ผ้าที่ปิดปากแน่นจนเสียงนั้นดังอยู่เพียงในลำคอ ดวงตากลมโตทอดมองเขาอย่างตื่นตระหนก หวาดหวั่น และไม่พอใจ

ความหลากหลายในอารมณ์ที่แสดงออกมาอย่างชัดเจนในดวงตาคู่สวยทำให้เจ้าของกระโจมเผลอตัวมองจ้องอย่างโปรดปราน

...นานแล้วที่เขาไม่ได้พบเห็นดวงตาเช่นนี้

...ดวงตาที่สุกสกาวสดใส เริงร่า หากก็มีความดื้อรั้นแข็งแกร่งอยู่ในตัว มีสตรีไม่กี่คนหรอกที่มีทั้งความอ่อนหวานและเข้มแข็งอยู่ในคนคนเดียวกัน หนึ่งในนั้นคือน้องสะใภ้ของเขาเอง[1]

และคนที่สองก็คือสตรีผู้นี้...สตรีผู้มีท่าทางและใช้ภาษาพูดอันแสนประหลาด

เจ้าหยุดดิ้นสักทีได้ไหม ฮึ! ตัวก็เล็กแค่นี้ทำไมแรงเยอะนัก

คำพร่ำบ่นกึ่งออกคำสั่งของเขา ไม่ได้ทำให้สีตลรัศมีหยุดกำปั้นเล็กๆที่กระหน่ำรัวลงบนไหปลาร้าของเขาเลยแม้แต่น้อย คงคิดว่าการประทุษร้ายตรงส่วนนั้นทำให้เขาเจ็บได้มากกว่าส่วนอื่นๆ

เป็นความคิดที่ค่อนข้างดี แต่น่าเสียดาย คนอย่างเขามีความอดทนต่อความเจ็บปวดได้อย่างน่าอัศจรรย์ เจ็บเพียงเท่านี้ ราวกับมดกัด ไม่ได้หนักหนาสาหัสจนทำให้เขาปล่อยมือจากเธอได้

อย่าเสียเวลาเลย ยังไงคืนนี้เจ้าก็ต้องโดนสอบสวน

เอ่ยพลางวางเธอลงบนเบาะนุ่ม

สีตลรัศมีรู้สึกว่ามันนุ่ม นุ่มจริงๆ แต่คงจะดีกว่านี้ ถ้าข้างๆตัวเธอจะไม่มีหมาป่าสีขาวตัวเขื่องนอนขดตัวหลับตาพริ้มอยู่ห่างเพียงคืบเดียว!

ด้วยสัญชาตญาณ เธอรีบกระถดหนีทันที พูดให้ถูกก็คือ     วิ่งพรวดพราดตรงไปยังประตูกระโจม ตั้งใจว่าจะชนทุกคนที่มาขวางเพื่ออิสรภาพของตนเอง หากยังไม่ทันก้าวถึงประตู ร่างของเธอก็ลอยหวือขึ้นเหนือพื้น ตกสู่อ้อมกอดร้อนรุ่มอีกครั้งอย่างช่วยไม่ได้

แม้บุรุษผู้นั้นจะตัวสูงใหญ่ แต่เขาก็เคลื่อนตัวได้ว่องไวอย่างน่าเหลือเชื่อ เพียงพริบตา สีตลรัศมีก็ถูกจับกดลงบนเบาะอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ปล่อยให้เธอเป็นอิสระ แต่พันธนาการเธอไว้ด้วยสองมือ จับข้อมือเธอยึดไว้เหนือศีรษะ ส่วนขายาวเรียวซึ่งเตะสะเปะสะปะไปมานั้นถูกล็อกไว้ด้วยท่อนขาแข็งแกร่ง หญิงสาวดิ้นรนต้านทานแรงของเขาอย่างสุดความสามารถ

เสียงอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากไม่ขาดระยะ พร้อมกับใบหน้าที่ส่ายไปมาจนผมของเธอยุ่งเหยิงกระจัดกระจายอยู่บนหมอนใบใหญ่

สิคาล

เป็นคำเรียกใคร ตอนแรกสีตลรัศมีไม่รู้ มาเข้าใจก็เมื่อเห็นเจ้าหมาป่าตัวนั้นมันค่อยๆลุกขึ้นยืน ทำท่าบิดตัวเล็กน้อยอย่างเกียจคร้าน ก่อนจะตวัดสายตามาจ้องเธอแล้วแยกเขี้ยวเข้าใส่ ราวกับเธอเป็นต้นเหตุที่ทำให้มันต้องลุกจากที่นอนอันแสนอบอุ่น

ออกไปเฝ้าข้างนอก

ราวกับมันเข้าใจภาษามนุษย์ ฟังรู้เรื่องและรู้ความหมาย ทันทีที่เจ้านายของมันออกคำสั่ง มันก็ดุ่มเดิมจากไปโดยไม่มีท่าทีลังเลแม้แต่นิดเดียว!

สีตลรัศมีเริ่มรับรู้ถึงความผิดปกติก็ตอนนั้นเอง

ทั้งเรื่องภาษา การแต่งกาย ผู้คนที่ดู ประหลาด...พวกเขาเหล่านั้นอาจไม่ใช่พวกค้ามนุษย์อย่างที่เธอเข้าใจ

แต่...พวกเขาเป็นใครละ

เป็นนักแสดงงั้นหรือ? พวกเขากำลังถ่ายละครอยู่รึเปล่า?

คำถามอีกมากมายตามมาเป็นพรวน แต่เธอไม่มีเวลาคิดหาคำตอบ เพราะบัดนี้เหตุการณ์ตรงหน้ามันชวนให้หวาดหวั่นมากกว่า

ยามนี้ บุรุษร่างใหญ่ราวยักษ์ปักหลั่น ผู้โน้มกายอยู่เหนือเรือนร่างของเธอ กำลังใช้สายตากวาดมองสำรวจไปทั่วเรือนร่างของเธออย่างพินิจพิจารณา

เจ้าไม่ใช่คนที่นี่...ไม่ใช่...คำนั้นเหมือนรำพึงกับตัวเอง ก่อนจะทำให้เธอสะดุ้งด้วยการก้มหน้าลงมาจนชิด...ชิดถึงขนาดที่ว่าเธอสัมผัสได้ถึงลมหายใจร้อนๆที่รินรดอยู่บนแก้มของเธอ

กลิ่นนี้...แปลก...ข้าไม่เคยได้กลิ่นมาก่อน กลิ่นอบร่ำก็ไม่ใช่ กลิ่นบุหงารำไปก็ยิ่งไม่ใช่ใหญ่

อีกครั้งที่เขารำพึงรำพัน ชวนให้เธอยิ่งสับสน และปวดศีรษะจนแทบจะระเบิดอยู่รอมร่อ!

เจ้าเป็นใครกันแน่ สาวน้อย มาสืบความอะไรที่ค่ายของข้า

ประโยคท้ายๆทำให้คิ้วเรียวสวยขมวดเข้าหากันยิ่งขึ้น สีตลรัศมีส่ายหน้า แล้วส่งเสียงอู้อี้อยู่สองสามครั้ง เขาจึงละมือข้างขวามาปลดผ้าปิดปากให้ พอริมฝีปากอิ่มเต็มเป็นอิสระเท่านั้นแหละ เธอก็กรีดร้องทันที

ช่วยด้วย! ช่วยด้วยค่ะ! ใครก็ได้ช่วยฉันด้วย!”

หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้! ไม่มีประโยชน์อะไรหรอก ไม่มีใครช่วยเจ้าได้

สีตลรัศมียังไม่ยอมหยุด

ในห้องส่วนตัวของข้า ไม่มีใครกล้าเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต ถ้าใครมันกล้าทำเช่นนั้น มันจะไม่มีลมหายใจอีกต่อไป!”

ประโยคนั้นช่างเหี้ยมโหดจนทำให้เธอหยุดส่งเสียงได้...ตกใจและตะลึงงันมากกว่าเชื่อคำสั่งอันเกรี้ยวกราดของเขา

คุณพูดเหมือนคุณเป็นเจ้าชีวิตของใครๆ บ้ารึเปล่า?! ประเทศเราไม่ใช่บ้านป่าเมืองเถื่อนที่คิดอยากจะฆ่าใครก็ฆ่าได้ตามอำเภอใจนะคุณ

ชายผู้สวมหน้ากากคาดกับดวงตาทั้งสองและปิดบังใบหน้าซีกซ้ายของตนไว้นั้นชะงักไปเล็กน้อย สีตลรัศมีแน่ใจว่าเห็นความคลางแคลงสงสัยในดวงตาของเขา หากเพียงครู่เดียวมันก็กลับมาวาวจ้าและดุดันตามเดิม

คนอื่นอาจทำไม่ได้ แต่ข้า...สำหรับข้าแล้ว ข้ามีสิทธิ์ในทุกๆชีวิตบนผืนแผ่นดินของข้า

เอ๊ะ คุณพูดไม่รู้เรื่องรึไง คุณมีสิทธิ์อะไร...เสียงของเธอกลืนหายไปในลำคอ ทันทีที่เขาเอื้อนเอ่ยว่า

สิทธิ์ของความเป็นกษัตริย์...มากพอรึเปล่าล่ะ สาวน้อย

กษัตริย์?”

กษัตริย์อะไรกัน...เดี๋ยวนี้ราชาปุระไม่มีกษัตริย์แล้วนี่

กษัตริย์พระองค์สุดท้ายที่เธอจำได้คือองค์นเรนทร...ผ่านมาตั้งร้อยปีแล้วมิใช่หรือ?!

สีตลรัศมีส่ายหน้าด้วยเห็นว่าเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นเรื่องไร้สาระ และทั้งหมดที่เธอพบพาน อาจจะเป็นรายการโทรทัศน์ประเภทซ่อนกล้องอะไรเทือกนั้น

คุณอย่าพูดเล่นได้ไหม?! ฉันไม่มีอารมณ์มาเล่นด้วยหรอกนะ! ฉันจะกลับบ้าน ปล่อยฉันได้แล้ว!”

กลับไม่ได้!”

คุณไม่มีสิทธิ์มาสั่งฉัน!”

ข้ามีสิทธิ์...มีสิทธิ์ทุกอย่างบนตัวเจ้า บนเรือนร่างของเจ้าด้วย

อะไรนะ? บ้ารึเปล่า?! คุณไม่...

เสียงของเธอขาดหายไป เมื่อเขาสวนกลับมาว่า

ไม่มีใครขัดความต้องการของรเณศภูวดลได้!”

สีตลรัศมีใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม ขณะย้อนถามว่า

อะไรนะ? รเณศภูวดล?”

ใช่! ข้านี่แหละรเณศภูวดล...กษัตริย์ของเจ้า!”

กษัตริย์? รเณศภูวดล?

เขากำลังจะบอกว่าเขาคือ...

กษัตริย์ราชาปุระองค์ที่สิบสามแห่งราชวงศ์จันทรมาศน่ะหรือ?”

คนฟังพยักหน้า ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้ม จะเยาะหยัน ขบขัน หรือเอ็นดู สีตลรัศมีไม่อาจรู้ แต่ที่แน่ๆตอนนี้ เขากำลังก้มหน้าลงมาหาเธอ และทอดมองมาด้วยแววตาที่แทบจะกลืนกินเธอไปทั้งตัว!

อย่าทำมารยาแสร้งทำเป็นไม่รู้จักข้าหน่อยเลย ข้ารู้ว่าเจ้ารู้จักข้าดี ไม่เช่นนั้นเจ้าคงไม่เก่งกล้าสามารถถึงขนาดลอบเข้ามาในนี้หรอก

อะไรนะ? ลอบเข้ามา?” สีตลรัศมีรีบปฏิเสธทันควันฉันไม่ได้ลอบเข้ามานะ! ฉัน...ฉัน...

ประโยคต่อมาอึกๆอักๆเพราะในหัวของเธอขาวโพลน มีแต่เพียงเครื่องหมายคำถามเด่นหราอยู่ในนั้น

เอาละ ข้าไม่อยากต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าแล้ว เรามาเริ่มการสอบสวนกันเลยดีกว่า

ก่อนที่สีตลรัศมีจะทันได้ปฏิเสธหรือตอบรับใดๆ ร่างเล็กก็ถูกเขาจับให้นอนคว่ำ มันเป็นเวลาเพียงชั่วเสี้ยววินาทีเท่านั้น ไม่ทันให้เธอได้ปกป้องตัวเอง เมื่อมือใหญ่กระชากเสื้อด้านหลังของเธอจนฉีกขาดแหว่งวิ่น

เสียงแคว่กดังสะท้อนอยู่ความเงียบงัน ตามมาด้วยเสียงกรีดร้องและการดิ้นรนอย่างสุดชีวิต

ไอ้ชั่ว! ไอ้บ้า! แกจะทำอะไรฉัน! ปล่อยฉันนะ!”

เธอพยายามยันตัวลุกขึ้นแต่เขาก็กดตัวเธอให้นอนแน่นิ่งอยู่ในสภาพที่แผ่นหลังเปลือยเปล่าได้อย่างง่ายดาย ...คงแทบไม่ได้ออกแรงด้วยซ้ำ ทั้งๆที่เธอเหนื่อยหอบปานจะขาดใจอยู่แล้ว!

ข้าไม่ได้จะทำอะไรเจ้า ข้าแค่ต้องการพิสูจน์...ว่าเจ้าใช่คนของสัตตบุรีหรือไม่

แล้วเขาก็ดึงเสื้อที่ขาดเพียงแค่กลางหลังให้ลงต่ำกว่าเดิม พร้อมกับมือร้อนผ่าวที่แนบไปกับผิวกายนวลเนียน จากไขสันหลังด้านบน เลื่อนลงสู่ช่วงเอว ต่ำลงไปยังก้นงอนงาม ณ ที่นั้นเขาลูบไล้มือไปทั่วบริเวณจนทำให้สีตลรัศมีดิ้นพล่าน ทั้งหวาดกลัว และโกรธจนแทบอยากจะบีบคอเขาให้ตายคามือเลยด้วยซ้ำ

ไม่ใช่...เจ้าไม่ได้สักสิ่งใดไว้

ใครมันจะอุตริไปสักตรงนั้นเล่า!” ว่าพลางปัดป่านมือไปทางด้านหลังหมายจะประทุษร้ายคนบ้ากามที่บังอาจลวนลามเธออย่างน่ารังเกียจเช่นนี้!

เอาออกไปนะ! เอามือคุณออกไป! อย่ามาแตะต้องตัวฉัน! ออกไป!”

เขาทำตามที่เธอบอก ชักมือกลับ และผละจากเรือนร่างของเธอ

ด้วยโทสะที่สุมแน่นอยู่ในอก ทำให้สีตลรัศมีลืมตัว พลิกกายหันมา แล้วลุกขึ้นยืน...ในสภาพที่เสื้อผ้าแหว่งวิ่นจนมองเห็นทรวงสล้างอวดโฉมความงามภายใต้เงาสลัวรางของแสงตะเกียง!



[1] เจ้าหญิงศวัตราจากเรื่องหทัยรักบรรณาการ


เปิดจองแล้วนะคะ
สั่งจองได้ที่ 
http://www.sasi-aksorn.com/

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 6 : ทาสรัก บทที่ 1-3 จบตอนView : 1369 , Rating : 96% / 5 vote(s)

4 เม.ย. 58

ตอนที่ 6 : ทาสรัก บทที่ 1-3 จบตอนView : 1369 , Rating : 96% / 5 vote(s)

4 เม.ย. 58

0 ความคิดเห็น



พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android