ฤๅพรหมอธิษฐาน (ชุดลิขิตเหนือกาล ๑)

  • 100% Rating

  • 14 Vote(s)

  • 152,230 Views

  • 1,988 Comments

  • 711 Fanclub

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    92

    Overall
    152,230

  • Comments
    1,988

  • Fanclub
    711

ตอนที่ 6 : บทที่ ๓.๑View : 394 , Rating : 15 / 3 vote(s)

31 ม.ค. 58

ตอนที่ 6 : บทที่ ๓.๑View : 394 , Rating : 15 / 3 vote(s)

31 ม.ค. 58




เมื่อเรือลำน้อยเข้าเทียบท่า นางพุดก็รีบจูงมือนายของตนขึ้นเรือนไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าทันที ขณะที่ขุนบวรฤทธิเดชเดินขึ้นเรือนตามมาเพื่อขอโทษขอโพยคุณหญิงลำดวนในความสะเพร่าของตัวเองที่ปล่อยให้ลูกสาวของท่านกระโดดลงน้ำจนเกือบถูกเรือชนหรืออาจจะจมน้ำได้ ท่านรับฟังอย่างตกใจ

ตายจริง!” ว่าพลางยกมือทาบอก แววตาเบิกกว้างตระหนกชัดเจน ลูกสาวของฉันกระโดดลงน้ำจริงๆรึพ่อ

ขอรับ

คุณพระคุณเจ้าช่วย! ไฉนแม่พลอยจึงทำเช่นนั้น! น้องว่ายน้ำเป็นเสียที่ไหนเล่าพ่อบวร

แม่พลอยอาจจะก้าวพลาดตกจากแพกระมังขอรับ

สิ้นเสียงนั้น ประตูห้องของแม่พลอยก็เปิดออก พร้อมกับนางพุดที่ก้าวเท้านำออกมา โดยกำชับนายของตนให้ระวังไม่ให้เหยียบธรณีประตู

พลอยรุ้งอาบน้ำเปลี่ยนชุดใหม่แล้ว...เป็นเสื้อคอกระเช้าสีขาว นุ่งโจงเรียบร้อย คาดด้วยเข็มขัดเงิน ผมเกล้าไว้เป็นมวยอยู่บนศีรษะมีดอกมะลิดอกใหม่ร้อยรัดโดยรอบ ใบหน้ากลมป้อมขาวผ่องด้วยแป้งที่นางพุดผัดให้ ถึงกระนั้นปานแดงบนแก้มซ้ายก็ยังเห็นชัดเจนอยู่มาก

แม้ว่าพลอยรุ้งจะอยู่ที่นี่มาสามวันแล้ว แต่ก็ยังไม่ชินกับการนุ่งโจงกระเบนเสียที ดังนั้นเวลาเดินเหินจึงดูประดักประเดิดอย่างน่าขัน

เดินดีๆเจ้าค่ะนางพุดกระซิบบอก ขณะจูงมือแม่พลอยมาหาคุณหญิงซึ่งกำลังเคี้ยวหมากนั่งคอยอยู่ตรงกลางเรือน

พลอยรุ้งถอนหายใจเฮือก พยายามอย่างยิ่งที่จะเดินให้เป็นกุลสตรีมากที่สุด หากเมื่อเห็นขุนบวรฤทธิเดชหันมามองเช่นนั้น เจ้าตัวก็แทบสะดุดขาตัวเอง

เป็นอย่างไรบ้าง แม่พลอย

คุณหญิงเอื้อมมือมากอดรัดเธอไว้ข้างกายเมื่อเดินมาถึง ก่อนจะเอ่ยถามอย่างเป็นกังวล

ลูกสบายดีเจ้าค่ะ

ผู้เป็นแม่ไม่ค่อยจะวางใจนักจึงวางหลังมือแตะต้องตามหน้าผากและซอกคอ

แม่ว่าให้หมอตรวจสักหน่อยดีไหม

อย่ายุ่งยากเลยเจ้าค่ะ ลูกไม่ได้เป็นอะไรจริงๆ

ถ้อยคำที่ดูเป็นผู้ใหญ่ ผิดแผกจากเมื่อก่อนทำให้คุณหญิงต้องขมวดคิ้ว มองจ้องดวงตากลมโตใสซื่อบริสุทธิ์ของลูกสาวนิ่งนาน ก่อนเสียงขุนบวร ฤทธิเดชจะดึงให้ท่านตื่นจากภวังค์

กระผมคงต้องกลับแล้วขอรับ

ไปดีมาดีเถิดพ่อ วันหลังมาพาแม่พลอยไปเที่ยวอีกหนา

ชายหนุ่มรับคำ หันมาส่งยิ้มให้กับเด็กสาว...เป็นยิ้มที่พลอยรุ้งเคยคุ้นมาตลอดสามปี และยังคงทำให้เธอใจเต้นเหมือนเคย ทว่าคราวนี้มีความปวดแปลบแฝงอยู่ด้วย คนตัวเล็กยกมือจรดหน้าผาก ไหว้ลาอีกฝ่ายตามมารยาท

เมื่อขุนบวรฤทธิเดชกลับไปแล้ว คุณหญิงก็หันมาซักถามเรื่องที่เธอกระโดดลงไปในน้ำ ว่าเป็นความจงใจหรือเธอก้าวพลาดเอง พลอยรุ้งนิ่งไปครู่ใหญ่เพื่อหาคำตอบที่เหมาะสมที่สุด จากนั้นจึงเอื้อนเอ่ยเสียงหวานว่า

ลูกจำไม่ค่อยได้แล้วเจ้าค่ะยิ้มประจบเสียหนึ่งที ก่อนจะหาทางเลี่ยงด้วยการขอลงไปเดินเล่นรอบบ้าน โดยอ้างว่าไม่อยากจับเจ่าอยู่แต่ในห้องเหมือนเคย คนเป็นแม่ผู้ไม่เคยเห็นลูกสาวขอออกมาสูดอากาศข้างนอกมาก่อนย่อมดีใจจนลืมเลือนสิ่งที่สงสัยในหัวใจไปเสียสิ้น

เอาเถิด จะไปเดินเล่นแม่ก็มิว่าดอก แต่อย่าไปไหนไกลหนาแม่พลอย

เมื่อได้รับอนุญาตเด็กสาวก็รีบวิ่งลงจากเรือนโดยเร็ว ตั้งใจไว้ว่าจะไม่ให้นางพุดเดินตามเป็นเงาตามตัวอีกต่อไป ทว่า...บ่าวผู้จงรักภักดีหาได้ยอมให้เธอคลาดสายตาไม่ นางพาร่างท้วมของตัวเองตามมาติดๆพร้อมร้องเรียก

คุณหนูเจ้าคะ คุณหนูเจ้าขา รอบ่าวด้วยเจ้าค่ะ!”

มีหรือที่ผู้เป็นนายตัวจ้อยจะยอมฟัง ร่างเล็กยังคงตั้งหน้าตั้งวิ่ง หากเสียงกำไลข้อเท้าที่ดังกรุ๊งกริ๊งคงทำให้ผู้เป็นบ่าวตามหาตัวได้ง่าย เจ้าตัวจึงรีบไปหลบซ่อนตัวกลางพุ่มไม้ขนาดใหญ่ พวกบ่าวไพร่ที่กำลังเก็บกวาดใบไม้ตรงสวนหันมามองเป็นตาเดียว แม่พลอยเกรงว่าจะมีคนปากโป้งไปบอกนางพุดจึงยกนิ้วชี้แตะริมฝีปาก กวาดมองแต่ละคนด้วยสายตาดุๆเป็นเชิงบังคับ เท่านั้นแหละ บ่าวไพร่ทุกคนไม่ว่าหญิงชายพากันก้มหน้าก้มตาทำงานของตนต่อไปในทันที 

พลอยรุ้งมองพี่เลี้ยงร่างตุ้ยนุ้ยที่ถลกโจงวิ่งตามเธอหน้าตั้งหันซ้ายแลขวาด้วยความขบขัน เมื่อนางพุดไม่พบจึงมุ่งหน้าไปที่ท่าน้ำ เห็นดังนั้นเด็กสาวจึงเดินออกจากที่ซ่อน จรดปลายเท้าแผ่วเบาไปยังสวนข้างเรือน ผ่านชิงช้าไม้ใต้ต้นไม้ขนาดใหญ่ที่แผ่ขยายกิ่งก้านสาขามอบความร่มรื่นเย็นชื่นใจ เจ้าตัวจึงกระโดดขึ้นไปนั่งเล่นอยู่พักหนึ่ง เมื่อรู้สึกเบื่อจึงเปลี่ยนไปเดินทอดน่องไปตามริมรั้วไม้ซึ่งกั้นแบ่งเขตบริเวณบ้างของพระยาสุรศักดิ์เสนากับบ้านที่อยู่ติดกัน

ความอยากรู้อยากเห็นทำให้พลอยรุ้งอยากสำรวจดูว่าบ้านข้างๆนั้นเป็นบ้านของใคร ใหญ่โตสวยงามเพียงใด จึงพยายามชะแง้แลมองด้วยการกระโดดสามสี่ครั้ง กระทั่งสายตาเหลือบไปเห็นว่ามีประตูที่เปิดแง้มไว้อยู่ห่างออกไปเพียงสามสี่ก้าวยาวๆเท่านั้น เจ้าตัวไม่รอช้ารีบรุดหน้าตรงไปยังประตูนั้น เปิดมันให้กว้างมากพอที่ตัวเองจะชะโงกศีรษะเข้าไปมองได้

สภาพบ้านที่อยู่ติดกับบ้านของพระยาสุรศักดิ์เสนา...เป็นลักษณะเรือนไทยหมู่ ๔ หลัง ตรงกลางเป็นชานโล่งกว้างตั้งตระหง่านท่ามกลางแมกไม้ บ่าวไพร่บริวารเดินกันให้ขวักไขว่

บริเวณที่ติดกับรั้วยังมีเรือนไทยหลังเล็กตั้งอยู่ มีบ่าวไพร่เดินขึ้นลงบางตา พลอยรุ้งกวาดตามองผ่านๆ ก่อนสายตาจะสะดุดเข้ากับเรือนกายสูงใหญ่ของใครบางคน...ตอนแรกเธอยังจำไม่ได้ แต่เมื่อเพ่งมองอีกอึดใจ จึงแน่ใจว่าบุรุษผู้นั้นคือขุนเทพไกรศรนั่นเอง!

ร่างเล็กชักหวั่นใจ ด้วยเธอนั้นก้าวข้ามอาณาเขตบ้านเขามาโดยไม่ได้รับอนุญาต แม้จะยืนเกาะอยู่ที่ประตูไม่ได้เข้าไปเดินเพ่นพ่านก็เถอะ...อย่างไรก็ถือว่าเป็นการบุกรุกอยู่ดี! คิดได้ดังนั้น สาวน้อยในร่างเด็กจึงรีบเดินกลับบ้านของตนเองในทันที

ก้าวเล็กๆของเด็กตัวจ้อยคงไม่อาจเทียบเท่ากับก้าวยาวๆของบุรุษวัยฉกรรจ์ได้ ดังนั้นเมื่อแม่พลอยก้าวไปได้เพียงสิบก้าว ร่างน้อยก็ลอยหวือสู่อ้อมแขนแข็งแกร่งของใครบางคนอย่างไม่ให้ทันได้ตั้งตัว

ไยเจ้าจึงมาแอบด้อมๆมองๆบ้านพี่เช่นนั้นเล่า หนูพลอย

คนตัวเล็กอ้าปากค้าง แววตาวาววับขึ้นมาอย่างไม่พอใจ เมื่อตนเองถูกกักขังในอ้อมกอดของบุรุษแปลกหน้า

จริงๆจะว่าแปลกหน้าก็คงไม่ได้...สำหรับแม่พลอยแล้ว ขุนเทพไกรศรคงเป็นพี่ชายที่แสนดีกระมัง ไม่เช่นนั้นตอนสามขวบเด็กสาวคนนี้คงไม่ร้องเรียกให้อุ้มเช่นนั้นเป็นแน่

พลอยแค่ไปเดินเล่น ไม่ได้ตั้งใจบุกรุกนะคะ

คิ้วเข้มเลิกสูง พร้อมกับดวงตาคมดุอ่อนแสงลง

พี่มิได้ว่าเจ้าดอก...หากเจ้าอยากไปเที่ยวบ้านพี่ เจ้าก็ไปได้ เมื่อตอนก่อนพี่จะไปราชการที่พิษณุโลก แม่ของเจ้ายังพาเจ้าไปวิ่งเล่นที่บ้านพี่อยู่บ่อยๆเลยหนา เดี๋ยวนี้มิได้ไปเลยรึ

คำถามนั้นพลอยรุ้งไม่รู้ว่าจะตอบเช่นไร จึงเปลี่ยนไปคุยเรื่องอื่นเสีย

ปล่อยพลอยเถอะค่ะ เธอพยายามเค้นเสียงออกมาโดยไม่ใส่อารมณ์แบบ ผู้หญิง

...เสียงของแม่พลอยจึงแผ่วเบา และค่อนข้างออดอ้อน

เดี๋ยวนี้พี่อุ้มเจ้ามิได้แล้วฤๅ คนตัวโตก็ใช่ว่าจะยอมทำตามง่ายๆ ...นอกจากจะไม่ปล่อยแล้ว ยังก้มหน้ามาจ้องเธออย่างจริงๆจังๆเสียด้วย

พลอยรุ้งเม้มริมฝีปาก หรี่ตามองคนอุ้มอย่างระแวง

ขุนเทพมองพลอยทำไมคะ

เธอได้เห็นหน้าตาเขาชัดเจนก็ตอนนี้เอง รูปหน้าคมสัน จมูกโด่ง คิ้วเข้ม ริมฝีปากหยักลึก เมื่อรวมกันแล้ว แม้จะไม่ใช่พิมพ์นิยมของสาวๆสมัยที่เธอจากมา หากก็ดูดีมากพอที่จะทำให้ผู้หญิงสักคนหลงรักได้

แม่พลอยกะพริบตาปริบๆ จ้องมองเขาอย่างลืมตัว ขณะที่เขาเองกลับขมวดคิ้ว...ดูเหมือนไม่พอใจอะไรบางอย่าง

ไยเจ้ามิเรียกพี่ว่าพี่เทพเหมือนเดิมเล่า

พลอย...คนถูกถามอึกอักเล็กน้อย ก่อนตอบว่า พลอยจำไม่ได้แล้วค่ะว่าเมื่อก่อนเคยเรียกขุนเทพว่ายังไงชายหนุ่มกำลังจะอ้าปากเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เธอขัดขึ้นมาเสียก่อน

ว่าแต่...ขุนเทพยังไม่ตอบพลอยเลยนะคะ

พี่แค่อยากเห็นว่าเจ้ายังเหมือนเดิมฤาไม่

แล้ว?...

เจ้ายังหน้ากลมมิเปลี่ยนเลยหนา เพียงตะว่า...เขาถอยห่างออกไป แล้วเอื้อนเอ่ยเสียงห้าว ...ตาของเจ้ามีประกายแปลกนัก

แปลกยังไงคะ

พี่ก็อธิบายมิถูกดอก ตะรู้ว่ามันหาเหมือนเดิมไม่

แน่ล่ะ...ก็เธอไม่ใช่หนูพลอยของเขา แต่เป็นพลอยรุ้งที่เกิดหลังเขาหลายร้อยปีนี่นา!

คุณหนูอยู่ที่นี่เอง!”

ก่อนที่จะได้สนทนากันต่อ เสียงของนางพุดก็ดังขึ้น ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าหนักๆย่ำถี่รัวเร็ว

บ่าวไปตามหาถึงท่าน้ำนู่นเจ้าค่ะ บ่าวร้อนใจ นึกว่า...เจ้าตัวพูดแค่นั้นก่อนยกมือไหว้ขุนเทพไกรศรผู้กำลังอุ้มแม่พลอยไว้แนบอก

ขุนเทพไกรศรยอมวางเธอลงกับพื้น แล้วฝากนางพุดไปบอกคุณหญิงว่าจะมากราบเท้าท่านตอนค่ำๆ จากนั้นจึงเดินกลับบ้าน โดยไม่ลืมบอกลาหนูพลอยของตนด้วยการลูบแก้มเสียหนึ่งที

พลอยรุ้งสะดุ้งเล็กน้อย...มือของเขาร้อนจัด จนส่งกระแสความร้อนให้พุ่งปราดไปมั่วร่าง และพุ่งตรงเข้าสู่หัวใจจนมันเต้นแรงโลดขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล เรียวปากจิ้มลิ้มเผยออ้าแต่ไม่มีเสียงใดๆเล็ดลอดออกมา รอยสัมผัสนั้นสร้างความงุนงง ประหม่าขัดเขินระคนความไม่พอใจได้อย่างน่าอัศจรรย์  หญิงสาวได้แต่ยกมือเช็ดรอยสัมผัสนั้น จ้องมองแผ่นหลังของเขาจนลับตา ก่อนจะหมุนตัว เร่งฝีเท้ากลับขึ้นไปบนเรือนในทันใด


หนังสือพร้อมส่ง ราคา 360 บาท สั่งได้ที่ sasipawriter@gmail.com
หรือที่ www.books-forfun.com
www.booksyourlikeshop.com
www.jipathabookshop.com
www.นิยายรัก.com


 

Vote
ให้คะแนนตอนนี้

Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.

ส่งคะแนน

ตอนที่ 6 : บทที่ ๓.๑View : 394 , Rating : 15 / 3 vote(s)

31 ม.ค. 58

ตอนที่ 6 : บทที่ ๓.๑View : 394 , Rating : 15 / 3 vote(s)

31 ม.ค. 58

0 ความคิดเห็น



พิมพ์เลขที่เห็น

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android