สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

สายลมที่ผันกลับ [REWRITE]

ตอนที่ 13 : ผลข้างเคียง


     อัพเดท 8 มิ.ย. 55
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ปลาทอง ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ปลาทอง Email : sakunarak(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/sakynarak
< Review/Vote > Rating : 96% [ 1,584 mem(s) ]
This month views : 1 Overall : 29,852
744 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 13 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
สายลมที่ผันกลับ [REWRITE] ตอนที่ 13 : ผลข้างเคียง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 107 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด





12. ผลข้างเคียง



            เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดสาดส่องผ่านม่านบางเข้ามาทอเป็นลำแสง

สีทองอ่อนๆ
 ตั๊กแตนตื่นขึ้นพร้อมคราบน้ำตาและเสียงถอนหายใจที่ยาวนาน 

เมื่อวานกว่าจะหลับลงได้ก็เกือบสว่าง แต่ก็ยังตื่นตามเวลาปกติจนได้ 

สาวน้อยเป็นคนตื่นเช้ามาแต่ไหนแต่ไร เพราะชอบที่สุดกับบรรยากาศของทะเล

ยามเช้า ตื่นแล้วก็ต้องรีบเปลี่ยนเสื้อผ้า ปั่นจักรยานออกไปที่ชายหาดทันที

ในเกือบทุกวันหยุด เธอเหลือบมองโทรศัพท์ที่หัวเตียง อยากจะเล่าเรื่องเมื่อคืน

ให้พี่ๆฟังเสียเหลือเกิน แต่ติดที่ว่ากลัวจะเกิดเป็นเรื่องราวใหญ่โต ทำให้ตัวเอง

อดเรียนที่กรุงเทพฯ จึงตัดสินใจที่จะเงียบไว้ดีกว่า...


ถ้าเรื่องเมื่อคืน พี่ต่อเป็นคนมาเจอ ก็คงออกมาอีกรูปแบบนึง พี่ต่อคงพูดจาดีๆ

และยอมรับฟังความเห็นของเธอเป็นแน่ ความจริงแล้วพี่กริชก็ไม่ใช่คนใจร้าย 

กับเธอแล้ว ไม่เคยแม้กระทั่งจะขึ้นเสียงใส่ซักแอะ แต่เรื่องมันก็นานมาแล้ว 

ไม่เจอกันมาตั้งนาน พี่เค้าอาจเปลี่ยนไปแล้วก็ได้...



ก๊อกๆๆ



“คุณหนูเล็กตื่นรึยังคะ
?” บัวมาเคาะประตูแต่เช้าเชียว




“ตื่นแล้วค่า” เธอวิ่งไปเปิดประตูให้




“เป็นยังไงบ้างคะ หิวรึยัง อาบน้ำอาบท่าแล้วไปทานข้าวเช้ากันดีกว่าค่ะ 

วันนี้ป้าสายหยุดกับพี่ซ่อนกลิ่นทำไว้หลายอย่างเลย ไม่รู้ว่าตอนเช้าคุณหนูเล็ก

ชอบทานอะไรเป็นพิเศษ”




“อูย” เธอโบกมือพร้อมส่ายหน้า “กินอะไรก็ได้ค่ะ แตนกินได้ทั้งนั้น” สาวใช้ยิ้ม

อย่างสดใส




“งั้นรีบอาบน้ำเถอะค่ะ คุณหนูรออยู่ที่โต๊ะแล้ว”
 




“พี่กริช
?...”




“ค่ะ เธอบอกว่าจะรอทานข้าวกับคุณหนูเล็ก เลยให้พี่ขึ้นมาดูว่าคุณหนูเล็กตื่น

หรือยัง” เด็กสาวหน้าเสียทันที




“อ...เอ่อ ฮ้าววว...” หาวหวอดออกมาซะอย่างนั้น “ง่วงจังเลยค่ะ สงสัยว่าเมื่อคืน

นอนไม่ค่อยหลับ ง...งั้นแตนว่าแตนไปนอนต่อดีกว่า” ว่าแล้วก็พุ่งหลาวลงไปที่เตียง 

ห่มผ้าคลุมโปงทันที จะให้สู้หน้ากันเข้าไปได้ยังไง เมื่อคืนก็กลัวจนตัวสั่น

ไปหมดแล้ว




“อ...อ้าว คุณหนูเล็ก คุณหนูเล็ก
!”


    
       กริชกานต์สะบัดหนังสือพิมพ์หัวนอกปิดวางลงบนโต๊ะ เหลือบมองไปที่บันได

เล็กน้อย หัวคิ้วมุ่นแน่นแสดงความไม่พอใจ


ป่านนี้ทำไมยังไม่ลงมาอีก...


แต่แล้วบัวก็วิ่งจากบันไดลงมาคนเดียว




“อ...เอ่อ...”




“แตนล่ะ
”




“อ...เอ่อ คุณหนูเล็กบอกว่าง่วงนอนน่ะค่ะ เลยนอนหลับต่อไปแล้ว” 

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจแรงๆ ทำท่าจะขึ้นไปตาม




“อย่าเลยค่ะคุณหนู เมื่อคืนคุณหนูเล็กร้องไห้หนักมาก คงยังจะเหนื่อย 

ให้เธอนอนต่อไปเถอะค่ะ” สายหยุด เข้ามาปรามก่อน ป้าสายหยุดเป็นแม่ของ

ซ่อนกลิ่นและเป็นคนเก่าคนแก่ของครอบครัวกริชกานต์มานาน คงมีแต่เพียง

ป้าสายหยุดเท่านั้นที่ชายหนุ่มเกรงอกเกรงใจเหมือนญาติผู้ใหญ่คนหนึ่ง
             



“งั้นวันนี้ผมไม่ทานแล้ว” ชายหนุ่มลุกพรวดพราดขึ้นทันทีโดยที่ไม่ยอมแตะ

อาหารเช้าสักนิด




                                              *****




          หลังจากนอนคลุมโปงได้ไม่นาน เสียงเร่งเครื่องยนต์ออกจากบ้านก็ทำให้

ตั๊กแตนถอนหายใจโล่งอกออกมาได้ เธอขยับเข้าไปแอบมองที่หน้าต่างให้แน่ใจ

ว่ากริชออกไปแล้วจริงๆ จากนั้นก็พ่นลมหายใจทางปากแรงๆก่อนจะทิ้งตัวลง

บนเตียงนุ่มอย่างสบายใจ แต่เสียงเครื่องมือสื่อสารตัวน้อยก็ทำให้เธอต้องพลิกตัว

ขึ้นมารับอย่างเสียไม่ได้




“ค่ะพี่ตั้น”




"เป็นยังไงบ้าง เรียบร้อยดีมั้ย" เสียงใสๆของตั้นทักทายมา



"เอ่อ...ก็เรียบร้อยดีค่ะ" ลังเลใจนิดหน่อยแต่ก็ตอบไปอย่างนั้น...



"อย่าไปทำอะไรให้พี่กริชเค้าเดือดร้อนนะ"



"ค่า"




“แล้วเรื่องเรียนเป็นยังไงบ้าง”




“ก็รอเปิดเทอมอย่างเดียวค่ะ ไม่มีอะไรแล้วล่ะพี่ตั้น”




"ดูแลตัวเองดีๆล่ะ พ่อกับพวกพี่ๆเป็นห่วงนะ"



"ไม่มีอะไรให้ต้องเป็นห่วงหรอกน่า"




“จ้า เราน่ะมันแสบนัก พี่ล่ะอดห่วงแทนพี่กริชไม่ได้”




“แตน...” เธอลังเลครู่หนึ่ง




“ฮื้อ
?”




“เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร แตนไปก่อนนะคะ หิวข้าวจะแย่แล้ว”




“จ้า ไว้ค่ำๆพี่ต่อเค้าคงจะโทรไปอีกทีนะ”




“ค่า” สาวน้อยถอนหายใจก่อนจะกลับไปกลิ้งเล่นบนเตียงต่ออีกซักพัก แต่เพราะ

ท้องนาฬิกามันเรียกร้อง เลยต้องรีบไปอาบน้ำอาบท่าแล้วลงไปหม่ำมื้อเช้า
 

       ตั๊กแตนเป็นเด็กที่เจริญอาหารเป็นอย่างมาก กินเก่งและแทบไม่เลือกเลย 

กินอะไรก็ดูอร่อยไปซะทุกอย่างจนแม่ครัวอย่างสายหยุดกับซ่อนกลิ่นถึงกับยิ้มกว้าง 

อันที่จริงแล้วทั้งบรรดาแม่บ้าน คนสวนหรือคนขับรถก็ดูจะสดชื่นขึ้นมามาก

ตั้งแต่แตนย้ายมาอยู่ คงเป็นเพราะที่ผ่านมา ในคฤหาสน์ใหญ่หลังนี้มีแต่เรื่องเศร้า 

ทั้งอุบัติเหตุที่เกิดขึ้นกับคุณหนูและการจากไปอย่างกระทันหันของคุณผู้ชาย 

อารมณ์เกรี้ยวกราดของคุณหนูที่ทวีความรุนแรงมากขึ้นทุกๆวัน และยังไม่รวมถึง

ความวุ่นวายของบรรดาญาติโกโหติกาที่มาหากริชที่บ้านกันไม่เว้นแต่ละวัน

เพื่อจุดประสงค์ทางการเงิน นี่คงเป็นอีกสาเหตุที่กริชกานต์ไม่ค่อยชอบอยู่

ที่บ้านมากนัก 


หลังจากตั๊กแตนโดนกักบริเวณไปได้เกือบสัปดาห์ดี เธอก็เริ่มเบื่อหน่าย 

เพราะความที่เคยไปไหนมาไหนได้อย่างอิสระ กลับมาถูกจับขังไว้แบบนี้ 

ยังไงก็ต้องเบื่อเป็นธรรมดา ภาวนาทุกวันให้มหาวิทยาลัยเปิดเทอมไวๆ 

คงมีเรื่องสนุกให้ทำมากกว่านี้แน่นอน...




“คุณหนูเล็ก รับของว่างมั้ยคะ วันนี้บัวกับพี่รำเพยอบคุ้กกี้มะพร้าวอ่อนไว้ด้วยนะคะ” 

สาวน้อยที่กำลังตีลังกาอ่านอัตชีวประวัติของบุคคลสำคัญในประเทศอิตาลี 

เลื่อนหนังสือมากองไว้บนท้อง พลางแหงนหน้ามองถ้วยชาที่กลับหัวอยู่บนโต๊ะ 

“นั่งดีๆสิคะคุณหนูเล็ก นี่แอบเอาหนังสือคุณหนูมาอ่านอีกแล้วเหรอคะ” 

เด็กสาวขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยผมเผ้ากระเซอะกระเซิง




“ก็แตนเบื่อนี่คะ ออกไปไหนก็ไม่ได้ อะไรก็ไม่มีให้ทำ ส่วนหนังสือนี่...” เธอขยับโบก

ไปมาต่อหน้าบัว “ไม่ต้องห่วงค่ะพี่บัว แตนเอาไปคืนที่เดิมตลอด พี่กริชจับไม่ได้

หรอก” เสียงหัวเราะสดใสดังตบท้าย “จะให้อยู่เฉยๆทั้งวันทำไม่ได้หรอกค่ะ 

เอ้อ เห็นว่าลุงคงจะปลูกดอกไม้ใหม่ จะปลูกวันนี้ใช่มั้ยคะ
?”




“ใช่ค่ะ” บัวยิ้ม “เมื่อวันก่อนคุณหนูขับรถทับซะไม่เหลือเลย น่าเสียดาย 

วันนี้ลุงคงคงต้องถางแล้วปลูกใหม่”




“งั้นแตนไปช่วยดีกว่า” ว่าแล้วเด็กสาวก็วางหนังสือไว้บนโซฟาแล้ววิ่งฉิวออกจากบ้าน

ไปทันที




“เดี๋ยวค่ะคุณหนูเล็ก
! แล้วของว่างล่ะคะ!!!” 




      
ตั๊กแตนวิ่งจู๊ดไปหาลุงคงที่กำลังเอาต้นคาร์เนชั่นหลากสีลงจากรถเข็น 

เด็กสาวยิ้มร่าเข้าไปช่วยจัดแจงยกลงมาทันทีทั้งที่ลุงคงก็พยายามห้ามแล้วห้ามอีก 

แต่สุดท้ายก็ต้องยอมพลังดื้อดึงในที่สุด ทั้งสองช่วยขุดดิน ปลูกกันไปได้ซักพัก 

กริชก็กลับมาที่บ้าน รถคันหรูทำท่าจะขับผ่านแตนกับลุงคงไปในตอนแรกก็ชะลอตัว

ลงและเลื่อนกระจกเปิดลงมา




“อ่าวคุณหนู วันนี้กลับเร็วจังนะครับ” แตนที่กำลังหันหลังอยู่ถึงกับสะดุ้งเฮือก 

หลังจากเกิดเรื่องวันนั้น เธอก็เอาแต่หลบหน้าพี่กริชมาตลอด มื้อเช้าก็อ้างว่า

ตื่นสาย มื้อเย็นก็อ้างว่าทานเรียบร้อยแล้วก่อนที่กริชจะกลับบ้าน เพราะชายหนุ่ม

ต้องตื่นแต่เช้าออกจากบ้านและกลับค่ำมืดทุกวัน กลับมาได้ไม่นานก็ออกไป

ข้างนอกใหม่จนเกือบสว่าง โอกาสที่จะเจอกันก็เลยน้อยมาก แต่วันนี้กลับบ้าน

เสียเร็ว ตั้งแต่พระอาทิตย์ยังไม่ตกดินเลย...




“กลับมากินข้าวเย็นน่ะ” พูดไปสายตาก็เหลือบมองแผ่นหลังของสาวน้อยไปด้วย 

ตั๊กแตนหลับตาปี๋ ไม่คิดเลยว่าจะมาจ๊ะเอ๋กันโดยบังเอิญขนาดนี้ “กลับดึกทีไร

ต้องกินคนเดียวทุกที สงสัยว่าถ้าอยากหาเพื่อนกินข้าว ต้องกลับเร็วๆซะแล้ว”




“ฮะๆๆ” ลุงคงหัวเราะร่า




“แล้วนี่ทำอะไรกัน”




“อ๋อ ปลูกดอกไม้แทนต้นเก่าที่ตายไปน่ะครับ”




“อย่างนั้นเอง” กริชพยักหน้าเล็กน้อย ทำท่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนจะถอดสูทตัวนอก

ลงจากรถแล้วถลกแขนเสื้อเชิ้ตสีครีมขึ้นจนถึงข้อศอก ตั๊กแตนที่มือทั้งสองข้าง

ยังถือต้นคาร์เนชั่นสีชมพูถอดกรูดไปอยู่ข้างๆลุงคง ก้มหน้าหลบตาเพื่อน

ของพี่ชายทันที




“คุณหนูจะทำอะไรครับนั่น”




“ก็ฉันเป็นคนขับรถเหยียบจนตายหมด ฉันก็น่าจะเป็นคนช่วยสิ”




“อย่าเลยครับ/ค่ะ
!!!” แตนโพล่งออกมาพร้อมลุงคง ชายหนุ่มหรี่ตาเล็กน้อย

แล้วพยายามสบตาเธอ เขาเอื้อนยิ้มที่มุมปากก่อนเดินเข้าไปใกล้สาวน้อย 

เอื้อมมือไปเกือบถึงต้นไม้ในมือของเธอ แต่ตั๊กแตนก็ดึงกลับมาอย่างรวดเร็ว

เสียก่อน




“ลุงคงมีคนช่วยแล้ว งั้นแตนไปก่อนนะคะ
!” เธอวางต้นไม้ลงกับพื้นแล้ววิ่งตัวปลิว

กลับเข้าไปในบ้านทันที ปล่อยให้กริชมองตามด้วยแววตาสงบนิ่ง...เหมือนเคย... 

สาวน้อยปัดเศษดินที่มือทั้งสองข้างอย่างเร่งร้อนก่อนวิ่งผ่านห้องนั่งเล่น

ขึ้นไปชั้นบน ปิดประตู ล็อคห้องแล้วทิ้งตัวลงที่หน้าประตูพลางพ่นลมหายใจแรงๆ 

พร้อมใบหน้าบูดบึ้ง


ทำไมวันนี้ถึงได้กลับเร็วได้...




      
เมื้อเย็นวันนั้นผ่านไปโดยไร้วี่แววของตั๊กแตนมาร่วมโต๊ะอาหารอย่างเคย 

แต่วันนี้กลับต่างจากวันอื่นๆ ที่เธออิ่มเรียบร้อยแล้วถึงขึ้นมาเก็บตัวในห้อง 

ผ่านไปจนเวลาล่วงเลยมานานโข ท้องนาฬิกาของแตนก็ทนต่อไปไม่ไหว 

เธอสะบัดผ้าห่มลุกขึ้นมานั่งบนเตียงด้วยสีหน้าบิดเบี้ยว หิวไส้จะขาดอยู่แล้ว...

หิวขนาดนี้จะให้นอนหลับยังไงไหว เธอเหลือบมองนาฬิกาที่โต๊ะหัวเตียง 

เลยเที่ยงคืนมาได้ซักพักแล้ว ป่านนี้ทุกคนคงจะหลับกันไปหมดแล้ว 

พี่กริชเองก็ต้องตื่นแต่เช้า คงเข้านอนไปแล้วเหมือนกัน...




      
...ว่าแล้วสาวเจ้าก็ย่องเบาไปแง้มประตูเปิดอย่างเงียบเชียบที่สุด 

ส่องมองผ่านช่องประตูว่าไม่มีใครเดินผ่านไปผ่านมาหรือมีเสียงอะไรที่แสดงถึง

การมีตัวตนของผู้คน เธอเหลือบมองประตูห้องนอนข้างๆ ประตูห้องนอนของ

พี่กริชปิดนิ่ง เสียงโทรทัศน์ก็ไม่มี แสดงว่าคงหลับไปแล้วจริงๆ 

ตั๊กแตนถอนหายใจเบาๆหลับตานิ่งแล้วก็ต้องทำหน้ามู่ทู่ ท้องร้องอีกแล้ว... 

ยังไงก็ต้องกินให้ได้ เธอกำมือแน่นเป็นสัญลักษณ์สู้ตายแล้วย่องออกจากห้องทันที 

ปิดประตูให้เบาที่สุดแล้ววิ่งด้วยปลายเท้าลงไปที่ชั้นล่าง ในขณะที่กำลังจะวิ่งผ่านโซฟา

ในห้องรับแขกก็เห็นหนังสืออัตชีวประวัติที่เธอหยิบออกมาจากห้องหนังสือ

ของพี่กริชวางอยู่ เลยคิดว่าจะเอาไปคืนก่อน




“ฟู่ววว ดีนะเนี่ย ยังไม่ถูกจับได้” ตั๊กแตนหยิบหนังสือขึ้นมาแล้วเดินไปที่ห้องหนังสือ 

เพราะกลัวว่าจะมีใครเห็นแสงไฟจึงใช้แสงจากโทรศัพท์มือถือของตัวเอง

ในการส่องหาชั้นหนังสือแทน “ชีวประวัติ...ชีวประวัติอยู่ตรงไหนน้า” พึมพำเสียงเบา

พร้อมปลายนิ้วที่ไล่ไปตามหมวดหมู่ต่างๆบนชั้น




“ตรงนั้นมันหนังสือรัฐศาสตร์ ชั้นอัตชีวประวัติอยู่อีกฝั่งนึงต่างหาก”




“เหรอคะ” เธอพยักหน้าเล็กน้อยอย่างลืมตัว แล้วตามมาด้วยอาการตัวแข็งทื่อ 

แสงไฟจากโทรศัพท์ขยับจากชั้นหนังสือไปส่องหาที่มาของต้นเสียงทันที 

กริชยกมือขึ้นจับโทรศัพท์ของแตนเอาไว้เพราะแสงไฟแยงตาและเอื้อมมือไป

เปิดไฟจนสว่างไสวไปทั่วทั้งห้องทั้งที่ทั้งคู่ยังกำโทรศัพท์มือถือด้วยกันไว้อย่างนั้น




“มาทำอะไรมืดๆค่ำๆในห้องหนังสือของพี่” หลังจบประโยคเธอก็รีบซ่อนหนังสือ

ไว้ข้างหลังทันที แต่ก็ไม่ทันซะแล้ว... “แล้วซ่อนอะไรเอาไว้ด้านหลัง”




“เอ่อ...เปล่าค่ะ ไม่มีอะไร” ชายหนุ่มกำลังจะอ้าปากพูดต่อ แตนก็รีบสวนขึ้นมาก่อน


“พี่กริชปล่อยมือถือแตนด้วยค่ะ”




“ขอโทษที” สาวน้อยรีบเอามืออีกข้างไขว้หลังไปด้วยทันที “เอาของที่ซ่อนไว้ออกมา

ให้พี่ดูด้วย” เธอลังเลใจอยู่ครู่หนึ่ง




“พี่บอกให้เอาออกมา” แต่เมื่อพี่กริชเสียงแข็งขึ้นเธอก็รีบยื่นทิ่มพรวดใส่มือเขา

ทันที




“หือ
?” เขาหยิบขึ้นมาดู




“ข...ขอโทษค่ะ แตนเห็นว่าหนังสือในห้องนี้เยอะมาก ถ้าหยิบมาอ่านบ้าง

คงไม่เป็นไร” สารภาพจบก็ก้มหน้า หลับตาปี๋ทันที




“ชอบอ่านหนังสือเหรอ
?”




“ค่ะ”




“ชอบอ่านหนังสือชีวประวัติเหรอ
?”




“อ...ก็ ไม่เชิงค่ะ อ่านได้ทั้งนั้น แต่ในห้องนี้มีแต่หนังสือยากๆ 

นอกจากชีวประวัติแล้ว แตนคงอ่านอย่างอื่นไม่รู้เรื่อง”




“อย่างนี้เอง” ชายหนุ่มเก็บหนังสือเข้าวางในชั้น แล้วกอดอก “พี่รู้นานแล้วว่าแตน

แอบหยิบหนังสือในชั้นไปอ่านบ่อยๆ”




“จ...จริงเหรอคะ ขอโทษจริงๆค่ะ
!”




“พี่ทำงานในห้องหนังสือทุกวัน ทำไมจะไม่รู้ว่าอะไรวางผิดตำแหน่งไปบ้าง” 

เขาหยุดครู่หนึ่ง
“ข้าวเย็นไม่ได้กิน ไม่หิวบ้างเหรอไง ท้องนาฬิกาซะขนาดนั้น”




“ท้องนาฬิกา
?”




“คิดว่าถ้าพี่ไม่ได้เจอหน้าเรา จะไม่รู้เรื่องของเราเลยเหรอไง
?”




“เปล่าค่ะ ไม่ได้คิดอย่างนั้น...” ชายหนุ่มถอนหายใจ




“หนังสือนี่ ถ้าชอบมากก็หยิบไปอ่านได้ตามสบาย แล้วไว้พี่จะพาไปซื้อที่ร้าน”




“ม...ไม่ต้องหรอกค่ะ เดี๋ยวก็เปิดเทอมแล้ว คงได้ไปเรียนและอ่านหนังสือเรียน

มากกว่า”




“จะเอาอย่างนั้นเหรอ
?” ชายหนุ่มเลิกคิ้วเล็กน้อย พยักหน้าเข้าใจ แต่แล้ว...

เสียงท้องร้องของแตนก็ดังโครกขึ้นมาจนสาวน้อยเอามือกุมผิดไว้แทบไม่ทัน 

“หิวข้าวล่ะสิ
?”




“...................”




“ตามมาในครัวสิ เดี๋ยวพี่หาอะไรให้กิน”




“อ...ไม่ต้องหรอกค่ะ แตนง่วงแล้ว ว่าจะไปนอนอยู่พอดี ไปก่อนนะคะ” กะว่าจะฉวย

โอกาสหันหลังวิ่งฉิวขึ้นชั้นบนไปเหมือนเมื่อตอนเย็น แต่ว่าคราวนี้กริชกานต์รู้ทัน 

ชายหนุ่มจึงรีบคว้าข้อมือของแตนเอาไว้ก่อน




“จะไปไหน ทำไมถึงชอบวิ่งหนีพี่นัก”




“เปล่านะคะ
!” เธอพยายามบิดข้อมือให้หลุดจากอีกฝ่าย เพราะจะวิ่งหนีไปต่อหน้า

ต่อตาถึงสองครั้ง เขาเลยเริ่มหงุดหงิดขึ้นมาบ้างแล้ว




“จะไปนอนทั้งๆอย่างนี้ได้ยังไง เดี๋ยวก็เป็นโรคกระเพาะกันพอดี”




“แต่แตนไม่อยากกินนี่
!”




“ท้องร้องขนาดนี้ ยังจะมาดื้อบอกว่าไม่หิวอีกเหรอ
?”




“ปล่อยนะคะ แตนไม่อยากกิน แตนง่วงนอน”




“เป็นอะไร เห็นหน้าพี่ไม่ได้เลยเหรอไง เห็นแล้วถึงกับจะกินข้าวไม่ลงเลยเหรอ
?”




“ก็...” เธออึกอักเล็กน้อย “ก็พี่กริชใจร้าย
!” ชายหนุ่มนิ่วหน้าทันที “วันนั้นพี่กริช

ก็ไม่ฟังแตนแบบนี้แหละ ดุว่าสารพัด ทั้งที่ไม่ยอมถามซักคำว่าแตนทำผิดจริง

รึเปล่า
? แตนรู้รึเปล่าว่าพี่พิชิตเค้าจะพาไปที่ที่ไม่ดี แตนรู้รึเปล่าว่าพี่พิชิตจะไว้ใจ

ไม่ได้ แต่ถึงแม้ว่าพี่พิชิตจะไว้ใจไม่ได้ ก็คงไม่ใจร้ายเหมือนพี่กริชแน่
!” 

เธอยังพยายามขืนตัวเองออกจากกริช ถึงไม่เป็นผลเพราะความแข็งแรง

ของอีกฝ่าย เธอก็ยังไม่ยอมแพ้ โทรศัพท์ในมือร่วงโครมลงกับพื้น 

แต่สาวน้อยก็ยังไม่สนใจ “ถ้าเป็นเมื่อก่อน... ถ้าเป็นเมื่อก่อนพี่กริชจะไม่ทำอย่างนี้

กับแตนแน่ พี่กริชไม่เคยแม้แต่จะเสียงดังใส่แตน พี่กริชจะเข้าใจแตนเสมอ 

พี่กริชเปลี่ยนไปถึงขนาดนี้ แตนไม่รักพี่กริชแล้ว
!!!” ชั่วขณะหนึ่ง ชายหนุ่มรู้สึก

เหมือนมีอะไรบางอย่างกรีดลึกลงไปในหัวของเขา ปวดร้าวจนไม่สามารถรับ

สัมผัสใดๆได้อีก ภาพบางอย่างแล่นเข้ามาและผ่านออกไปอย่างรวดเร็ว 

เด็กผู้หญิง ผู้ชายวัยกลางคนท่าทางใจดี รอยยิ้ม สนามบิน สวนดอกไม้
 

อะไรต่อมิอะไรผ่านไปมาจนสับสนวุ่นวายไปหมด มือที่จับสาวน้อยผ่อนแรง

คลายลงทันที  




“โอ๊ยยย...”






Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
สายลมที่ผันกลับ [REWRITE] ตอนที่ 13 : ผลข้างเคียง , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 107 , โพส : 1 , Rating : 0 / 0 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#1 : ความคิดเห็นที่ 740
จะจำได้แล้ว ^__^
Name : kungnz< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ kungnz [ IP : 118.172.95.27 ]
Email / Msn: - ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 มิถุนายน 2555 / 11:34


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android