สวัสดีผู้เยี่ยมชม [ เข้าระบบ | สมัครสมาชิก ]
 กระทู้ Top5 วันนี้ | นิยาย | ค้นหานิยาย | บอร์ดนักเขียน | บอร์ด AF | บอร์ด TheStar | ของที่ระลึก Dek-D | App อ่านนิยายบนมือถือ New! |
  นิยายรักหวานแหวว | นิยายรักเศร้าๆ | นิยายซึ้งกินใจ | นิยายแฟนตาซี | นิยายผจญภัย | เรื่องสบายๆคลายเครียด | แฟนฟิค | วรรณกรรมเยาวชน |
เข้าสู่ My.iD Control สมัครเป็นนักเขียนใหม่ | วิธีลงบทความ กฏเกณฑ์การใช้งาน | การควบคุมเรตติ้ง

=>ยากสักแค่ไหน ถ้าจะขอมีใครสักคน<=

ตอนที่ 8 : ศึกสร่างเมา


     อัพเดท 15 ก.พ. 52
กลับไปหน้าหลักของบทความ
แจ้งเนื้อหาในตอนไม่เหมาะสม
นิยาย-เรื่องยาว: ฟรีสไตล์/รักหวานแหวว
Tags: ยังไม่มี
ผู้แต่ง : ฝุ่นเมือง ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฝุ่นเมือง Email : sakunarak(แอท)hotmail.com
My.iD: http://my.dek-d.com/sakynarak
< Review/Vote > Rating : 98% [ 416 mem(s) ]
This month views : 43 Overall : 78,994
3,148 Comment(s), [ แฟนพันธุ์แท้ 147 คน ]

[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
=>ยากสักแค่ไหน ถ้าจะขอมีใครสักคน<= ตอนที่ 8 : ศึกสร่างเมา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1658 , โพส : 2 , Rating : 25 / 5 vote(s)

ขนาดตัวอักษร : เพิ่มขนาด | ลดขนาด


"อย่างนี้น่ะมันเมาช้าไป เอาวอดก้ามาเลยดีกว่า

ไม่เกินสิบนาทีจะได้จอดกันไปข้าง
"




"ไอ้เพ่ยแก ไม่เอาน่า" ทีมหันไปหาอีกฝ่ายที่ยังดูท่าไม่ลดราวาศอก

ตอนนี้บารอนกับเกมส์แหวกฝูนชนเข้ามายืนใกล้ๆเพ่ยเพ่ยได้แล้ว

และก็พยายามร่ายคาถาสะกดจิตดั่งห่าฝนให้เธอเลิกความคิดนี้ซะ

แต่มันก็ไม่ทันซะแล้วเมื่อ ขวดทรงสูงบรรจุของเหลวใสวางลงตรงกลางโต๊ะ

พร้อมกับแก้วเล็กๆอีกสองแก้ว




"ว่ายังไง คิดจะใจสาวตอนนี้เลยเหรอครับ พี่ซัน"

คำสุดท้ายเพ่ยเพ่ยเน้นคำพูดได้อย่างน่าหมั่นไส้ ชายหนุ่มนั่งลง

แต่แววตายังคงเกรี้ยวกราดเหมือนเมื่อครั้งที่บุกมาหาเธอถึงสโมฯ ไม่มีผิด




"พี่ซัน!!!" ร่างเล็กวิ่งทั่กๆเข้ามาดึงแขนพี่ชายพร้อมกระซิบเบาๆ




"อย่าเลยนะคะ" สาวน้อยไม่รู้สาเหตุเรื่องบาดหมางระหว่างทั้งคู่

แต่รู้เพียงว่าตอนนี้ทั้งสองคนแทบจะกระโดดฟันกัน

อยู่ร่อมร่อแล้ว




"เซีย พี่ไม่ได้จะไปตีกับใครซักหน่อย แค่ดวลเหล้าเท่านั้นเอง"




"สัญญานะคะ พี่ซันอย่าทะเลาะกับพี่เพ่ยเลย" พี่ชายสบตาน้องสาว

ก็ออกอาการของขึ้นใส่เพ่ยหนักกว่าเดิม ก็ไอ้เพราะสายตาของเซีย

มันแสดงความรู้สึกข้างในออกมาอย่างเห็นได้ชัดเลยน่ะสิ

ไม่ผิดแน่....เซียจะต้องชอบไอ้หมอนี่อย่างแน่นอน...เลือดในกายฉีดพล่าน

อาการโรคเก่ากำเริบอีกครั้ง ผู้ชายอย่างไอ้หมอนี่ไม่มีอะไรคู่ควร

กับน้องสาวของเขาเลยสักนิดเดียว...




"ได้!!! แล้วจะได้รู้กันว่าใครเป็นผู้หญิงกันแน่" ซันเปิดขวดเหล้ารินใส่แก้วของตัวเอง

เพียงครึ่งหนึ่งแล้วกระดกเข้าปากรวดเดียว น้ำใสที่อุณหภูมิปกติ

แต่เมื่อไหลผ่านลำคอกลับร้อนดังไฟ ลมหายใจของแอลกอฮอล์ผ่านจมูกออกไป

อย่างรุนแรงอย่างที่เจ้าตัวก็รู้สึกได้ ซันหรี่ตาข้างหนึ่งด้วยความร้อน

ของวอดก้าก่อนส่งขวดให้เพ่ย เธอยิ้ม รับขวดมาเทในปริมาณที่เท่าๆกับคู่แข่ง

สายตาจ้องมาทางซันไม่กระพริบ เบี่ยงไปมองน้ำฟ้าและจ้องค้างอยู่อย่างนั้น

เธอกระดกเข้าปากรวดเดียวทั้งๆที่ยังมองตาคนรักเก่า ความร้อนและดีกรีหนัก

ทำให้เธอต้องหรี่ตาแล้วเม้มปากแน่น




"แย่ล่ะสิไอ้บารอน เอาไงดีวะ" เกมส์สะกิดเพื่อน แล้วสองหนุ่ม

ก็มองไปทางพี่ทีมกับพี่เคน ซึ่งทั้งสองคนก็ทำหน้าอมทุกข์พอๆกับรุ่นน้อง

จะห้ามก็ไม่ได้จะยุจะเชียร์ให้ชนะมันก็ไม่ใช่เรื่อง แล้วอย่างนี้จะทำยังไงดี
?




           
กิริยาซ้ำๆที่กระดกแก้วเล็กเข้าปากยังดำเนินต่อไป เหล้าดีกรีแรงอย่างนี้

ไม่นานใครซักคนคงต้องไปก่อน เพ่ยแก้มแดงระเรื่อ ริมฝีปากและลำคอร้อนผ่าว

สติเริ่มเลือนรางแต่มือยังไม่ปล่อยจากแก้ว ส่วนซันต้องสะบัดศีรษะหลายครั้ง

เพื่อเรียกสัมปชัญญะกลับมา เป็นที่รู้กันอยู่แล้วว่าวอดก้าเป็นเหล้าที่นิยมดื่ม

ในประเทศเมืองหนาวเพราะดีกรีและความร้อนของมันหยุดอุณหภูมิภายนอก

ได้ชะงักนัก และวอดก้ายังเป็นเหล้าที่ช่วงชิงสติได้ง่ายที่สุดก็ว่าได้

ตามปกติการนั่งดื่มไม่ได้มีผลอะไรมากมาย แต่เมื่อคิดจะยืนขึ้นเมื่อไหร่ละก็

ขาจะพาลอ่อนปวกเปียกเสียง่ายๆแล้วล้มลงกับพื้นโดยไม่รู้ตัว




"เพ่ย หยุดเหอะว่ะ" พี่ทีมกระซิบใส่หูรุ่นน้อง เพ่ยเหล่มองแล้ว

หันกลับมาตำแหน่งเดิม




"ไอ้เพ่ย มันไม่มีประโยชน์อะไรเลยที่จะไปประชดเรื่องแบบนี้"




"ที่แท้พี่ก็รู้อยู่แล้วใช่มั้ย?" พี่ทีมถอนหายใจเบาๆ




"แล้วจะให้พี่ทำยังไง ถ้าบอกแกไป แกก็จะต้องเป็นอย่างนี้"




"แล้วยังไง ในเมื่อถ้าผมรู้ผมก็ต้องเป็นอย่างนี้ จะช้าจะเร็วผมก็ต้องรู้อยู่ดี

พี่ทีมอย่ายุ่งเรื่องนี้จะดีกว่า
"
เพ่ยกระดกแก้วเล็กเข้าปาก

ทีมมองหน้าเคนแล้วส่ายหน้าอย่างหมดแรง ทางเดียวที่พวกเขาจะทำได้

ก็คงแค่ลากศพใครซักคนขึ้นไปนอน




           
ซันรินเหล้าลงแก้วเล็กหลังจากที่เพ่ยกระดกหมดตามมาติดๆ

หญิงสาวด้านหลังกระซิบ




"ซัน พอก่อนเถอะ เดี๋ยวก็เมากันพอดี นี่มันงานของซันกับน้องนะ"




"ไม่เป็นไรหรอกน้ำ ไอ้หมอนี่น่ะ มันจ้องจะจีบน้องซันอยู่ มันต้องเอาให้รู้กันไปข้าง"

น้ำเหลือบตาไปมองเพ่ยที่กำลังสะบัดหน้าไปมาเบาๆ

แล้วก็ก้มหน้าเดินออกไปจากวง ปล่อยให้เรื่องราวมันดำเนินต่อไปเอง




           
อีกไม่กี่อึดใจเพ่ยก็ต้องฟุบหน้าลงกับโต๊ะอย่างไร้สติ

ส่งผลให้ซันยิ้มออกมาได้อย่างภาคภูมิ เขาลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว

กำลังจะประกาศชัยชนะที่ได้มาอย่างสมเกียรติแต่ก็ต้องล้มกลิ้งลงกับพื้น

อย่างไม่เป็นท่า




"อ่าว เวรกรรม" ทีมกุมขมับส่ายหน้าพยุงร่างซันขึ้นมา พร้อมๆกับเกมส์

และบารอนที่ดึงแขนเล็กของเพ่ยขึ้นมาพาดคอไว้คนละข้าง




"แล้วจะเอาไอ้สองศพนี่ไปไว้ไหนดีล่ะเนี่ย" เคนเอ่ยถามลอยๆ




"หลังบ้านคงเต็มแล้วล่ะเคน" ขวัญแทรกตัวเข้ามาพร้อมถอนหายใจ




"ให้พี่เพ่ยขึ้นไปนอนห้องพี่ซันก็ได้ค่ะ" เซียเอ่ย




"คงจะต้องเป็นอย่างนั้นแล้วล่ะก็หลังบ้านนอนตายกันเพียบเลยนี่

ไม่ไหวจริงๆงานวันเกิดน้องสาวตัวเองแท้ๆ
" ขวัญส่ายหน้า




"ขวัญไปช่วยน้องเซียดูเรื่องงานแล้วกัน คนคงมาหน้างานกันเยอะแล้ว

เดี๋ยวฉันกับไอ้พวกนี้จะพาพวกมันไปนอนเอง
"
เคนชี้นิ้วโป้งไปทางพรรคพวก

ที่เหลือ




"โอเค"





           
ซันถูกเคนกับทีมหิ้วปีกนำขึ้นบันไดไปก่อน ส่วนเพ่ยนั้นตอนแรกบารอน

กับเกมส์ก็ช่วยกันหิ้วดีอยู่หรอก แต่เพราะน้ำหนักน้อยนิดเกมส์จึงอาสาอุ้มขึ้น

ไปให้เอง ประตูสีเบจถูกเปิดออก และร่างของทั้งคู่ก็ถูกจับให้นอนข้างกัน

อยู่บนเตียงของซัน




"ไว้อย่างนี้จะดีเหรอพี่" เกมส์ถาม




"คงไม่มีอะไรหรอก อย่างหนักก็ตื่นขึ้นมาตีกันอีกยกแค่นั้นเอง

แต่คิดว่ากว่าจะมีแรงแบบนั้นได้คงต้องรออีกหลายชั่วโมงอยู่
"


ทีมตอบอย่างเหนื่อยใจ




"ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้น" อีกสามคนเลิกคิ้วน้อยๆ

เกมส์เลยต้องเสมองไปทางอื่นแทน
"ไม่มีอะไรครับ"

ใครจะไปเชื่อ...ถึงแม้ว่าใครๆจะมองเพ่ยเพ่ยว่าเป็นชายหนุ่มรูปหน้าสวย

แต่เขาเองก็คงยังยืนยันคำเดิมว่าเพื่อนของเขาเป็นผู้หญิง

อย่างไม่สามารถปฏิเสธได้...




           
เวลาผ่านไปเกินครึ่งคืน งานเลี้ยงต้องเริ่มโดยขาดเจ้าภาพไปหนึ่งคน

เพราะดันเมานอนสลบอยู่บนห้องกับคู่อริ ห้องนอนเปิดหน้าต่างน้อยๆ

เพื่อระบายอากาศและไล่กลิ่นคลุ้งเหล้าของทั้งคู่ เตียงของซันไม่ได้มีขนาดใหญ่

พอสำหรับสองคนซะทีเดียว ท่านอนของทั้งคู่จึงออกจะถ้อยทีถ้อยอาศัยกัน

อยู่ซักหน่อย เพ่ยเพ่ยยังคงนอนหลับสนิทอยู่ทางฝั่งซ้าย ร่างเล็กขดตัวซุกกาย

ลงกับเตียงนุ่มอย่างไม่รู้ตัว ลมเย็นพัดผ่านเข้ามาไหวเรือนผมของทั้งคู่ให้ปลิวตาม

ทำให้ซันต้องขยับเปลือกตาขึ้น ห้องทั้งห้องมืดสนิทมีเพียงแสงของดวงจันทร์

สาดเข้ามาตามรอยหน้าต่างให้เห็นเพียงรำไร ชายหนุ่มขยับตัวลุกขึ้นนั่ง

อุ้งมือกุมขมับอย่างปวดร้าว เขาพยุงกายลุกขึ้นไปเปิดไฟ ก็พบอีกร่าง

ที่ยังหลับใหลอยู่บนเตียงของเขา มือใหญ่คว้าขวดน้ำที่หัวเตียงได้ก็กระดกซัด

เข้าไปซะหลายอึกแก้กระหาย และเพื่อให้สร่างเมาได้เร็วขึ้น

เขาถอนหายใจลุกขึ้นช้าๆ แต่ก็ต้องหยุดกึกกับเสียงโทรศัพท์ที่ดังอยู่ที่ไหนซักแห่ง

จำได้แม่นว่ามันไม่ใช่ของเขา เพราะฉะนั้นมันก็ต้อง...




"เฮ้ย! ไอ้น้อง" เขาเขย่าไหล่เพ่ย หวังให้ตื่นขึ้นมารับ เมื่อเห็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ชายหนุ่มจึงล้วงเข้าไปหยิบมือถือเครื่องเล็กในกระเป๋ากางเกงของอีกฝ่ายออกมา


"เฮ่ย! พ่อโทรตามแล้วโว้ย ตื่นขึ้นมาคุยสิวะ" ซันกลับมาเขย่าตัวอีกฝ่ายอีกครั้ง

แต่ปฏิกิริยาตอบสนองยังคงเหมือนเดิม เขาจึงตัดสินใจกดรับ


"สวัสดีครับ"




"แกไปใคร!!!" ต้นสายตะคอกกลับมาจนซันเกือบหายเมาเป็นปลิดทิ้ง




"ผมเป็นรุ่นพี่ครับ" รู้สึกหงุดหงิดใจเล็กน้อย


แล้วทำไมพอกูตื่นขึ้นมา ต้องโดนด่าด้วยวะ
- -"




"แล้วแกอยู่กับเพ่ยได้ยังไง ทำไมมารับโทรศัพท์ได้ แล้วเพ่ยไปไหน!!!"

ซันไม่ใช่คนโง่อะไรมากมาย เล่นบทสนทนาเป็นอย่างนี้ ไอ้หมอนี่คงพ่อหวงน่าดู

ถึงจะตะหงิดๆอยู่บ้างเรื่องที่เป็นผู้ชายแต่ทำไมพ่อถึงหวงรุนแรงขนาดนี้ก็เถอะ




"อ๋อ เพ่ยลืมมือถือไว้ที่โต๊ะครับ เห็นบอกว่าจะไปหาอะไรกินหน่อย"




"แล้วนี่อยู่ที่ไหนกัน ดึกดื่นป่านนี้ทำไมไม่กลับบ้าน งานเลี้ยงอะไรเนี่ย!!!

แล้วเพ่ยไปกับใคร ผู้ชายหรือผู้หญิง ไปกันกี่คน แล้วบอกรึเปล่า

ว่าจะกลับมาเมื่อไหร่
!!!"
ซันถึงกับอ้าปากค้าง ไม่เคยเจอ 108 คำถามอะไร

ที่มันสุดจะมาราธอนขนาดนี้มาก่อน แค่ฟังคำถามก็อยากจะกลับไป

เมาใหม่อีกรอบแล้ว จะตอบให้ทันกับคำถามที่ป้อนกลับมายิ่งสุดจะบรรยาย

เพราะฉะนั้นเรื่องจะให้คิดคำตอบให้สมเหตุสมผลยิ่งเป็นไปไม่ได้

คำตอบเลยวกไปวนมาประกอบกับสติสัมปชัญญะที่ยังกลับมาไม่ครบถ้วนดี

นี่ยิ่งไปกันใหญ่ ชายหนุ่มต้องขยี้ผมจนยุ่งเหยิง ทั้งมือทั้งขาทำท่าจะกระทืบอีกร่าง

ที่นอนขดสบายอยู่บนเตียงให้ลุกขึ้นมารับกรรมของตัวเองแต่ติดที่ไม่มีเวลา...

แต่ในที่สุดซันก็สามารถจบบทสนทนาลงได้อย่างองอาจว่า

"แล้วผมจะให้เพ่ยโทรกลับนะครับ"
จากนั้นก็ต้องปลุกมันขึ้นมารับกรรม

พร้อมกับรอยกระทืบของกู...




"ไอ้บ้า! แกตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้เลยนะ" ซันดึงตัวของเพ่ยให้ลุกขึ้นนั่งถึงสองสามรอบ

เธอถึงจะปรือตาขึ้นมาได้




"ไอ้บ้าเอ๊ย! พ่อแกโทรมาลากคอกลับบ้านแล้ว"




"อะไรนะ!!!!" เพ่ยเบิกตาโพลงดึงคอเสื้อของอีกฝ่ายกลับ




"ก็พ่อแกโทรมาน่ะสิวะ ซักสารพัด แม่ง" ชายหนุ่มเอามือขยี้เส้นผมจนยุ่งเหยิง




"เฮ้ย..ป๊าโทรมาเหรอ เมื่อไหร่" เธอใช้แรงทั้งหมดที่มีเขย่าคอเสื้อที่จับอยู่

จนซันโงนเงนไปหมด




"โว้ยยย! อย่าเขย่าสิเมิ๊ง ยังไม่สร่าง กูมึนโว้ย"




"เมื่อไหร่ ๆ โทรมาเมื่อไหร่ "




"เมื่อกี้ เพิ่งวางไป หยุดเขย่าเด้" ซันเริ่มเขย่ากลับบ้างเมื่อรู้สึกว่าพูดไป

ก็ไม่ได้ผล เพราะอีกฝ่ายมันเสียสติไปแล้ว




"แล้วแกรับรึเปล่า?" เพ่ยหยุดเขย่า ถามคำถามเดนตาย




"ก็ต้องรับสิวะ ไม่งั้นจะรู้เหรอว่าถามสาร...เฮ่ยๆๆ หยุดดึ๊ง!"

ซันเริ่มเขย่าคอเสื้อของอีกฝ่ายต่ออีกครั้งเมื่อเห็นว่าเพ่ยออกแรงดึงอย่างบ้าคลั่ง




"โอ๊ย! ฉันต้องตาย ต้องตายแน่ๆ TOT"




"นี่กูก็กำลังจะตายเหมือนกัน T^T " จังหวะเดียวกับที่ทีมกับบารอนเปิดประตู

เข้ามาในห้อง เห็นทั้งสองคนกำลังโยกกันอย่างเมามัน

(อย่าเข้าใจผิด ไม่ได้โยกอย่างนั้น
- -")




"นี่กูไม่นึกเลยว่ามันจะฟื้นพลังลมปราณขึ้นมาซัดเพลงกระบี่กันได้รวดเร็วขนาดนี้

- -" "



"ผมก็ไม่คิดเหมือนกันพี่ T-T "



Dek-D Writer APP : แอพอ่านนิยาย Dek-D บน iPhone , Android Phone
มาแล้ว!! เวอร์ชั่น iPad และ Android Tablet
=>ยากสักแค่ไหน ถ้าจะขอมีใครสักคน<= ตอนที่ 8 : ศึกสร่างเมา , ผู้เข้าชมตอนนี้ : 1658 , โพส : 2 , Rating : 25 / 5 vote(s)
Vote ให้คะแนนตอนนี้ Vote ได้ 1 ครั้ง / 1 ชม.
[ ตอนก่อนหน้า | กลับไปหน้าหลักของบทความ | ตอนถัดไป ] [ บันทึกเป็น Favorite ] [ ปิดหน้าต่างนี้ ]
หน้าที่ 1

#2 : ความคิดเห็นที่ 2868
ฮาฟื้นพลังลมปราณค่ะ
เพ่ยน่ารัก

PS.  冬のホットするような青空の下. {เธอจากไปใต้ฟ้าครามยามเหมันต์}
Name : ฟอฟันไม้โทสระอา< My.iD > ดูเน็ตเวิร์คอื่นๆ ของ ฟอฟันไม้โทสระอา [ IP : 110.169.253.251 ]
Email / Msn: aquarine(แอท)hotmail.co.th ส่งข้อความลับ
วันที่: 9 พฤศจิกายน 2554 / 17:12

#1 : ความคิดเห็นที่ 1894
คือ...เป็นคนวิเคราะห์นิยายไม่ค่อยเก่ง อ่ะ--" พระเอกใครเหยอ?
Name : lookkeaw [ IP : 125.26.226.213 ]
Email / Msn: pirada80(แอท)thaimail.com
วันที่: 11 สิงหาคม 2553 / 18:35


หน้าที่ 1
Post your comment : แสดงความคิดเห็น
ส่วนที่ 1: Message ข้อความ

ส่วนที่ 2 : Name ลงชื่อ
  โพสความเห็นด้วย member Login name Password
  โพสความเห็นไม่แสดง member : ชื่อ* email รูปตัวแทน
            พิมพ์เลขที่เห็น

"หนังสือสดใหม่ ประจำเดือน ตุลาคม 2557"

ข้อตกลง & เงื่อนไขการใช้งาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้เป็นผลงานที่แต่งโดยผู้ลงผลงานเอง ลิขสิทธิ์ของผลงานนี้จะ
    เป็นของผู้ลงผลงานโดยตรง ห้ามมิให้คัดลอก ทำซ้ำ เผยแพร่ ก่อนได้รับอนุญาต
    จากผู้ลงผลงาน

  • กรณีที่ผลงานชิ้นนี้กระทำการคัดลอก ทำซ้ำ มาจากผลงานของบุคคลอื่นๆ ผู้ลง
    ผลงานจะต้องทำการอ้างอิงอย่างเหมาะสม และต้องรับผิดชอบเรื่องการจัดการ
    ลิขสิทธิ์แต่เพียงผู้เดียว

  • ข้อความและรูปภาพที่ปรากฏอยู่ในผลงานที่ท่านเห็นอยู่นี้ เกิดจากการส่งเข้าระบบ
    โดยอัตโนมัติจากบุคคลทั่วไป ซึ่งเด็กดีดอทคอมมิได้มีส่วนร่วมรู้เห็น ตรวจสอบ
    หรือพิสูจน์ข้อเท็จจริงใดๆ ทั้งสิ้น ผู้ใดพบเห็นการลงผลงานละเมิดลิขสิทธิ์ หรือ
    ไม่เหมาะสมโปรดแจ้งผู้ดูแลระบบเพื่อดำเนินการทันที
    Email: contact(at)dek-d.com ( ทุกวัน 24 ชม ) หรือ
    Tel: 0-2860-1142 ( จ-ศ 0900-1800 )

App อ่านนิยายบน iPad iPhone และ Android